Mijn mojo is kwijt…

Stress, druk, etc, dit zijn de dingen die niet teveel de revue mogen passeren. Bij niemand niet natuurlijk. En ook zeker niet bij mij. Want sinds de start van de belemmerende fysieke toestand in mijn leven is het een zwaard van Damocles. Iets wat binnen no time ontwaard in een overprikkeld en belast systeem genaamd mijn lijf en hersens. Prikkels in mijn hersenen, van denken, ik kan natuurlijk gewoon goed denken 😉 , die teveel worden door stress zorgen er zowat voor dat het daar op tilt slaat…snel…

In mijn geval, er gebeurt zo ontzettend veel momenteel in mijn leven, echt het grootste gedeelte is leuk hoor, alleen ik zit op een punt dat ik me af begin te vragen of het allemaal niet een beetje teveel is… Ik stoer alles doen en regelen, en het gaat hartstikke stukken beter met me, alleen… Van niks naar eigen huishouden-alles door op een huis te passen, eigen bedrijf opzetten, UWV afspraak en traject in ivm eigen bedrijf, studie, etc. En toen ging ik heel fijn in twee weken tijd ook nog een week op vakantie! Heel erg leuk, naar de sneeuw. Wel met twee keer flink reizen, en een nacht stress door geluidsoverlast (heb je het weer, die prikkels…). En vlák voor ik vertrok nog een woning die langs kwam fietsen en waar ik komende 6 maanden mag wonen, op mezelf! Super super super. Echt waar!
En toch ook, een beetje veel…

Afgelopen dinsdag zou ik dan ook nog toets hebben van de opleiding, deze heb ik niet gedaan, ik ben niet gegaan. Woninggeregel moest eerst.
En nu staat hij volgende week…met de gedachte, kweetniet of dát het hem wordt ook!?
En ik blijf achter in reageren op mails, berichtjes, etcetera.

Als deze dingen dan gaan gebeuren, dan is het echt een beetje veel. En het bezig zijn met eigen bedrijf is leuk, alleen momenteel heb ik daar niet eens de ruimte voor de laatste 2 weken!?! Letterlijk in tijd door energie, en nu ook gewoon mentaal even niet. Dat gebeurt wanneer er zoveel langskomt, dan raakt mijn systeem overbelast en lamgeslagen.
En eigenlijk, komt dit, door de druppel, die komt van een instantie… Wil werkelijk zeggen: ‘altijd weer die instanties en het gezeik daarmee’. Het is ongelooflijk, maar kan me geen moment met instanties herinneren, op de studiefinanciering na, dat géén gevoel van stress of onmacht en onrecht heeft gegeven. Ik pies meestal altijd naast de pot, val net buiten de deur, door lullige(of instantie-bewuste) situaties, zoiets is bij mij het geval.

En dan?… Raak ik mijn mojo kwijt… Die ontzettend fijne, altijd betrouwbare, warme, liefdevolle, steunende, lichte en bemoedigende krachtige mojo…

Mojo, zullen we afspreken, dat je twee dagen op vakantie bent, en me daarna weer op komt zoeken? En dat we weer als happy team op aarde zijn?

20140122-173329.jpg

En dan trek ik na het schrijven van mijn blog twee engelenkaarten:

Maya: “we raden je met klem aan door te gaan met je studie, omdat je hierdoor extra info en ervaringen opdoet, waardoor je levensmissie sneller tot bloei kan komen. … Het verrijkt je inzicht en innerlijke kracht en zorgt ervoor dat je steeds herinnerd wordt en gemotiveerd om je levensopdracht uit te voeren. En ik word hierin geleid…”

Zanna: “Wat er ook in het verleden gebeurd mag zijn, je huidige situatie en je toekomst worden nu veilig beschermd door de engelen. Ik help je om te helen van vroegere verwarring en trauma’s. Je hart te helen van zorgen en angst. ….je kunt er met een gerust hart zeker van zijn dat er geen lagere energieën door je beschermende aura kunnen heendringen. Wij laten alleen de energie van liefde binnenkomen waar je verblijft….
Het Universum en de engelen vragen je te ontspannen en van jezelf te genieten, want jouw geluk is een glimlach naar de hemel.”

Ik voel me opgemonterd door het schrijven, en een kers op de taart deze engelenboodschappen. Ik adem in en uit, en een glimlach is verschenen 😊. Het universum, het is ook zo mooi…
Namasté

Advertenties

‘Sollicatie’ na UW…-oordeel

“Beste nieuwe potentiële werkgever,

Graag wil ik solliciteren op uw vacature. Het lijkt me erg interessant, in meerdere opzichten…
Ik ben een gedreven en enthousiaste werknemer, erg leergierig. Ik houd van hard werken, naar redelijkheid uiteraard, en ik ga een uitdaging niet uit de weg.

Ik heb wellicht een kleine beperking, ME, maar volgens het UWV…. kan ik ten minste 20u werken. Dat is natuurlijk hartstikke mooi. Zelf ben ik nu nog aan het reïntegreren bij mijn oude werkgever, en red ik nauwelijks 6u in de week. Maar als het UWV zegt dat ik 20u kan werken en mij geen diagnose (code) ME geeft dan vertrouw ik ten volle op hun oordeel. En aangezien ze een staatsbedrijf zijn wat uiteraard zeer gerespecteerd dient te worden, ga ik er vanuit dat u ook ten volle op hun oordeel vertrouwt en mij deze kans zal geven. Mits u mij natuurlijk qua vaardigheden en persoonlijkheid geschikt vindt voor de functie.

Ze noemen mij adequaat in mijn reactie, en dat ik alles goed kan volgen dus cognitief is er niks aan de hand. Ik heb een tape van het gesprek, mocht u graag meer zekerheid hebben hierover. (Er zijn een paar momenten dat ik niet uit mijn woorden kom en dat ik even geen woorden vinden kan omdat ik een zogenaamde brainfog ervaar, maar dat is niet zo’n punt)

Verder kom ik representatief en niet ziek over, ik kan dus prima klanten ontvangen.
Het zou fijn zijn als u voor mij vervoer regelt, daar ik niet erg mobiel ben. Alhoewel, het UWV heeft hier niks over vermeld, dus wellicht is mijn inschattingsvermogen over mijn eigen kunnen na 5 jaar ziek zijn en tig uitgeprobeerde therapieën niet zo realistisch meer.
En ja, ik woon bij mijn moeder omdat ik momenteel niet goed op mezelf kan wonen, dus misschien kan ik haar vragen te chauffeuren dagelijks? Dat zal ik dan doen, als u het niet ziet zitten.

U ziet, ik loop misschien wat op de zaken vooruit door mezelf al werkend bij uw bedrijf in te beelden! Maar ik voorzie dan ook geen problemen en acht mijzelf uitermate geschikt voor de functie.

Graag kom ik het een ander toelichten bij een gesprek. (Of misschien wilt u bij mij langskomen hiervoor? Dan ben ik meer helder ivm niet hoeven reizen.)

Met vriendelijke groet,

A.

Ps. Heeft u toevallig ook ligbedden ter beschikking op de werkvloer?”

20130429-090746.jpg

Hartenblog

Bedacht me iets te schrijven en tegelijk ook onduidelijk wat… 😉
Wél over de perikelen in artsenland of een keer iets luchtigs leuks en nieuws? Ik heb gekozen voor allebei!

Allereerst, goed nieuws, ik heb respijt voor komende anderhalve week. En de week erna heb ik vrij vanwege mijn verhuizing.
Volgende week donderdag moet ik weer bij de bedrijfsarts verschijnen en tot die tijd heb ik even ‘rust’, van werk en reïntegreren dan.

Had wat voeten in de aarde, maar gister gingen de huisarts, en de bedrijfsarts via de telefoon daar, overstag toen bleek dat ik een rustpols van 129bpm had. Jawel, 129… Dat heb je als normaal mens na warming up/tijdens training. Dus niet in rust. In rust is het normaal rond de 70-80, en bij mij rond de 60-70…

Voordat er gemeten werd was de huisarts niet echt huisarts. Aangezien hij zei dat hij niks voor me kon doen… De bedrijfsarts heeft dit reintegratieplan en ik kan je verder niet helpen.
Zo gaat dat dan, als je alle symptomen van achteruitgang hebt en te hoge druk die je niet kan bolwerken (omdat je niet eens genoeg energie en tijd overhoudt om thuis wat post weg te werken o.a.). Je hebt CVS en dat is dat “ME meneer…” En in gedachten, wanneer leest u, en tig medici met u nou eens bij over de ontwikkelingen op ME?!? Droplul.

Maar goed, mijn ‘uitbarsting’ en betoog wie er in vredesnaam voor mijn gezondheid opkomt dan resulteerden in een lichamelijk onderzoekje en een te hoge pols die zorgwekkend was en iets met hart wat hij hoorde. Zal wel door de spanning komen werd gezegd.
Hij stond al klaar om me betablokkers voor te schrijven e.d., misschien dat dat helpt.
Ten eerste, ‘misschien dat dat helpt’ daar slik ik geen medicijnen voor, zeker geen HARTmedicatie.
Ten tweede, dan moet er eerst gedegen onderzoek gedaan worden of het daadwerkelijk daaraan ligt!
Ten derde, de druk is te groot, ik geloof dat RUST verplicht, op een briefje, wonderen doet.

Toch blijft het me verbazen hoe snel er naar de medicamenten gegrepen wordt ipv luisteren naar degene die rondloopt met het lijf waar het om gaat en zelf heel goed weet wat er speelt en waar het aan ligt.
Ben benieuwd of ik die tijd nog mag meemaken dat er daadwerkelijk geluisterd wordt naar de ‘patiënt’ zelf. Welke vaak zat zelf de oplossing kán aandragen.
Dat geloof ik wel.

Ik ben dus niet zo’n farmacie aanhanger zoals je begrijpt ;-). Meer zo’n type van luister naar je lijf :-D. Best lastig, in een wereld waarin dat niet gerespecteerd wordt!

Maar goed, mijn hart heeft mij gered uit deze situatie. Wat een mooi gebaar hè? Van mijn lieve hart :-).
Leven vanuit mijn hart, dat is namelijk ook het liefste wat ik doe. En als ze dan ineens naar mijn hart luisteren en handelen, mooi toch!? 🙂

Hart luisteren

Dan kom ik op het tweede onderwerp, gaat ook over harten…
Harten en op date gaan. Want ja hoor, voor het eerst sinds lange tijd ben ik op date geweest!
Waarom? Omdat ik dat wilde. Omdat ik benieuwd was. Omdat ik wilde laten zien, vooral aan mezelf, dat deze aandoening me niet hoeft te weerhouden van potentiële liefde en omdat het me leuk leek!
Ook al was het geen liefde, en heb ik het bij deze ene keer gelaten, het was wél een date ;-).
En er bestaan blijkbaar mannen die het helemaal niet zo’n probleem vinden als iemand zo beperkt is door ziekte. Dát, is erg fijn te weten.
Het gaat natuurlijk om de klik en het innerlijk en de liefde. Waar ik heilig in geloof!
Dus voor er een volgende date komt, ga ik eerst verhuizen en me daar installeren. En misschien vertel ik het wel niet ;-).

Dus, dit is bij deze een hartenblog geworden. En wens ik jullie veel liefde op deze dag! En alle dagen.

Leven in Liefde!

image

Yes!! Weer in de buitenlucht

Yes!!!

