Nieuwe blog site, kijk nu! :-)

Hallo lieve mensen,

Zoals ik al heb aangekondigt in mijn laatste blog, vanuit een innerlijke beweging, ik heb een nieuwe blog gestart! Het is zover, een aantal maanden later. Ik zal op deze nieuwe blog over mijn leven blijven schrijven, alleen vanuit een andere naam. Omdat M.E. niet meer meer hierin past en ik me hiervan los maak/heb gemaakt.

Ik vind het heel leuk als je me blijft volgen :).

En als je dat wilt, dat kun je je inschrijven op de volgende blogsite van mij:

Leven Ont-dekt | ont-dekken, ont-wikkelen, naar puur en gewoon zíjn!

https://levenontdekt.wordpress.com/

Leven ont-dekt.

Veel leesPlezier en een fijne lente!

Namasté

Advertenties

Siberie verslag 3: my journey can now really begin

Sja, dat zal het zijn geweest… Een kwetsbaar makende ervaring om vervolgens als een malle van alles te leren en open te staan. Ofzo…

Ik werd wakker, die bewuste volgende morgen. Er was geen hectiek, de rust was er, de lucht helder, de mist verdwenen… Was er nou iets gebeurd vannacht? Of, is het een vage schim van een droom?
Alsof er niks aan de hand was geweest, wat vaker zo is als het licht zijn intrede weer heeft gedaan en de dag weer gewoon dag is geworden, stond ik op. En banjerde naar het kamp, naar de soort-van-keuken en mengde me onder de mensen.
Wat bleek, de sjamaan was gisteravond in het donker gearriveerd, maar niet alleen, nee, met vrouw en twee kinderen. En blijkbaar kan de oudste een behoorlijke aanval (? Mag ik dat zo noemen..?) hebben en schreeuwen alsof er gemoord en verbrand wordt, aangevallen en gedood, het einde van de wereld gekomen is… Meestal getriggerd door verandering en extreme vermoeidheid.
Wist je dat niet dan? Nee… Maar dat was toch een kind en hoorde je ze buiten niet erna? Nee…voor mij niet hoorbaar…alleen het geschreeuw… Ik lag een paar honderd/honderd meter verder. Ik werd dus níet gerust gesteld door pratende mensen. Mede waarschijnlijk door de mist die als een mystieke geluidsdempende deken over en om me heen lag en alleen oordverdovend geschreeuw losliet…

Bedankt. Siberië. Het begin is me duidelijk… 😉

En zo besloot ik, nadat de goede gesprekken teniet waren gedaan door die nacht, en ik blijkbaar niet zo makkelijk er vanaf kwam en mijn systeem en het universum me veel meer te leren had nog, toch maar even in een wat grotere tent ietsje dichterbij het kamp te gaan slapen. Even. En mezelf langzaam, een soort graded activity therapy ;-), te leren wennen en overgeven.
Misschien, eiste ik wel teveel van mij, en moest ik koste wat kost stoer en sterk zijn. Dát loslaten, was eigenlijk toch ook wel heel stoer van mij.
Vond ik.
Dus ging ik zachter en milder raken naar mezelf. Aftasten en ontdekken. Accepteren en ervaren. Aankijken en leren.

‘My journey can now really begin’, was het toen.
Overgave aan wat is, ipv hevig verzetten met wat je niet wilt. Alleen dan, kan verandering en groei écht tot stand komen.
Wijze lessen, van het leven zelf.
Voor mij was het een reis van vele lagen van zelf-bewustwording en zo ook levensbewustwording. Groei in de wijsheid van zijn.

Dus ipv meteen in mijn eentje in de bossen of ver op de velden te moeten kunnen slapen, in mijn eentje alle wandelpaden in de omgeving afstruinen moeten, vision quests op aanvraag doen want dat moet ik ook kunnen.
Besloot ik anders.
Ik wandelde eerst tot het einde van het veld, met ons kamp nog zichtbaar.
Ik vroeg iemand mee om verder te wandelen in de omgeving.
Ik sliep in een ruimere tent waarbij ik mijn kont kon keren dichter bij het kamp.
En van lieverlee, liep ik verder. Ont-dekte ik mijn angsten en overwon ze.
Ik bleef een fractie kijken, naar de sterren en maakte me bewust van de eenheid in ons universum, toen ik gauw in het gras was wezen plassen ’s nachts.
Ik verplaatste naar mijn kleine tentje, na anderhalve week ofzo.
Ik bewoog mezelf bewust, als ik me angstig voelde, zodat ik mezelf niet liet freezen en dat niet toestond, om angst te doorbreken.
Geluid maken, hoorde daar ook bij. Iemand roepen, ipv zo stil mogelijk blijven, voor alle mogelijke gevaar.

