Ontmoeting met dit 11-jarige jongetje en luisteren

Ik denk aan mijn uurtjes in het bos vandaag. Want ondanks gisteravond, en mijn mega uitdaging van het Universum 😉, was ik vroeg wakker, en besloot ik niet de dag hierdoor te laten weerhouden van stralen.
Ik ben na een fijne uitlaatklep en mogen laten zijn van emotie bij een vriendin, mezelf naar buiten gaan brengen.
Laarzen die structureel onder mijn jassen hangen, om het bos in te kunnen wat op nog geen minuut van mij vandaan ligt!🍃
Mijn kruidenboek voor de opleiding mee, water, en wat lekkers in mijn biostoftasje over mijn schouder.

Eenmaal buiten liep ik op gevoel naar plekken, en koos de rand langs het weiland. Mooi gekozen, want heerlijk rustig ondanks de zondag. En daar, na een stukje, lag een boomstronk waar ik op neerdaalde en genoot van de zonnestralen, een aardige mevrouw met hondjes, de takken, de temperatuur en het buiten zijn in de natuur.

Ik sprak met een vriend, en toen ik ophing stond er een jongetje van 11 vlak naast me stil, al een tijdje, met zijn mountainbike. Dus ik zei vrolijk: ‘ Hoi!’
En hij zei hoi terug. Vervolgens, ik zag dat hij uitrustte, dus vroeg ik hem of hij lekker aan t fietsen was?
Ja.
En toen….kwamen de verhalen. Al zijn avonturen, die dit jongetje van 11 had meegemaakt met zijn mountainbike. Van gps volgen, youtube filmpjes waar zijn benen op te zien waren, het uitleven op zn fiets, zijn vroege jeugd waar hij al op zijn 4e kon mountainbiken, zijn moeder, hoe hij woonde, wat verwacht werd van hem als hij 1 keer gebeld werd, en twee keer ook…
Al met al, deze spraakwaterval vertelde me alles wat er op dat moment in hem opkwam.
En alles wat ik deed was luisteren, en af en toe een vraag stellen. Hij ging helemaal op in zijn beelden.

Ik vroeg me even vluchtig af, moet ik hier nu iets mee doen? Toevoegen?
En nee, luisteren, gewoon luisteren was zeker genoeg, en misschien alles wat hij nodig had.
Het veroorzaakte een glimlach op mijn gezicht, deze spraakwatervallende jongen van 11.

Vooral, ook, omdat ik niet lang daarvoor, terwijl ik wandelde naar het bos, mezelf in gedachten zei dat ik het ineens fijn zou vinden om mijn verhaal te kunnen doen. Zoals ooit weleens gebeurt in een leven. Bij een vreemde. Die gewoon vraagt en luistert. En dat ik gewoon zonder voorkennis mijn verhaal kon doen…

En prompt, komt daar dit jongetje, toen ik eenmaal mijn plekje had gevonden. Dat duidelijk zijn verhaal deed en wilde doen. En ik glimlachte, ik hoefde het blijkbaar niet, ik kon het nu zelf geven. En luisteren was genoeg. De neiging als mens om toe te voegen of ‘wijs’ te zijn was simpelweg veel te veel en dat ene fragment verdween dan ook direct. Waardoor ik luisterde. Precies wat ik zelf had gezegd in gedachten ervoor.

Life is simple, it’s joys are in so many small things. A listening stranger, if you are the stranger or the storyteller doesn’t matter, can be one such thing…
It is the light, being brought to the day.

Na een minuut of twintig, zoiets, zei hij, ik moet nu weer weg. Daag!
Daag, 11 jarig jongetje!

Zijn naam weet ik niet. Maar ik heb hem gezien! Namasté

20140223-221232.jpg

Advertenties

Oh boy oh boy…wonen en mijn ‘achtertuin’

Wilde ik eigenlijk posten hoe blij ik ben met m’n eigen plek.
En hoe ik omga met nieuwe geluiden en mezelf aanleer en laat zijn, in dat stuk prikkelovergevoeligheid wat ik er bijna 6 jaar geleden bij heb gekregen.

Na 1 nacht bagger, de tweede nacht goed geslapen! De avond zen geweest en goed gekeken van binnen en aangegaan, omtrent geluiden en opgebouwde stress jarenlang en emotie erbij. Ik voelde me weer helemaal bij mijn kern, en licht zijn.

En meteen volgt een belachelijke andere onvoorziene vuurdoop…waarvan ik hoop dat ik dit overwin ooit maar waarvan ik vrees dat dit te hoog gegrepen is… 😔.

