Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

It has been a while…

Ja, blijkbaar zit ik in een periode, waarin ik niet echt op mijn schrijversstoel zit. Waar ik voorheen ‘echt iets móest schrijven!’ is dat nu ver te zoeken.

En eigenlijk weet ik wel waardoor het komt. Ik zit in een grote transformatiefase. Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel ‘voorspeld’ door mijn weten…
Met als omslagpunt Siberië afgelopen zomer.

Twee jaar, zo ver ben ik bijna, met deze blog, Leven ik en ME. Een uitlaatklep. Een start om te gaan schrijven, wat ik graag al een tijd wilde. Een laagdrempelige manier, ergens. Een blog! Omdat ik zo graag deel. Wat ik meemaak. Een interne stimulans.

Ik kom van ver, mijn eerste blogs, vooral over ME en mijn beleven en struggles, op zoek naar verlossing, ergens. (blog 1: ME voor mij is is van 2 februari 2013). Van zware periodes, fysiek voortslepen, onmacht, verdriet, frustratie. Alles, wat een chronische aandoening met zich meebrengt. En dan extra het onzichtbare erin, de strijd die dan erbovenop komt.
Van plezier, genieten, ervaren, kleine momenten en soms grotere. Van zielenroersels en zijn en natuur en ontwikkelen.

Ik kan oprecht zeggen, ik ben enorm blij en dankbaar met waar ik nu sta!
In twee jaar, is er veel gebeurd. En veel veranderd.
En om bij ME te blijven, mijn lijf, mijn gestel, echt heel veel….

Ik kon alleen maar dromen van de plek waar ik nu sta. Ik ben nog niet terug op de plek waar ik was toen ik net ziek was, maar ik ben al ontzettend ver. Ik wandel, en mogelijk best wat op zn tijd, ik kan op pad, ik zit en lig bijna alleen nog om te slapen/rusten ipv bijna de hele dag, ik rust minder lang overdag, ik werk ondertussen weer wat, in mijn eigen bedrijf, ik heb op reis kunnen gaan enz.
Alleen maar liggen, slapen, ademen, donkerte en stilte, korte beweging buiten, dat ligt achter me.

En ik laat, zo zal het zijn, ME achter me. Het is er niet meer. In mijn systeem, gevoelsmatig, voel ik geen verbinding meer ermee. Ook niet ongewild toch. Alsof ik het voorbij ben.
Een aantal zullen zeggen, dat kan niet, ME kom je niet voorbij. Of misschien, dan heb je vast geen ME (gehad).
En dat maakt ook niet uit.
Ik weet alleen, dat ik alle identificatie met ME heb losgelaten. Voor mezelf. Van binnen. Het is geen oogkleppen op doen, niet willen zien, nee, oprecht voel ik het niet meer.
Nog altijd beperkt, nog altijd slapen overdag, nog altijd minder dan kunnen.
Maar, ME? Daar zit ik niet meer in.
Ik ben op weg. Buiten ME dit keer.
Buiten dit.

Ik heb mezelf gevonden. In hoever dat iets zeggen kan. F*** wat is dat een pittige weg, en nog altijd. Maar het is exact waardoor ik nu hier sta.
5 jaar lang heb ik elke nacht met oordoppen geslapen, ik kon weinig verdragen. Adviezen kon ik niks mee, ik kón gewoon niet, prikkelovergevoeligheid kon ik niet uitzetten of beïnvloeden door er mentaal anders over te denken. Ik ben er zelfs door moeten verhuizen een keer, om mijn gezondheid niet nog verder te laten afzakken…
En, sinds 2 a 3 maanden, ik draag ze niet meer…. Een wonder! Dat ik in slaap val zonder die stoppen in mijn oren. Echt, voor mij, een wonder.

