Herfst, en het naar binnen keren.

Naar binnen keren. Dat is wat de herfst je voorspiegelt. Zichtbaar aan de planten en bomen, welke afsterven nadat ze hun zaad verspreid hebben, of onder de grond door blijven leven met hun wortels, onzichtbaar voor de bovenwereld, maar gekoesterd in de aarde. Bomen die hun blad laten vallen, de sapstromen naar binnen halen, zich klaar maken voor het seizoen van overleven van binnenuit.
Het heeft iets mystieks, dit aardse seizoen. De kleuren die tevoorschijn komen. Soms mistige velden. Vele hebben het vaak over de lente, met zijn bloemen en vele geuren en kleuren. Ik merk dat de herfst echt mijn seizoen is… Het blad, de kleuren, de geuren, de wind die de kleuren verspreid, de geuren naar mijn neus brengt en mij vervoert als ik in het bos loop. De bomen die zo duidelijk transformeren. Blij met de lange herfst, waarin zijn blaadjes geleidelijk verdwijnen, en ik elke wandeling die ik maken mag weer opnieuw verrast wordt door schoonheid en pracht.
En deze week, wordt het voor mij duidelijk dat het nu even een tijd van naar binnen keren is voor mezelf ook. Niet alleen de rust opzoeken, maar ook mijn innerlijk en zijn. Reflecteren aan mezelf, spiegels bekijken, voelen wat er gebeurt en dieper kijken dan alleen ervaren. Er zijn weer boodschappen, die gegeven worden, aan mijn wezen. Soms is het nodig in gesprek te gaan met mezelf. Om te evalueren, om plannen te maken, om te doorvoelen, of om gewoon stil te staan bij.
Naar binnen keren zoals de natuur doet, om over een tijdje, wanneer de natuur zich van hernieuwde energie heeft gevuld weer herboren wordt. Tevreden met hoe het gaat, soms verbetert omdat het geleerd heeft van het jaar ervoor…
Langzaam nadert het einde van het jaar. Normaal sta ik er helemaal niet bij stil, vind ik het toewerken naar oud en nieuw ‘overrated’ en nietszeggend, gewoon weer een dag. Datums zeggen mij sowieso niet zoveel. Nu voel ik, los van de datums, een periode van reflectie. Waar kom ik vandaan? Dit jaar, eigenlijk ben ik halverwege als ik van mijn geboortedatum uitga, mijn seizoensjaren, is het mooie binnengeslopen. Na jaren van zwaarte en strijd heb ik gaandeweg in 2013 mogen loslaten, en meer leren loslaten. Letterlijk door afscheid te nemen van werkgever, ziektewet 2 jaar, tijdelijk van instanties, woonomgeving veranderen, op krachten mogen komen, ziek-zijn loslaten en transformeren naar zijn, want onze taal doet gekke dingen… Ik ben niet ziek, ik ben, en draag iets met me mee.
Identificeren met mijn zijn, en niet met ziekte. Een wezenlijk verschil, zichtbaar en onzichtbaar tot uiting gekomen.
Gevoel, een factor zo belangrijk. Mechanismen van de ziel.

Deze periode is van bezinning, mijn lichaam vraagt erom, is met van alles bezig, en mijn geest, nou die maakt altijd van alles mee ;-). Tijd om samen te komen, in het bad van licht en duisternis, stilte en onrust, in eenheid bezinnen…

Namasté

20131127-200759.jpg

Advertenties

Wat was dat plan van mij nou? “Walk your dream while you dream your walk”

Wat was mijn grote plan nou eigenlijk? Eentje die een beetje vorm van een droom begon aan te nemen? 😉

Ik kreeg al een paar keer de vraag wat ik nou wilde gaan doen en wat mijn plan was, dus leg ik het bij deze uit.

Al een aantal jaar is mijn woonsituatie niet ideaal en ‘onzeker’. Eerst met partner, toen zonder, daarna naar ouderlijk huis verhuizen. En een heel sterk gevoel erbij…wat was dat ik niet wist wat ik nou graag wilde, waar ik wilde wonen, hoe etc. Ook lastig omdat ik op een gegeven moment zoveel hulp nodig had dat ik niet eens wist hoe ik alles moest doen… Toen ik een woning nodig had werd de optie ouderlijk huis klein jaar terug besloten.

