Terug in de tijd in ‘mijn’ dorp

Daarstraks een klein mini half uurtje mezelf hier in het dorp gewaagd ;-). Het dorp waar ik ben opgegroeid en menig koninginnedag heb meegemaakt bij de hoeve in het centrum. Met spellen en kraampjes en veel oranje en feestelijks. Van die fietsen die een scheef as hadden en dan ringstoksteken, dat soort spellen. Uiteraard één groot feest destijds.

Nu, 20 jaar na dato, oké ietsje minder, stond ik er weer.
Wat een gewaarwording! Haha. Een hele generatie is voorbij gegaan, nieuwe kinderen die het dorp weer op hun manier meemaken.
Kwam iemand van de basisschool tegen, uit mijn vroegere klas, met haar 2 kids en man, ook een ouddorpeling van hier. Erg grappig en leuk om even 20 jaar terug de tijd in te gaan. Weet je nog? Die en die? En waar is die gebleven denk je? Oh ja!! Díe! En ondertussen een opmerking maken die misschien verkeerd gevat kan worden en dan maar vooral niet laten merken… (Oud klasgenootje vrij fors zijn, opmerking krijgen over dat ander klasgenootje die erbij kwam staan wel breed is geworden bij het opnieuw voorstellen aan mij, maar dan gericht op zijn spieren, en ik zeggen waar flink fors oud klasgenootje bij staat, ach ja iedereen is groter geworden ondertussen…meteen pijnlijk bewust van het gezegde!?! 😉 hopelijk door dat het mijn onschuld was die dat zei haha). Mini reünie dus.
En veel trouwens, die uiteindelijk terug zijn gekomen hier of nooit zijn weggegaan. En dorpelingen die dorps zijn gebleven met elkaar kinderen krijgen enzovoorts. Ik begreep dat nooit zo, dorps blijven. Hoezo niet de wereld verkennen?? Ik wist niet hoe gauw ik weg moest, destijds. Na een reis van 9 maanden naar de andere kant van de wereld, had ik me in Utrecht gevestigd, voor ongeveer 8-9 jaar zoiets, voor Rotterdam, en nu even hier. Met tussenpozen overal in de wereld. Dát ben ik namelijk :-). Had maar zo aan de andere kant van onze bijzonder mooie aarde kunnen wonen!

Dus, een generatie verder, ging ik toch even terug in de tijd. Gek, maf, leuk. Ik heb niet de meest ontspannen basisschool periode meegemaakt, en toen ik hier net kwam wonen had ik een kort moment dat ik me weer die leeftijd voelde… Van toen.
En vandaag, was dan toch leuk te ervaren, dat er zóveel veranderen kan in 15-20 jaar tijd. Iedereen volwassen, sommigen gezinnetjes, nieuwe generatie spelen. En dat ik ook zó ontzettend ben veranderd.
Ik zei nog daar, dat ik niet zo’n type ben, klieken in een dorp… Dat ben ik ook echt niet. Alleen, zo’n mini half uurtje terug in de tijd en toch in het nu, was wel een leuke ervaring.

Een lichtpuntje van deze voor groot deel bed-dag vandaag.

20130430-211403.jpg

‘Sollicatie’ na UW…-oordeel

“Beste nieuwe potentiële werkgever,

Graag wil ik solliciteren op uw vacature. Het lijkt me erg interessant, in meerdere opzichten…
Ik ben een gedreven en enthousiaste werknemer, erg leergierig. Ik houd van hard werken, naar redelijkheid uiteraard, en ik ga een uitdaging niet uit de weg.

Ik heb wellicht een kleine beperking, ME, maar volgens het UWV…. kan ik ten minste 20u werken. Dat is natuurlijk hartstikke mooi. Zelf ben ik nu nog aan het reïntegreren bij mijn oude werkgever, en red ik nauwelijks 6u in de week. Maar als het UWV zegt dat ik 20u kan werken en mij geen diagnose (code) ME geeft dan vertrouw ik ten volle op hun oordeel. En aangezien ze een staatsbedrijf zijn wat uiteraard zeer gerespecteerd dient te worden, ga ik er vanuit dat u ook ten volle op hun oordeel vertrouwt en mij deze kans zal geven. Mits u mij natuurlijk qua vaardigheden en persoonlijkheid geschikt vindt voor de functie.