Ik zei rúim een half jaar terug. Ik wil ze niet meer. Die oordoppen. Als er iets is wat ik graag wil, is het dat ik leer overal te slapen, en geen oordoppen meer (structureel) nodig te hebben. Nou overal is het niet, maar thuis heb ik ze niet meer nodig. Het was een echte diepe wens (die ik o.a. maar meenam naar Siberië, waar ik volle maand mét ze geslapen heb…).
Mijn op maat gemaakte oordoppen moesten vervangen worden en ik zei in mezelf, “als het mag dan wil ik geen nieuwe. Ik wil het afsluiten, laat dit het moment zijn dat ik er vanaf kom. En zo niet, dan zal ik nieuwe laten aanmaken…”  Ook dacht ik al een aantal keer, als ik hem verlies, dan zal het vast de bedoeling zijn…

De sjamaan gaf me het meest simpele antwoord op de avond voor vertrek, die op dat moment die hele maand van toepassing was geweest. En ik geloof, dat ik er toen klaar voor was.
Geluid, was niet langer mijn vijand. Ik was veilig. Ik kon ermee leven.
Dat, gebeurde pas toen ik een tijdje terug was. Ik dacht na. Even. Diep. Kort. En ineens. Ik deed het gewoon.
En prompt, niet lang daarna, was ik ze kwijt… Weg, foetsie en nog altijd niet gevonden!?

Je denkt, wat een verhaal over oordoppen. Maar ze staan symbool. Voor een ommezwaai in mijn zijn. Ik ben echt veranderd. En ik zit op een inspirerende, spannende en gezondmakende persoonlijke weg!

Alle wegen zijn persoonlijk. En ik geloof dat ieder zijn eigen weg naar heling mag ontdekken omdat er geen één hetzelfde zal zijn. Leren voelen en ervaren en luisteren en varen op je eigen ziel. Dat is de enige weg.
Voor mij wel.

En Leven ik en ME?
Deze zal veranderen. Ik wil absoluut doorgaan met schrijven. Maar het voelt niet goed, onder deze naam verder te gaan. Het is tijd voor verandering!
Alles is energie. En hier, ben ik klaar.

Namasté mooie lieve mensen! Als ik zover ben laat ik het weten. Uiteraard superleuk als je me blijft volgen! Ik ben nog altijd ik en niet anders ;-).

Liefs.

 