Er blijkt, een evenementen locatie te zitten op de binnenplaats, omgeven door al deze herenhuizen hier in het blok… En dat betekent, flinke muziek, rokende lachende kletsende mensen buiten (en de zomer zal ook nog volgen…), in m’n slaapkamer, die daaraan grenst… Het leek zo stil, een slaapkamer zonder onder-boven-zijburen, blijk ik eens in de zoveel tijd met buurgangers voor een moment te maken te hebben!?!

En dan…mensen die me kennen en weten waar ik eerder heb gewoond zullen begrijpen: K####!

Wil wel, echt, heel graag, om kunnen gaan met alle geluiden, in slaap vallen wanneer het de tijd ervoor is, en doe er alles voor…maar sjonge, hoe ga je ermee om als je systeem hierin gewoon niet mee gaat? Lijfelijk?

Wenst, kan het niet helpen…, een huisje op de hei. Een stukje moederland voor mezelf, in de natuur, met natuur geluiden, muziek uit de bomen en het gras, de vogels, de wind, de regen, de bladeren…

Vertrekt morgen, feitelijke bestemming onbekend…
She wished…
😔

Ik heb mijn wens uitgesproken, een hele tijd geleden, dat ik graag zou willen leren slapen overal en altijd wanneer nodig. Dat het me zal lukken. En prompt, zou het Universum nu via deze manier dit ‘geintje’ met me uithalen? Ha…universele grapjes… Oke, dit gaat me blijkbaar lukken dus dan!?! Niet eerst wennen aan het ene, nee hoor, meteen door. Het is dat ik gister zo’n geweldig inzicht had en gewoon helemaal in balans kon raken en de angst van het trauma geluid kon loslaten. En nu, weer opnieuw terug… Keiharde uitdaging. Ik wil hem winnen, en tegelijk wil ik vluchten.

Stilte geeft ruimte, en geluid leidt af. Leidt af van alles waar het echt toe doet. Leidt af van de kern, van de ziel, van de verbinding. Precies deze maatschappij…

Heb ik op mezelf afgeroepen dat ik het wil in elke mogelijke situatie? Verbinding maken en houden met mijn kern..? Het lijkt er wel op, met dit geintje in mijn achtertuin. Echt, het is als tarten van het lot, en dan dit keer door het lot hemzelf, ofzoiets.
Ik weet dat ik het niet wil deze geluiden, dat ik helemaal niet gestoord wil worden, en dat ik moet accepteren nu, en mijn wens niet kan afdwingen, maar desondanks toch in mijn rust te kunnen blijven zonder me te verlokken tot frustratie en vastzetten van mijn binnenste, met angsten bijvoorbeeld. Wetenschappen dat geluid stress geeft, heb ik niks aan nu…ik ben er al eens geweest…, en dat het slecht is voor gezondheid etc. Ja, stress is slecht voor gezondheid.
En tegelijk geloof ik ultiem in balans zijn met je kern en zijn, waarop je geen ‘schade’ hoeft op te lopen hiervan en je je begeven kan in je eigen helende gezonde cirkel.
Ik wil hem leren, beoefenen, beheersen….zodat ik rust heb, waar ik maar ben of terecht kom.

Universum, leer mij, en laat mij slagen!
❤️

20140222-223312.jpg

Maybe if we create our own silence, we can silence the noise and still be with ‘God’…

20140222-223502.jpg

Voorlopig, voelt het dubbel…stress of zen… Het zijn vooral die bastonen, die ik niet trek…die laagfrequente tonen…oh boy oh boy..dit is me te luid… 😔

Namasté

Ps. Kom alsjeblieft niet met oordopjes als tips(nav al gemaakte opmerkingen ergens anders), hoe goed bedoeld ook, ik heb ze al 6 jaar en weet waar ze wel en niet bij werken… 😉

Het is nu eenmaal zo. Of toch niet?…

Vandaag wakker geworden, een verse sap gezet, de pulver ongewild over de vloer gestrooid…gevloekt..oeps…en het meteen proberen terug te nemen.

