Even wat minder….

20130327-134523.jpg

Goed, het gaat juist even níet zo goed momenteel… Het zonnetje schijnt wel en daar ben ik heel blij mee :).

Ik ben aan het reïntegreren, zoals ik al eerder vermeld heb. Ik wás heel léuk aan het reïntegreren. Namelijk voor mijn eigen onderneming, een training opzetten. Over en voor je lijf, samen met je geest ;-). Zoiets, in de kinderschoenen nog. Erg leuk wel! Ik laat me niet aan de zijlijn gezet worden in mijn leven ondanks de beperkingen. Probeer altijd!
Ondanks die wetenschap had ik moeite met de uren al, 6u in de week, verspreid over 3 dagen. Concentratie vasthouden is erg lastig, pittig. Het lijkt zó ontzettend weinig… Bijna niet voor te stellen dat zelfs dit beetje iemand moeite kost. Ja dus, mij wel. Zoveel uur heb ik niet op een dag, of in de week.
Helaas hoorde ik maandag van mijn baas dat ik niet meer de uren mag gebruiken voor mijn onderneming. Ik wist dat ik een luxe had hiermee en dat ik niet wist hoe lang dit zou mogen. Na overleg met de bedrijfsarts werd dat dus besloten, omdat ze bang zijn voor sancties… Die sanctie houdt in: een 3e ziektejaar voor mij moeten betalen. Normaal betaalt je werkgever verplicht 2 jaar, mits genoeg inspanningen voor reïntegratie geleverd worden.
Wie bepaald dat? Het UW…jeweetwel.
En hoe oordelen zij? Kijkend naar hoeveel uur ik al opgebouwd heb o.a. En of een medische reden is waarom ik niet meer zou kunnen en of er dus wel genoeg is gedaan.
Heel verhaal, heel veel haken en ogen, heel veel gedoe, heel veel spanningen, heel veel geregeerd vanuit angst waarbij de persoon in kwestie niet meer is dan een nummertje en vooral geen mens. Het maakt niet echt uit of je kan of niet….

Maar goed. Deze week hoor ik 3 keer 2,5u te werken, 7,5u dus deze week.
Nou heb ik maandag dat gedaan, van 10-12.30u, en lag ik erna met barstende hoofdpijn op de bank. Met veel moeite mijn lunch gemaakt, en ’s avonds eten opgewarmd. Om de volgende dag weer met hoofdpijn wakker te worden. Daarnaast nog steeds mijn oor (..!?!..) en algehele malaise en uitputting.

Gisteravond had ik een heerlijke opleving en dacht yes! 😀
Helaas leverde deze nacht mij geen goede slaap op en werd ik vanmorgen erg verrot, om in mooie termen te omschrijven ;-), wakker…
Dit gaat dus niet goed zo en mijn grenzen respecteren is dan daarnaar handelen.
Ik wil wel, maar kán gewoon niet.
En daar krijg ik stress van. Van de gevolgen van het niet kunnen… Namelijk de bedrijfsarts inlichten, welke mij continu doorverwijst naar het UW..jeweetwel voor een deskundigenoordeel. Ik noem het wanoordeel.
Daar word ik dan weer boos om, en gefrustreerd. Ik ben immers aan het reïntegreren, er bestaat een kans dat iets niet lukt, of het teveel is, of er even pas op de plaats gemaakt moet worden. Het feit dat je dan tegen een muur van onbegrip oploopt helpt niet echt in dit proces…
En dat mijn werkgever met zijn handen in het haar zit is ook rot voor ze, dat meen ik. Want ik gun ze absoluut geen 3e jaar! Ze doen wat ze kunnen, soort van.

Nou ja, ik heb maar een mail gestuurd naar beste meneer de bedrijfsarts. Dat ik aan de bel trek vanwege de uitputting, malaiseklachten en hoofdpijn en slaaptekort. Dat ik niet volledig weer uitvallen wil en dat ik dat wil voorkomen. Ik wil dus wel werken, maar ik red deze uren niet….
Ben benieuwd hoe hierop gereageerd wordt. En óf, want dat gebeurt ook niet altijd.

Ik weet dat gedachten een grote rol spelen in het ervaren van stress. Daar kijk ik zoveel mogelijk naar, maar meester erin ben ik niet, het lukt me nog altijd niet volledig los te kunnen laten en maar ‘gewoon’ te denken, het is zo, we zien wel etc etc.

