Lieve opa, eindelijk heb je rust

Lieve opa,
Eindelijk heb je rust, je bent weer thuisgekomen,
Daar waar je los bent van je lijf, en je weer ademhalen mag.
Het was een zware tijd…voor jou om alles te bevatten, te accepteren, te ondergaan, de weg voor je sterven zou…
Oud worden, oud zijn, is niet altijd even prettig…en dat heb jij wel ondervonden de laatste maanden.
Nu ben je vertrokken. En wens ik je licht. Heel veel licht!
Dat je rust hebt mogen vinden. Je hebt oma los mogen laten, je lieve vrouw wie je niet alleen wilde laten. Zoveel jaren samen, voor mij een eeuwigheid.
Voor oma zullen wij zorgen! Dat is een zekerheid, gegeven.
Onverwachts in verwachte momenten, zo ben je gegaan.
Lieve opa, rust zacht. Voeg je bij de sterren, die je leren te stralen vanaf die andere kant.
Al mijn liefs,
Je kleindochter

20140325-140929.jpg

En al mijn liefs naar mijn goede vriendin, die nog geen kleine week terug plotseling haar moeder verloor. Sterkte liefie!! Xxxxx ❤️

Advertenties

Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Paradijs is hier! Nu!

Oke, ik wil toch graag even ÉÉN advies kwijt: lees allemaal de boeken van Vladimir Megre over Anastasia. Ook wel bekend als de ‘Anastasiareeks’. Ik wil het niet meer voor me houden, ik kan het niet meer voor me houden. Als we allemaal zo gaan leven dan leven we in een paradijs. En ik wil graag leven in een paradijs. Ik geloof toch al niet in gecreëerde geloven en religies, en in hemel en hel buiten aarde. Nee, het is hier, op onze prachtige planeet, waar wij de keus hebben er wat van te maken. Hier en nu, elke dag weer, kun je kiezen om te genieten van een blaadje aan de boom, een zonnestraal in je ooghoek, een vleugje wind die je gezicht streelt. Of je kiest om ogenschijnlijk even te genieten van iets kunstmatigs.

Vandaag zag ik een hommel, de derde in korte tijd, op straat liggen… Het baarde me zorgen. Drie, zomaar, uit het niets, levenloos op straat. En vandaag, zat ik erbij, ‘toevallig’ of hoe je het zeggen wilt. Zo’n prachtig beestje, en ik beroerde het met iets wat ernaast lag. En plots zag ik nog licht wat bewegen… “Hij leeft!!!”
Ik zette hem op zijn pootjes en zat erbij. Mijn elektrische scooter werd gemaakt door de monteur. Ik zei: “de hommel leeft nog!” En hadden het over de bijtjes in de wereld, en de wereld, en hoe het eraan toe gaat.
Ik zei dat hij nu mooi kon vertellen over de gekke dame die zich helemaal bekommerde over een hommel op straat… Met een knipoog. Hij moest lachen.

Maar zo is het nu juist! Dit is het leven. Zoiets kleins draagt zoiets machtigs met zich mee. Genaamd leven. En wie zijn wij, om dat te negeren, te vermoorden, te vergiftigen…

Dus nee, ik heb meneer of mevrouw hommel geprobeerd te redden en hem op een graspluim gezet. Hij bewoog al wat meer! Ik hoop dat hij zo meteen als ik beneden kom en de deur uit ga weg is. En weggevlogen is. Met heel mijn hart gaf ik hem vanmiddag nog wat energie, voor ik naar binnen ging.

Het paradijs is in het hier en nu, je moet het alleen willen zien, en leren zien, en jezelf ont-dekken van alle opsmuk.

Life is great, and I sure love it! We have to create it…we CAN create it. Just like we can destroy it… Be sure to know what you do!
❤️

20140306-174120.jpg
(Foto komt van http://www.jacktummers.nl/antwoorden-2/ )