Kriebels in mijn buik! The journey begins…

Aaaahhh.
Spannend..
Dichtbij…
Het verre weg….
Kriebels in mijn buik…..

Nog maar 3 dagen.
En elke keer als ik denk aan dan, overstroomt een golf kriebels mijn buik. Als een golf van spanning en blijdschap en avontuur die mij komt vertellen, gewoon even vertellen.
Nog een week, nog 5 dagen, nog 4, en nu nog 3. Tot het moment dat ik misselijk om 04.30u opsta (omdat ik zo vroeg op ben, dan gebeurt dit), omdat we vertrekken. Vertrekken naar mijn vertrek. Dan word ik afgezet bij de check-in op het vliegveld.
En ga ik, me overgeven, aan alles wat is en komt.

Aan de ene kant geen verwachtingen, met aan de andere kant duizenden! Dus kan het meevallen, tegenvallen, of, gewoon vallen.
Van voorbereiding naar uitvoering.

In gedachten ben ik al wel zo nu en dan vertrokken. Het is een intense reis, niet zomaar een vakantie. En wat dat betekent, heeft geen woorden, of bekendheid nog.
Alleen, dat ik daar naartoe hoor te gaan.
Het is de bedoeling.

Alleen al het feit dat ik me de afgelopen twee maanden, zeker 1,5 maand belabberd voel. Nauwelijks energie overhoudt. Me vooruitsleep etc. Zo slecht heb ik me lang niet gevoeld. ‘Wat ontzettend stom!’ Zo met deze reis. Maar toch, is er een weten van binnen, dat het goed is, en goed komt, deze reis. Dat ik volledig mag vertrouwen.
Ik was nooit gegaan, als ik me zo voelde voor het boeken. Totale onmogelijkheid was me dan bekropen, onmogelijkheid om zo’n reis te kunnen ondergaan. Het reizen ernaartoe. Dus de reis moest geboekt worden.
Zo denk ik. Zo voel ik. Zo ga ik ook.
Hoe bizar het ook klinkt, hoe bizar ook in mijn situatie. Maar ja, zo is het. En ik ga het meemaken, we zullen het zien. Het gaat me gewoon lukken. Ik voel een ongekende kracht binnen in mij, welke weer omhoog komt.
Een kracht die alle begrip overstijgt.
Een kracht die mij intens blij maakt en onnoemelijk oud is.
En een stemmetje dat roept: welkom thuis…

Lieve mensen, reizen zijn overal, van binnen, buiten, hier en daar, aards en universeel en energetisch. Mijn reis, is niet zozeer groot vanwege geografie, maar minstens net zo van binnen en meer.
Licht.

Het klinkt misschien wat poetisch of onbegrijpelijk. Het zal ongetwijfeld passen bij deze reis 😉.