Langzaam maar zeker knapte ik op, volgde ik de dingen en onderwerpen waar ik echt van genoot en die bij me paste en ontdekte ik steeds meer mijn connectie met de natuur. Letterlijk en figuurlijk.
Een van mijn jeugd wensen is om te leren survivallen. Écht survivallen, weten hoe te overleven in de natuur. Ik houd van avontuur en reizen, en adrenaline en uitdaging op zijn tijd. Dus o.a. een survivalweek wilde ik ook nog steeds een keer ;). Nu is dat er niet van gekomen.
Maar ben ik ondertussen wel begonnen met leren van de natuur, en over de natuur. Een minimoestuintje, tot momenteel een kruidengeneeskunde opleiding. Ondertussen lerend en lezend over permacultuur, mogelijkheden over duurzaam ecologisch wonen, earth ships, strobalen huizen, hempcrete, watersystemen, composttoiletten, zelfvoorzienendheid.
En het was alsof er een superfijn lichtje aanging van binnen. Van hè hè, dít is het, dít is leven. In tegenstelling tot wat er land in land uit besloten en gedaan wordt, ten koste van de aarde… De aarde juist niet uitbuiten, maar compleet in balans met haar leven. In een kringloop. Met duurzaamheid, ecologie etc ben ik al veel langer bezig. O.a. vanwege mijn aangepaste voedingspatroon sinds ruim 2 jaar, steeds meer biologisch, puur, 100% suikervrij, gistvrij enzovoorts. Het maakte me meer en meer bewust. Van onze wereld, het leven, het hoe en waarom.
En de drang, of behoefte eigenlijk, om vanuit puurheid te leven werd steeds groter. Wordt steeds groter. Ik sta nog maar aan het begin van het leren hierin, maar ik vind het zo leuk! De waarde in het leven hangt voor mij aan het échte leven, het pure leven, dit te herontdekken en uit te voeren. Niets prehistorisch en ongewassen etcetera, gewoon nog steeds mezelf, alleen op een nieuwe oude manier.

Mijn motivatie is de aarde, is de natuur, is mezelf, is hoe ik me voel in deze natuur, in de beweging van zorgen voor waar wij op leven, zorgen voor mijn lijf ook. Het besef dat ik zonder helemaal nergens ben. En dat ik ervaar dat ik me het beste voel wanneer ik daar goed voor zorg en een balans heb. Ik ben in 5,5 jaar tijd ineens vooruit aan het gaan in mijn gezondheid, ipv steeds verder achteruit, ik leef weer echt, ik voel me echt. Ik wil de wereld een betere plek maken, altijd al gehad, ik wil mensen helpen, altijd al gehad, ik wil de natuur koesteren, altijd al gehad. En een besef dat dit niet kan als ik niet voor de basis zorg, mezelf, mijn lijf, maar ook de planeet waarop we leven. En ik wil een manier om autonoom te kunnen leven creëren, ook als het betekent dat ik geen 20u kan werken in de week. Goedkoop, duurzaam, echt. Niet afhankelijk van instanties, nee, puur van mezelf en mijn omgeving.

Ik kreeg het idee om een stuk land te kopen, daar een earth ship achtige woning op te zetten, permacultuur te creëren, een geneeskrachtige kruidentuin, een plek voor de samenleving, een leerschool voor kinderen om in contact te komen met de aarde, een soort openbare tuin, een voorbeeld qua wonen in de omgeving met eigen energie, eigen water via de regen, eigen riolering, centrum van te maken waar ik mijn werk kon doen, aan huis. Alles wat haalbaar was. Uiteraard niet alleen, dat zou beetje maf zijn van mezelf te denken, in mijn situatie. Maar stap voor stap, acties op touw zetten, hele ideeën om het uitvoerbaar te maken. Waarin ik geloof in de kracht van verbinding.
Stap 1 was mogelijkheden onderzoeken. Droom graag, maar moest het dan wel kunnen realiseren natuurlijk :-), anders kun je dromen wat je wilt…
Liet mezelf eerst maanden weerhouden vanwege het feit, je hebt ME en bent alleen, how on earth… Tot ik mezelf zei, het is makkelijk meteen uit te gaan van iets dat niet lukt, en te stoppen, maar leuker om te kijken hoe ver je komt. Wat heb je te verliezen? Niks dus, en plezier had ik er alleen al in te brainstormen erover! Was ook wel nieuwsgierig naar het proces, en leergierig ook. Ik dacht aan mijn vader, mijn motivator, iemand die ooit iets uit de grond heeft opgebouwd, zonder een opleiding te hebben afgemaakt, en met succes. Heel veel succes. Mijn verantwoordelijkheid, wil ik dat ik iets neerzet en creëer en waarmaak, dan zal ik stappen moeten nemen om uberhaupt op weg te geraken, durven doen! Dus besloot ik gewoon te doen. En wel te zien.