Want wat ik het liefste wil….is leven, gelukkig leven, ook al zijn er beperkingen, toch de kleine uurtjes be-nutten met wat ík leuk vind zonder in isolement te raken. Dat lukt me goed! Alleen als er teveel van me verwacht wordt, in dit geval de regels bij het reïntegreren en de bedrijfsarts en ik mijn lijf die grens over heb voelen gaan, dan raak ik even verdrietig en voel ik me rot.
Het beslissingsrecht heb ik, over mijn eigen leven. Dus vandaar aan de bel trekken, weer loslaten, en afwachten. De bal daar gelegd.

Wat niet kan, dat kan niet 🙂

Dus ik glimlach, met de zon een paar minuten op mijn gezicht.

20130327-134309.jpg

Tranen en de wereld

Soms heb ik van die momenten, dat ik overweldigd word door een gevoel. Zó intens en zó aanwezig. Zó…heftig wil ik bijna zeggen.

Het zijn die pieken, net als dalen. Mijn leven kent geen kabbelende structureel kleine golfjes. Mijn persóonlijkheid kent ze gewoon niet. Ik beleef veel dingen heel intens. En dat zeg ik met een glimlach :-).
Ik noem het namelijk rijkdom.
Mijn ervaring kent grote hoogtes, ultiem geluk, gierende blijdschap, verliefdheid, op het leven en de wereld, adrenaline kicks.
Daarbij ken ik ook de wat diepere lagen, dalen, intens verdriet, van verlies en pijn.
Door diepe dalen heb ik ook intens leren genieten van (grote) pieken. Ik heb verliefdheid gekend op top 😉 niveau, terwijl sommigen nooit verliefdheid zeggen te hebben gekend. Enorm plezier, lol, lachbuien tot de tranen over mijn wangen rolden.
Het is een feit voor mij, zonder te weten wat donker is weet je niet wat licht is, zonder je ongelukkig gevoeld te hebben, wat geluk inhoudt en hoe dat voelt, zonder oppervlakkigheid te kennen weet je niet wat diepgang is, de tegenstelling klein en groot. Zonder angst, geen liefde. Een soort wet van wat is, de wet van de ervaring noem ik het maar even ;-).
Ik ben pas 30, maar soms denk ik wel eens dat ik al een leven geleefd heb… Op beide vlakken.
Het verdriet wat ik gezien heb, het verdriet wat ik zelf ervaren heb, het verdriet om me heen… Soms, dan wordt ik me hiervan (pijnlijk) bewust.

Nu zit ik in een periode, dat af en toe, alles me weer raken kan. Binnen no time rollen de tranen over mijn wangen ;-). Wereldse dingen, andermans pijn, ontroerend mooie verhalen, liefde, van alles, pijnlijk én mooie zaken.

Vandaag bij mijn opa en oma geweest, mijn oma ontroerde me, ook mijn opa met zijn liefde voor oma, en ook zijn pijn van hoe het met haar gaat. Je geliefde oud zien worden is niet altijd leuk… Ik hoop later, ik geloof nog in sprookjes ;-), op een lang gelukkig leven samen en dan tegelijk inslapen daarna!
De ervaring van mijn vader, die alweer bijna 14 jaar zich bij de sterren heeft gevoegd…
Een verlies van liefde, en pijn van verder gaan.
Rouwen om eigen leven zodra je ziek wordt.
Een film zoals de Bucket List, net op tv ;-). Perfect om gewoon je eigen tranen even de vrije loop te laten!
Wat er allemaal in de wereld gebeurt…

20130324-224603.jpg

Tranen dus, in en van de wereld, die míjn tranen dan soms oproepen. En ook soms niet eens wetend waarom.
Ach, ik ben gewoon een gevoelsmens, mede-levend en mede-mens, een romanticus, een idealist, een dromer, die houdt van het leven en daarom intens ervaren kan! 🙂
Zolang het me niet overheerst noem ik het pure rijkdom, zo het leven kunnen ervaren.
Ik heb geleerd dat er na regen zonneschijn komt, deze is altijd te vinden, soms een hele hemel vol, soms een klein straaltje. Genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren, vrijwel elke dag weer.

En tranen? Ach, die spoelen de olie uit het vat over de rand weg, die het leven gegarandeerd achterlaat. Die spoelen je dus schoon! Na tranen, ontstaat er weer ruimte :-). Geen angst voor tranen.
Angst en liefde, 2 tegenpolen.
Ik kies voor liefde!