Namasté en een fijne lichte augustusmaand.
Tot na mijn reis.
❤️

20140729-193942-70782097.jpg

20140729-194534-71134693.jpg

20140729-193941-70781804.jpg

20140729-194534-71134968.jpg

Advertenties

Mijn leven leidt een eigen weg

Oke.
Mijn leven is een gekkenhuis.
Dat anderen het niet meer kunnen volgen snap ik! Want ik zelf heb soms moeite het bij te benen laat staan te volgen… En dat, mag ik dan weer loslaten?
Respect voor mijn moeder, die zo mee geslingerd kan worden soms. Hoe onbegrijpelijk.
Van uitputting naar meer energie en weer uitputting en energie.
Van twintig (gevoelsmatige..😉) verhuizingen naar reizen naar Siberie en tussendoor wat uitputtingsslagen.
En toch weer energie erna.
Een workshop hier, een afspraak daar.
En dan weer boodschappen hulp nodig daar.
Continu in beweging.
Ik snap het niet meer…
Maar misschien, is dat nou juist de clue… Loslaten van willen snappen. Ons vooropgelegde ‘normaal’ schema en zijn, elk moment is anders, en elk moment brengt weer wat anders.
De ene keer uitputting, soms paniek hierom, stress.
De andere keer energie, erop uit gaan, nieuwe parels onderweg.
Een rollercoaster, is deze wereldse periode. En niet alleen voor mij…
Van emoties, van energie, van aardse dingen, van ervaringen, van wel en niet kunnen, van zoveel, dat ik het niet meer bijhoud. Laat staan, voor een ander. Waarvoor wellicht een eigen chaos bestaat.
Hoe ga je hiermee om?
Hoe laat je oordelen los?
“Dit kan écht niet hoor.”
Ik denk hetzelfde mee. En tegelijk oprechte vragen: Hoezo niet? Omdat het niet normaal is? Omdat het geen lijn is met het welbekende leven? Omdat ik een pad te volgen heb die mezelf ergens brengt maar die van hot naar her loopt. De uitdaging…
En hoe ga ik om, met de oordelen die om de hoek lurken(Inclusief eigen oordelen). Of beter gezegd, de angst voor oordelen. Want mocht ik nou weer een uitputting ervaren, terwijl ik erna weer vrolijk mee ga doen met een workshop voor mijn ontwikkelweg. Ik zou zeggen, mijn spirituele weg… De angst van ‘ja maar als je erna uitgeput bent moet je niet komen klagen’, of de ‘zie je wel’ enz. Of dat ik niet meer gesteund word als ik me echt zo beroerd voel met mijn lijf, omdat, ik nou eenmaal zo bizar leef buiten de lijntjes om.. En bizarder leef naarmate we verder gaan..
Ja, ook ik voel me bang soms. Ik kan het niet bevatten. En tegelijk gaat het mij het beste af als ik dat loslaat. Het bevatten. Het past namelijk niet in een doosje, een hoekje, een kamer, een huis. Het leidt een eigen leven. En dat leven laat mij steeds alleen op het moment zelf zien welk leven dat is, welke stap, welke richting, welke bedoeling. Soms maak ik een keuze, zonder dat ik weet wat de reden erachter is. Gewoon omdat deze nog niet helder is.
En men, dit is soms doodeng!
Wat als…
Maar ja, als ik alle wat als-en laat regeren in mijn leven, dan droom ik alleen maar en word ik geleefd. Door een wat-als-leven.
En mocht ik ooit verkeerd kiezen, en toch weer ellenlang teruggefloten worden. Dan hoop ik, dat ik nog steeds steun om me heen heb… En hoop ik, dat ik door een wijzend vingertje heen kan kijken.
Op dit moment, denk ik niet dat dat ooit gaat gebeuren.
Op dit moment, denk ik, dat ik precies doe wat goed is voor me.
Ook al snap ik het niet altijd… Laat staan mijn omgeving.
En kan ik me uren ervoor nog 180grd andersom gevoeld hebben.

Mijn leven leidt een eigen leven…
😊

20140619-222025-80425512.jpg

20140619-222025-80425589.jpg

Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Mijn eigen legende, deel 1

“… Je eigen legende waarmaken is de enige verplichting van de mens. Alles is één. En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt….”

Dit is een citaat uit een boek wat ik lang geleden heb gelezen, van een schrijver waar ik vele boeken van heb. En de verhuizing heeft me er eens op gewezen, dus ben ik hem opnieuw aan het lezen.
De Alchemist van Paulo Coelho.

En ja, misschien klopt het wel voor mijn leven, dat ik mijn eigen legende waar maak. Zo heb ik me nooit laten weerhouden om te gaan reizen, als de mogelijkheid zich voordeed, zo zette ik dingen op, zo heb ik alles gehaald op mijn weg. Nee M.E. heb ik niet gekozen, maar wel brengt het me zoveel! Hoe bizar dit ook klinken mag… En misschien niet te begrijpen voor sommigen.
Ik denk dat ik nu steeds meer begrijp wat ik wil, wie ik ben, welke weg mijn hart mij wijst, welke (innerlijke) signalen de richtingaanwijzers in mijn leven zijn.
En tegelijk, weet ik zo weinig! Ik weet totáál niet waar ik over een jaar ben, of sta, letterlijk en figuurlijk. Mijn leven is een groot avontuur en ik vaar mee. Soms een ruwe zee, soms kabbelend, maar meestal wel met een vaart ;-).

En werkelijk, in dit avontuur staat mij een avontuur te wachten! En ik kan niet wachten…
Een gevoel wat mij zó enorm blij maakt, het overstemt alles en de gedachte aan dit avontuur raakt elke cel in mijn lijf. Daarom ook weet ik dat het zó goed is voor mij! Het komt van diep van binnen.