Vandaag is een dag dat ik geraakt ben…Geraakt wordt… Of ten minste, dat het zijn weg naar buiten zoekt…
Hoe ga ik hier in vredes-naam mee om?
En nee, de vele antwoorden zoals, ‘joh maak je niet zo druk’ en ‘accepteren moet je’ en ‘het is nu eenmaal zo’ passen níet bij mij…hoe goed bedoelt ook. Maar met deze goedbedoelde antwoorden barst er een bom van onmacht, frustratie en pijn… Waar ik blijkbaar van te leren heb. Want ik heb zoveel meer mensen nodig, de aarde heeft zoveel meer mensen nodig, die zo denken als ik. En nee, dit bedoel ik niet om mezelf op te hemelen. Verre van! Maar lamheid die onder de mensen valt, omdat de pijn teveel is om aan te kunnen…en de weg die er nu ligt ogenschijnlijk met minder pijn te wandelen valt…Ogenschijnlijk!
En ik snap het. Helemaal zelfs.
Alleen, ik zie het niet als een pijnlijke weg… Je zou toch anders denken over mij na wat ik hierboven schrijf! 😉
Nee, integendeel, ik denk dat als we níet veranderen in de wereld, als we door blijven gaan met alle destructie en vervuiling we het onszelf alleen maar moeilijker maken, als niet onmogelijk!
En onze aarde, en onze gezondheid, heeft jullie nodig! Heel hard.
Together we CÁN make a difference. En nee, inderdaad, in mijn eentje bereik ik weinig. En als iedereen voor zich denkt en daarmee besluit dat het geen zin heeft dan wordt de keus wel gemaakt vóór ons… En dat is iets wat me tot op het bot raakt. Het is precies de maatschappij waarin we leven, waar de keus voor ons gemaakt wordt, omdat we zelf vergeten zijn over essentiële levenswaardige dingen na te denken. Omdat ons leven zo vol gestopt is en wordt dat daar gewoonweg geen ruimte voor vrijgemaakt wordt/is. Daarmee begeef je je, of je het wilt of niet, op een vóór jouw gekozen weg. En een ding staat voor mij vast, dat is niet de weg van het hart en het geluk en hiermee de weg van de aarde en gezondheid!

Als iedereen collectief denkt ‘het is nu eenmaal zo’ en gewoon stoïcijns doorwandelt, dan is het passief ook vast een leven, wellicht…Passief dus.
Maar als we allemaal, re-unite, losse beetjes bewustzijn een elkaar koppelen, dan zijn we ineens net zo sterk als hoe de wereld nu geregeerd wordt!
Alleen dan, vanuit zuiverheid en schoonheid, en geluk en gezondheid, en alles waar je diep van binnen naar verlangt en probeert na te streven… Alleen wordt je voorgeschoteld, en geleerd, en gebrainwasht, dat het via de materie is die gecreëerd wordt van hogerhand. Via grootschalige industrie, via een op afstand bedienbare wc om maar iets te noemen, via razendsnel internetverbinding overal waar je maar bent, via die ene stoomstofzuiger welke je van meer gemak voorziet…
En in feite, is dat telkens weer nooit genoeg…steeds weer opnieuw wordt er vervolgens gezocht en gecreëerd en vernielt om je tot dat ene doel te laten komen. Wat toch steeds niet blijkt te lukken hiermee…
Maar ik geloof, dat met vernieling niks aan intens gelukkig en gezond leven behaald kan worden. Ogenschijnlijk en korte termijn? Ja. Maar werkelijk diep van binnen? Nee.

Dieren worden mishandeld en gebruikt (in stukken) en in schrijnende posities en situaties gestopt voor zogenaamd ons voedsel en geluk en uiterlijkheden. Als alles energie is, wat zo schijnt te zijn, zou dat dan gezonde energie brengen? Zeker op die manier? Omdat het anders teveel geld zou kosten…?

Zendmasten worden uitgebreid van ondertussen 3G naar 4G(10x sterkere straling welke schijnbaar zelfs kunnen interfereren met tv kabels van nu waardoor je sneeuw krijgt. Onzichtbare straling, maar toch doet het van alles. Zou het alleen wél goed zijn voor onze cellen, deze onzichtbare straling?) en overal geplaatst, omdat blijkbaar iedereen erom heeft gevraagd buiten de deur internet te hebben, en zodra dat er was, wilde ineens iedereen veeeeeel sneller internet. Volgens de industrie, heb jij, en ik, daar om gevraagd, en zij bedienen ons op onze wenken. Dat het wellicht ook flinke zakken vult doet er niet toe, dat is verre van de motivatie tot be-wikkelen (ont-wikkelen staat voor mij voor afpellen naar de kern en de essentie, bevrijden van de opgelegde wikkels, daarom kan ik het geen ont-wikkelen noemen maar be-wikkelen omdat het juist extra wikkels toevoegt waardoor je verder van je kern komt te staan. Nog verder.)
De vroegere tijd met in elk gebouw kunnen roken doet me eraan denken. Ik wil roken, dus als jij daar last van hebt ga je weg of rook je mee. Zoiets doet straling ook. Alleen is deze rook niet direct te merken bij menig mens… Indirect misschien?

