Aandacht…soms net zo’n doorgedraaid hyperactief kind

Mijn hoofd is soms net zo’n doorgedraaid hyperactief kind…dat je in de juiste banen wil leiden en beheerst en gecontroleerd wil laten zijn, maar alles buiten de lijntjes kleurt en van het hek naar de dam schiet om vervolgens over 7 sloten te springen. Zoiets.
Een flinke klus!
Concentratie, whah? whaah? wie? *springt tegelijkertijd over sloot no 5*
Dit vereist een andere aanpak. En nee dit losgeslagen hoofdwezen behoeft geen medicatie hiervoor…├á la Ritalin ofzo!
Aandacht. En geduld. Daarmee bereik ik wel wat. Oh damn…weer dat geduld! Mijn geduld is op!!! Al 31 jaar misschien… ­čśë
Aandacht. Bij genezen dit keer. Niet meer klakkeloos de druppels en pillen innemen. Aandacht! Met aandacht dus. Besloot ze, van de week.
Want ja, ik maakte een link met geneeskunde wat ik ooit zou zijn gaan studeren, besefte ineens dat ik nu iets met geneeskunde studeer, kruiden-geneeskunde. En hoe ik in vredesnaam anderen kan gaan genezen ooit (mocht dat ineens een missie worden opnieuw) als ik mezelf nog niet eens weet te genezen!?! Bam! Nee dus, zit in mn hoofd dat dat niet kan dan.
Wat mis ik? Alles gedaan? Veel, heel veel. En toch, wandel ik naast zo’n gevoelsmens te zijn toch vrolijk langs mijn beleving en aandacht heen in mijn genezingsproces. Want hoe vaak sta ik stil en neem ik mijn druppels bewust? Of pillen? Of voeding?
Juist.
Tijd dus, voor wat aandacht. Van mezelf. Aan mezelf, aan genezen :).

20131211-192437.jpg

Advertenties