Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

Één dag in mijn nieuwe jaar, en wat doe je dan? Vroeg wakker worden en, jawel, weer, het bos in gaan!

Voor zeven uur liep ik het bos al in. En wat is dat lekker, zo vroeg, geen kip te zien, op een verdwaalde hardloper na.
Na de eerste vijf minuten bleef ik verwonderd staan. Want er was een vogel bezig, op een stam, die ik nog nooit had gezien! Een zwarte vogel, met een knalrode brede streep bovenop zijn hoofd, en een lichte snavel. Die ga ik nog eens opzoeken. Echt prachtig! En deze had mij duidelijk niet zien aankomen, want stond toch best dichtbij, een tijdje.

Verder wat konijnen die als witte hoppende bolletjes vanaf de achterkant gezien wegsprongen.

En toen, was ik op een smal pad ergens en zag ik een boom. Ja, uiteraard in het bos staan er wel meer ;-). Maar ik zag deze boom dus. Als een op zich zelf staande boom tussen de bomen. Niet eens heel groot of apart. Gewoon een kleine eikenboom. En toch, ik liep ernaartoe. Gewoon, omdat ik dat wel vaker doe, naar een plek lopen van het pad af waar ik naartoe getrokken word. En dan zie ik wel.
En bij de boom, keek ik, en zag ik, en zag ik dat het de perfecte boomklimboom was! 😀 Zelfs voor mij. Joehoe!
Dus, ja, daar ging ik, de boom in!
Wilde eigenlijk stukken verder, kon ook makkelijk, maar ik ben niet zo’n hoogte held en was bang dat ik uit zou glijden of niet meer naar beneden zou durven… Hè, bah, mijn angst verpestte het vergroten van mijn avontuur! 😉
Maar goed, stond ik toch bijna twee meter boven de grond, zoiets.
En ik hoorde op een gegeven moment wat…
Een apart geluid. Moest denken aan de paradijsvogels die ik in documentaires weleens heb gezien. Daar was er eentje van die ook zoiets aan geluid kon maken. Maar ja, ik was nou niet echt in de jungle van Borneo ofzo, hier in het Hollandse bos… Alhoewel, ik me gerust kan wanen in een ongerept bos op mijn tochten!

En ineens, zag ik het! Het was een eekhoorntje :-D. Zo leuk. En die wilde ik al weken tegenkomen in het bos. En nu zat ik in een boom, samen met het eekhoorntje wat een paar meter boven mij zat en me aankeek. En weghupte, en vervolgens weer tevoorschijn kwam. Ergens bij wat blaadjes liep te rommelen, trok, en op een tak ging zitten en een nootje, eikel denk ik, aan het pellen was! Zo leuk. Ze was het lekker aan het oppeuzelen.

Ik ging zitten op de tak, en genoot. Van een nieuw uitzicht, een nieuw perspectief, een frisse blik, zo vanuit die boom. Met mijn eekhoornmaatje.
Die naast me kwam zitten, en op mijn schouder, en mij een nootje aanbood. Een waar bosvriendje.
Oh nee…dat was in gedachten ;-).

Verhuizingen, brengen altijd weer wat teweeg. En er is altijd wel wat onrust. Gelukkig voel ik me bij deze verhuizing, as zaterdag, heel rustig erover, en geen stress. Alleen wat innerlijke bewegingen.
En soms, wil ik gewoon in een boom zitten, en het liefst gewoon daar wonen…met de planten en dieren van het bos. Dan voelt het zo gek, in die box met ramen te leven…

“Climbing trees will give you a different perspective”

20140506-091041.jpg

Advertenties

8 thoughts on “Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

  1. Wat heerlijk!! En wat ontzettend leuk dat je een eekhoortje hebt gezien, mijn moeder ik vroegen ons idd af of ze er zouden zitten, aan de dennenappels op de grond zou je zeggen van wel. Leuk om te weten dat er dus idd eekhoorntjes zitten! En die zwarte vogel, was dat geen Zwarte Specht? Een heerlijke ochtend dus! Geniet er lekker van na! xxx Anouk

    • Het is inderdaad een zwarte specht geweest Anouk! Even opgezocht en leek als twee druppels water ;-). Wel bijzonder blijkbaar dat ik hem zo lang heb kunnen aanschouwen, dat hij me niet gespot heeft dus. Mooi moment.
      En de eekhoorns zitten er dus! Ik had er ook nog geen een gezien al die tijd, maar nu dus in dezelfde boom! 😉
      Fijne dag ook! Xx