Ze noemen mij adequaat in mijn reactie, en dat ik alles goed kan volgen dus cognitief is er niks aan de hand. Ik heb een tape van het gesprek, mocht u graag meer zekerheid hebben hierover. (Er zijn een paar momenten dat ik niet uit mijn woorden kom en dat ik even geen woorden vinden kan omdat ik een zogenaamde brainfog ervaar, maar dat is niet zo’n punt)

Verder kom ik representatief en niet ziek over, ik kan dus prima klanten ontvangen.
Het zou fijn zijn als u voor mij vervoer regelt, daar ik niet erg mobiel ben. Alhoewel, het UWV heeft hier niks over vermeld, dus wellicht is mijn inschattingsvermogen over mijn eigen kunnen na 5 jaar ziek zijn en tig uitgeprobeerde therapieën niet zo realistisch meer.
En ja, ik woon bij mijn moeder omdat ik momenteel niet goed op mezelf kan wonen, dus misschien kan ik haar vragen te chauffeuren dagelijks? Dat zal ik dan doen, als u het niet ziet zitten.

U ziet, ik loop misschien wat op de zaken vooruit door mezelf al werkend bij uw bedrijf in te beelden! Maar ik voorzie dan ook geen problemen en acht mijzelf uitermate geschikt voor de functie.

Graag kom ik het een ander toelichten bij een gesprek. (Of misschien wilt u bij mij langskomen hiervoor? Dan ben ik meer helder ivm niet hoeven reizen.)

Met vriendelijke groet,

A.

Ps. Heeft u toevallig ook ligbedden ter beschikking op de werkvloer?”

20130429-090746.jpg

Keuringsdienst van waarde: UW..V ;-)

Morgenochtend heb ik een afspraak bij het UW..V met de verzekeringsarts, welke mij gaat ‘keuren’ voor de WIA.
Wat een woord hè? Keuren… Alsof je bij een beautycontest met je hond bent, of paard, of je auto door de apk haalt ;-). Allemaal associaties die in me op komen.

Deze krachtsmantra, mijn ‘elixer’ voor nu, gemaakt voor vanavond en morgenochtend. Geloven in het goede, inspelen op de universele energie. Alles is energie, dus ook gedachten. En aangezien ik net even beïnvloed werd door alle verhalen van onrecht, voorgaande keuringen van deze aard, voelt dit heel goed. De keus om beïnvloedt te raken of mijn eigen realiteit te creëren!

“Positiviteit, ga uit van het succes, visualiseer je kracht en het universum en ga er vanuit dat alles op zijn plek valt waar hij vallen moet. Geloof in de balans en heb vertrouwen.”

Namasté

20130423-194114.jpg

De aarde roept mij! :-)

Oh jee oh jee… 😉
Waar brengt het volgen van mijn hart mij naartoe?

Nou, daar waar ik wezen moet! Of mag ;-).
En in dit geval bij de aarde. Aardser dan dit kan bijna niet. Blijkbaar roept de aarde me om mijn handen erin te stoppen, om ervan te leren, om energie te mogen opdoen van de aardse krachten. In mijn handen. Ja…deze handen…

