Siberie verslag 1, afzien

35 graden, zit je net, stormt een peleton muggen op je af. Hè? Maar het is pas 14u? … Oh, dit is normaal hier? Oh…
En of dat niet genoeg is, want nee de muggen hebben vrienden meegenomen. Deze heten horzel. En horzel doet vrolijk mee, als je blote huid hebt. Of dunne kleding. Net als de mug trouwens. Bij ‘dunne’ kleding. Strakke kleding.

Soort welkomstcomité. Welkom in Siberië! Anouk.
Of beter gezegd: Welkom in Siberië! Anouks bloed…
Ik zie ze nog grinniken. Die in dat comité zitten.

Week 1 begint. Verzengende hitte, lange kleren aan om de comfort van jeukvrije plekken te bewaren, ongeacht hitte…
En probeer dan maar eens ’s middags te rusten in je tent, mét muggengaas! Dat dan weer wel :-D. Maar 35grd volle zon, geeft in je tent, in de zon (geen bomen op het stuk tentenkamp)… Juist. Sauna. Niet geschikt voor een paar uur liggen en rusten…

Dan denk je, ik, natuurlijk, jééé! Er is een meer! Mijn douche en koelkast voor de komende tijd. Heerlijk afkoelen! En ik houd werkelijk van natuurwateren. En het was ook werkelijk prachtig. Ik werd enorm blij ervan. Even…
Ik kan je namelijk één ding vertellen. Zitten de muggen en horzels overdag op het open veld? Dan zitten ze zeker tussen de bomen bij het water. Dus mocht je dan heerlijk ontspannen willen afkoelen en douchen? Dan kun je, en ik kan het weten, beter niet gaan.
Zodra ik mijn kleren uitdeed, was het van 1 peleton naar 10 gegaan. Eenmaal in het water hadden de muggen geen kans. Alleen, daar dachten de horzels weer anders over. Altijd wel 1 of drie die je hoofd genadeloos aanvallen. En mocht je ze in het wateroppervlak krijgen? Ze blijken meerdere levens te hebben en gewoon weer weg te vliegen (en je opnieuw aan te vallen). Lucky bastards. Het mooie meer wat ik 5 seconden heb gezien zag ik nergens meer.
Heerlijk. Ontspannen…

😉

Onbewuste gedachte no1: waarom bén ik hier?

Maar goed, dit was ná mijn reis. De reis waarvoor menigeen wel wat zorgen had voor mij. Wat toch wel erg zwaar zou zijn. En waarop ik alleen maar dacht, ach en hoezo, we zien wel. Misschien toen al een overgave. Want wilde ik komen waar ik wilde zijn, dan was reizen onvermijdelijk. En wilde ik zo goed mogelijk reizen? Dan was druk maken over mogelijke gevolgen of momenten wel het laatste wat ik moest doen… En blijkbaar ging dit vanzelf! Een knop om.
Ik gaf me volledig over. De reis ging, van moment naar moment. Ik had rolstoelhulp geregeld. Schaamtepunt over…. Wat was ik er blij mee!! Spaarde op Schiphol zo wat energie. In Moskou werd het onduidelijk dus heb ik een flink stuk gelopen.
En de engelen hebben me echt wel geholpen. Alles verliep soepel. Bij geld wisselen liepen er ineens twee Nederlanders met ervaring en ik besloot daardoor niet daar te wisselen. Wat me flink wat euro’s scheelde bleek het! Toen ik later gewoon een bank vond.
Ik kwam vrijwel meteen een Russische meid tegen die in Vancouver woonde en alle borden kon lezen wat werkelijk enorm scheelde. Russisch, is een totaal ander schrift… Niet te ontcijferen, voor een leek. Ik moest namelijk, net als zij, van de ene naar de andere terminal. Wat niet zo voor de hand ligt in borden en wegwijzers in Moskou blijkt. En door haar hoefde ik 0,0 energie te besteden aan zoeken, vragen aan niet engels sprekende Russen in gebarentaal, enzovoorts. Alleen maar samen lopen. Met mijn bagage op een karretje welke door zou zijn gegaan naar mijn eindbestemming maar plots toch op de bagageband verscheen in Moskou… Oeps? Een geluk, wederom, dat ik dit zag!

Doodop checkte ik me opnieuw in. Regelde rolstoelhulp (wat uiteindelijk een superleuke Rus bleek te zijn met wie ik communiceerde via een vertaal app. Gelachen. Wensde hem op de terugreis weer. Dan zou ik blijven. Tevergeefs. Ik kwam thuis.) Ging wat drinken en eten en liet mijn tranen lopen. Sjonge…wat voelde ik me uitgeput even…
Ik liet het gaan. Troostte mezelf. Steunde mezelf. En ik was, onderweg. Nog even meisje. Nog even. Nog maar 1 vlucht. Je kan het!
Het leuke weer ook. Vliegangst bestaat niet meer! Bij overgave verdwijnt deze als sneeuw voor de zon. Dat gebeurde al bij vlucht nummer één. Alsof het simpelweg een keus was dat me daar druk over maken echt heel dom zou zijn nu. Haha. Dat was het ook. Dus liet ik dat meteen los.

En ’s avonds, lokale tijd, kwam ik aan in mijn hotel. Waar de engelen me hielpen aan een hotelkamer zonder buren en volledige rust hoog bovenin. Ik stapte de drempel over van mijn hotelkamer, heerlijk schoon, fris luxe, deed de deur dicht, en slaakte een kreet! Rende op het bed af en liet me als tiener vallen op het bed met een glimlach van oor tot oor. I HAVE MADE IT!

20140909-114456-42296250.jpg

20140909-114457-42297380.jpg

Advertenties

2 thoughts on “Siberie verslag 1, afzien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s