Afscheid en een 2e nieuw begin

Het tweede grote afscheid van dit jaar. Mijn verhuizing, met alle emotionele afsluiting van ervaringen erbij, was de eerste begin dit jaar.

20130531-103717.jpg
Dit keer neem ik afscheid van mijn werkgever, na vandaag, ex-werkgever. 5,5 jaar in dienst geweest, waarvan de laatste 2 jaar non actief ivm mijn gezondheidssituatie.
Het is toch een gek idee, en een moment om even bij stil te staan. Wat doet het met me? Dóet het iets met me? Het geeft mij een vreemd gevoel, onwennig, want ondanks dat ik eigenlijk al een hele tijd me niet echt meer bewust verbonden voelde vanwege mijn afwezigheid is er toch altijd nog een lijntje geweest. En dat lijntje, is na vandaag, verbroken. Iets wat als noodzakelijk voelde voor mij, om dit lijntje ‘te lossen’ zeg maar. Om te kunnen groeien, om verder te gaan, om mijn nieuwe weg volledig in te kunnen gaan.
De energie moet vrij kunnen stromen en ik ben verrukt over wat er nu allemaal (nog meer) volgen gaat. Ik voel me vrij, vrijer dan ik was. Zoveel doet energie met je, van een gegeven, in dit geval een lijntje hierin. Het voelt onwennig, want gek genoeg lijk ik weer volledig op mijn eigen benen te zijn gezet nu. Alsof ik er niet volledig op heb gestaan?! In een aspect, is dat misschien dan ook zo, in ieder geval energetisch heeft het zijn betekenis. Ik voel mij dankbaar, voor wat ik heb mogen leren, de vrijheid die ze mij hebben gegeven in mijn werk, de ontwikkeling die ik heb mogen aangaan, ik heb veel mogen leren daar.
Nu is de ruimte om met mezelf te gaan staan, leunend op mezelf, en dus op mijn eigen benen. Want dat is een deel van mijn weg, mijn eigen leider zijn, mijn eigen werkgever ook, in mijn eigen weg, en dus, wederom, op mijn eigen benen. Ik word niet meer gestuurd, vanuit een werkgever, nu stuur ik mezelf…
Ahoy kapitein!! 😉

Ik krijg een uitkering, gelukkig, van een gedeeltelijke afkeuring. (35,87% om exact te zijn… 😉 ) dit zal 13 maanden zijn. En voor mij, schat ik in, precies genoeg om volledig op eigen benen te komen staan. Dit is voor mij de beste uitkomst geweest van alle mogelijkheden, geen 3e jaar bij werkgever, geen ww met een zeer strenge sollicitatieprocedure, geen bijstand waarvoor ik toch niet in aanmerking zou komen nu (en ook niet in wil zitten). Hoe ze hiermee omgaan, is nog afwachten. Maar het universum heeft me wel geholpen om me zoveel mogelijk bij te staan en de beste situatie in de situatie te creëren. Zo voelt het.

En nu?
Nu ga ik verder, waar ik al mee bezig was.
Zet de deuren verder open, voor deze frisse nieuwe energie.
Adem het leven in zijn volledigheid in,
Neem de tijd en voel geen druk en dus haast.
Ik ontspan en laat komen en zijn!

De nieuwe fase.

Namasté

20130531-103800.jpg

Herinnering van zijn, de essentie.

Herkenning, herinnering.

What if healing means, remembering who we really are. What we really are. Remembering our souls and essence.