Oh en voedsel…GMO’s…ogenschijnlijk zeer functioneel en behulpzaam…ja, in dingen die ik nu hier niet wil uitweiden!

Uiteraard zijn er waslijsten vol, van schoonmaakmiddelen, medicatie, voedsel, industrieën, alles wat twee deuren heeft waar iets ‘dienstbaars’ uitkomt en bij de andere uitgang afval gecreëerd, letterlijk, en soms geestelijk…

Zolang je blijft geloven dat dit de enige weg is zal dit jou enige weg zijn. Maar vraag jezelf eens af, wíl je die weg zelf? Hoe voelt jou binnenste erover en hoe ervaart je ziel dit?
Ik geloof, heilig, in een andere leefmogelijkheid. In balans en zonder vernieling.
En ja, die korte termijn vervulling van vakantie, is natuurlijk alles waard om de rest van het jaar buiten het paradijs in de onze vooruitstrevende industriele maatschappij te leven omdat het nu eenmaal zo is. Want hier en nu een paradijs creëren is onmogelijk, want het is nu eenmaal zo…
Maar waarom zouden we niet streven naar dat paradijs het hele jaar door? En dan misschien kun je dan op vakantie naar plekken van de nog vervuilende stukken..zodat het je twee keer per jaar herinnerd aan hoe het ook weer was en wat je nooit meer wil… Het is alleen maar onmogelijk door in onmogelijkheden te denken. Wie denkt in mogelijkheden zal zich vrijer voelen.

Ik denk, ik voel, ik ga, voor de lange termijn. Voor de kern en het hart, voor het leven en de perfectie van wat er al is. En dan bedoel ik in grootste zin van het woord. Wat er werkelijk is en niet vergankelijk is en niet na te bootsen door mensenhanden: de aarde bevat alles en begroeit alles.
Begin met iets kleins, als je je hierin kunt vinden. Als je van binnen voelt wat je diepste wens hierin ook is, of je kern om roept. Begin met iets kleins, als je dit tot dusverre niet hebt gerealiseerd.
Samen kunnen we heel veel. Meer dan we veelal bewust zijn.

Vertrouw op dat lichtje, wat onder de wikkels ligt. Je zult zien, dat dit licht zo vervullend is, met niet in deze wereld aan woorden te beschrijven. Alles zal oplichten, zelfs met een klein straaltje, als je durft, de wikkel een tikkeltje op te tillen.
Dáár zit het leven, daar zit jouw leven, daar, is waar het allemaal mee begon en nooit verdwijnen zal.

Namasté prachtige lichtende sterren op aarde!
💞

20140217-101536.jpg

20140217-101559.jpg

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

“Mensen laat me nooit alleen!…”

“Langzaam sluipt het er weer in… Mijn keel wordt dichtgeknepen…
Ontspannen lukt me zelf niet goed… Ik wordt door uitputting gegrepen…

Waar kan ik snijden? Hoe haal ik de belasting nu omlaag?
Het lijkt wel onmogelijk met alles op mijn pad… En allerlei klachten spelen op, zoals in mijn maag…

‘Nog even volhouden, ga nog even door…’
Speelt een oud bandje…..waarmee ik destijds toch echt verloor…

Als ik dit gevecht aanga zal ik verliezen, dit is me bekend, dus daar pas ik nu wel voor…
Ook al duurde het even, voor ik dit bewustzijnsgaatje vond met die ene inzicht-boor…

Al wil ik het heel graag, alles zelf kunnen rooien,
‘Maar pas toch op, en laat je niet door je angsten en ego kooien!’