20130324-224524.jpg

Shiatsu en huisartsen uit Kenia

Zo, vandaag heb ik mijn nieuwe huisarts ontmoet. En volgens mij een huisarts naar mijn hart! Iemand die de wetten van het lichaam hanteert en vindt dat je zelf ook moet nadenken en graag wil dat je meedenkt met hem. Nou, beste meneer de nieuwe huisarts, laat ik dát nou ook zelf graag zo zien :-D.
Dus, ik was aangenaam verrast, gedeeltelijk dan want had hem wel van tevoren hierop geprobeerd te selecteren, voor zover dat gaat… Hij zegt, “jij hebt het lichaam en moet alleen doen en volgen wat goed voelt, ook al willen sommige (medici) je andere dingen opleggen. Het gaat uiteindelijk om jou.” Hij legde me zijn werkwijze uit en denk dat ik het hier helemaal in vinden kan. Niks doen wat je niet wilt of wat niet goed voelt. Luister goed naar jezelf. Prachtig toch? He practices what I preach ;-).
Fijne man. Wijze man.

De verwijzing kreeg ik uiteraard gewoon, voor de KNO arts. Vertelde hem dat ik graag een kweek liet maken. Hij was verbijsterd dat dat nog nooit gedaan was. Tsja…

Gisteren kreeg ik een Shiatsu behandeling. Ik was in de veronderstelling dat ik een Shiatsu massage krijgen zou, maar dit bleek dus een behandeling te zijn. Een Chinese geneeskunde blik op mijn lijf. En ik vind dat reuze interessant dus was benieuwd! Dat ze een extreem lage energie voelde in mijn pols was duidelijk.
Een aantal van mijn meridianen werden aangepakt, geopend, gestroomd ahw. Mijn armen in een bepaalde positie gelegd, punten ingedrukt, mijn benen werden bewogen, mijn schouders etc. Als een lappenpop liet ik het maar gebeuren. De fysiotherapie opleiding heeft mij geleerd heel goed los te laten als een ander met je beweegt. Dat viel op ;-).
Nadien voelde ik me eerst erg moe, maar eenmaal thuis behoorlijk in balans. En geen bergen energie, maar slecht voelde ik me niet. Dus de meridianen hebben iets goeds gebracht.

‘S avonds voelde ik me belabberd, zie blog hiervoor, met mijn oor. Dat is nog niet weg.
Maar, ik voel me weer in verbinding staan nu. Na een stukje interview kijken gisteravond over iemand die de spirituele en universele helingsweg volgt, iets waar ik me heel erg in kan vinden en ook dat pad op ben gegaan al best een tijdje, voelde ik me weer opnieuw in balans. En ik voel de uitdaging, weer versterkt, om mijn weg te blijven volgen. Me niet te laten afleiden door allerlei denkwijzen en ‘verplichtingen’ en me in de val te laten lokken door mijn ego.

Volg de taal van het hart en het universum. Adem in het licht van wat is, hét weten.

Zo, voor sommigen wat zweverige taal ;-), maar voor mij alweer zo ‘gewoon’! Haha.
Liefs en een fijne dag.
Volg je hart!

Dit schreef ik gister:
“Ik denk aan helen,
In de puurste zin van het woord.
Aan helen van en via de ziel!”

20130320-131158.jpg

Oor beu

Mijn lijf, en ik ben solidair aan mijn lijf! ;), heeft genoeg van het (oor-) gekwakkel!
Alle gesnipperde uien, knoflook, kruidendruppels ten spijt.

Blegh en belabberd.. Lijkt te verergeren want voel me bijna-vaatdoek.
Tijd voor een huisarts, tijd voor een verwijzing, tijd voor een KNO arts….
Morgen en vrijdag!

Ik en mijn lijf, knallen de boel er eens ff uit. Voorgoed als t aan mij ligt!
Ga ik meteen voor een kweekje, zodat erachter gekomen wordt wát daar zo lekker chronisch zit te rommelen.
En ja, 3weken ermee rondlopen is te lang… I know. Én verhuizing, én WIA aanvraag, én reïntegreren, én nog geen artsen hier in omgeving is niet handig als je tijd en energie en ruimte nodig hebt voor artsenbezoeken.

20130319-173648.jpg

Dus.
Dat doen we dus.
Dit oor wil blijkbaar níet natuurlijk genezen…
Jammer, dat dan weer wel.