Deze gedachten komen in me op. Gisteren heb ik een workshop gevolgd, van de Tzolkin. Hij heette “zelfverwezenlijking en creëren vanuit essentie”.
Dit was alles wat ik wist, en dat ik, zonder de titel, er al naar getrokken werd. Een paar maanden terug al contact gezocht, maar besefte, nee, dit is niet te doen voor mij. Een dag houd ik niet vol. Nu, een paar maanden later, is er veel veranderd. Want ik voel me klaar om dingen te ondernemen, ik laat het over me heen komen. Houd ik het vol of niet. Ik voel, ervaar, ga op mijn kern af en wat ze aangeeft. Vertrouw, op de energie, op het universum.
En ditmaal, liet ik me compleet leiden door mijn intuïtie. Hier ga ik naartoe.
En het was precies goed voor mij, alleen al de manier van opzet, niet vastomlijnd, los, de energie van de dag zou ons leiden. Hier houd ik van…
En wat bracht het mij? Herinnering, inzicht, herkenning, bevestiging. Van wie ik was, wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn ‘doel’ is. Een soort samenvallen, thuiskomen, net als vele andere keren eerder. Een stukje puzzel wat op zijn plek valt.
In een bewustzijn.
Een hoger bewustzijn dat verder opent.
In zijn.
Pure essentie.
Leiden, in en vanuit zijn.

Wat als mijn lichaam mij is gaan leiden, maar dan met de ‘ij’, lijden dus. Om mij te leren herinneren, wie ik was, wie ik ben. Om thuis te kunnen komen. Om weer te kunnen leiden, met de korte ‘ei’.
Het zoeken, buiten mezelf, heb ik lang gedaan, en heeft nooit de voldoening gegeven als vinden in mezelf. Ook nooit hetzelfde resultaat.
Dat is wat er gebeurt de laatste tijd, ik vind, beetje bij beetje, steeds meer terug, van mijn eigen kern en zijn en essentie. Waar alles is.
Hoe verwoordt je deze energieën? Deze ervaringen? Woorden kunnen teniet doen, aan ervaring… Woorden geven beperking, en randen. En toch, wil ik het opschrijven…

Vanavond zag ik een documentaire, van een naamgenootje doorgestuurd gekregen, “Hersenonderzoeker professor Davidson leidt een ongewoon experiment: kan meditatie en yoga de pijn van Amerikaanse oorlogsveteranen en kinderen met ADHD verlichten? ” Het heet, Free the Mind. Onderaan zal ik de link zetten.
Eigenlijk wil ik niet veel zeggen hiermee, behalve dat het mij geen verbazing meer geeft dat je je hersenen letterlijk kunt beïnvloeden met beoefening van meditatie. Dit is namelijk een klein procentje van wat er nog meer kan.
Energieën zijn zo sterk en krachtig. En als je je weer herinnert, je langzaam maar zeker steeds meer hiermee kan, en voelt, en doet, en ervaart, en, en, en, het misschien wel het meest natuurlijke voelt wat er is!?!

Dit is een gedicht wat eruit kwam, bij de documentaire, op het laatst, en weet je, laat ik het eens delen.

“Love After Love

The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.”
Derek Walcott

Namasté

soul01

you can choose the songs your soul can listen to

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1338221

De vreugde van een stukje aarde

Dat ik zó enorm ervaar! Met mijn handen in de aarde en/of met een stukje aarde bezig zijn. Dit kun je op vele niveaus verder trekken…
Maar net, zojuist, heb ik mijn frame gemaakt om een zeil overheen te kunnen plaatsen, erg simpel, maar oh zo leuk! Knutselen, graven, bekijken, oplossingen bedenken, mogelijkheden, verwonderen. En vooral ook, een stukje aarden.
Mijn tomaatplantjes geplant van de week, daarvoor is de bescherming/overkapping straks, zo ook courgette, paprika óf peper, dat zal nog wel duidelijk worden ;-). Salie staat er al, aardbeienplanten ook, pompoen, kropsla, peultjes, rucola.
Als ik het zo opschrijf denk ik, wauw! Dat is écht al veel!!
En het allerleukste, ik word er zó ontzettend blij van. Voor mij geen stadswonen meer hoor. Echt, die ruimte, buiten zijn, rust, natuur. Ik wil álles leren, van, en met de natuur. Ik ben helemaal los… 😉 Op mijn eigen tempo, uiteraard wordt hierin ook mijn geduld op de proef gesteld. Want…alles leren lukt niet eens in een jaar tijd…iets wat ik graag zou willen. Ik maak er maar een levensopdracht van.
Ik geniet ervan. Heel erg. En wat is fijner dan ergens zo intens van genieten?
Er liggen zakjes zaden (bio-logisch dynamische) op me te wachten, voor nu, of volgend jaar. Met eetbare bloemen, theeën, moestuin-groenten… Dat er iets bestaat als een dropplant! Ík wist het niet in ieder geval. Je kunt er thee van zetten, maar ook de bloemen kun je eten.