Mijn bedrijf is Umaya – leer de taal van je gevoel
www.umaya.nl

change-your-life-quotes change-quotes

Advertenties

Mijn leven leidt een eigen weg

Oke.
Mijn leven is een gekkenhuis.
Dat anderen het niet meer kunnen volgen snap ik! Want ik zelf heb soms moeite het bij te benen laat staan te volgen… En dat, mag ik dan weer loslaten?
Respect voor mijn moeder, die zo mee geslingerd kan worden soms. Hoe onbegrijpelijk.
Van uitputting naar meer energie en weer uitputting en energie.
Van twintig (gevoelsmatige..😉) verhuizingen naar reizen naar Siberie en tussendoor wat uitputtingsslagen.
En toch weer energie erna.
Een workshop hier, een afspraak daar.
En dan weer boodschappen hulp nodig daar.
Continu in beweging.
Ik snap het niet meer…
Maar misschien, is dat nou juist de clue… Loslaten van willen snappen. Ons vooropgelegde ‘normaal’ schema en zijn, elk moment is anders, en elk moment brengt weer wat anders.
De ene keer uitputting, soms paniek hierom, stress.
De andere keer energie, erop uit gaan, nieuwe parels onderweg.
Een rollercoaster, is deze wereldse periode. En niet alleen voor mij…
Van emoties, van energie, van aardse dingen, van ervaringen, van wel en niet kunnen, van zoveel, dat ik het niet meer bijhoud. Laat staan, voor een ander. Waarvoor wellicht een eigen chaos bestaat.
Hoe ga je hiermee om?
Hoe laat je oordelen los?
“Dit kan écht niet hoor.”
Ik denk hetzelfde mee. En tegelijk oprechte vragen: Hoezo niet? Omdat het niet normaal is? Omdat het geen lijn is met het welbekende leven? Omdat ik een pad te volgen heb die mezelf ergens brengt maar die van hot naar her loopt. De uitdaging…
En hoe ga ik om, met de oordelen die om de hoek lurken(Inclusief eigen oordelen). Of beter gezegd, de angst voor oordelen. Want mocht ik nou weer een uitputting ervaren, terwijl ik erna weer vrolijk mee ga doen met een workshop voor mijn ontwikkelweg. Ik zou zeggen, mijn spirituele weg… De angst van ‘ja maar als je erna uitgeput bent moet je niet komen klagen’, of de ‘zie je wel’ enz. Of dat ik niet meer gesteund word als ik me echt zo beroerd voel met mijn lijf, omdat, ik nou eenmaal zo bizar leef buiten de lijntjes om.. En bizarder leef naarmate we verder gaan..
Ja, ook ik voel me bang soms. Ik kan het niet bevatten. En tegelijk gaat het mij het beste af als ik dat loslaat. Het bevatten. Het past namelijk niet in een doosje, een hoekje, een kamer, een huis. Het leidt een eigen leven. En dat leven laat mij steeds alleen op het moment zelf zien welk leven dat is, welke stap, welke richting, welke bedoeling. Soms maak ik een keuze, zonder dat ik weet wat de reden erachter is. Gewoon omdat deze nog niet helder is.
En men, dit is soms doodeng!
Wat als…
Maar ja, als ik alle wat als-en laat regeren in mijn leven, dan droom ik alleen maar en word ik geleefd. Door een wat-als-leven.
En mocht ik ooit verkeerd kiezen, en toch weer ellenlang teruggefloten worden. Dan hoop ik, dat ik nog steeds steun om me heen heb… En hoop ik, dat ik door een wijzend vingertje heen kan kijken.
Op dit moment, denk ik niet dat dat ooit gaat gebeuren.
Op dit moment, denk ik, dat ik precies doe wat goed is voor me.
Ook al snap ik het niet altijd… Laat staan mijn omgeving.
En kan ik me uren ervoor nog 180grd andersom gevoeld hebben.

Mijn leven leidt een eigen leven…
😊

20140619-222025-80425512.jpg

20140619-222025-80425589.jpg

Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg

Lieve opa, eindelijk heb je rust

Lieve opa,
Eindelijk heb je rust, je bent weer thuisgekomen,
Daar waar je los bent van je lijf, en je weer ademhalen mag.
Het was een zware tijd…voor jou om alles te bevatten, te accepteren, te ondergaan, de weg voor je sterven zou…
Oud worden, oud zijn, is niet altijd even prettig…en dat heb jij wel ondervonden de laatste maanden.
Nu ben je vertrokken. En wens ik je licht. Heel veel licht!
Dat je rust hebt mogen vinden. Je hebt oma los mogen laten, je lieve vrouw wie je niet alleen wilde laten. Zoveel jaren samen, voor mij een eeuwigheid.
Voor oma zullen wij zorgen! Dat is een zekerheid, gegeven.
Onverwachts in verwachte momenten, zo ben je gegaan.
Lieve opa, rust zacht. Voeg je bij de sterren, die je leren te stralen vanaf die andere kant.
Al mijn liefs,
Je kleindochter

20140325-140929.jpg

En al mijn liefs naar mijn goede vriendin, die nog geen kleine week terug plotseling haar moeder verloor. Sterkte liefie!! Xxxxx ❤️

“Mensen laat me nooit alleen!…”

“Langzaam sluipt het er weer in… Mijn keel wordt dichtgeknepen…
Ontspannen lukt me zelf niet goed… Ik wordt door uitputting gegrepen…

Waar kan ik snijden? Hoe haal ik de belasting nu omlaag?
Het lijkt wel onmogelijk met alles op mijn pad… En allerlei klachten spelen op, zoals in mijn maag…

‘Nog even volhouden, ga nog even door…’
Speelt een oud bandje…..waarmee ik destijds toch echt verloor…

Als ik dit gevecht aanga zal ik verliezen, dit is me bekend, dus daar pas ik nu wel voor…
Ook al duurde het even, voor ik dit bewustzijnsgaatje vond met die ene inzicht-boor…

Al wil ik het heel graag, alles zelf kunnen rooien,
‘Maar pas toch op, en laat je niet door je angsten en ego kooien!’

