Kriebels in mijn buik! The journey begins…

Aaaahhh.
Spannend..
Dichtbij…
Het verre weg….
Kriebels in mijn buik…..

Nog maar 3 dagen.
En elke keer als ik denk aan dan, overstroomt een golf kriebels mijn buik. Als een golf van spanning en blijdschap en avontuur die mij komt vertellen, gewoon even vertellen.
Nog een week, nog 5 dagen, nog 4, en nu nog 3. Tot het moment dat ik misselijk om 04.30u opsta (omdat ik zo vroeg op ben, dan gebeurt dit), omdat we vertrekken. Vertrekken naar mijn vertrek. Dan word ik afgezet bij de check-in op het vliegveld.
En ga ik, me overgeven, aan alles wat is en komt.

Aan de ene kant geen verwachtingen, met aan de andere kant duizenden! Dus kan het meevallen, tegenvallen, of, gewoon vallen.
Van voorbereiding naar uitvoering.

In gedachten ben ik al wel zo nu en dan vertrokken. Het is een intense reis, niet zomaar een vakantie. En wat dat betekent, heeft geen woorden, of bekendheid nog.
Alleen, dat ik daar naartoe hoor te gaan.
Het is de bedoeling.

Alleen al het feit dat ik me de afgelopen twee maanden, zeker 1,5 maand belabberd voel. Nauwelijks energie overhoudt. Me vooruitsleep etc. Zo slecht heb ik me lang niet gevoeld. ‘Wat ontzettend stom!’ Zo met deze reis. Maar toch, is er een weten van binnen, dat het goed is, en goed komt, deze reis. Dat ik volledig mag vertrouwen.
Ik was nooit gegaan, als ik me zo voelde voor het boeken. Totale onmogelijkheid was me dan bekropen, onmogelijkheid om zo’n reis te kunnen ondergaan. Het reizen ernaartoe. Dus de reis moest geboekt worden.
Zo denk ik. Zo voel ik. Zo ga ik ook.
Hoe bizar het ook klinkt, hoe bizar ook in mijn situatie. Maar ja, zo is het. En ik ga het meemaken, we zullen het zien. Het gaat me gewoon lukken. Ik voel een ongekende kracht binnen in mij, welke weer omhoog komt.
Een kracht die alle begrip overstijgt.
Een kracht die mij intens blij maakt en onnoemelijk oud is.
En een stemmetje dat roept: welkom thuis…

Lieve mensen, reizen zijn overal, van binnen, buiten, hier en daar, aards en universeel en energetisch. Mijn reis, is niet zozeer groot vanwege geografie, maar minstens net zo van binnen en meer.
Licht.

Het klinkt misschien wat poetisch of onbegrijpelijk. Het zal ongetwijfeld passen bij deze reis 😉.

Namasté en een fijne lichte augustusmaand.
Tot na mijn reis.
❤️

20140729-193942-70782097.jpg

20140729-194534-71134693.jpg

20140729-193941-70781804.jpg

20140729-194534-71134968.jpg

Advertenties

Ode aan het terugkijken… op het leven

Terugkijken op je leven.
Terugkijken op mijn leven.
Ik heb vandaag in één ruk een boek van bijna 400 pagina’s uitgelezen. Gewoon, een roman, niks spectaculairs. Maar wel een die me tussentijds en naderhand een blik liet werpen op mijn leven. En dan mijn gehele leven, in chronologie en niet-chronologie. Alsof ik op een punt sta waarop je ook gewoon even terug kijkt. Ik ben nu 32 en, alsof het logisch is, terugkijken is gewoon… Ofzo.
Waar sta ík nu eigenlijk?
Hoe zijn mijn jaren verlopen?
Hoe is het mij vergaan en vergaat het mij?
Hoe beschrijf ik mijn leven?
Doe ik het goed, slecht, teleurstellend, blij, gelukkig, zwaar, ongelukkig, uitdagend?
Mezelf als klein meisje op de basisschool, zoekend naar de eerste herinnering op school. Hoe ver gaan mijn herinneringen terug? Wat herinner ik me zoal?

En het besef, dat ik vanuit verschillende invalshoeken naar mijn verleden kan kijken. Ik kan er wel vijf verschillende ladingen aan geven, afhankelijk van waaruit en welke hoek ik me op focus.
Van toen naar nu, gekeken in alle zwaarte en levenservaringen, van pesten, dood, gedumpt, angst, naar ‘huisloos’, werkloos, ziek en nooit een carriere hebben kunnen maken en alleenstaand kindloos. Om maar even in het schrijversoeuvre dramatiek te pennen 😜.
Maar ook van dorpsmeisje en onzekerheid en vele lachstuipen en deuken, naar werelduitvliegend en ondernemend en ontdekkend en avontuurlijk, van pienter en studerend, en zelfstandig, naar diepgaand en spiritueel onderzoekend, zelf onderzoekend en ont-dekkend, werelds en idealistisch. Van open en eerlijk en vol passie en hartstocht voor het leven.