Dit is een deel van mijn reis, eetbare planten en kruiden, en ook geneeskrachtige planten en kruiden. Altijd al wel in mijn hoofd gehad, die interesse voor de natuur en zijn heling, in het begin vooral in mijn achterhoofd. Maar sinds dit jaar, BAM!, op de voorgrond ermee! 😉
Het is zó verschrikkelijk interessant. Een wereld gaat open, nog verder open. De basis van het leven, begint hier. Of misschien is het wel de kern.
Al met al, hier zitten vele krachten, energieën, heling, liefde, ongelooflijk gecompliceerde en toch ook weer simpele perfectheid en eenheid en balans.

“Nature is my religion,
Earth is my temple”

20130522-212134.jpg

Nog een mooie tekst die een vriendin vandaag plaatste:

‘We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time..’
T.S. Elliot

20130522-212154.jpg

Want ik ben boos

Geen blog in balans,
Want ik ben boos.
(En het zal vast ook een gedeelte te maken hebben met de laatste slechte nachten en iets wat maandelijks terugkomt ;-). Maar… )

Ik voel me even boos, gefrustreerd. Ik voel onmacht en onrecht. En ik kan niet goed tegen onrecht! Daar gaan mijn haren van overeind staan. Zo’n gevoel diep van binnen die gewoon weet dat het niet in de haak is en onmenselijk… Zo’n gevoel dat je raakt, mij raakt, in de kern.

En waarom? Omdat ik meemaak en zie hoe het eraan toe gaat. Hoe mensen worden behandeld en niet serieus genomen. Alleen serieus genomen als een nummer om mee te rekenen. Niet als een mens. Die wordt namelijk niet gelooft. Alleen een derde met een naam met dr. ervoor, en dan nog is het discutabel, als het buiten het UWV vandaan komt. Dus eigenlijk is de combinatie ME, en UWV, gewoon een ‘recipe for disaster’.

Toen ik 5 jaar geleden ziek werd, was ik net 8 maanden aan het werk. Ik had mijn studie afgerond, ben gaan reizen, toen vond ik een superleuke baan. Helaas liep het destijds anders, met mijn gezondheid, dan verwacht. Ik meldde mij ziek (ik kón gewoon níet meer, niet eens meer thuiskomen na werkdag zonder een uur te liggen voor ik de auto in dúrfde te stappen voor de rit naar huis en vervolgens meer dan beroerd te zijn en alleen maar kunnen liggen). Na bloedtesten, mogelijk Pfeiffer(en CMV) advies van de huisarts 2 weken rust.
Die 2 weken bleken niet genoeg, ik kwam niet meer terug… Bedrijfsarts gezien, zelf al begonnen met ten minste 4u in de week, uiteindelijk na vele weken weer begonnen. Niet voordat ik mijn contract liet aanpassen…toen naar 16u. Uiteindelijk werd die 16u, 8u in de week. Ik was bang mijn eerste baan met tijdelijk contract te verliezen. En aangezien ik niet verwachtte lang nodig te hebben tot herstel….ik wist helemaal niet wat er aan de hand was en wat het inhield…nam ik die stap. Volgens een alternatieve geneeskundige had ik Lyme, waar ik voor werd behandeld. (Mijn huisarts viel niet meer mee te praten)
Een jaar later, ik teerde in op mijn spaarcenten, was ik er nog niet. Nog niet terug bij mijn gezondheid.