Mijn roep naar de natuur was al groot maar lijkt tegenwoordig ‘unstoppable’! Kruiden en planten in de natuur, die eetbaar zijn, genezend werken, moestuinen, permacultuur. Allemaal termen en onderwerpen waar mijn hart heel veel sneller van gaat kloppen! Zó ontzéttend interessant!
Dus bestelde ik wat boekjes, en nog wat meer, tot een cursusje over permacultuur die ik net binnenkreeg. Na het kijken van de documentare op Youtube over Farmers of the Future (zie link onderaan deze blog) was ik helemaal verkocht! Dát, op kleine schaal, lijkt me zo ontzettend gaaf.
Ik heb altijd al willen leren survivallen. Dan vooral dat stoere in de wilde natuur expedities doen. Aan de Camel Trophy mee willen doen etc. Stoere ik ;-). En ook altijd interesse gehad in de natuur in combi met culturen, remote bevolkingsgroepen e.d.
Maar ook al flink wat jaren heb ik een droom, om ecologisch en zelfvoorzienend te kunnen leven. Die droom was voor over 20 jaar een keer. Als er genoeg geld is binnengehaald haha. Nou gaat ons huidige geldsysteem toch wel een keer op de klippen lopen en veranderd er veel, dus bedenk me niks meer voor over 20 jaar.
Nu blijkt die droom sowieso ook te vervroegen volgens mij, in ieder geval de voorbereiding en bepaalde aspecten. Want nú krijg ik een enorme onverklaarbare(niet ‘gewoon’ verklaarbaar iig 😉 ) drang om me met de aarde bezig te houden.
En dat doe ik met liefde!
Ik weet bijna niet waar te beginnen, maar heb al wel door dat het met verbouwen en wilde planten te maken heeft. Leren-leven-van-de-natuur-stap-1 noem ik het maar!

Dus zit ik hier met een papierwerkje Permacultuur-ontwerpen met de natuur, tuinen van overvloed, geneeskrachtige planten en kruiden, etc voor mijn neus. Loop ik sinds kort niet meer zomaar in het bos, maar heb ik een extra paar ogen gekregen voor de ‘on-kruiden’ die er groeien en maak ik fotootjes om ze thuis (nog niet van gekomen..) te kunnen opzoeken. Kijken wat het is. Ben ik al weken op zoek naar daslook in het bos, maar lijk het maar niet te kunnen vinden hier… Waarschijnlijk omdat ik hier in een overvloedig naaldbomenbos loop en geen loofbomen, wellicht. Maar goed, ik sta op scherp!

Nog maar net begonnen, en durven was er nog niet helemaal…stel nou dat ik iets verkeerds pluk en giftig is? Maar vandaag, kwam ik overduidelijk brandnetel en ineens in volle getale hoeveelheden zevenblad tegen en dacht ja!! Nu ga ik iets ervan maken. Meteen bedenkend, sjips, geen schaartje, zakje, handschoentjes bij me… Straks maar terug dan! 😀
Eenmaal thuis, stuit ik ineens op een recept van zevenblad en brandnetel en knolselderij terwijl ik nooooit spontaan recepten tegenkom.
Het moest dus zo zijn. Een spreekwoordelijke schop onder mijn kont! Moi gaat koken met de natuur. Vanavond, als ik wakker word van mijn schoonheidsslaapje ga ik op zoek naar brandnetel, gewapend met zakje en schaar en handschoenen, voor een brandnetelsoep a la moeder natuur!
En dan morgen, of overmorgen, een ovenschotel van zevenblad, brandnetel en knolselderij.
De aftrap dus ;-).

En weet je, ik geloof dat het zó belangrijk is, leren van de natuur. Hoe meer deze maatschappij, vooral natuurlijk de farmacie en lobbyisten en grote industrieën, zich afzetten tegen de pure natuur en haar wonderen, hoe meer ik getrokken word ervan te leren en hopelijk het ooit weer door te mogen geven.
Want in mijn ogen mist deze wereld veel te veel aan puurheid en visie op hoe wonderlijk de planeet is waar we op leven, hoeveel ze geeft, en hoe mooi het is om er mee in harmonie te leven.
Dit is een onderdeel van mijn levensplan blijkbaar, hier word ik naar getrokken.

