Ken je dat?

Ken je dat?
Die twijfel aan jezelf?
Die ‘gedacht-was-ver-weg-verdreven-te-zijn-geweest’ onzekerheid om te zijn wie je bent die weer even de kop op komt steken?
Zo om de hoek, en dan net die hoek die je net om wilde gaan… Gegrepen en je uit dagend, met een valse grijns. Haah! Nu heb ik je hè, gnaa, gnaa, gnaa 😈.
En je aankijkt met een blik, van en wat ga je nu doen, hè? Nu heb ik je!

Wat doe je dan… Loop je terug? Draai je om? Om er vanaf te zijn?
Of loop je ertegen aan? Of misschien wil je eromheen? Wat niet lukt uiteraard, want dat duiveltje beweegt gewoon met je mee als je eromheen wilt lopen, ‘die kant op? Ghèhe, ik loop wel mee’. Dan kom je hem tegen…en hij wijkt niet, blijft de weg versperren.

Ik ben niet zo van omdraaien, niet om zo’n reden, wat wel betekent dat ik spanning voel, die nog niet wegebt… De uitdaging zit hem dus hierin. De uitdaging van die valse grijns, van het twijfel zaaien in je zijn, hoe pak je die aan…

Dus ga ik maar even zitten, voor hem, op de stoep, om te observeren. Hoe beweegt ie? Wat zijn zijn trekken? Wanneer schiet hij omhoog?
Langzaam verzamel ik mijn kracht, observeer ik en leer ik, vastberaden om mijn weg te vervolgen als ik de hoek om ben gegaan… Ik laat me toch zeker niet tegenhouden door zo’n sukkeltje onzekerheid die me twijfel aan mezelf toe strooit?
No way.

Ik blijf gewoon zitten. En hoe ik er voorbij kom? Eerder ook gelukt, en ik ben dit keer alweer goed op weg. ❤️

Mocht je hem ook tegenkomen, zeg dan maar dat ie af zal druipen, sooner or later, het zál gebeuren!

Namasté

20130927-131134.jpg

20130927-130836.jpg

Advertenties

Latijn en co, ofzo… ;-)

Zo, dag 3 van de opleiding kruidengeneeskunde achter de rug. Ben toch best wel trots eigenlijk! 🙂
Al gauw wordt het ‘normaal’, een opleiding doen, deze opleiding doen, weer studeren en mezelf in de leerstoel plaatsen. Zo leuk vind ik! Zo blij mee dat het kan.

Hoe ervaar ik het nu, het weer leren? Nou, dat is even zien hoe het gaat. En weer proberen trucjes te bedenken voor het onthouden. Want als er één ding is wat heel anders gaat dan vroeger…die vroeger dat ik nog studeerde en altijd alles in een keer haalde en nagenoeg geen moeite had met studeren, behalve genoeg tijd missen ;-), en alles tot het laatste moment kon bewaren om in de stress te schieten en keihard te blokken om het vervolgens met een zucht van verlichting weer met knallende cijfers te halen, ochtenden om 6u op kon staan voor een tentamen om nog even te leren etc etc etc.
Nou, die tijden zijn veranderd. Dat wist ik al, want ik kreeg (toen nog niet bekend) ME toen ik begonnen was aan een coachopleiding van een jaar. Welke ik na 3 jaar pas afrondde, en struikelend op de drempel mijn afsluittoets haalde. Ik tijdens het studeren wel 10 keer dezelfde psychologische tekst kon lezen maar me nóg afvroeg wat ik nou gelezen had!?!

Dus wist ik, nu, met elke week les, dit ga ik anders aanpakken. Proberen bij te blijven, elke week een verslagje maken van het kruid dat we behandelen. Na te lezen. Af en toe die Latijnse namen opnoemen in het bijzijn van wie er ook is in mijn buurt ;-). Solidago virgaurea, Hypericum perforatum, Calendula officinalis…. En nu moet ik al nadenken, dit zijn er pas 3!! Het worden er dit jaar 50. En dan heb ik het nog niet over de inhoudsstoffen, de signatuurleer, de geneeskrachtige werking, de bereiding enz enz enz.

Zo zie je, het is weer ‘knallen’, op mijn manier, een nieuwe manier.
Ik vind het leuk, en hoe ik alles onthouden ga dat zie ik wel, ik ga ervoor, en straks kan ik iedereen die wil en erom vraagt o.a. van een kruidenconsult voorzien en hopelijk helpen op de meest oude manier van genezen, waar alle chemische medicatie van afgeleid is. De medicatie welke alternatief wordt genoemd, maar in feite, laten we eerlijk zijn, de meest pure en originele vorm heeft. Het andere, farmaceutische, zou alternatief moeten heten…. Vanaf nu, voor mij dan wel :-).