Een half jaar terug ongeveer, ontstond de gedachte aan een reis, een plek. Al veel langer, was de wens van mij om mij in de natuur te begeven. En dan niet die natuur als je net de stad uit loopt. Ook niet die van het park om de hoek. Nee. De ‘échte’ natuur noem ik het. De rust, de zuiverheid, de ruimte, de ongereptheid, de schoonheid, de puurheid en onaangeraaktheid. Moeder Aarde in haar pure vorm en enorme vrijheid en ruimte.
Ik wil daar ervaren, wat het met mijn gezondheid doet. Ik wil ervaren hoe ik hierop reageer. Ik wil me er helemaal aan over kunnen geven en langer dan een paar weken er zijn.
Maar ja, dat was de gedachte, waar hoe wat en wanneer was een groot vraagteken. En mijn gezondheid was toch wel een hekel punt…voor reizen en afhankelijkheid.

Maar een half jaar geleden veranderde er wat. En begin dit jaar zei ik, ‘ik ga op reis! Ik voel het! Ik weet totaal niet waarheen of wanneer exact maar dit jaar ga ik op reis!’
Mogelijkheden van ecodorpen kwamen langs, her en der etc, maar niks nog beroerde mijn ziel zodanig dat ik het wist. Dat ik wist, híer moet ik heen.

Ook ergens in mij was al een tijd langer het verlangen om naar Siberië te gaan. Nooit gehad! Nooit wilde ik die kanten op. Tot vorig jaar. Ineens, voelde ik me getrokken door Siberië, door Mongolië, door die regionen. En ja, de ongereptheid en uitgestrektheid der natuur is daar wel te vinden nog! Dus ik snap het wel.
En sjamanisme, trekt me ook heel erg.
Een tijdje terug stuitte ik op het Siberisch sjamanisme. En ja, dat resoneerde met mij van binnen. Maar verder, had ik er niks mee gedaan. Ik wist alleen. En zocht wat op.
En vorige week, zocht ik zonder dat ik nog weet waarom, spontaan weer een sjamaan op die ik eerder was ‘tegengekomen’. En ik nam contact op, was iets vrijblijvends aan aanbod en ik dacht, ‘waarom niet!’.
En toen bleek deze man op hetzelfde moment in Nederland te zijn!
Uhh, oke…!? En ik mocht langskomen als ik wilde, hij nodigde me uit.
Dus een dag later maakte ik de autoreis van mijn huidige leven qua tijdsduur, allemaal om deze afspraak. Ik wist gewoon alleen dat ik moest gaan, totaal niet waarom. Had hem wel verteld dat ik het liefst naar Siberië zou gaan o.a.

Ik kwam daar en eigenlijk was het allemaal verwarrend, een beetje een onsamenhangende afspraak, maar later werd me duidelijk dat er juist wel veel naar voren is gekomen.
Hij heeft ook naar mijn gezondheid gekeken en zijn visie gedeeld.
En mijn wens om beter te worden, is weer enorm getriggerd, sinds vorige week. Dat was ook de reden dat ik hem in de eerste plaats contact-te, voor iets simpels.

Maar ook, ontstond de mogelijkheid om daadwerkelijk naar Siberië te gaan! De natuur in!

wordt vervolg… Mijn lijf raakt te moe nu 😉 .
Wil je dit volgen? Geef dan je email op, of let op Facebook, als je het daar leest.
Fijne avond!

20140527-212137-76897392.jpg

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

When I traveled…

When I travelled, I experienced a freedom. A freedom which was so empowering and a feeling I almost néeded in life…. For years I did it, sometimes for months, sometimes for weeks, but I just had to go and explore, as soon as I could! It made me feel alive, my soul was dancing while traveling.
And these travels opened my eyes on so many ways. As an 18 year old I got to taste literally and figurally the other side of the world. It was the start of my wings which had to be spread and opened in life!

And now, I am so grateful with these experiences and memories. I have been very lucky, to be able to have been to so many beautiful places.
There has been a stop on traveling for some time now, and I actually choose to stop for a while myself as well. To ground, and stop me from flying for ever! And maybe exhaust myself while doing so. In the end, I exhausted myself anyhow, kind of… 😉

My travels have changed, and they have never stopped…I realised. Cause they went from traveling on the outside to travelling on the inside. And boy, what surroundings did I encounter!
From rough, unbearable and wild nature to soft and smooth surfaces. I have seen the world and the universe in many corners. And struggled up a cliff, a mountain, almost fell in some glacier holes, but I also rode a wave or two, snorkled in deep blue waters of my being and saw the most amazing colours and views I have ever seen!