Het is maar net, hoe ik het bekijk. En het besef, dat ik daar zelf een keuze in heb. Ja ik heb drama meegemaakt, en nog kan ik mijn dramatische dagen hebben. Ik heb ondertussen een leven geleefd. Zonder dat nog echt íedereen knikkebollend naar zo’n uitspraak kijkt omdat ze ‘pas ….. is’..(op uiteraard nog een paar na 😉) Jong. Maar ook niet tè.
Voor het eerst sta ik stil, bij waar ik sta en waar ik ben gekomen. En probeer ik te kijken naar mijn oordelen en niet oordelen, en gewoon, te zien, waar ik ben. Wat vind ik van mezelf? Vind ik het goed of fout? Of is het grijs en oké?
Vanochtend dacht ik even, al 6,5 jaar…en nooit de kans gehad carriere te maken (ja geen idee waarom dit me ineens belangrijk in de oren klinkt..?!) vanwege mijn gezondheid, alleen, en sja…is dit het nou?
En nu, kan ik zien, dat ik zelf beslis hoe ik kijk naar mezelf. En als ik eerlijk ben? Kan ik verdomde trots zijn op mezelf!
Totaal niet standaard, mijn leven, nee. Dat huisje boompje beestje (wat ik trouwens nooit voor ogen zag zo…toch?) en die uitstekende baan, dat is niet mijn leven. Maar alles wat ik leef en geleefd heb, heb ik toch mooi geleefd!

En ik ben nog niet op de helft, wat me enerzijds angst inboezemd (nog zoveel meer…?) en anderzijds waanzinnig avontuurlijk maakt en enthousiast (nog zoveel te ‘ont-dekken’ en ‘er-varen’_op aarde_), en waar ik voor zover er plannen gemaakt kunnen worden.., ik mezelf steeds puurder en zuiverder en liefdevoller en mooier wil laten wandelen. Vooral echt, waar alles mag zijn. En gewoon, omdat licht heel fijn is, en lichtgevend, en prettig, en lichter maakt.

Mijn leven was, is , en zal zijn.
In deze wetenschap, verblijf ik…

Namasté

20140713-223331-81211218.jpg

20140713-223331-81211310.jpg

Dankbaarheid, net zoiets als positiviteit…

Ik heb eens zitten nadenken. Over dankbaarheid, nav een klein opdrachtje wat iemand me gaf op FB voor drie dagen dankbaarheid.
Ik heb zitten nadenken erover, een beetje analyseren, want er komt bij dankbaarheid gelijk een zinnetje boven bij me van, ‘je moet wel dankbaar zijn’. Voor bijvoorbeeld alles wat je hebt, wat je kan, nog kan, etc. Wat me dan weer doet denken aan echt zo’n ding. Zo’n ding, net als positiviteit. Want ‘je moet wel positief zijn’.
En in deze contexten kan het een insinuatie creëren. Een insinuatie van dat als je niet dankbaar, of positief, ‘bent’, dat dat slecht is, en je per definitie ondankbaar of negatief bent.
En dit kwam dus langs in mijn gedachten. En het besef, dat klopt niet! Want dit is die rare dualiteit, of het zwart witte, of het niet groot en dan maar klein etc.
Ik kwam erachter bijvoorbeeld, dat ik moeite had even om die allesoverheerlijkende gevoelens van dankbaarheid en geluk te ervaren, te voelen. Dat zegt niks over of ik het al dan niet bén of niet.
Want ik ben enorm dankbaar, voor heel veel in mijn leven. Ik voel mij ook heel vaak gezegend.
Maar soms, kán je gewoon even niet goed hierbij, deze dingen, ze voelen. Omdat er wat andere, wederom dingen, van binnen wellicht, je aandacht vragen, eisen, slurpen, wat dan ook.
En is dat erg? Nee!
Ik voelde me een beetje rot, over het feit dat ik even niks échts kon melden aan dankbare gewaarwordingen.
Totdat ik dit besefte.
Totdat ik besefte dat ik gewoon mocht zijn.
En dat ik momenteel gewoon even niet goed bij dankbare gevoelens kon komen. Echt deze voelen. Naast een verstandelijk weten.

Soms, is het niet mogelijk om je een staat van beleven en gewaarworden op te dringen, omdat het simpelweg even niet het moment is daarvoor. Misschien heb je nog wat te doorvoelen, te beleven, te verwerken, of wil je simpelweg gewoon even zonder, óok goed genoeg zijn.

Dus ik mag zijn nu, precies waar ik me nu begeef, precies hoe ik me nu voel, precies wie ik ben en alles is oké.
Daar ben ik ik dan weer dankbaar voor!
😊

Ik kan je wel vertellen waar ik blij van werd de afgelopen dagen.
Twee vlinders die druk doende in mijn tuin kwamen en steeds rond blaadjes dwartelden. Ik begreep hun gedrag niet zo. Hij zat erop stil een tijdje, dwartelde weer druk rond, vond een ander blaadje, dan daar stil, en zo maar door. En ook echt, niet alle planten waren geschikt. Soms landde hij op de smeerwortel, of op een viooltje, maar dan fladderde hij gauw weer weg. Bijna landde hij op mij nog, maar bedacht zich op tijd dat ik geen groen blaadje mee ben 😉.
Nee, mijn grootbloemige lavatera bladeren in de groei nog, waren favoriet. Maar ook de rucola scheen goed te doen. Ik ging eens dichterbij kijken, en ja, hij kromde steeds zijn lijfde. En prompt, onder op de blaadjes legde hij dan een eitje. Deze werd ‘uitgepoept’ en eraan vastgeplakt.
Ik was verrast, en werd vrolijk van mijn bevinding en observering der natuur.
Dank je vlinders, voor onze meet-cute in mijn tuin. En ik ben weer wat wijzer geworden.
❤️

20140703-203004-73804320.jpg