Dus nam ik contact op met de gemeente, met matig succes. Enthousiasme maar toch nog geen afspraak.
Kwam ik meer en meer mensen tegen die mijn idee enthousiast steunden. Waardoor mijn enthousiasme nog wat groter werd.
Vond een stuk grond wat ik zou kunnen kopen, vlakbij een bos, perfecte locatie, in mijn ogen.
Sprak een adviesbureau over de mogelijkheden.
En finally, maakte een afspraak bij de gemeente. Om wat enthousiasme te creëren daar en hopelijk ze mee te krijgen. Gezien dat deze gemeente een bepaald keurmerk heeft als een van de weinige in het land, leek het me een mogelijke ingang. Een hele kleine kans, gezien bestemmingsplannen e.d., maar geen onmogelijkheid. Wie weet, net die ene procent die het wel lukt ;). Niet geschoten, is altijd mis.

Uiteindelijk, was het gesprek op niks uitgelopen, deze droom op deze plek in de prullenbak, en kon ik herordenen vorige week. Gelukkig wist ik realistisch te blijven tijdens het dromen 😊.
En het is prima. Ik heb geleerd en gezien. Mijn droom, in zijn kern, bestaat nog steeds, is mogelijk om te vervormen naar een ander jasje en ga gewoon creatief verder. Het zaadje is gepland van binnen, en voor die ontkiemen zal, zijn er nog wat grond- en voedingsstoffen nodig, zodat het als de tijd rijp is zal gaan bloeien. Hoe de bloem er precies uit zal zien is een verrassing, dat weet ik niet, en is prima, flexibiliteit hierin. Dat het mooi is is zeker. Alleen al de weg is mooi, vind ik. En vruchtbaar, daar geloof ik heilig in.

Soms heb je een doel voor ogen, en is rigide vasthouden aan dat doel niet de beste weg, ten eerste mis je de weg ernaartoe, en misschien is het juist de weg die je leert wat je nodig hebt, en zal het doel iets heel anders worden gaandeweg… Anders, maar niet minder mooi. Wat soms een hobbel en blokkade lijkt op de weg, een bocht naar een andere richting, waarop je doel onzichtbaar lijkt, blijkt ineens de poort naar een prachtig landschap te openen als je je laat leiden.

Mijn droom leeft dus voort, zonder vaste vorm, maar in de flexibiliteit van weten dat ik nog steeds op het pad begeef van mijn leven. Het wordt vanzelf duidelijk. Vertrouwen en geduld zijn mijn sleutels.

20131119-222056.jpg

On a mission. Verantwoordelijkheid en échtheid…

Dieper in de kern…
Soms is het de wens van je hele wezen, zonder dat je het zelf door hebt…
Mijn lichaam is zo’n lichaam, die dat aangeeft dan. En soms, heb ik een tijdje nodig voor ik haar taal begrijp.
Ik kom erachter, of heb in ieder geval een vermoeden, dat mijn lichaam mijn gids is en mijn leven in het teken staat van mijn persoonlijke missie. Dat klinkt nog logisch, ergens.
Ik heb het gevoel, dat het voor mij niet bestemd is af te wijken, geen greintje, op het zijpad waar ik me te goed kan doen aan verlangens en plezier, allemaal korte termijn en dus tijdelijk, en zeker wel leuk, daar niet van! Het zijn die verlangens gestuurd vanuit het ego, de gewone pleziertjes die we in onze huidige wereld blijkbaar zo geleerd hebben nodig te hebben. Voor sommigen bestaat het zelfs alleen nog maar daaruit.
Het zijn die ‘even dit want dat vind ik zo leuk’ en die ‘even dat, dat gun ik mezelf gewoon even’, de ‘ja maar een keer moet kunnen’ en ‘ja maar jezelf ook een keer verwennen (schijnbaar)’ uitstapjes die af-wijken van een missie, die ‘ont-spanning’ geven en de boel schijnbaar relativeren. Maar die ook constant nodig zijn om dat gevoel wat je ervan krijgt te vervullen, aan te vullen, te ervaren. Als een soort verslaving. Het zijn de snoepjes voor iemand die een dieet volgt en vindt dat een snoepje heus wel moet kunnen. Of dat ene wijntje, ach, dat is vast zo erg niet.