Namasté

Amor omnia vincit (Liefde overwint alles)
Ad tempus vitae (voor het leven)

20130924-180424.jpg
“To be, rather than to seem (to be)”

Time flies! When you’re having fun…

Tijd vliegt, werkelijk echt! Heeft vleugels, net als wij… 😉
Eerst schreef ik 1 tot 2 keer in de week en nu ben ik ‘blij’ als ik de twee weken haal!
Dat zal dan wel een goed teken zijn, ergens… Met veel bezig, betekent bezig, betekent bezig kúnnen zijn, betekent dus vooruitgang…ofzo…of andere keuzes? Maar nee, ik vind mijn blog schrijven wel leuk. Er gebeurt alleen vaak zoveel dat ik niet weet waarover te schrijven!
Ooit wil ik nog eens een boek schrijven, je weet wel, zo’n überhip idee dat de helft van de wereld ondertussen heeft… Dus.. Maar al jaren bedenk ik me, hoe krijg ik dat ooit op papier, in teksten, in letters en zinnen, al wat in mijn hoofd zit. Ideeën heb ik wel. En nee, zal geen romanschrijfster worden, ben meer van de realiteit en een tikkeltje filosofische psychologische spirituele kant… Zoiets ja! 😉
Dus, jaren fietsen voorbij. De tijd vliegt, maar de jaren fietsen…
Ooit een half A4tje begonnen, is in ieder geval iets. Toch? …
Zodra ik begon destijds, raakte ik in een ‘wat moet ik schrijven’. En als ik moet gaan nadenken over wat ik schrijf komt er dus niks op papier! Ik schrijf met wat in me opkomt, ga geen uitgedachte teksten schrijven. Doe ik met deze blog ook niet, dat werkt niet voor mij. Ben meer zo’n dagboekschrijver die spontaan gaat schrijven met wat er opkomt, en in dat boek-‘gebeuren’, die tijd is nog niet rijp blijkt nog steeds.
(Tijd rijpt ook, naast vliegen..)

Zo ook, vandaag, een lieve schuitjegenootje kunnen bezoeken voor wat klets en een thee en een krukje wat ik ophaalde bij haar. Toen ik nog om de hoek woonde in Rotterdam kwam het er niet van, wij tweeen krakkemikkig (zeggen we maar even zo) en instanties eisten alles op. Nu was ik in de buurt voor een behandeling en zou ik langskomen. Dat was dus heel leuk! Zo’n momentje van gezelligheid en leuk bezoekje. Alsof ik haar niet voor de eerste keer zag! Zo zie je maar, social media doet een heleboel, in leren ‘kennen’ door de tijd heen zonder elkaar te ontmoeten.

De tijd die vliegt, dus, en ik vlieg mee… Door kruidengeneeskunde vakopleidingen heen en plannen om eco-logisch te gaan wonen (ipv appartementjes in Rotterdam,wat ik ruim half jaar terug nog dacht voor ik verhuisde..) en gemeente mee te krijgen, tot weekendjes weg afgelopen weekend en nog minstens één in het verschiet, plannen voor een wintersport! Jawel, ik ga het weer proberen, volgend jaar :-D. Behandelingen, verbeteringen, geduld (daarbij lijkt tijd vaak ineens te kruipen ipv te vliegen…) enz enz enz.
En de tijd, die verandert ook…continu, net als het leven, veranderlijk als ze is. Steeds maar weer, krijgt ze het voor elkaar om met iets totaal anders om de hoek te staan wachten, dat ik gewoon weer niet had kunnen bedenken. Ik vlieg, flow, fladder, stroom en fiets maar mee… Het brengt me sowieso ergens!

En wat je krijg je dan? Een onsamenhangende gezellige tijd-loze chaotische…blog.
Maar ook een engelenboodschap en wens voor jullie allemaal! Rechtstreeks naar je hart ❤. Ik hoop dat je hem voelt!

Namasté en fijne avond.

“Time flies, but you are the pilot!”