Volgen zonder een vast weten waarnaartoe…

20130418-140200.jpg

20130418-140222.jpg

Alles in verbinding

Ik lig hier op de bank, genietend van een muziekje van Daniel Versteegh. Zo heerlijk, als ik weer eens muziek aan heb weet ik weer hoe fijn het is om naar muziek te luisteren!
Even diep ademhalen en me laten zakken in het moment.

Zoveel gebeurt er, ook vooral in mijn hoofd ;-). Zoveel ideeën, gedachtes, theorieën, ervaringen. Creatief denkproces noem ik het. Creabea zijn.
Maar goed dat ik even niet werk nu. ‘Dood’ werk doe wat me opslokt en uitput.
Ook al is mijn loon ondertussen opgeschort. Het kan me allemaal even niet schelen! Wil gewoon met mezelf en mijn ontwikkeling bezig zijn en mijn herstel, op mijn manier. Ontkennen, of links laten liggen, dat die rompslomp bestaat werkt even het beste ;-). Geen energie aan verspillen.

Ook gebeurt er best wat van binnen bij me. Vorige week de behandeling electoaccupunctuur gehad en voor het eerst ervaarde ik naderhand dat ik me beter voelde! Meer energie. Soms vroeg ik me weleens af, voel ik nou iets? Nou, dit was duidelijk voor me! Dit duurde een paar dagen. Erg fijn, en geeft me nog meer moed en kracht.

Wat als het voor een groot deel ook bepalend kan zijn, het volgen van je gevoel, je hart, en dit niet meer ontkennen of wegstoppen? Dat er een bepaalde gevoeligheid zit in je zijn die meewerkt, of tegenwerkt, naarmate je erachter komt hoe het werkt… Ik heb wel tal van theorieën, en voor mezelf na jaren van ont-dekkingen en ont-wikkelingen veel geleerd.
Dat er fysiek iets niet in orde is staat voor mij als een paal boven water. Daar twijfel ik niet aan.
En toch, zit er meer, betekent het voor mij niet de enige ‘mogelijkheid’ of als alleen op zichzelf staand iets.. Niet dat psychische waar de psychiatrie zo graag op hamert, en niet de cgt die wordt aangewezen en wat bewezen ineffectief is bij dit, deze aandoening. (Zelfs schadelijk)
Maar energetisch… Want in feite, bestaat alles uit energie. Dat is niet zweverig per se, dat is natuurkunde.
Er bestaan theorieën dat alles met elkaar in verbinding staat. Op klein en groot niveau. Men weet ook dat de maan effect heeft op de aarde, ook de sterren etc. Dat is op een onzichtbaar niveau. Maar niet een fantasie. Dat ís zo. De zwaartekracht is ook niet zichtbaar, je weet dat die er is als je iets laat vallen.
Zo is er ook onderzoek gedaan naar het beïnvloeden met je geest de nummers van een willekeurige nummers genererende computer. Waarin bevonden is dat er een verschil gemaakt kan worden. Dus mensen waren in staat de uitkomst te sturen van een machine zonder aan te raken, alleen met gedachten. Dat is natuurlijk ontzettend interessant, als je er verder over nadenkt. De mogelijkheid tot beïnvloeding en sturing…

Ik ben van mening dat alles met elkaar in verbinding staat. Dat wij elkaar kunnen beïnvloeden.
Maar dat zou dan ook zo op kleinschalig niveau zo zijn. Zelf, in mijn eigen lichaam…
En als iets in balans is dan voelt het goed.
Dus misschien, heeft het volgen van je hart daar wel mee te maken ook. De balans. De juiste energie. Het volgen van wat je wérkelijk nodig hebt.

Oh, wat houd ik toch zooooo van filosoferen, nadenken, verder denken, open staan, creëren, uitwisselen, verdiepen! Dat is echt het leven ingaan voor mij :-D.

Ik ben een weg in gegaan, mijn weg. Totaal anders dan ik geleerd heb, op scholen, tijdens opgroeien etc. En deze weg, voelt zoveel rijker dan in bekende en gebaande paden wandelen. Alhoewel dit niet echt vreemd is, alleen wel misschien in onze cultuur, in onze samenleving.
Ach ja, dat is dan maar zo ;-).