En ja, misschien is het zo. ‘Moet’ dat ook gewoon kunnen.
Alleen kijk ik er anders tegenaan… Is het een levensstijl. Of beter gezegd, ben ik er anders tegenaan gaan kijken in de loop der jaren. Deels vanwege ‘moeten’, maar ook vanwege kiezen. Het zijn de excuses die we onszelf maken, waarmee we handelingen goedpraten om zo onder de verantwoordelijkheid, eventjes, van het leven uit te komen. Om ons niet te verbinden met consequenties, ze in ieder geval te bevriezen, het gevoel daarin.
En ik, wil volledige verantwoordelijkheid voor mijn leven. Iets wat ik nóg eng vind af en toe om uit te spreken! Verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven… Pffff, dat klinkt… zo… groots…
En ja, ik heb al een hele tijd terug dit besloten, dat ik mijn leven met een doel leven wil, met een missie. Ook al weet ik niet een eindpunt, het is wel voelbaar, door het luisteren naar mezelf en de kern weet ik welke stappen ik maken mag, en kan. De weg van het hart, de ziel, het universum. Voor mij is het ondertussen voelbaar.

Vandaag, heb ik even heel sterk het gevoel dat ik zo’n leven heb waarbij ik recht op mijn pad zal blijven lopen, dat ik de meeste verleidingen van de zijlijn beter kan laten staan. Voor een groter doel. Voor de lange termijn. En anders, helpt mijn lichaam me wel herinneren… Ik kan mokken als een klein kind hierom in mijn binnenste, wat ik ook heus weleens doe ;-), maar tegelijk voel ik ook bij zo’n besef weer een hele grote rust over me heen dalen. In me neersijpelen. Van dat het goed is, en erg fijn ook. Ik hóef niet meer, meer ernaast, want het is al genoeg.
En gelukkig, of helaas (afhankelijk van hoe je er naar kijkt), maakt mijn situatie dat ik moet kiezen tussen ervaringen, ik heb niet de luxe ze allebei te doen. Ik moet kiezen, tussen wat ik wil en wat ik écht wil. En als ik daar goed in zak, over denk, dan is het antwoord duidelijk. Ik wil namelijk écht! Het pure, de kern, de zuiverheid, hierin zit alles.

Dat deze dag me weer wat heeft geschonken, een hernieuwd besef, her-ontdekt en weer ervaren. Het lijkt me een mooi plan om deze zachte wetenschap te laten zijn, in mij, waar ze op dit moment weer is binnen gekomen.

Namasté

20131108-180050.jpg

20131108-180128.jpg

Studeren met ME, kortsluiting in de bovenkamer… ;)

Verbazingwekkend nog wel, de ervaring dat studeren zo anders gaat dan voor het ‘ziek-worden’…
Kon ik vroeger met redelijk wat gemak de boeken in duiken, gegevens in deze hersenpan opslaan, toetsen waren prima te doen. In verhouding met nu, want nu is het een totaal andere koek!
Vroeger, tijdens mijn opleiding fysiotherapie, hadden we toetsweken van soms wel 2 weken. Praktijk en theorie. Gewoon even knallen, was dat, vroeg opstaan wanneer ik op mijn best was in informatie opslaan en concentreren.
De afgelopen jaren heb ik 1 keer eerder geleerd voor een hele grote toets met teveel boeken en informatie, om een opleiding af te ronden waar ik al 2 jaar te lang, naar mijn wensen zeker…, over deed. Nou, met geen mogelijkheid kreeg ik de informatie goed genoeg opgeslagen. Het leek wel of ik niks onthield… Kon 20 keer hetzelfde lezen en dan nog afvragen welke punten het nou ook weer waren… Tot mijn frustratie toe. Uiteindelijk na maanden toch in een keer de toets op de drempel gehaald! Ik mega blij! Voorheen was ik pas blij met een 7,5 minstens ofzo. Wetende dat ik nu niet mocht zeuren ;-).