En nu, omdat ik toen koos voor mezelf en werkte naar wat ik destijds kon, word ik erop afgerekend. Als ik 40u had gewerkt, kreeg ik nu zeker een WIA. Omdat de arts mij 20u gaf. Maar omdat ik ten tijde van de laatste ziekmelding, 2 jaar geleden, 12u gemiddeld werkte, zal de kans dat ik voor een WIA in aanmerking kom nihiel zijn. Het hangt weer af van mijn laatste uurloon en het werk wat ze voor mij vinden qua functie en dát uurloon. Daar het verschil van moet meer dan 35% zijn om in aanmerking te komen voor arbeidsongeschiktheid en dus WIA.
Uiteraard sta ik niet te juichen om de titel arbeidsongeschikt! Maar tegelijk is dat wel de realiteit.
Dat ze naar stomme salarisverschillen kijken om de mate van arbeidsongeschiktheid vast te stellen ipv naar wat je kan doen aan uren is mij te zot. Eens te meer duidelijk dat we het hier over geld hebben, en niet de mens. Geld staat namelijk boven de mens, lieve mensen.

Ik ben boos, omdat ik de boel niet loop te flessen, zoals zij je het gevoel geven.
Dat ik de laatste 2 jaar reïntegratie van 0u per week naar max 6u per week ben opgeschoten, ik bij mijn moeder ingetrokken ben, nog steeds niet in staat een eigen huishouden te runnen zonder hulp, continu op de schopstoel moe(s)t zitten, maakt ze daar achter hun bureau geen ene fli**** uit.
Want immers, de verzekeringsarts weet het namelijk in een uur beter, je kan alle uren werken, ‘ik zeg 20u moet lukken’.

Daar zakt je broek toch vanaf? Wie weet nou beter dan ikzelf na al die jaren hoeveel ik kan? Ik ben 31 jaar, een vrouw van de wereld en zeer ondernemend, ik zit écht niet voor mijn lol thuis!
Nee, er wordt dan ook nog even meerdere malen vriendelijk over ‘beleving’ gesproken, ME of niet. Ja, want ik zal het vast in mijn beleving niet goed hebben.

Nou, ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat er met mijn beleving niks mis is! En mijn hoofd en denkcapaciteit heb ik ook nog. En mijn gevoel des te sterker de laatste jaren. Zo ook mijn intuïtie en ‘gutfeeling’.

En weet je wat die zeggen?

Dit systeem STINKT!

Ik omarm deze emoties maar, is beter, want ook zíj mogen er zijn. Ze horen bij het leven.
En dus, nu ik van me af heb geschreven, kunnen we weer terug naar het Zen Zijn! 😉

20130517-074052.jpg

Tapenades, zon, en geschikte functies nog onbekend

Mijn vakantie zit er alweer op!
Ik heb overheerlijk genoten van een weldaad aan mooie omgeving, rust, bloemen en kruiden in bloei in uitgestrekte velden van ongerepte natuur, zonsondergangen, zwemmen, natuurwonderen in alle ruigheid met rotsen en kliffen, zeewater aan mijn voeten, biologische superwinkel om de hoek, tapenades en geitenkaasjes, Franse haperende met roest aangetaste zinnen 😉 , etcetera, etcetera.
Al met al, een genot dus! En mijn zongebruinde huid laat het me dagelijks nog zien, in de spiegel.

Ondertussen teruggekeerd, in alle volledigheid. Ik heb mogen ervaren dat het fysiek duidelijk beter gaat dan een klein jaar terug. Toen ging ik een weekje in de buurt hier in een huisje, ik ging nagenoeg nergens heen, alleen maar rust en voelde me vaak knap beroerd. En nu, ik heb een vliegreis gemaakt (zonder klamme handen dit keer 😉 ) en de dag erna nauwelijks last van. Ik heb een tocht gemaakt in auto 1,5u heen en 1,5u terug, als bijrijder wel, naar gorges, daar getoerd, uitgestapt en verwonderd gekeken, mini klauterroutetjes naar uitkijkpunten, picknick (en lig-rustmoment) aan de oever, om in totaal 6,5u weg te zijn geweest! Ik ben uit eten geweest, korte zit. Een marktje bezocht, terrasje gepakt, snuisterijen gekocht.
Ergens gaat er hier iets heel erg goed vind je ook niet??
Het bevestigt eens te meer dat ik mijn juiste weg wandel, de ontwikkelingen doorga die erbij horen en dat deze zaken zijn vruchten afwerpen. Alle geduld mag ik hebben want gestaag vooruit gaan is vooruit gaan.
Ik kom er wel.