20130919-202026.jpg

Innerlijke belletjes, voor verandering

Vaak is het besef van verandering willen, de eerste stap in de trein naar verandering. Het niet wegwuiven en naast je neer leggen, doen alsof je het niet van je ziel gevoeld/gezien/gehoord hebt, maar er open in zijn en staan zorgt vaak voor nieuwe dingen op je pad. Ideeën, mensen, voorvallen, hints van het universum. Uiteraard is het de keus van ieder om er iets mee te doen, luisteren naar die innerlijke belletjes, die ergens bij gaan rinkelen en je een gevoel bezorgen…en daarmee een richting aanwijzen wellicht…?

Zelf zit ik heel erg met het idee te stoeien voor míjn droom, om deze na te jagen en te realiseren. Eerst met allerlei gedachten over de vele haken en ogen. Maar, ik ben al van ver gekomen wat een tijd lang onmogelijk leek en was, dus wat als het me gewoon wél stoer lukken gaat!? Die optie is er wel degelijk en kan ik natuurlijk óók creëren in mijn gedachten. Zo ga ik er dus voor, benutten van die kans, in ieder geval me erin verdiepen, mogelijkheden onderzoeken, kennis erover opdoen, soort ‘veldonderzoek’ vanuit huis, waar kan. Ik wil niet meer uitgaan van dat iets niet kan, bij voorbaat, maar dat het wél kan of zou kunnen! En dat ik mogelijk met teleurstelling moet dealen, dat mag ik dan maar leren 😉, als het nodig is want dat is helemaal niet zeker dus! Hier ga ik dan ook niet gelijk van uit.
En een groot voorbeeld is een heel belangrijk persoon in mijn leven geweest, welke er al een tijdje niet meer is, maar van wie ik wel de genen draag. Zichtbaar en onzichtbaar. Híj deed het ook gewoon, híj had het lef, híj durfde ergens voor te gaan, zonder te weten hoe het uitpakken zal. Dus ík kan dat ook, heb dat ook in me…ergens toch? ☺ Ja, dat zit er. Ik kan me nog wel wat herinneren, iets heb ik eerder gedaan, in het klein.
“Niet geschoten is altijd mis”.

De weg is de weg, en je vóelt wanneer je op je weg zit. Of je uiteindelijk op het doel uitkomt wat je voor ogen had toen je begon weet je niet, maar de weg leidt je wel waar je naartoe moet, en kom je dus ook uit op een punt, met wellicht een ander doel dan eerst. Maar dat eerste idee van een doel wat voor ogen lag maakte dat je stappen zette in de juiste richting… Het maakt dus niet uit, of je uitkomt op de plek waar je dacht, ik geloof erin dat als je ‘de weg’ volgt, er precies langskomt wat je nodig hebt. Zij het in mensen, in middelen, in gebeurtenissen, in leringen, in processen. Een verrijking en groei, dat zeker.

“Hold your vision, trust the process” zoiets.
Mooie woorden, die me hieraan doen denken. Het onbekende najagen in een beeld, gevoel, weten, ergens kom ik uit… Trust the process… The process of life, if you choose for it…

Namasté

20130907-205713.jpg

20130907-205657.jpg

Waarom loop ik de weg die ik loop?..richting droom

Waarom loop ik de weg die ik loop?
Vele vragen komen langs, en antwoorden ook welke ik niet altijd in woorden kan uitdrukken, maar die in mijn gevoel en beleving nestelen. Een weten…
Dit is zo’n bijzondere tijd. Voor de wereld, voor individuen. Er is veel aan de hand, in beweging.
En ik? Ik voel heel veel…

Ik maak keuzes, welke ik vroeger baseerde op wat hoort, en wat verwacht wordt, en hoe ik zou moeten leven. Alles op het externe beeld gefocussed.
Tegenwoordig, lijk ik mezelf te leiden vanuit een andere beweging, mijn hart. Zo noem ik het.
Ik herinner me de eerste stappen, en de vragen, en de onduidelijkheden. Want immers, ik wist niet meer waar ik heen ging, in figuurlijke zin. Geen vast plan, alleen gevoel en zielendrang…, van daar moet ik naartoe. Die moet ik opzoeken. Dit voelt wel als iets goeds. Allemaal ‘vage’ hints een bepaalde richting uit, die ik nooit had gevolgd, als ik niet mezelf was gaan leren te voelen, en te luisteren, naar die binnenkant. Naar net dat beetje meer.