De wijze tip waarmee ik eindelijk mocht loslaten,
Kwam van moederlief met wie ik gelukkig hierover kon praten…

En meteen kwamen de tranen, die vrijelijk konden gaan stromen..
Als een bevrijding en ontlading, dankbaar, en ik laat ze maar komen…

Wat kan het soms verdomde moeilijk zijn! Om goed voor jezelf te zorgen…
En toch nu zo simpel, ik ga een weekje naar huis, vanaf morgen…”

Mensen laat me nooit alleen! Roept een stemmetje dan spontaan van binnen. Soms heb ik je heel hard nodig alleen zeg ik het niet… Of weet ik niet hoe, want de wereld is hard, ook mijn wereld is hard…
Het gaat vaak gelukkig heel goed met mij nu, en dan vergeet ik het zelfs over die arm, tot ik weer een keer teruggefloten word en besef hoe ontzettend fijn en steunend en helpend en nodig die arm ineens kan zijn.
Grotendeels red ik me prima, maar soms, al is het maar een kwartier voor ik vermoedelijk fluitend opsta, dan wens ik even die arm, gewoon zachtjes om me heen. Zoals vanavond kon, en me weer heeft geholpen. Het helpt mij bijvoorbeeld ont-laden. Als een lichtje waarbij ik even op adem mag komen. Een stukje empathie en begrip, die mij van binnen verwarmen. Waarmee ik weer kracht opdoe, en mijn lichtje weer oppakken kan.
We zijn allemaal samen. En ook ík zal waar ik kan mijn arm voor je ophouden. Op afstand, dichtbij, met gedachten of een paar woorden. Ik weet namelijk zelf hoe fijn die arm van begrip en empathie en warmte kan zijn, en met alle liefde maak ik er een cirkel van.

Namasté ❤️

Dank je wel lieve vriend(inn)en.
Dank je wel lieve familie.
Dank je wel lieve mensen wie ik nog nooit ontmoet heb maar wel deel uitmaken van mijn wereld.
Dank je wel vreemde, die een stukje pad verwarmd.
Dank je wel jij, wie zich durft te openen voor mij.
En dank je wel jij, bij wie ik me mag openen.
Dank je wel.

20140208-211111.jpg

20140208-211140.jpg

Manipulaties door emotie

Ja, zo kom ik erachter, op mijn weg van het hart en zuiverheid, dat ik op weg ben en nog niet daar! Want ik ben erachter gekomen dat ik mezelf heb gemanipuleerd, met mijn emoties… En dat ik mijn intuïtie en verstand even niet heb gebruikt en deels genegeerd.
Het is iets, wat vele zullen herkennen. Ten minste, deze aanname baseer ik op gesprekken om mij heen.