Gelukkig, gaat het ondertussen ietsje beter. En heb ik weer een 1e toets gehad, van de kruidenopleiding die ik doe. Blok 1 afgesloten! En ik voel me trots :D. Waar ik een half jaar terug nog alleen kon dromen van een opleiding doen, doe ik het nu maar mooi! En het is pittig, in tijd en energie, maar ik geniet ervan. En de stof, nou die is ook wel pittig… Probeer al die kruiden met hun werking maar eens uit elkaar te houden! Dit is complexer studeren dan gewoon 1 onderwerp, alleen de plant zelf ofzo. Nee nu is het plant, uiterlijk, kenmerken, typologie, geneeskrachtige werking, en leren af te leiden uit de signatuurkenmerken van het kruid, verbanden leggen. Ontzettend interessant! Echt waar. En passend bij mij. Maar ook echt pittig… Voor mijn cognitief verstoorde vermogen van deze tijd.
Ik denk dat ik blij mag zijn dat ik vroeger goed kon leren, net als met een basisconditie voor mensen die nooit sporten, als ze het doen zijn ze gemiddeld nog niet zo extreem slecht. Zo hoop ik dat dit met mijn studie ook zo werkt. Ik leg me al lang erbij neer dat ik niet alles leren kan, en dat ik tevreden ben met wat lukt.

De week die ik ervoor uittrok, voor die ene toets, heb ik weer kortsluiting in de hersenen mogen ervaren. Cognitief onvermogen om zoveel informatie op te slaan, dat het in mijn hoofd gewoon blokkeert en niks meer doet. En ik alleen maar even kan stoppen, rusten, en hopen dat het snel genoeg weer gaat!
Zo ging de week voorbij. Soms balend van de gradatie saaiheid (en traagheid), na al die leuke activiteiten de periode ervoor… Verwend was ik ;-). En uiteindelijk, afgelopen dinsdag, heb ik de toets gemaakt. Ik was hartstikke snel klaar in vergelijking met de rest. Vroeg mezelf nog af of dit wel klopte!? Maar goed, die snelheid zit er gewoon in. En zeker, ik heb echt wat fouten gemaakt, maar ik durf te zeggen dat ik vast wel een voldoende heb gehaald! En dat is fijn, heeeel fijn.

Trots, op mijn eerste nieuwe mijlpaal, dat ik weer meedoe op mijn manier, en dat ik weer kan én het ook doe!
Het voelt heel fijn, steeds een beetje meer ‘terug’ in het leven. Maar dan op een nieuwe manier, ik wil niet eens meer terug naar de manier van ‘toen’. Wel de energie, maar niet de manier. Ik vind mijn manier van leven en in het leven staan vele malen beter, fijner, leuker en rijker nu!

En nu, voelt het als een weekje vakantie na de toets, even niet leren of verslagen maken, gewoon even bijkomen en andere dingen doen en regelen.
Komend weekend vieren we feest bijvoorbeeld. Dan zijn mijn opa en oma 60 jaar getrouwd. 60 jaar!!? Haal ik bij lang zal ze leven niet meer haha.
En maandag, een gesprek bij de gemeente. Over mijn plannen!! Duimen dat ze enthousiast zullen zijn en mee willen werken, dat ik mijn droom mag realiseren! Hierover binnenkort meer.

Voor nu, fijn weekend alvast!
Namasté

“Amor omnia vincit” liefde overwint alles, en sommige ruim 60 jaar lang 🙂

20131107-142644.jpg

Middag slaapuurtjes veranderen… Teken van transitie?