I decided never to stop traveling! Because all of these travels made me richer every time.
I am very sure that more travels will follow, and I will embrace them with all my hart, the ones that hurt as well as the gorgeous paradises.
As long as my heart is with me, I will be able go on any journey and know I will always make my way home.

Cause home, is where the heart (and soul) is….

❤️

20140205-193059.jpg

20140205-193104.jpg

Nieuwe fase is ingegaan…ik voel het…

Er is een nieuwe fase ingegaan… Ik voel het zo sterk! Iets, wat komen gaat, wat ik nog niet exact weet… Oh, die fijngevoeligheid van mij, laat me dan wel in het ongewisse. Ondanks dat ruist er een enthousiasme diep van binnen. Dat ik weet dat het mooi en fijn zal zijn… En goed.
Ondertussen vind ik mezelf mini-master geworden hierin voor mezelf dan, in het ervaren en op z’n beloop laten. Zien wat er komt. Alles wat lijkt, verandert een volgend moment weer in iets nieuws. En zo gaat de stroom van mijn leven. Bijhouden lukt me zelf niet eens meer, dus laat ik het. Waar ik kan dan…
Soms, met wat onrust. Deze tijd gaat gepaard met wisselingen, op en af, blij en angstig, vertrouwen en argwanend, krachtig en onzeker. Want oh, wat wil ik graag dingen weten! Weten wat mijn exacte pad is! Weten waar ik heen ga! Weten wat de bedoeling is… Aard van het beestje 😉 .Alles willen weten. Afgelopen jaar heb ik geleerd om dat los te laten. En ik merkte het ineens, het universum komt met dingen voor me, vanzelf, en die ik niet van tevoren bedenken en controleren kan! Zolang ik maar op pad ga, en kies, en leef. En heb ik geleerd om te vertrouwen en te volgen, de taal van mijn hart. Vertrouwen op mezelf en het leven. Elke weg is er een, en ergens kom ik uit. Ik kan me eeuwig druk maken, of vertrouwen hebben en wel zien. Makkelijk gezegd, dat weet ik heel goed… Maar als ik diep en goed voel, weet ik dat het goed is. Dat ik me bevind waar ik me bevinden moet. Het klopt.

Een nieuwe fase dus. Deze fase is ingeluid afgelopen zaterdag. Want toen verhuisde ik, tijdelijk. Ik pas 7 weken op een huis van lieve vrienden, en op twee katjes die me al vanaf moment één vertroetelen met aandacht.
Het is voor mij een opening naar iets nieuws. Ik verlang naar een eigen plek, waar ik me thuis voel en in alle rust mag wonen. Liefst met tuintje, want ik ben een buitenmens. Natuur heb ik nodig…is mijn voeding.
Ik ontdek hier opnieuw, wat ik kan, op dit moment. Kan ik na 10 maanden bij mijn moeder wonen, weer voor mezelf zorgen? Hoe red ik mezelf? En daarnaast 1 keer in de week opleiding? Én daarnaast de plannen van mijn eigen bedrijf? Klinkt als een heleboel. En als je niet beter zou weten, klinkt het als iemand zonder beperkingen ondertussen… Niets is minder waar. Gezien de snelheid op -20x staat, in dingen realiseren. Ik ga nog ervaren hoe het me lukt. En boodschappen, en koken, en huishouden, en en en.

En mijn plannen? Ik heb een vermoeden dat het me weer ergens anders brengt dan ik van tevoren denk…. En een reis. Volgens mij komt er een reis aan… Zou het dat reizigersbloed van me zijn dat ergens naar verlangt? Of is het werkelijk iets wat langs zal komen…? Is dat de reden van geen vaste plek nog…?
Ik zal het vanzelf wel merken! Ik sta open, voor deze nieuwe fase.

20131231-141244.jpg
2014… Wordt wederom een bijzonder jaar voor me…

Namasté

Ik wens je alle moois, voor 2014. Dat het een jaar mag zijn vol liefde, passie, plezier en vol licht! ❤️

20131231-141338.jpg