20130319-173512.jpg

Opa en oma en afspreken

Zojuist ben ik terug van een theetje/koffietje drinken met mijn opa en oma en moeder. En dat was heel gezellig! Ze zijn al ver in de 80 en ben blij dat ze er nog steeds zijn. Mijn oma rijdt zelfs volgende week helemaal naar Leeuwarden voor paar dagen!?!
Zo leuk ook dat dat kan nu trouwens, even een drankje doen, na 12 jaar ‘ver’ weg te hebben gewoond. Niet ver hier vandaan, waar ik vroeger werkte in de horeca. Een aantal jaar. Deze plek bestaat nog steeds, al is er een boel veranderd. Wat een geweldige tijd heb ik daar gehad! 🙂

Leuk gegeven is dat ik ook mijn andere opa en oma nog heb. Ik heb ze dus alle vier nog en dat is vrij uniek!

Maar goed, afspreken gaat helaas niet gemakkelijk… Ik zou veel vaker willen afspreken met mensen! Er zijn hier een paar dames die ik graag weer eens zou zien, van vroeger. Van jaren geleden, soms wel bijna 15 jaar! We zullen ook wel afpreken, maar voorlopig laat t nog even op zich wachten.
Wat ik dan zo moeilijk vind, is of ze het zouden begrijpen? Dat ik wel wil, maar dat het nog niet lukt en dus best een paar maanden duren kan… Soms denk ik zelf nog wel eens bij zoiets, jeetje, kan ik nu niet eerder!?!
En dan ga ik mijn leven na, met 3dgn in de week reïntegreren, dan nu regelen van artsen waar ik naartoe moet, me eerst aan moet melden/in moet schrijven, in beweging blijven door te wandelen/fietsen op de hometrainer, rust nodig heb en hersteltijd, mijn huidige lieve vrienden zien… Dan zit een week gauw vol, als je maar hooguit 3u op een dag (verspreid, want achter elkaar red ik niet) hebt! En elke dag is niet vol te houden voor mij, met elke dag iets.

Dus is er voor mij genoegen te nemen met en vooral te letten op mijn grenzen en tempo. Want meer willen betekent niet meer kunnen en ook een uitdaging om rustig aan te blijven doen en op mijn grenzen te letten.

Vandaag is het heel fijn, dit weekend is heel fijn. Want na 2,5 week ben ik weer een keer de deur uit en onder de mensen geweest :). Even een andere omgeving.
En morgen komt een vriendin langs met haar kleintje. Daar kijk ik ook naar uit!

Dus een sociaal weekend.
Doet me goed!

20130316-124125.jpg

Weer in de stroom van ‘normale’ leven

Zo is het alweer meer dan een week geleden! 🙂
Zo ben ik ook alweer bijna 2 weken hier… En heb ik er al een zotte drukke week op zitten van het ‘normale’ leven.

Het bevalt hier goed, in mijn eigen huiskamer, en ’s ochtends als ik de gordijnen open doe kijk ik recht op de weilanden van de landelijke omgeving waarin ik woon. Hier hoef ik dus niet eerst mezelf een stuk te verplaatsen voor ik me in de natuur begeef! Dat is natuurlijk super. En wandelen in het bos kan hier ook, op geen 5 minuten hiervandaan.
Terwijl ik dit schrijf, prijs ik me zeer gelukkig!
Ik houd echt enorm van de natuur. In de natuur kan ik alles even vergeten, zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon (over sneeuw gesproken trouwens… 😉 maart-staart en iets van roeren..!?!).
In de natuur proef ik, voel ik, zie ik, de essentie van het leven.
De natuur, is prachtig en wonderlijk, voor mij. En ik geloof voor menig mens… In de natuur, laad ik op.

Morgen, ga ik weer genieten van mijn wandeling! Ja, daar heb ik nu al zin in.

