Even wat minder….

20130327-134523.jpg

Goed, het gaat juist even níet zo goed momenteel… Het zonnetje schijnt wel en daar ben ik heel blij mee :).

Ik ben aan het reïntegreren, zoals ik al eerder vermeld heb. Ik wás heel léuk aan het reïntegreren. Namelijk voor mijn eigen onderneming, een training opzetten. Over en voor je lijf, samen met je geest ;-). Zoiets, in de kinderschoenen nog. Erg leuk wel! Ik laat me niet aan de zijlijn gezet worden in mijn leven ondanks de beperkingen. Probeer altijd!
Ondanks die wetenschap had ik moeite met de uren al, 6u in de week, verspreid over 3 dagen. Concentratie vasthouden is erg lastig, pittig. Het lijkt zó ontzettend weinig… Bijna niet voor te stellen dat zelfs dit beetje iemand moeite kost. Ja dus, mij wel. Zoveel uur heb ik niet op een dag, of in de week.
Helaas hoorde ik maandag van mijn baas dat ik niet meer de uren mag gebruiken voor mijn onderneming. Ik wist dat ik een luxe had hiermee en dat ik niet wist hoe lang dit zou mogen. Na overleg met de bedrijfsarts werd dat dus besloten, omdat ze bang zijn voor sancties… Die sanctie houdt in: een 3e ziektejaar voor mij moeten betalen. Normaal betaalt je werkgever verplicht 2 jaar, mits genoeg inspanningen voor reïntegratie geleverd worden.
Wie bepaald dat? Het UW…jeweetwel.
En hoe oordelen zij? Kijkend naar hoeveel uur ik al opgebouwd heb o.a. En of een medische reden is waarom ik niet meer zou kunnen en of er dus wel genoeg is gedaan.
Heel verhaal, heel veel haken en ogen, heel veel gedoe, heel veel spanningen, heel veel geregeerd vanuit angst waarbij de persoon in kwestie niet meer is dan een nummertje en vooral geen mens. Het maakt niet echt uit of je kan of niet….

Maar goed. Deze week hoor ik 3 keer 2,5u te werken, 7,5u dus deze week.
Nou heb ik maandag dat gedaan, van 10-12.30u, en lag ik erna met barstende hoofdpijn op de bank. Met veel moeite mijn lunch gemaakt, en ’s avonds eten opgewarmd. Om de volgende dag weer met hoofdpijn wakker te worden. Daarnaast nog steeds mijn oor (..!?!..) en algehele malaise en uitputting.

Gisteravond had ik een heerlijke opleving en dacht yes! 😀
Helaas leverde deze nacht mij geen goede slaap op en werd ik vanmorgen erg verrot, om in mooie termen te omschrijven ;-), wakker…
Dit gaat dus niet goed zo en mijn grenzen respecteren is dan daarnaar handelen.
Ik wil wel, maar kán gewoon niet.
En daar krijg ik stress van. Van de gevolgen van het niet kunnen… Namelijk de bedrijfsarts inlichten, welke mij continu doorverwijst naar het UW..jeweetwel voor een deskundigenoordeel. Ik noem het wanoordeel.
Daar word ik dan weer boos om, en gefrustreerd. Ik ben immers aan het reïntegreren, er bestaat een kans dat iets niet lukt, of het teveel is, of er even pas op de plaats gemaakt moet worden. Het feit dat je dan tegen een muur van onbegrip oploopt helpt niet echt in dit proces…
En dat mijn werkgever met zijn handen in het haar zit is ook rot voor ze, dat meen ik. Want ik gun ze absoluut geen 3e jaar! Ze doen wat ze kunnen, soort van.

Nou ja, ik heb maar een mail gestuurd naar beste meneer de bedrijfsarts. Dat ik aan de bel trek vanwege de uitputting, malaiseklachten en hoofdpijn en slaaptekort. Dat ik niet volledig weer uitvallen wil en dat ik dat wil voorkomen. Ik wil dus wel werken, maar ik red deze uren niet….
Ben benieuwd hoe hierop gereageerd wordt. En óf, want dat gebeurt ook niet altijd.

Ik weet dat gedachten een grote rol spelen in het ervaren van stress. Daar kijk ik zoveel mogelijk naar, maar meester erin ben ik niet, het lukt me nog altijd niet volledig los te kunnen laten en maar ‘gewoon’ te denken, het is zo, we zien wel etc etc.

Want wat ik het liefste wil….is leven, gelukkig leven, ook al zijn er beperkingen, toch de kleine uurtjes be-nutten met wat ík leuk vind zonder in isolement te raken. Dat lukt me goed! Alleen als er teveel van me verwacht wordt, in dit geval de regels bij het reïntegreren en de bedrijfsarts en ik mijn lijf die grens over heb voelen gaan, dan raak ik even verdrietig en voel ik me rot.
Het beslissingsrecht heb ik, over mijn eigen leven. Dus vandaar aan de bel trekken, weer loslaten, en afwachten. De bal daar gelegd.

Wat niet kan, dat kan niet 🙂

Dus ik glimlach, met de zon een paar minuten op mijn gezicht.

20130327-134309.jpg