En zéker zonder het UWV. Waar ik vandaag weer was bij de arbeidsdeskundige, die ging beoordelen en onderzoeken en kijken wat ik zou kunnen doen. Duidelijk aangevend dat hij alleen het advies van de verzekeringsarts middels de door hem opgestelde FML (functionele mogelijkheden lijst) volgt. Dat ik problemen ervaar met reizen (nee mensen, niet vliegreizen een keer per jaar 😉 ) zelfstandig, gaf hij aan, ‘de verzekeringsarts denkt vast dat hier geen probleem mee is’.
Mijn broer was mee, en gaf ook aan dat het bijzonder slecht in elkaar zit zo. Zeker met zo’n aandoening als de mijne. En nog even dat die artsen dan blijkbaar zeer incapabel zijn in juist beoordelen wat iemand kan. Terecht. Dat was natuurlijk ‘uw mening’. 🙂
Het verwonderd me, en raakt me ook wel emotioneel als ik daar ben, hoe er geredeneerd wordt. Hoe onmenselijk er met je omgegaan wordt, en eigenlijk hoe er met je gerekend wordt. En dan te bedenken dat ik iemand ‘ken’ die jaar in jaar uit afgekeurd word op rugklachten en vervolgens doodleuk her en der schoonmaakwerk doet… Dan breekt je klomp wel even. Van die persoon, en van hoe ze bij het UWV handelen. Mijn geschikte functies zijn trouwens nog niet bekend, dat volgt later nog, voor de nieuwsgierigen.

Ik heb behoorlijk geluk, in zekere zin, dat ik niet per se hiervan afhankelijk ben. Dat ik een keus heb. Dat ik niet tot in het einde der tijden hoef te strijden voor mijn menselijk recht en eerlijkheid en oprechtheid.
Ik heb mijn weg gevonden, en zal deze bewandelen. Komend jaar ontdek ik nog veel meer, in mijn 31e levensjaar. Mijn groei zal ver(der) gaan. Krachtig zijn. Daarom, zijn dit de laatste staartjes van mijn ervaring met deze instanties. Omdat ik dit er niet bij kan gebruiken. Mijn kostbare energieke momenten in de week zal ik besteden aan mijn ontwikkeling, daarmee en tegelijkertijd mijn herstel, en het gaan van mijn weg. Om tevens uiteindelijk weer in eigen onderhoud te kunnen voorzien, en dan als zeer rijk mens, ‘in hart en nieren’!

20130515-200828.jpg

(Grootmoeders tropische tip van de week nog even: Voor ik wegging heb ik een prachttip gelezen via een FB genootje. Kokosolie! Een bijna vergeten natuurlijke zonnebrand. En laat ik dat nou in de kast hebben staan. Extra vierge, ruikt nog lekker ook. En zowaar, het ging super hiermee! (Uiteraard geen bakuren maken in de volle Zuid Franse zon en tijdig schaduw pakken en het lot niet tarten qua verbranding 😉 ). Ik heb nog nooit zo’n mooi egaal kleurtje gekregen! Kokosolie houdt uv-straling tegen. Voor mij geen kankerverwekkende zonnebrandcrèmes meer.)