Afgelopen week was, vooral het tweede deel, erg druk en vermoeiend… Ik begon met mijn reïntegratie week, weer 4,5u werken. En wist dat mijn WIA aanvraag voor de 12e gedaan moest worden. Maar ik had, dacht ik, vrijwel alles compleet.
Dat bleek niet helemaal waar helaas… Achter mijn werk aan zitten voor gegevens/formulieren, ze eerst van u..wv halen, zelf nog wat bestanden maken, alles checken, kopiëren, printen, scannen, schrijven, uitzoeken etc.
Ipv 4,5u werken heb ik zo’n 10,5u gewerkt met het weekend erbij!?! Pfff, dat was me een dobber. Nog steeds met een oorontsteking (al bijna 2 weken) en voelde me gisteren dan ook behoorlijk beroerd.
Íets teveel.. Zou je denken? 😉

Des te groter de opluchting vandaag toen ik alles ingediend had en alles klaar ligt voor verzending! Zo blij. Dan kan ik nu weer even ademhalen, en rust en ontspanning nemen. Dat laatste, daar heb ik erg behoefte naar, een geestelijke behoefte, naast de rust die mijn lijf nodig heeft.

Vrijdag heb ik besloten, dat ik weer aan het werk ga hier. Deze week moet ik de 6u maken namelijk. En ik geloof dat ik al met al er eigenlijk al aan zit na vandaag weer 2u. Goed voor mezelf zorgen!

Dus nu er weer ruimte is, voel ik de behoefte om er weer eens op uit te kunnen gaan. Alleen al een theetje in het durp hier is goed ;-). Dát gaat me vast wel lukken, van het weekend.
Tijd om in te burgeren hier!

Fijne avond en, hopelijk, tot gauw!
Liefs

20130311-201222.jpg

Verhuisd, ik ben er

Zaterdagavond en ik zit in mijn nieuwe huiskamer, op mijn volledige bank! 🙂 waar ik heel blij mee ben. Want een klein jaar had ik alleen de helft maar tot mijn beschikking omdat de andere helft de trap niet op kon waar ik woonde…trapgat liet dat niet toe. Dus nu is het weer compleet!
Symbool misschien wel, hier is het weer compleet ;-).

20130302-221334.jpg

Ik voel me redelijk oke hier, dat ik hier woon nu, ik geloof dat het helemaal goed komt!
Fysiek gaat het ook niet eens enórm slecht, gezien de drukte en afgelopen weken. Ik loop ‘alleen’ met een dof vol oor en zijkant hoofd, wat hoogstwaarschijnlijk duidt op een oorontsteking, die bij mij eens in de zoveel tijd de kop op steekt… Extra moe daardoor en lamlendig, dat wel… Maar geloof dat het allemaal reuze meevalt, met hoe het had kúnnen zijn!
Gelukkig heb ik alles zo kunnen regelen de afgelopen weken, door geweldige mensen om mij heen, dat ik niet echt over mijn grenzen heb hoeven gaan. En gelukkig heeft mijn bezoek aan de huisarts me die ruimte gegeven!!!
Het inpakken tijdig gepland met mensen om mij heen, die fantastisch hebben geholpen! Alles is voor me gedaan, dat het mij niet lukt dat wist ik al, van de voorgaande 2 verhuizingen. Ik ben in 4 jaar tijd 3 x verhuisd… ;-).
Dit keer was ik alleen en had ik wel meer overzicht en kon ik sturen tot de dag zelf. En zonder de geweldige hulp was ik nergens geweest. Dus, mijn dank is enorm groot! Mochten jullie dit lezen :-).

Ik bof maar, met hoe het is gegaan, met de mensen om mij heen, met de mogelijkheid om op deze manier een woonoplossing te hebben, in huis bij en toch op mezelf, natuur om me heen, de ruimte, de stilte, familie in de buurt. Ik heb het absoluut niet slecht.

Maandag begint de ‘normale’ week weer. Mijn reïntegratie start weer, mijn behandeling vindt plaats, structuur in het nieuwe leven onder de rivieren.

Mijn streven is nog altijd (stukken) beter te worden. En ik probeer het op mijn manier. Ik ga ervoor! En deze plek, zal me erbij helpen.
Altijd in ontwikkeling, nooit sta ik stil. Ook al lig ik op de bank, mijn leven staat nooit stil! Of ik wil of niet eigenlijk… ;-). Want lijk er niet echt iets over te zeggen hebben, zo is mijn leven nou eenmaal. Rijk aan gebeurtenissen en ervaringen.

Dus nu zit ik hier, waar ik 12 jaar geleden weg ben gegaan, uitgevlogen ben, de wereld ont-dekt en verkent heb. Terug bij de roots. Een nieuw avontuur, een nieuw pad ingeslagen, een nieuwe weg bewandelen.
Alles heeft een reden.
….
Dus ik laat het los en laat het nu gebeuren.
Kom maar op!
🙂

20130302-221258.jpg