Oh boy oh boy…wonen en mijn ‘achtertuin’

Wilde ik eigenlijk posten hoe blij ik ben met m’n eigen plek.
En hoe ik omga met nieuwe geluiden en mezelf aanleer en laat zijn, in dat stuk prikkelovergevoeligheid wat ik er bijna 6 jaar geleden bij heb gekregen.

Na 1 nacht bagger, de tweede nacht goed geslapen! De avond zen geweest en goed gekeken van binnen en aangegaan, omtrent geluiden en opgebouwde stress jarenlang en emotie erbij. Ik voelde me weer helemaal bij mijn kern, en licht zijn.

En meteen volgt een belachelijke andere onvoorziene vuurdoop…waarvan ik hoop dat ik dit overwin ooit maar waarvan ik vrees dat dit te hoog gegrepen is… 😔.

Er blijkt, een evenementen locatie te zitten op de binnenplaats, omgeven door al deze herenhuizen hier in het blok… En dat betekent, flinke muziek, rokende lachende kletsende mensen buiten (en de zomer zal ook nog volgen…), in m’n slaapkamer, die daaraan grenst… Het leek zo stil, een slaapkamer zonder onder-boven-zijburen, blijk ik eens in de zoveel tijd met buurgangers voor een moment te maken te hebben!?!

En dan…mensen die me kennen en weten waar ik eerder heb gewoond zullen begrijpen: K####!

Wil wel, echt, heel graag, om kunnen gaan met alle geluiden, in slaap vallen wanneer het de tijd ervoor is, en doe er alles voor…maar sjonge, hoe ga je ermee om als je systeem hierin gewoon niet mee gaat? Lijfelijk?

Wenst, kan het niet helpen…, een huisje op de hei. Een stukje moederland voor mezelf, in de natuur, met natuur geluiden, muziek uit de bomen en het gras, de vogels, de wind, de regen, de bladeren…

Vertrekt morgen, feitelijke bestemming onbekend…
She wished…
😔

Ik heb mijn wens uitgesproken, een hele tijd geleden, dat ik graag zou willen leren slapen overal en altijd wanneer nodig. Dat het me zal lukken. En prompt, zou het Universum nu via deze manier dit ‘geintje’ met me uithalen? Ha…universele grapjes… Oke, dit gaat me blijkbaar lukken dus dan!?! Niet eerst wennen aan het ene, nee hoor, meteen door. Het is dat ik gister zo’n geweldig inzicht had en gewoon helemaal in balans kon raken en de angst van het trauma geluid kon loslaten. En nu, weer opnieuw terug… Keiharde uitdaging. Ik wil hem winnen, en tegelijk wil ik vluchten.

Stilte geeft ruimte, en geluid leidt af. Leidt af van alles waar het echt toe doet. Leidt af van de kern, van de ziel, van de verbinding. Precies deze maatschappij…

Heb ik op mezelf afgeroepen dat ik het wil in elke mogelijke situatie? Verbinding maken en houden met mijn kern..? Het lijkt er wel op, met dit geintje in mijn achtertuin. Echt, het is als tarten van het lot, en dan dit keer door het lot hemzelf, ofzoiets.
Ik weet dat ik het niet wil deze geluiden, dat ik helemaal niet gestoord wil worden, en dat ik moet accepteren nu, en mijn wens niet kan afdwingen, maar desondanks toch in mijn rust te kunnen blijven zonder me te verlokken tot frustratie en vastzetten van mijn binnenste, met angsten bijvoorbeeld. Wetenschappen dat geluid stress geeft, heb ik niks aan nu…ik ben er al eens geweest…, en dat het slecht is voor gezondheid etc. Ja, stress is slecht voor gezondheid.
En tegelijk geloof ik ultiem in balans zijn met je kern en zijn, waarop je geen ‘schade’ hoeft op te lopen hiervan en je je begeven kan in je eigen helende gezonde cirkel.
Ik wil hem leren, beoefenen, beheersen….zodat ik rust heb, waar ik maar ben of terecht kom.

Universum, leer mij, en laat mij slagen!
❤️

20140222-223312.jpg

Maybe if we create our own silence, we can silence the noise and still be with ‘God’…

20140222-223502.jpg

Voorlopig, voelt het dubbel…stress of zen… Het zijn vooral die bastonen, die ik niet trek…die laagfrequente tonen…oh boy oh boy..dit is me te luid… 😔

Namasté

Ps. Kom alsjeblieft niet met oordopjes als tips(nav al gemaakte opmerkingen ergens anders), hoe goed bedoeld ook, ik heb ze al 6 jaar en weet waar ze wel en niet bij werken… 😉

Advertenties