  2. Ik kom hier vaker. In het bos. Het is een mooie plek. Dan ga ik naar die boom daar. Of een andere. Soms is het een struik. Het ligt eraan waar ik mij op dat moment zou willen tegenkomen als ik een toevallige voorbijganger was met een droefrode bosbessenmond.
    Ik ben hier graag. Vrijwel dagelijks. Ik zoek een boom uit en blijf daar net zo lang staan als nodig is. Ik heb mezelf een leunen aangeleerd dat lijkt op weggaan en er zojuist beland zijn tegelijkertijd. Eén hand zoekt iets in mijn broekzak of haalt er net iets uit tevoorschijn. De ander wil gedag zwaaien, even aan mijn kin krabben of een kastanje oprapen. Mijn hoofd draait naar rechts maar vanuit mijn ooghoek kijk ik naar links. Zo kan ik uren blijven staan.
    Ik zorg er altijd voor dat er toevallig een hemel grijs boven me hangt. En tussen mijn tenen zit zomaar de meest uitgebloeide brem die er te vinden is. Gras en dorre grond die smeken om toevallig te worden vertrapt, door twee paar voeten. Zachte, aarzelende voeten, waar dan weer aarzelranke benen aan bevestigd zijn met smalle, kalme knieholtes.
    Ik kom hier al maanden. Op goede dagen bevindt mijn boom zich aan de rand van een zandweg. Op slechte dagen sta ik langs een fietspad. Alleen op de mooiste dagen in dit park, de weelderigste dagen, namelijk de groezelige dagen leun ik helaas vaak middenin de struiken.
    Ik ga staan tussen de droogste heide, en de dieren om mij heen zijn oud en versleten. Van de bomen is altijd het laatste blaadje toevallig bezig naar beneden te dwarrelen. En altijd bevindt het zich op een slanke schouderhoogte.
    Zonder twijfel is dit de mooiste plek in het park. De prut. Een modderpoel hier, laaghangende nevel daar. Alles snakt hier naar aangeraakt worden, nog eenmaal vastgehouden worden in een rank stel armen. De uitbundigste bloem is wanhopig! Hij zweert als nooit te voren op te zullen bloeien voor de bleke vingers die hem voor het eerst willen beroeren.
    Elke dag weer wacht ik de mooiste uren achtereen onder dezelfde boom. Tot mijn botte enkels in de grond. Ik zie mijn handen rood worden en langzaam blauw. En ik denk ook aan mijn tenen en ik weet dat ze blauwer zijn dan de blootste hemel. Die schaamteloosheid van de lucht soms! Waar haalt ze het lef vandaan om zich ongevraagd boven stranden te bevrijden van haar mistroostigheid! Gelukkig doet de lucht dat hier niet. Niet boven mijn boom! Niet om mij heen.
    ‘Kom erbij,’ zegt ze somber. ‘Ik ben een deken,’ en ze slaat zichzelf opzij.
    Een frisse bries die ruikt naar fruit en rozijnen vlaagt dan door mijn haar. Ze laat er bloesem en kleine takjes in achter. Het waait hier altijd harder dan elders in het park. Dat is gewoon toevallig zo. Het waait zo hard dat je moet schreeuwen alsof de woorden je rechtstreeks uit het hart worden gezogen, om elkaar te verstaan. Of je moet zo dichtbij staan dat je zelfs de fluweelste stem nog het oor van de ander in kunt laten glijden. Tot dusver is het voor mij bij het eerste gebleven.
    Ik probeer het wel. Soms leg ik hier en daar wat verschrompelde druifjes neer om de kleur van droefrode bosbessen nog mooier te laten lijken. Haar nog toevalliger in de richting van mijn oor te laten wijzen.
    ‘Wat is het hier mooi,’ zou ik denken als ik een toevallige voorbijganger was die de prut zou zien, de dorre brem en de wind en de stervende vogels en ik zou denken: ‘Het is hier mooi. Maar wat hier ontbreekt, ben ik. Dat zijn mijn zachte voeten, mijn kalme knieholtes en mijn droefrode bosbessenmond.’

Laat een reactie achter op Leven ik en ME Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s