De wijze tip waarmee ik eindelijk mocht loslaten,
Kwam van moederlief met wie ik gelukkig hierover kon praten…

En meteen kwamen de tranen, die vrijelijk konden gaan stromen..
Als een bevrijding en ontlading, dankbaar, en ik laat ze maar komen…

Wat kan het soms verdomde moeilijk zijn! Om goed voor jezelf te zorgen…
En toch nu zo simpel, ik ga een weekje naar huis, vanaf morgen…”

Mensen laat me nooit alleen! Roept een stemmetje dan spontaan van binnen. Soms heb ik je heel hard nodig alleen zeg ik het niet… Of weet ik niet hoe, want de wereld is hard, ook mijn wereld is hard…
Het gaat vaak gelukkig heel goed met mij nu, en dan vergeet ik het zelfs over die arm, tot ik weer een keer teruggefloten word en besef hoe ontzettend fijn en steunend en helpend en nodig die arm ineens kan zijn.
Grotendeels red ik me prima, maar soms, al is het maar een kwartier voor ik vermoedelijk fluitend opsta, dan wens ik even die arm, gewoon zachtjes om me heen. Zoals vanavond kon, en me weer heeft geholpen. Het helpt mij bijvoorbeeld ont-laden. Als een lichtje waarbij ik even op adem mag komen. Een stukje empathie en begrip, die mij van binnen verwarmen. Waarmee ik weer kracht opdoe, en mijn lichtje weer oppakken kan.
We zijn allemaal samen. En ook ík zal waar ik kan mijn arm voor je ophouden. Op afstand, dichtbij, met gedachten of een paar woorden. Ik weet namelijk zelf hoe fijn die arm van begrip en empathie en warmte kan zijn, en met alle liefde maak ik er een cirkel van.

Namasté ❤️

Dank je wel lieve vriend(inn)en.
Dank je wel lieve familie.
Dank je wel lieve mensen wie ik nog nooit ontmoet heb maar wel deel uitmaken van mijn wereld.
Dank je wel vreemde, die een stukje pad verwarmd.
Dank je wel jij, wie zich durft te openen voor mij.
En dank je wel jij, bij wie ik me mag openen.
Dank je wel.

20140208-211111.jpg

20140208-211140.jpg

When I traveled…

When I travelled, I experienced a freedom. A freedom which was so empowering and a feeling I almost néeded in life…. For years I did it, sometimes for months, sometimes for weeks, but I just had to go and explore, as soon as I could! It made me feel alive, my soul was dancing while traveling.
And these travels opened my eyes on so many ways. As an 18 year old I got to taste literally and figurally the other side of the world. It was the start of my wings which had to be spread and opened in life!

And now, I am so grateful with these experiences and memories. I have been very lucky, to be able to have been to so many beautiful places.
There has been a stop on traveling for some time now, and I actually choose to stop for a while myself as well. To ground, and stop me from flying for ever! And maybe exhaust myself while doing so. In the end, I exhausted myself anyhow, kind of… 😉

My travels have changed, and they have never stopped…I realised. Cause they went from traveling on the outside to travelling on the inside. And boy, what surroundings did I encounter!
From rough, unbearable and wild nature to soft and smooth surfaces. I have seen the world and the universe in many corners. And struggled up a cliff, a mountain, almost fell in some glacier holes, but I also rode a wave or two, snorkled in deep blue waters of my being and saw the most amazing colours and views I have ever seen!

I decided never to stop traveling! Because all of these travels made me richer every time.
I am very sure that more travels will follow, and I will embrace them with all my hart, the ones that hurt as well as the gorgeous paradises.
As long as my heart is with me, I will be able go on any journey and know I will always make my way home.

Cause home, is where the heart (and soul) is….

❤️

20140205-193059.jpg

20140205-193104.jpg

Manipulaties door emotie

Ja, zo kom ik erachter, op mijn weg van het hart en zuiverheid, dat ik op weg ben en nog niet daar! Want ik ben erachter gekomen dat ik mezelf heb gemanipuleerd, met mijn emoties… En dat ik mijn intuïtie en verstand even niet heb gebruikt en deels genegeerd.
Het is iets, wat vele zullen herkennen. Ten minste, deze aanname baseer ik op gesprekken om mij heen.