Ik heb een woning, vanaf komende week. Na jaren samenwonen, kamerwonen, thuiswonen, heb ik weer een woning voor mezelf! Het was echt de bedoeling, om uit huis te gaan en weer op mezelf. Het kon weer, en thuis wonen is leuk en fijn, maar niet meer zo lang bedoeld als je eenmaal 31 bent 😉 . Ik voelde het zo sterk! En dan roept alles en het hele universum en beweeg ik ernaar.
En deze woning, kwam vlak voor mijn vakantie, 2 dagen maar en daardoor nogal een haast. Hij valt qua prijs binnen de huurtoeslag en daar ging ik dan ook meteen vanuit. Wist ik veel wat de exacte regels waren! Ik zei nog, bij het aanbetalen de dag voor mijn vakantie, dat ik wel huursubsidie moest krijgen. En toen begon een balletje te rollen. Ja, waarschijnlijk wel hoor, werd me gezegd. Maar zekerheid werd me niet gegeven. Toen sloeg de paniek toe even. Alles wees erop..toch? Dit, mijn nieuwe plek..? Er werd aangepast dat ik er geen jaar aan vast zat maar een half jaar. En nog wat onderhandeld. Ik wist niet wat ik moest doen verder, nadat ik de beslissing al had genomen hier te gaan wonen. Vervolgens….blokkeerde hun pinautomaat. Die wilde niet meer werken. En voor mij, was dat zoiets als oh nee…misschien is het niet de bedoeling, kan ik er nu nog onderuit… De pinautomaat werkt niet, de weg naar vastleggen wordt geblokkeerd dus zou het dit betekenen? Nu de twijfel van de toeslag boven is komen drijven?
En toen kwam die andere stem “nee joh, het is de bedoeling, en je moet weg, op jezelf gaan wonen. Alles is steeds te duur, geen woning is geschikt, woningbouw lukt niet want te kort ingeschreven, straks zit je nog 2 jaar thuis??” Dus ik liep naar de pinautomaat buiten ergens, moest iets betalen. Onderweg overpeinzend, vriendin gebeld, compleet gestrest mijn verhaal gedaan. What to do??
Ja…what to do.. Maar ik wil zo graag….!
Dus ik heb mezelf toegesproken, en wijs gemaakt met de woorden van derden, dat het wel zou lukken en anders is 6 maanden niet zo erg. Ben ik in ieder geval weer op mezelf!
En toen ging ik op vakantie. Alles vergeten! Lekker brainstormen over de inrichting.

En eenmaal terug, een week later zou ik definitief tekenen. En de avond ervoor weer gewezen op toeslag moeilijkheden wellicht. Emotie nam de overhand, ‘paniek’ en uiteindelijk in goed overleg zou ik toch tekenen (had ook al een deel betaald). Het zou wel goed komen!
En steeds weer, kwam er een stress opzetten. Ook vanwege oude woontrauma’s en angst om verkeerde woonkeus te hebben gemaakt.
Tot ik van de week eens even heel eerlijk ging kijken…. En ja, toen besefte ik me wat ik had gedaan. In feite heb ik een ‘fout’ gemaakt. Een fout door niet te luisteren naar de signalen, mijn intuïtie te negeren en verstand. En allemaal omdat ik zo graag iets wilde! Toch?

Hoe vaak doen we dat niet? Iets goedpraten voor onszelf, ons zuivere gevoel negeren, of dat deze verbloemd wordt door emotie als angst en verlangen? Ik wil de weg naar complete zuiverheid, vanuit complete zuiverheid leven en handelen en creëren. En daar hoorde dit besef bij… Dat ik mezelf voor de gek heb gehouden, deels onbewust, maar deels ook bewust. Ik was het kind in mij dat graag wilde en in feite met mijn emotie de weg manipuleerde. Dit besef, dat dit een onderdeel is en hier bewust van mag worden. Van dit handelen, omdat het me in de toekomst zal helpen, op mijn weg in zuiverheid.

En nu? Zit er een aannemelijke kans in dat ik over 6 maanden weer moet verhuizen. Omdat de kans bestaat dat ik toch geen toeslag ontvangen zal waardoor de woning te duur gaat zijn. Daar zit ík mee, maar ook anderen die me helpen helaas.
Het is een les in zuiverheid voor mij. Iets achterlaten wat tot het verleden behoort. Helder en schoon in het leven staan. Eerlijk en open en in volle verantwoordelijkheid.

