Siberie verslag 2, primitief leven en ‘doodsangsten’

Na een heerlijke nacht, tijdsverschil van 4u wat ervoor zorgde dat ik ondanks de nog vroege Nederlandse tijd, daar de avond ervoor meteen mijn bed in kruipen kon. Heerlijk warm gedoucht (de laatste voorlopig) en van een verbazingwekkend goed ontbijtbuffet genoten. Nog wat broodjes en een ei mee gestolen voor onderweg. Iets wat er gewoon bij hoort soms, op reis ;-).
Mijn reisgenoten, waarvan ik dacht dat ik alleen zou reizen, stonden te wachten om 11u, zo bleek. Met een busje op weg naar de beginnende ‘outback’ in Rusland.

3u later en een laatste stuk weg wat zelfs van de slechtste offroadwegen de qualificatie ‘weg’ niet haalt, stapte ik uit, op een plek waar een andere jeep stond te wachten met aanhanger. En een man die waggelend naar ons toe kwam lopen en waarvan ik hem een ogenblik verdacht dronken te zijn. Jee, Rusland?! Wat achteraf gewoon de vader van de sjamaan bleek te zijn (oeps…) en zo liep vanwege de ondergrond vol kuilen, plassen en modder, en enorm aardig was! In Russische woorden en glimlachen. We waren dus bijna waar we zijn moesten. Dankten Dimitri en volgden de aanwijzingen van Vladimir. ‘Lopen’, nog een stukje. Bagage ging in de aanhanger. ‘Auto geen plek’. Wat klopte.

Oké. Lopen dus. Of ik het wel of niet kon daar dacht ik niet eens meer over na. Dat bleek uiteindelijk als rode draad door de reis te gaan lopen, niet meer nadenken daarover. Een soort onbewuste half bewuste beslissing vóór mij of dóór mij gemaakt. Ik weet het niet goed. Met zn drieën door de modder, blup en hoog gras en tussen de bomen. Ik moest keihard lachen. Hier begon het dus! Hahaha. Het avontuur op locatie. Het bleek een hele maand geregend te hebben!?! Dan zou het vast klaar zijn nu…toch? Het was bewolkt. Ik deed een schietgebedje.
We kwamen uiteindelijk uit op een veld, zagen een huisje, nadat er eerst een, toen nog, enge herdersachtige hond op ons af gestormd kwam maar gelukkig Vladimir ons hielp kennis te maken. Een waakhond, zeker. De trouwe lieve Júlia (Zjoeeliàh) van zijn ouders, bleek toen. En ze volgde ze overal. In deze vrijheid van omgeving.

Ik voelde me….? Geen idee. Gevoelloos misschien van de reis? In een wolk? Een waas? We zaten aan de tafel buiten, ik maakte kennis met de mensen die er al waren, kreeg lunch voorgeschoteld, ik denk toen de soep borstsj van bietjes. Erg lekker. Gras werd gemaaid. En dan bedoel ik écht gemaaid! Met een zeis. Later ontdekte ik zelf ook een keer de handigheid ervan. (En hoe praktisch lui wij zijn geworden op aarde met al onze machines.) Ik had inmiddels een gemaaid plekje voor mijn tent. Minitent á la 1 persoon trekkerstentje. Lekker knus, past geen bagage in ;-). Handig is een tweede…
Aaahh, liggen, slapen, rusten, yes! Niet wetende dat dat hierna nog een geschenk zou worden als dat lukte…’s middags kunnen rusten.

Ik bevond mij in Siberië, het begin van. Net als het begin van de Oeral, het oudste gebergte van de wereld waar de Aarde haar geheimen bewaart. Onder andere daar. Alleen, een constatering…: Ik kon me niet bewust worden van waar ik was, genieten van de eerste triomph van de reis, de omgeving. Door bijvoorbeeld in gedachten te verzinken zoals je kan genieten aan een helderblauwe zee met een briesje en de zon die langzaam zakt, een cocktail naast je strandbed en een aangename zwoele temperatuur,…
-PATS- zelfs deze dagdroom had ik daar niet. En zo wel, dan was die hier kapot gesprongen als een luchtbel! haha.

Ik was…in 35 graden (lees extra: tent=60+grd overdag), een week lang, waarbij de wind net een beetje meer ging liggen met de dagen die verstreken, om me heen aan het slaan en elk plekje huid aan het beschermen van potentiële indringers en jeuk als gevolg, als gevolg daarvan lange mouwen schoenen etc en dat in 35grd…, de bijen van de imker aan het ontlopen die woest in je haar gingen zitten als je niet uitkeek, wanneer ze ‘gevoerd’ werden, de hitte proberen te verdragen, een schaduw plekje proberen te creëren met een constructie van berkenhout en sarongs en uiteindelijk een tarp, met ‘vele’ mensen om mij heen leven wat ik heel graag deed en tegelijk niet meer gewend was (alhoewel ik op dat moment niet kon stilstaan bij evt energetische lekkage, zeg maar), angsten van het terrein niet in mijn eentje af durven te wandelen ivm mogelijk wild wat mij uiteraard op elke denkbeeldige hoek van een recht pad, met water in de mond, stond op te wachten en ga zo maar door.
Na de eerste nacht mijn tent verplaatst, vanwege snurkers om me heen en een gezin wat in de tenten naar elkaar praatte laat op de avond, ik wilde rust. In ieder geval ’s nachts!
Tot bleek dat ik het angst ervaren door ’s nachts alleen op afstand van de rest te slapen mezelf meester had gemaakt. Of nou ja, leerling ;-).
Na twee nachten en goede gesprekken en ik die mijn angsten graag aanga (en uitdagingen) omdat ik geen beperkingen in het leven wil daardoor. Hoe ironisch…beperkingen. Vol goede moed ging ik de nacht in.

Lag ik bijna te slapen, was er een oorverdovend gekrijs te horen in de verte. Serieus, er werd iemand vermoord! Of aangevallen! Of stond op wat voor manier ook doodsangsten uit! And so was I, op dat moment. Mijn hart vloog in mijn keel, wilde kijken, deed de tent open, één en al mist… Aaahh, spookscenario compleet, tent weer dicht. Shit.
Het kwam van het huis, dat hoorde ik. Ik dacht aan de moeder, die naar de wc was gelopen en ineens oog in oog met een wolf was komen te staan. (Uiteraard met ontblote tanden) Of dat haar man plotseling dood was neergevallen en zij erbij was of hem vond. Koud zweet. Gedachten aan wat erg, gebeurt er iets dramatisch straks (kon me op momenten wijsmaken dat het niks was), lig ik verstijfd van angst in mijn tent en durf ik er niet uit!?! Wat voelde ik me enorm kwetsbaar… En niet mezelf.

Misschien was dat, wat het hier zijn met me deed… Kwetsbaar maken en bloot leggen. Datgene, wat je niet wilde zodat je gaat zien en niet meer kan ontwijken…
De donkerte van binnen.

-wordt vervolgd-

IMG_1651.JPG

8 thoughts on “Siberie verslag 2, primitief leven en ‘doodsangsten’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s