Ik heb een woning, vanaf komende week. Na jaren samenwonen, kamerwonen, thuiswonen, heb ik weer een woning voor mezelf! Het was echt de bedoeling, om uit huis te gaan en weer op mezelf. Het kon weer, en thuis wonen is leuk en fijn, maar niet meer zo lang bedoeld als je eenmaal 31 bent 😉 . Ik voelde het zo sterk! En dan roept alles en het hele universum en beweeg ik ernaar.
En deze woning, kwam vlak voor mijn vakantie, 2 dagen maar en daardoor nogal een haast. Hij valt qua prijs binnen de huurtoeslag en daar ging ik dan ook meteen vanuit. Wist ik veel wat de exacte regels waren! Ik zei nog, bij het aanbetalen de dag voor mijn vakantie, dat ik wel huursubsidie moest krijgen. En toen begon een balletje te rollen. Ja, waarschijnlijk wel hoor, werd me gezegd. Maar zekerheid werd me niet gegeven. Toen sloeg de paniek toe even. Alles wees erop..toch? Dit, mijn nieuwe plek..? Er werd aangepast dat ik er geen jaar aan vast zat maar een half jaar. En nog wat onderhandeld. Ik wist niet wat ik moest doen verder, nadat ik de beslissing al had genomen hier te gaan wonen. Vervolgens….blokkeerde hun pinautomaat. Die wilde niet meer werken. En voor mij, was dat zoiets als oh nee…misschien is het niet de bedoeling, kan ik er nu nog onderuit… De pinautomaat werkt niet, de weg naar vastleggen wordt geblokkeerd dus zou het dit betekenen? Nu de twijfel van de toeslag boven is komen drijven?
En toen kwam die andere stem “nee joh, het is de bedoeling, en je moet weg, op jezelf gaan wonen. Alles is steeds te duur, geen woning is geschikt, woningbouw lukt niet want te kort ingeschreven, straks zit je nog 2 jaar thuis??” Dus ik liep naar de pinautomaat buiten ergens, moest iets betalen. Onderweg overpeinzend, vriendin gebeld, compleet gestrest mijn verhaal gedaan. What to do??
Ja…what to do.. Maar ik wil zo graag….!
Dus ik heb mezelf toegesproken, en wijs gemaakt met de woorden van derden, dat het wel zou lukken en anders is 6 maanden niet zo erg. Ben ik in ieder geval weer op mezelf!
En toen ging ik op vakantie. Alles vergeten! Lekker brainstormen over de inrichting.

En eenmaal terug, een week later zou ik definitief tekenen. En de avond ervoor weer gewezen op toeslag moeilijkheden wellicht. Emotie nam de overhand, ‘paniek’ en uiteindelijk in goed overleg zou ik toch tekenen (had ook al een deel betaald). Het zou wel goed komen!
En steeds weer, kwam er een stress opzetten. Ook vanwege oude woontrauma’s en angst om verkeerde woonkeus te hebben gemaakt.
Tot ik van de week eens even heel eerlijk ging kijken…. En ja, toen besefte ik me wat ik had gedaan. In feite heb ik een ‘fout’ gemaakt. Een fout door niet te luisteren naar de signalen, mijn intuïtie te negeren en verstand. En allemaal omdat ik zo graag iets wilde! Toch?

Hoe vaak doen we dat niet? Iets goedpraten voor onszelf, ons zuivere gevoel negeren, of dat deze verbloemd wordt door emotie als angst en verlangen? Ik wil de weg naar complete zuiverheid, vanuit complete zuiverheid leven en handelen en creëren. En daar hoorde dit besef bij… Dat ik mezelf voor de gek heb gehouden, deels onbewust, maar deels ook bewust. Ik was het kind in mij dat graag wilde en in feite met mijn emotie de weg manipuleerde. Dit besef, dat dit een onderdeel is en hier bewust van mag worden. Van dit handelen, omdat het me in de toekomst zal helpen, op mijn weg in zuiverheid.

En nu? Zit er een aannemelijke kans in dat ik over 6 maanden weer moet verhuizen. Omdat de kans bestaat dat ik toch geen toeslag ontvangen zal waardoor de woning te duur gaat zijn. Daar zit ík mee, maar ook anderen die me helpen helaas.
Het is een les in zuiverheid voor mij. Iets achterlaten wat tot het verleden behoort. Helder en schoon in het leven staan. Eerlijk en open en in volle verantwoordelijkheid.

Uiteindelijk kun je zeggen, het was de bedoeling, dat ik deze stappen zette. Want zo heb ik weer een sluier mogen optillen en mezelf een stukje verder mogen ont-dekken. Een foute keuze in die zin bestaat in feite niet natuurlijk… Maar goedpraten kan, en vooral wil, ik net zo min.
Sinds dit besef, samen met mijn gevoel en weten vannacht, is er een rust over me heen gedaald. Voelt het als een licht in mezelf en ben ik dankbaar, naar mezelf, dat ik mezelf durf te ont-pellen en open sta om te leren.
Ik ben leerling en meester tegelijk, meester leert leerling en die op zijn beurt weer leert aan meester. Een cirkel in beweging.

Namasté lieve mensen. Het is een werkelijk prachtige dag!

20140203-150237.jpg

20140203-150255.jpg