Uiteindelijk kun je zeggen, het was de bedoeling, dat ik deze stappen zette. Want zo heb ik weer een sluier mogen optillen en mezelf een stukje verder mogen ont-dekken. Een foute keuze in die zin bestaat in feite niet natuurlijk… Maar goedpraten kan, en vooral wil, ik net zo min.
Sinds dit besef, samen met mijn gevoel en weten vannacht, is er een rust over me heen gedaald. Voelt het als een licht in mezelf en ben ik dankbaar, naar mezelf, dat ik mezelf durf te ont-pellen en open sta om te leren.
Ik ben leerling en meester tegelijk, meester leert leerling en die op zijn beurt weer leert aan meester. Een cirkel in beweging.

Namasté lieve mensen. Het is een werkelijk prachtige dag!

20140203-150237.jpg

20140203-150255.jpg

Ik ben genomineerd voor de Liebster Award :)

20131216-195816.jpg

Een tijdje terug heeft Andrea van http://www.veganblisslove.wordpress.com mij genomineerd voor de Liebster Award. Een award voor kleine bloggers om ze meer bekendheid te geven, omdat je de blogs mooi vindt, inspirerend, of iets in die trant :). De bedoeling is als je het accepteert dat je 11 vragen beantwoord van degene die je genomineerd heeft en zelf 3-5 bloggers nomineert voor deze online award.
Ik voel me vereerd en vind het een erg leuk gebaar! Met de volgende prachtige woorden: “Mijn nominatie is uit gegaan aan jullie blogs, ook al bloggen sommige van jullie al heel lang of zijn zo klein niet meer, maar naar mijn mening hebben jullie alle iets speciaals! Ook al ken ik jullie niet allemaal persoonlijk geeft mijn gevoel aan dat naast een prachtig blog, dat ieder op zijn eigen manier heeft ingevuld, jullie erg puur in het leven staan, een inspiratiebron zijn voor vele, ieder zijn eigen weg zoekend is in het leven zowel op gebied van voeding en/of gezondheid, schrijven en delen vanuit jullie hart een passie is en alle een lichtpuntje zijn in de soms wat sombere wereld! En ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat top vind!
‘She makes a difference and the world a better place’ ”
Ze geven me een warm gevoel van binnen en laten me zien dat het schrijven voor mij uitstraalt wat ik er ook bij voel! Bedankt lieve Andrea.
Zo mooi om via het internetmedium prachtige mensen te ontmoeten wie op eenzelfde lijn staan in het leven, ieder zijn eigen manier, maar toch verbonden door een zelfde intentie en kern.
De volgende vragen zijn voor mij verzonnen om te beantwoorden, dus dat ga ik bij deze doen! 🙂

1. Waar blog je over?
Ik blog over mijn leven, ik en ME, zoals de titel aangeeft. Het begon als uitlaatklep in de wereld van mijn leven met ME, en ondertussen is het eigenlijk veel meer, een levensblog, over ervaringen, gedachtes, filosofieen van mijn leven en gebeurtenissen. Diepgang en puurheid in het leven. Zoiets geloof ik :).

2. Waarom en wanneer ben je begonnen met bloggen?
Waarom… Ik wilde schrijven! En delen. De behoefte om te delen wat er allemaal gebeurde in mijn leven, waar ik tegenaan liep in de instantiewereld als je ME hebt, maar ook om te ontdekken hoe het schrijven voor me is. Een soort innerlijk drang hierin ofzo, een wens, een probeersel. Een nieuwe weg, en tegelijk schrijven en achter laten. Ik ben afgelopen jaar in februari begonnen met deze blog. Vorige jaar december met www.gedachtengoedenvlinders.wordpress.com begonnen, maar rolde al gauw over naar deze blog, was voor mij meer gangbaar en toegankelijk. En persoonlijker ook. Ik had meer een persoonlijke ‘uitlaatklep’ nodig. Welke gaandeweg meer vorm is gaan krijgen, meer weg is gegaan van ziek-zijn en plaats heeft gemaakt voor ‘zijn’, en de wereld. De wereld interesseert mij, verward mij, verbaasd mij, intrigeert mij en maakt mij nieuwsgierig. Om te ont-dekken, te ont-hullen, te proeven en te inspireren en om geïnspireerd te raken. Daarom misschien, schrijf ik.

