Hoe groen ben ik?

En dan ineens een lijstje voor mezelf, in hoe ik bijdraag aan mijn gezondheid en die van de wereld. En dan besef ik dat ik ondertussen in een paar jaar tijd aardig wat groen gegroeid ben, om het zo maar te zeggen. En dat voelt goed, heel goed.

Ik eet om te beginnen nagenoeg alleen nog maar biologisch. Sinds kort alle vlees geschrapt, na toch al niet vaak meer vlees te eten. Een logische stap voor mij, en mijn lijf gaf het aan.
Vis eet ik ook eigenlijk niet…
Wel eieren nog! Terwijl dat ineens ook veranderd is de laatste weken, totaal geen behoefte eraan!?! Geen idee waarom.
Ik volg mijn lijf, is mijn motto, die roept en spreekt en vertelt mij wat ik nodig heb. Na de laatste jaren raak ik er meer bedreven in om deze taal te begrijpen!

Dan eet ik zoveel mogelijk vers, en nagenoeg niks kant en klaar. Alle E-stoffen liggen er praktisch uit!
Niet te vergeten, suikervrij ivm intolerantie hiervoor, en sowieso stukken beter! En geen cafeïne, kan ik ook niet meer tegen… Geen tarwe, zelden. Gistvrij.
Steeds minder brood, en als ik het eet dan zuurdesem speltbrood.

Maar ook in de verzorgingsproducten is er een boel veranderd met jaren terug! Ik gebruik heel weinig zeep, en alleen een inieminie beetje en dan uiteraard natuurlijke zeep (dr. bronners amandelzeep is verrúkkelijk!!).
Shampoo: natuurlijk.
Condititioner: bijna natuurlijk…over paar weken.
Gezichtscreme: kokosolie, of andere natuurlijke olieën.
Tandpasta: maak ik zelf van kokosolie met keltisch zeezout, soms met zuiveringszout/natriumbicarbonaat.

Wasmiddelen zijn natuurlijk! En helemaal zelf maken ligt op mijn to-do lijstje.

En ja, voor de vrouwen… zelfs de giftige onnatuurlijk tampons en maandverbanden geschrapt! Natuurlijk dus. En wasbaar. Jákhh! Wasbaar? Yup, en over die eerste angst en het idee heen gestapt van onze aangeleerde ideeën en gemakzucht dan is het echt helemáal niet zo erg. En het bevalt mij méér dan goed! Alhoewel sommigen nu misschien iets van mij gaan denken…haha. Mijn grote reden was vanwege vele klachten met menstruatie. En het leek me ineens onnatuurlijk om er een tampon in te stoppen… En als je je dan gaat verdiepen gaat er ineens een wereld open!

Oh ja, en ik had altijd enorme krampen, helse pijnen, niet kunnen functioneren… Altijd aan de pillen, pijnstillers, behalve ibu want daar kan ik niet tegen. En toen op een moment suprème die ook niet meer werkte en ik de wanhoop nabij was, oh nee, die was er al… Ging ik graven in mijn kruidenkennis. Ik had niet alles in huis, maar wel de échte kamille, de geneeskrachtige soort, waar ik een thee van heb gezet, heel sterk, en met geduld 10 min heb laten trekken terwijl ik kronkelde van de pijn.
En serieus, na een aantal minuten werkte het!! De krampen verdwenen en ik kon weer ademhalen. Ik dacht natuurlijk van tevoren, dit gaat niet werken, te simpel en te veel pijn. Maar ik heb nu verschillende maanden het tegendeel bewezen gekregen.
Voor mij geen pijnstillers meer in die periode, nee, gewoon sterke thee van kamille. Een glas telkens als ik het op voel komen en ik heb rust!
So in love with nature.
Net als natuurlijke kruidenmiddelen tegenwoordig bij wondjes etc. Ik doe niet voor niks de opleiding. En ben al meerdere keren versteld doen staan van moeder natuur hierin!

Wat volgt er nog? Nou, wonen natuurlijk, natuurlijk ;-). Ik doe voor de tweede jaar op een rij met moestuin in potten. Dit jaar krijg ik een tuin erbij! Als ik verhuis de 10e mei. De verhuizing daarna, is natuurlijk naar mijn eco woon en leefplek :-).

En ook heb ik het liefst alleen nog maar kleding gemaakt op een duurzame, en vaak dan ook kwalitatief een stuk beter! (Merken jullie ook al die gaten tegenwoordig op die vroeger nooit verschenen??)

Zo, dit werd iets langer dan gedacht. Toch leuk, voor mezelf om alles onder elkaar te zien!

Weet wel, elke stap is er een. Ik ben ook ooit begonnen…met alleen biologische eten een beetje. Mede door mijn gezondheidssituatie en een dieet destijds, wat het allemaal heeft uitgebreid gaandeweg. And I feel good!

Heb jij al wat groens in je leven? 🙂

Namasté

20140430-145446.jpg

20140430-145453.jpg

20140430-145503.jpg

20140430-145512.jpg

Advertenties

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg