Dromen is gaaf! Durf te dromen.

Ja ik weet het, ik zou eigenlijk allang mijn Siberië verhaal af moeten schrijven, maar het komt er niet van! En nu, heb ik geen zin om dáarin verder te schrijven. Dus helaas nog even wachten… 😉

Vandaag heb ik een opleidingsdag gehad. De derde dag van deze opleiding, genaamd Permacultuur. En wat een rijkdom, om dit te mogen leren.
Net als de omgang en samenwerking met deze mensen, wat een verádeming om met zoveel gelijkgestemden te mogen zijn wat betreft onze aarde. Zo mooi.
Ik leer veel. Naast dat ik gewoon alleen aanwezig zijn hierbij al enorm voldoenend vind.

Ik leer ontwerpen, kijken als een ontwerper naar tuinen, natuur, leefomgevingen. Ik leer brainstorm manieren, dragon dreaming wat echt een geweldige manier is om tot een concreet plan te komen. Ik leer dat er met heel weinig al heel veel kan, en dat ook de tijd die er voor nodig is niet eens zo heeel lang is.

Vandaag bij een tuin geweest, de Kapeltuin in Breda. Mijn broer is medeuitvoerder in de startfase hiervan en heb het nu pas zelf kunnen zien. Jammer dat hij er niet bij kon zijn vandaag. Zij zijn twee jaar terug begonnen, met een veld vol onkruid en ‘niks’. Een ‘loos’ stuk land ergens bij woonwijken. En als ik zevenblad en kweekgras zeg, dan weten velen misschien genoeg. ‘een veld vol en niet uit te roeien..

Twee jaar terug was hun start. En vandaag de dag, staat er een sfeervolle gemeenschapstuin, met eetbare groenten en gewassen, kruiden, knusse zitplekjes en looptunneltjes. Werkelijk een geweldig succesvol project!

Het geeft mij moed. Dit project o.a. maar vooral deze opleiding. Dat ook ik zoiets kan gaan realiseren in de toekomst. Mijn woondroom.
En vertrouwen. Dat ik mijn dromen absoluut niet voor te groot hoef aan te zien, maar dat er van alles mogelijk is. En toch wel, dat samenwerking van groot belang is. En dan samenwerking in de letterlijke zin van het woord.

Ja, ik ben een dromer. Volgens de dragon dream methode is dat wel duidelijk. Ik zie mijn valkuilen, welke nog versterkt worden door de beperking die ik mee draag. Maar er is veel mogelijk. Als je durft te reflecteren naar jezelf, en jezelf van feedback, eerlijke feedback durft te voorzien, open te staan voor anderen en hun ideeën, ruimte te geven aan de flexibele adem van het leven.

En het mooie is, dat 25% van een plan van begin tot uitvoering een viering zou moeten bevatten. Het vieren van je succes, of misschien je verlies, het vieren van de krachten, of je zwaktes, het vieren in groot en/of klein.
Met viering geef je jezelf een bewuste terugkoppeling en mag je ook rust nemen. Om te zijn.
Van daaruit kun je weer opnieuw dromen.
Vergeet nooit te vieren… Daar ontstaan de mooiste dromen uit en zullen de mooiste dromen in werkelijk gevierd worden.

Durf te dromen! Het leven is gemaakt om te durven dromen. Reik uit met je vleugels en durf los van enige beperkingen vrij te dromen. Het hoeft niet bewaarheid te worden, al die dromen. Maar dromen, in vrijheid, zet altijd wat in beweging… Waar je wellicht wel wat mee kan doen.
Dat is mijn ervaring.

Dromen is gaaf! 😃

IMG_1703.JPG

Advertenties

Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

Één dag in mijn nieuwe jaar, en wat doe je dan? Vroeg wakker worden en, jawel, weer, het bos in gaan!

Voor zeven uur liep ik het bos al in. En wat is dat lekker, zo vroeg, geen kip te zien, op een verdwaalde hardloper na.
Na de eerste vijf minuten bleef ik verwonderd staan. Want er was een vogel bezig, op een stam, die ik nog nooit had gezien! Een zwarte vogel, met een knalrode brede streep bovenop zijn hoofd, en een lichte snavel. Die ga ik nog eens opzoeken. Echt prachtig! En deze had mij duidelijk niet zien aankomen, want stond toch best dichtbij, een tijdje.

Verder wat konijnen die als witte hoppende bolletjes vanaf de achterkant gezien wegsprongen.

En toen, was ik op een smal pad ergens en zag ik een boom. Ja, uiteraard in het bos staan er wel meer ;-). Maar ik zag deze boom dus. Als een op zich zelf staande boom tussen de bomen. Niet eens heel groot of apart. Gewoon een kleine eikenboom. En toch, ik liep ernaartoe. Gewoon, omdat ik dat wel vaker doe, naar een plek lopen van het pad af waar ik naartoe getrokken word. En dan zie ik wel.
En bij de boom, keek ik, en zag ik, en zag ik dat het de perfecte boomklimboom was! 😀 Zelfs voor mij. Joehoe!
Dus, ja, daar ging ik, de boom in!
Wilde eigenlijk stukken verder, kon ook makkelijk, maar ik ben niet zo’n hoogte held en was bang dat ik uit zou glijden of niet meer naar beneden zou durven… Hè, bah, mijn angst verpestte het vergroten van mijn avontuur! 😉
Maar goed, stond ik toch bijna twee meter boven de grond, zoiets.
En ik hoorde op een gegeven moment wat…
Een apart geluid. Moest denken aan de paradijsvogels die ik in documentaires weleens heb gezien. Daar was er eentje van die ook zoiets aan geluid kon maken. Maar ja, ik was nou niet echt in de jungle van Borneo ofzo, hier in het Hollandse bos… Alhoewel, ik me gerust kan wanen in een ongerept bos op mijn tochten!

En ineens, zag ik het! Het was een eekhoorntje :-D. Zo leuk. En die wilde ik al weken tegenkomen in het bos. En nu zat ik in een boom, samen met het eekhoorntje wat een paar meter boven mij zat en me aankeek. En weghupte, en vervolgens weer tevoorschijn kwam. Ergens bij wat blaadjes liep te rommelen, trok, en op een tak ging zitten en een nootje, eikel denk ik, aan het pellen was! Zo leuk. Ze was het lekker aan het oppeuzelen.

Ik ging zitten op de tak, en genoot. Van een nieuw uitzicht, een nieuw perspectief, een frisse blik, zo vanuit die boom. Met mijn eekhoornmaatje.
Die naast me kwam zitten, en op mijn schouder, en mij een nootje aanbood. Een waar bosvriendje.
Oh nee…dat was in gedachten ;-).

Verhuizingen, brengen altijd weer wat teweeg. En er is altijd wel wat onrust. Gelukkig voel ik me bij deze verhuizing, as zaterdag, heel rustig erover, en geen stress. Alleen wat innerlijke bewegingen.
En soms, wil ik gewoon in een boom zitten, en het liefst gewoon daar wonen…met de planten en dieren van het bos. Dan voelt het zo gek, in die box met ramen te leven…

“Climbing trees will give you a different perspective”

20140506-091041.jpg

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Paradijs is hier! Nu!

Oke, ik wil toch graag even ÉÉN advies kwijt: lees allemaal de boeken van Vladimir Megre over Anastasia. Ook wel bekend als de ‘Anastasiareeks’. Ik wil het niet meer voor me houden, ik kan het niet meer voor me houden. Als we allemaal zo gaan leven dan leven we in een paradijs. En ik wil graag leven in een paradijs. Ik geloof toch al niet in gecreëerde geloven en religies, en in hemel en hel buiten aarde. Nee, het is hier, op onze prachtige planeet, waar wij de keus hebben er wat van te maken. Hier en nu, elke dag weer, kun je kiezen om te genieten van een blaadje aan de boom, een zonnestraal in je ooghoek, een vleugje wind die je gezicht streelt. Of je kiest om ogenschijnlijk even te genieten van iets kunstmatigs.

Vandaag zag ik een hommel, de derde in korte tijd, op straat liggen… Het baarde me zorgen. Drie, zomaar, uit het niets, levenloos op straat. En vandaag, zat ik erbij, ‘toevallig’ of hoe je het zeggen wilt. Zo’n prachtig beestje, en ik beroerde het met iets wat ernaast lag. En plots zag ik nog licht wat bewegen… “Hij leeft!!!”
Ik zette hem op zijn pootjes en zat erbij. Mijn elektrische scooter werd gemaakt door de monteur. Ik zei: “de hommel leeft nog!” En hadden het over de bijtjes in de wereld, en de wereld, en hoe het eraan toe gaat.
Ik zei dat hij nu mooi kon vertellen over de gekke dame die zich helemaal bekommerde over een hommel op straat… Met een knipoog. Hij moest lachen.

Maar zo is het nu juist! Dit is het leven. Zoiets kleins draagt zoiets machtigs met zich mee. Genaamd leven. En wie zijn wij, om dat te negeren, te vermoorden, te vergiftigen…

Dus nee, ik heb meneer of mevrouw hommel geprobeerd te redden en hem op een graspluim gezet. Hij bewoog al wat meer! Ik hoop dat hij zo meteen als ik beneden kom en de deur uit ga weg is. En weggevlogen is. Met heel mijn hart gaf ik hem vanmiddag nog wat energie, voor ik naar binnen ging.

Het paradijs is in het hier en nu, je moet het alleen willen zien, en leren zien, en jezelf ont-dekken van alle opsmuk.

Life is great, and I sure love it! We have to create it…we CAN create it. Just like we can destroy it… Be sure to know what you do!
❤️

20140306-174120.jpg
(Foto komt van http://www.jacktummers.nl/antwoorden-2/ )