3. Door wie wordt je blog het meest gelezen denk je?
Ik denk door bekenden en mensen met ME of een andere chronische aandoening, mensen die met spiritualiteit en diepgang in het leven staan, of willen staan misschien. Eigenlijk weet ik het niet zo heel goed! 🙂 Zou leuk zijn om te weten.

4. Hoe sta jij in het leven?
Hoe verwoord ik hoe ik in het leven sta… Mooie vraag. Ik sta uitdagend in het leven, optimistisch en zoek altijd naar mogelijkheden. Met veel gevoel, eerlijkheid, diepgang, puurheid en spiritualiteit, en een vleugje humor. Ik houd enorm van de diepere betekenis van het leven, zij maken voor mij het leven interessant, leefbaar, mooi, avontuurlijk en rijk. Ik geloof dat ik heel intens in het leven sta…
Zo leef ik, en beleef ik.

5. Heb je een gebeurtenis doorgemaakt, waardoor je kijk op het leven veranderd is?
Meerdere wel denk ik. Ik ben op net 17-jarige leeftijd mijn vader verloren. Iets wat geen uitleg behoeft over de impact vermoed ik… Het heeft me gevormd, en me al vroeg een stuk volwassenheid en diepgang van het leven gegeven, en waarde. Niet lang daarna ben ik gaan reizen, als 18-jarige, naar de andere kant van de wereld. Een begin van vele reizen, die me absoluut rijk hebben gevormd.
En toch is de grootste impact, waarop ik werkelijk anders ben gaan leven ook, móest leven…, maar ook een deel ervan gekozen heb gaandeweg om het anders te doen, geweest vanaf het krijgen van ME ruim 5,5 jaar geleden. Het is de ‘opstap’ geweest naar het intense en diepe, het werkelijk ontdekken en uitdragen van mijn hart, de kern, puur leven, écht leven zonder smoesjes, doorvoelen, accepteren, loslaten. Het heeft mijn kijk op de maatschappij en de wereld verandert, wakker gemaakt, over systemen (zowel landelijk als werelds), me ook ongelooflijk veel verdriet bezorgd, en wanhoop en onmacht, en tegelijk een opening naar vele mooie ervaringen, op een gegeven moment. Doen beseffen wat het is om een ziekte te hebben, welke processen je doormaakt, waar de krachten voor mij liggen om hiermee te leven, om trouw te blijven aan mijn wezen. Om te ontdekken, en dankbaar te zijn, wat de waarde van het leven is voor mij.

6. Hoe ben je ooit gestart met gezonder eten? En waarom?
Zo’n 2,5 jaar geleden, begon ik aan een anticandidadieet, na altijd al gezond eten met zelfgemaakte maaltijden, veel groenten, steeds een beetje meer biologisch. Door dit dieet ben ik ontzettend bewust geworden, meer dan ik al was, van de rotzooi die in voeding wordt gestopt, van de kracht van voedsel, van het feit dat het de motor is van ons lijf en eigenlijk normaal is deze te voeden met zuiver voedsel. Ik raakte heel veel nevenklachten kwijt door dit dieet. Wat grofweg inhield, suikervrij, tarwevrij, cafeïnevrij, alcoholvrij (mocht miniem wel maar reageer er gewoon niet goed op sinds jaren), gistvrij, en nog wat meer. Intoleranties werden aangepakt. Ben er heel strikt mee begonnen, dat doe ik dus wanneer ik ergens echt voor ga. Ik wist in eerste instantie niet altijd wat te eten en at soms maar niet (voor eerst in mijn leven… 😉 Haha) waardoor ik als bijproduct, zeg maar, afviel… Gelukkig is dat goed gekomen en stabiel en vind ik het een verrijking, er is zóveel meer dan ik eerst wist aan voeding. De ontdekking van nieuwe producten, gaat tot op de dag van vandaag door. En ik wil niet anders meer! Eenmaal puur, is altijd puur. Voor mij geen pakjes, zakjes en ‘processed’ foods meer! Ergens ook ‘makkelijk’, want doe ik het wel, dan zit ik namelijk op de blaren vaak…