Zo ben ik gestopt, voor zover dat lukt..😉, met de ‘ja maar als ik dat doe dan…toch?’, of de ‘wat zullen anderen wel niet denken..’, en de ‘dat kan toch niet, hoe moet ik dan…?’, ‘dat kan ik toch niet? Met mijn lijf..? Alleen?’
Enzovoorts enzovoorts. Allemaal denken gecreëerd vanuit angst en beperking, geleerd door opgroeien en de samenleving. Het gemiddelde plaatje wat hoort, want anders ben je raar. En raar zijn is niet goed. Nee. Rare mensen zijn niet goed en moet je mijden, of belachelijk maken, uitstoten…
Terwijl ik er al lang achter ben, dat ‘raar’ zijn misschien wel hele interessante mensen kunnen zijn! Niet alledaags, denken voor zichzelf ipv volgen van de massa, andere visies hebben waar ik mezelf voor open zet tegenwoordig, ipv ze meteen bij het grof vuil te zetten. Nee, tegenwoordig ga ik af op mijn gevoel, wat ík goed vind voelen, wat bij mij past, wat resoneert met mijn ziel en zijn.
Er kunnen nog steeds genoeg langskomen welke ik raar vind.., maar ik oordeel niet meer dat het dan belachelijk is, of niet klopt, want dat ík me er niet in kan vinden, betekent nog niet dat ik almachtig ben en dat dat dus niet kloppen kan. Ík resoneer er niet mee, maar probeer er lering uit te halen, of laat het links liggen, als het niet verenigbaar is met mijn zijn.

Mijn droom, al jaren in iets minder bewuste zin, maar steeds sterker naar de voorgrond, is om uiteindelijk zelfvoorzienend en ecologisch te wonen. Een huis, gemaakt van natuurlijke materialen, waar kan, isolerend, met de krachten van de natuur mee. Een watervoorziening door een put, regenwater, stroom door de zon, waterfilteringssysteem, groenten en kruiden, kleinvee evt, geneeskracht uit de natuur, permacultuurprincipes.
Helemaal in balans, zoveel mogelijk, met de aarde en natuur.

En nee! Geen geitenwollensokken en Jezus-sandalen en ongewassen en al die cliché beelden. Je zou aan mij nu ook niet zien dat ik zo een iemand ben (je weet wel, die weer in dat hokje past 😉).
Maar ik zou wel willen leven, zoveel mogelijk in balans met de natuurlijke omgeving, en er zit een extra voordeel in voor mij.
Ik verwacht namelijk niet 40u te kunnen werken óoit… 20u waarschijnlijk ook niet. Als ik slim ben, dan zorg ik voor zo min mogelijk vaste lasten, en zo goedkoop mogelijk wonen. Dat ik vrij ben, en maar een klein beetje kost moet verdienen ernaast wellicht. En uit vrije wil mijn werk verder mag uitvoeren, omdat ik mensen wil helpen, niet omdat ik geld moet verdienen om brood te kunnen kopen. Dat is mijn droom dus, en wens.

En ik begin, met een kruidenvaklopleiding, binnenkort. Geen idee echt waarom ik die ‘moest’ doen buiten dat het me gewoon ontzettend interesseert en ik liefst álles wil weten, maar het zal me steeds meer duidelijk worden. Nadat ik dit jaar ineens wilde moestuinieren, me met de aarde wilde verbinden, een korte kruidencursus doen, me verbinden met de krachten der natuur, een Ardennen week doen, naar een Sjamane gaan omdat het in me opkwam en blijkt een grote lering voor me te zijn, net dat zijweggetje pak ipv de standaard weg in het bos en dan…, geleid, vanuit binnen.

En weet je, het gaat me gewoon lukken!
Die droom, die komt er, of hoe het uiteindelijk er ook uit komt te zien. Hoe raar, hoe gek, hoe afwijkend van de norm het ook moge zijn in de ogen van velen, ik lach straks, hartelijk, wanneer het mij gelukt is en ik gelukkig in mijn tuin zit ☺.
Mijn motto tegenwoordig is o.a. ‘ik zie wel waar het schip strand’ (en dan hoeft het niet te stranden omdat het vast zit, maar gewoon gearriveerd is op bestemming 💜).

En waarom loop ik dus de weg die ik loop? Daarom dus… Omdat de weg me daar naartoe leidt… Puzzelstukjes vallen op zijn plek. Het is de bedoeling.

Vanzelf, wordt alles duidelijk, geniet maar gewoon van de weg!

Namasté

Nou, en deze verschijnt nu ineens, en welke ik delen wil met jullie!:
“Als we onze ideeën over hoe het leven zou moeten zijn
los kunnen laten, dan begint het leven
zijn magische eigenschappen te openbaren.
Adyashanti”

20130902-120702.jpg

20130902-121436.jpg

En één waar ik volledig achter sta…:

20130902-121811.jpg