20130515-200948.jpg

La France en een retourtje terug naar mij! :)

Dag 2 in de avond, onder de warmtelamp. Bewolkte en een vrij frisse ochtend gehad na regenachtige momenten gisteren. Gelukkig uiteindelijk weer zon, toen ik inmiddels in bed lag… 😉 De slaap liet op zich wachten dus trok mijn bed uit en warempel, de zon! Meteen bikini aan en nog uur op ligbed van de zon genoten voor ik weer m’n bed in kroop.
Later weer opgestaan en zag nog zon uit het raam dus zelfde stappen meteen herhaald. Met 5 min in de zon was de zon weg…!?!
Wandelen dan maar. En oh….wat een plaatje, mooie huisjes, op de heuvel, uitzicht over uitgestrekte vergezichten vol idealistische denkbeelden en romantiek. Hoe prachtig.
Deze dagen, in deze contreien, doen allerlei herinneringen naar boven halen, van reizen en vakanties welke ik heb gemaakt. Van Australische boerderij levens naar kusten in Mexico en binnenlanden van Canada. Tussendoor nog Portugese avonturen gemengd met Ecuadoriaanse en Peruaanse enzovoorts…
Wat een rijkdom, wat een luxe, zulke mooie omgevingen al mogen aanschouwen. Voor altijd in mijn geheugen gegrift, dat weet ik zeker. Avonturen, dromen, wensen kwamen samen.
En nu, met deze vakantie in Zuid Frankrijk in de heuvelen van Frejus, raak ik enthousiast. Om weer te reizen. Ik voel weer hoe het is, ‘buitenland’, waar alles natuurlijk fijner is ;-). Mijn laatste alleen-avontuur is alweer 4,5 jaar geleden. Het zal niet mijn laatste zijn, dat weet ik zeker.

Net genoot ik van een zonsondergang, over de lagen van moeder natuur, lagen van bebossing en heuvelen in de verte. Elke laag zijn eigen kleurnuance en gloed… Met de zon, die steeds warmer kleurde. De lucht die in zijn sporen volgde, met zachte strelende wolkformaties, als een waaier, vanuit de plek waar de zon gedag ging zeggen verspreid. Werkelijk prachtig!
En krachtig, toen ik op de pilaar voor het huis toeschouwer mocht zijn, een deelgenoot. Letterlijk voelen stromen…
Nu zit ik onder de luifel, de kikkers hebben hun concert gehouden, de krekels zijn in volle gang, thee staat naast me, de kaarsjes branden, de lucht maakt zich op voor complete duisternis, helder donkerblauw, waar straks de eerste sterren verschijnen mogen.

In stilte, ben ik, aanschouw ik, geniet ik.
Van het fenomeen genaamd leven.

Ja, ik ben me zeer bewust, mijn gezondheid is op zijn retour. En dan wel op zijn retour terug naar mij!!!

20130507-212657.jpg

20130513-231100.jpg

Ps. Mijn voeten hebben vandaag de middellandse zee weer eens aangeraakt! 😉

Mijn leeftijd is een priemgetal!

Een getal dat ondeelbaar is en staat als een huis. Het besef hiervan op dit moment betekent voor mij de kracht en manifestatie van dit jaar. Het jaar waarin ‘staan’ en neerzetten zijn vorm zal geven.
30 jaar leven geleefd, in een leven, in hét leven, welke ik uitgekozen heb.
31 jaar is begonnen, ik ben afgelopen jaar door een poort gestapt, in letterlijk en figuurlijk ‘het nieuwe leven’. Zíjn is het.
Kind naar volwassen, en er steeds weer achter komen dat je nog kind bent, en altijd blijft. Het kind, dat van binnen zit, en volwassen leiding nodig heeft als voeding. Ik leid, vanuit de kern.
Zoveel geleerd, zoveel mogen zien, zoveel levenslessen, zoveel gedaan.
Het is een andere tijd, ik ben ook geboren als vroege nieuwe tijd…
Nu is het transformatie en manifestatie, nú is het kind en volwassen, nú is het allemaal. Parallel aan het leven, het universum.
Ondeelbaar, het staat als een huis. Ik ga staan als een huis, nee wacht, ik sta al.
In het licht van ondeelbaarheid en eenheid.
Welkom 31 jaar, welkom nieuwe ervaringen, welkom genezing, welkom liefde, welkom iedereen, welkom eenheid.

Namasté

Ps. En nú ga ik eerst op vakantie! 😉

20130505-083002.jpg