Vandaag heb ik weer mijn eerste volledige wandeling kunnen maken in een week tijd… Zoiets. En wat héb ik genoten! 🙂 alsof de zon wist dat ik naar buiten zou gaan vandaag en zich speciaal voor mij heeft laten zien ;-).

Normaal loop ik dagelijks een half uurtje. Behalve als ik afspraken heb. Of tegenwoordig, aan het reïntegreren ben. Dus is het nog maar zo’n 3 a 4 keer in de week…

Sinds vorige week donderdag lig ik bijna dagelijks 16u(….) op bed vanwege uitputtingsklachten, een rusthartslag van 90-100 terwijl ik lig, op bepaalde momenten. Normaal bij mij is 60-65 p.minuut!?! (Normaal spendeer ik trouwens zo’n 12u in bed dagelijks). En ik houd nu zo’n uur per dag over voor iets, en in dat iets, zit ook thuisadministratie enzo. En was ophangen/-vouwen bijvoorbeeld.
Wat nog meer? Geen tv vaak kunnen verdragen ivm de prikkels, word er misselijk van.. nou is er niet echt veel interessants tegenwoordig, maar soms is de afleiding wel fijn!
Ook zit ik met extreme spierklachten in mijn hele lijf… Alsof mijn spieren van binnen worden opgegeten/verbrand!?! Spierpijn ook alsof ik de marathon heb gelopen de dag ervoor steeds. Nou, dat valt dan even vies tegen, want die loop je lastig vanuit bed! Haha.

Mijn reïntegratie stagneert nu helaas. Niet zo gek ook met deze klachten, en gezien ik over 2,5 week verhuis naar het zuiden des lands…
Verhuizingen staan in de top 3 van stressvolle gebeurtenissen. Nu heb ik geen stress echt dáarom, genoeg mensen geregeld.. Komt vast goed.
Maar wel stress om hoe mijn lijf de laatste week reageerde!? Want ja, ik heb een ziekte, maar nee, dit zijn toch echt klachten die ik nagenoeg nooit heb!! Hooguit een dag.
En dan krijg je dit: ‘oh nee hè, dit blijft toch niet zo hè?? En hoe moet ik alles nu voor elkaar krijgen? Krijg nog geen doos ingepakt, reïntegratie-uren te maken…sjips…:-(‘
Die stress dus wel…
En ook zo fijn dat je bedrijfsarts dan erg begripvol is, met de mededeling dat hij geen medische noodzaak ziet om niet het plan te blijven volgen. Die paar uurtjes, zelf indelen, moet makkelijk kunnen… Oh ja, en mocht ik het er toch niet mee eens zijn, dan kan ik een deskundigenoordeel aanvragen bij het UW..V (á 100e en wetende dat die alleen van papier afkijken en je klachten er niet toe doen maar de cijfertjes wel…)

Dat is goed, starend naar een scherm vanachter gesloten oogleden dan maar?!? Mafkees.
En dit doet hij vaker. Zodra ik iets niet kan, of het ergens niet mee eens ben, komt hij meteen hiermee aanzetten. Ik vind van wel, anders ga je maar naar het UW..V…

Daar moet ik het mee doen!

Maar goed, kreeg vandaag een hele mooie Engelenboodschap via Facebook. En ik ben best goed opgestaan! Had al besloten wel te gaan wandelen vandaag 🙂
Dit was de boodschap:
“Het is Nu belangrijk om aandacht aan Jouw algehele Ontspanning te besteden. Door ontspanningsoefeningen, meditatie of Yoga bijvoorbeeld. Daarnaast is een heerlijke wandeling ook aan te raden en wij wandelen dan uiteraard gezellig mee! Zie het als een Pauze, een liefdevol Moment om jezelf en Jouw Lichaam de aandacht te geven die het verdient.”

Couldn’t be móre for me at the moment!!

Ik heb nú al een heerlijke dag, door mijn wandeling in het bos en de zon die met zijn stralen het pad verlichtte tussen de takken door….

I don’t need much…
-Love-

image