Slapen slapen slapen…
Er veranderd wat, in mijn slapen. Nu doet het dat wel vaker, in de vorm van niet slapen, onrustig slapen, niet uitrustend slapen, tot ineens weer doorslapen (wat heeeeerlijk is, als het er is…).
Maar de middagen veranderen…

Sinds 5,5 jaar slaap ik ’s middags. Gewoonweg omdat ik de dag niet volhoud. Dat was ook het grootste euvel altijd…’ik houd de dag simpelweg niet vol, hij is in tweeën gesplitst, anders trek ik niks meer.’ En met de vraag ‘wat heb ik?’, geregeld destijds. Of heb ik wel ME. Ook zo eentje.
Maar goed, ik begon met een uur in de middag, of twee uur, ik weet het niet zo goed meer. Wel dat ik ook op gegeven moment in het begin maar een half uur nodig had, en dan ‘gewoon’ functioneerde erna! Gouden tijden, als ik ze met daarna vergelijk…
Dat is dan ook mijn streven, weer terug te komen naar dat ene halve uurtje liggen, of uurtje, en de rest redelijk kunnen functioneren. Beetje kunnen werken, en sociaal leven hebben, deelnemen aan. Dan weet ik echt, nu ben ik ver vooruit gekomen!

Tijdens dat momentje hoefde ik ook niet eens te slapen, half doezelen was al genoeg.
Dat werd uiteindelijk 3u lang liggen, en soms 4 of 5u, in de middag. Ik kón gewoon niet meer… Maximaal 4u ‘op’ zijn, om vervolgens weer te slapen. En zónder die slaap, als het om wat voor reden dan ook niet lukte, functioneerde ik in de avond niet meer. En voelde ik me erg beroerd, erg naar.
Slapen dus, iets wat heel lang dominerend in mijn gedachten is geweest. Van o.a. ‘Ik moet slapen, want anders…’ Dat is niet leuk, kan ik je zeggen. En velen hebben dan wijze adviezen…, van je moet er niet zo op focussen, en mentaal ben je er teveel mee bezig, en en en. Goed bedoeld, maar oh zo niet te behappen. Als je afhankelijk bent van je rust, je prikkelovergevoeligheid ervaart waar je geen reet aan kan doen (symptoom ME), licht slaapt. Ik had een periode ook nog geluidsoverlast dagelijks van de buren met een spring-in-het-veld lief mannetje wat het hele huis door rende, dagelijks, wat onze rieten en houten plafonds niet tegenhield en ik geen ruimte had waar ik eraan kon ontsnappen.
Wat weer stress gaf. En ik me er “natúúrlijk veel te druk om maakte waardoor ik niet slapen kon”…. Ik ben erom verhuisd, voor mijn gezondheid. Beste keus ever!

Ik wijk af :-), dat was ooit, toen, tot 2 jaar terug! En nu al lang niet meer dus!
Slapen gaat al klein tijdje beter, in de zin dat ik geen extreem goede nachten heb steeds, maar minder nodig heb. Ik probeer al een tijd mijn ochtendritme te verplaatsen van 9u op naar 8u op. Wat soms lukt, soms ook niet.
En de middagen!
Sinds 2 weken ofzo, of 3, slaap ik nauwelijks nog in ’s middags. Ik wil wel, maar het lukt me niet meer… En dat doet de vraag rijzen, heb ik het niet meer nodig misschien? 😀 Want de avonden, niet alle, ze gaan soms redelijk oké, ondanks geen slaapmoment in de middag. Wel moet ik de uren nog liggen, in rust, in donker vaak, even alle prikkels uit.
Een andere uitdaging nu, want niet slapen, betekent hoofd blijft wakker, betekent ratel ratel ratel. Bij mij dan ;-). Nu leren zen te worden in die periode in rust, zonder dat ik wegzakken hoef… Uitdaging!

Ik hoop, van harte, dat dit mijn transitiefase is!!! Van niet meer hoeven slapen in de middag, naar wie weet uiteindelijk weer alleen nog maar dat half uurtje op de bank liggen met ogen gesloten en weg van alles en iedereen, om op te laden.
Het lijkt me zoooo geweldig!

Elke verandering brengt een verschuiving met zich mee. Zowel letterlijk als figuurlijk. Voor mij een verschuiving in omgang met. Mezelf. En even door een ongemakkelijke appel heen, want allerprettigst voel ik me niet per se nog, op deze momenten en/of erna. waarin de balans geen balans is maar toch weer naar een balans lijkt te zoeken…
En geduld en afwachten waar het me brengt en wat het betekent. Want dat weet ik nu nog niet.
Ik heb alleen wel hoop :).

Kom je in zicht? Dat ene halve uurtje?? 🙂 I hope so…

20131102-171649.jpg

20131102-171656.jpg