7. Zie je jouw eetgewoontes als een dieet of een lifestyle?
Een lifestyle, zeker! Ik wil niet meer anders. En geloof ook niet in het nut van tijdelijk dieten, ik geloof in een levensstijl, voor gezondheid en levensplezier.

8. Heb je voedsel allergieën, intoleranties of overgevoeligheden? Zo ja, welke?
Suiker op nummer één! En dan alle vormen. Op honing na… Maar ook dat minimaliseer ik.
Cafeïne. Alcohol. Gist. En e-nummers, de meeste dan, spijsvertering reageert daar meteen op.

9. Vind je het lastig om ergens anders te eten dan veilig thuis?
Soms wel ja. Vooral als ik bij mensen kom eten, voel me dan toch nog soms een ‘last’, of de angst dat er toch dingen zijn die ik beter kan mijden. Alhoewel ik super lieve vriendinnen heb die met liefde aanpassen voor me! Nu ben ik wel al een stuk flexibeler geworden, het hoeft niet altijd zo streng te zijn, als het een keer zo uitkomt. Maar structureel eet ik het liefste thuis. Of met uit eten ook wel makkelijker, kan ik kiezen 🙂 .

10. Heb je een persoon als inspiratiebron?
Nee, eigenlijk niet. Er is niet een specifiek persoon die me inspireert… Er zijn er vele! Ik vaar op wat ik tegenkom vaak, en staat los van een naam of bekendheid. Dat heb ik altijd al gehad, niks met datums, muzieknummers kon ik vroeger nooit onthouden met artiest, quotes- de ‘eigenaren’ ervan beklijven vaak niet 🙂 .Het leven en het universum an sich inspireren mij geloof ik. Vaak zijn het boeken, muziek, opmerkingen en uitspraken, ervaringen en gebeurtenissen, filmpjes enzovoorts, die mij inspireren. Woorden en daden van anderen.
Wel een tijdje helemaal weg geweest van Paolo Coelho’s boeken, toen ik ze ontdekte. En nog steeds heb ik er veel boeken van.

11. Wat is jouw ultieme droom?
Mijn ultieme droom…. Ik heb er zoveel!! Haha. Mijn laatst uitgesproken droom was die van het ecologisch duurzaam wonen en leven, in harmonie met de natuur en omgeving, zelfvoorzienend en ‘vrij’. Nu begin ik eerst voor mezelf, in werk, en is ook droom van mij om weer autonoom in de maatschappij te kunnen staan en werk doen waar mijn hart ligt, niet omdat het moet, maar omdat ik wil. Zonder druk. Ten bate van de wereld!
Mijn droom is ook om ooit te kunnen inspireren en mensen hun eigen kracht te laten herontdekken, hun potentieel, te laten stralen vanuit de kern.
Mijn grote droom is toch echt dat we vrij raken, en iedereen vanuit liefde leert te leven en we zorg dragen en verantwoordelijkheid voor waar we op leven. Deze mooie prachtige aarde. Dat het licht mag zegevieren! 😉

12. Wil je zelf nog iets leuks vertellen of toevoegen aan deze vragenlijst?
Ik vind het leuk om zo geprikkeld te raken door deze vragen. Soms echt even goed moeten nadenken! Dat is leuk ook. Eigenlijk heb ik niks toe te voegen volgens mij. In ieder geval schiet me niks te binnen nu!

Dan ga ik nu maar eens nadenken over mijn 11 vragen, die ik anderen stellen wil!

Fijne avond en alvast fijne feestdagen,
Warme groetjes
Namasté

20131216-195740.jpg