20130409-135301.jpg

20130409-135313.jpg

Wirwar en de weg van mijn hart

Wirwar!
😉

Er is veel gebeurt ondertussen. En ik voel me heerlijk in mijn kracht staan!

Nog geen antwoord van de bedrijfsarts persoonlijk gekregen, alleen via werkgever. Aardig zot dus.
Zijn nu op het punt van opnieuw een ziekmelding sinds gisteren, van werkgever vorige week 6u mogen werken voorlopig, reactie BA naar hem maakte dat niet lang erna teniet, melding dat ik een deskundigenoordeel aan moest vragen, hij acht me namelijk wel in staat. Met de tekst:”De belasting is al dermate gering ( zeker als je de uren afzet tegen de totaal in een week beschikbare tijd) dat het welhaast onmogelijk wordt dit nog verder aan te passen. Het enige dat je nog zou kunnen doen is het tempo van de opbouw vertragen , maar ik denk niet dat dit de oplossing is.
Een dermate geringe urenbelasting in nog aangepaste werkzaamheden zou m.i. mogelijk moeten zijn.”
Zo ging het weer, hij weet dus wel goed te vergelijken en in te schatten voor me, zonder me te spreken, zien (al 1,5 mnd niet), maar gewoon vanachter zijn bureau kijkend naar hoeveel híj vindt dat ik kan.

🙂

Hier lachen we maar om. Bizarre wereld. Bizarre regels. Bizarre ‘dode’ schapen die totaal verwijderd zijn in hun vak van menselijkheid en alleen maar volgens regels weten te handelen ongeacht wat ze ermee bereiken. Ze wéten niet wat het doet, of interesseert ze niet eens meer.

Uiteindelijk nu een opschorting van mijn loon gekregen door mijn ziekmelding, D.O. aanvragen wat ik niet ga doen aangezien ik met mijn beneden bijstand inkomen geen 100e weg ga gooien hieraan, wachtend op WIA, advocaat van rechtsbijstand er weer bij, ziekmelding die niet gehonoreerd lijkt te worden, voor zover een ander mag bepalen…
Circusje is weer compleet!
Is het niet bijzonder (raar…?) dat een bedrijfsarts vanuit zijn luie stoel mag bepalen dat iemand niet ziek is, ook nog terwijl hij mij in geen 1,5 maand heeft gezien of gesproken en weigert persoonlijk te reageren op mijn verzoeken om contact?
Je zou toch op zijn minst denken dat hij me op zou roepen om de situatie te beoordelen.

Maar goed, ik was hier al op bedacht, soort van. En meer en meer duidelijk hoe vreselijk dit systeem in elkaar zit (en deze man als bedrijfsarts die in mijn ogen de naam arts niet waardig is). Zeer inhumaan, en ziekhoudend, als niet ziekmakend.
Een boel negativiteit.

En díe, die ga ik gedag zeggen! 😀
Mijn gevoel zegt dat ik zolang ik hiermee te maken heb, en dat zal in dit systeem eeuwig duren ;-), ik niet herstellen zal. En voor het geld hoef ik het niet meer te doen…daar kan ik niet van leven. Ik zit niet voor niks nu weer even in mijn ouderlijk huis. Volgend jaar, dan zal alles anders zijn…Het ís namelijk al anders. In positieve zin!!
Mijn hart, mijn gevoel, spreken nogal sterk de laatste tijd. Ik heb dus besloten, ze volledig te gaan volgen, ook al weet ik niet exact waar ik uit kom. Ik weet één ding wel, dat ik me stukken beter voel op deze manier! 🙂 En welke weg dat gaat zijn? Wat mijn hart mij vertelt? Dat vertel ik vast hier een andere keer nog wel.

Live life, where your hart is.
Dat zal mijn sleutel zijn…

20130404-215416.jpg