Uiteindelijk, liep ik in mijn eentje naar een strobalen lemen huis op 10min a kwartier lopen door de omgeving. Met spanning en alertheid, voor alle wolven en beren die er nooit te zien waren, en waarschijnlijk niet eens kwamen ;-). En het Universum hielp me altijd.
Want dat ik terug lopen erna wel wat naar vond, het idee alleen al, oh nee, ook nog terug. Na heel fijn onthaald te zijn bij prachtige mensen, met een thee en lekkers. Kwamen daar plots twee kampgenoten ook toevallig langs.
En dus hoefde ik niet alleen terug.
Hoe stom ik het ook vond van mezelf, soms, ergens, ook moest ik mezelf de ruimte laten te ervaren.

Deze angst was natuurlijk een diepere angst, met een hele andere onderlaag dan het feitelijke wat ik ervaarde. Het was iets oerouds, van mijn ziel die zich beroerde om wat als herinnering was opgeslagen. Ik móest hier doorheen om tot een opening van kennis te komen, wat oeroud is…
Moeilijk uit te leggen. Maar het hoort bij mijn pad.

Ik voelde me het jonkie, het meisje, het kleine kind, in het begin. Tot frustratie toe in eerste instantie. Wat moest men wel niet denken ;-). Ook al was ik dat helemaal niet, wist mijn weten en ziel. Het was nu wat ik doormaakte. De kwetsbaarheid bepaalde voor mij deze ervaring.
Ik ben vertrokken uit Siberië als gegroeid, geleerd, ervaren en overwonnen. In en volledig met mijn kracht, een rijkdom en een ommezwaai. Een van de vele, maar nu deze. Verder op mijn pad.

Ik heb gewandeld en gelopen, gezwommen in alle naaktheid tussen de bomen, ik heb ruim een week geslapen met mijn kleine tentje, weg van iedereen tussen de jonge bomen en erna even nog op het veld helemaal achterin, ik heb genoten van de prachtige sterrenhemelen in de nacht, ik heb een poort van verdieping in de verbinding van ons Universum mogen ontdekken en doorheen gaan, ik heb ontrafeld een stuk van gedachten versus lichamelijk welbevinden, ik bovenal volledig buiten geleefd, letterlijk en figuurlijk out in the open. Geweldig, om zo te leven.
Ik heb gelachen en gehuild, gebeefd en genoten, gepraat en stilte ervaren, gevochten en overgegeven, conflict gehad en bij mezelf gekomen.
Ik ben in rauwe kwetsbaarheid vebleven, verward en verwonderd.

Deze reis, heeft mij gegrepen, en zal me bijblijven als nieuw startpunt.
Ik heb geleefd. Opnieuw.
En ik ben niet van plan om te stoppen.
Leven, is mijn keuze.
Het échte pure zuivere leven van de ziel…

Namasté

IMG_1583.JPG

IMG_1671.JPG

Dankbaarheid, net zoiets als positiviteit…

Ik heb eens zitten nadenken. Over dankbaarheid, nav een klein opdrachtje wat iemand me gaf op FB voor drie dagen dankbaarheid.
Ik heb zitten nadenken erover, een beetje analyseren, want er komt bij dankbaarheid gelijk een zinnetje boven bij me van, ‘je moet wel dankbaar zijn’. Voor bijvoorbeeld alles wat je hebt, wat je kan, nog kan, etc. Wat me dan weer doet denken aan echt zo’n ding. Zo’n ding, net als positiviteit. Want ‘je moet wel positief zijn’.
En in deze contexten kan het een insinuatie creëren. Een insinuatie van dat als je niet dankbaar, of positief, ‘bent’, dat dat slecht is, en je per definitie ondankbaar of negatief bent.
En dit kwam dus langs in mijn gedachten. En het besef, dat klopt niet! Want dit is die rare dualiteit, of het zwart witte, of het niet groot en dan maar klein etc.
Ik kwam erachter bijvoorbeeld, dat ik moeite had even om die allesoverheerlijkende gevoelens van dankbaarheid en geluk te ervaren, te voelen. Dat zegt niks over of ik het al dan niet bén of niet.
Want ik ben enorm dankbaar, voor heel veel in mijn leven. Ik voel mij ook heel vaak gezegend.
Maar soms, kán je gewoon even niet goed hierbij, deze dingen, ze voelen. Omdat er wat andere, wederom dingen, van binnen wellicht, je aandacht vragen, eisen, slurpen, wat dan ook.
En is dat erg? Nee!
Ik voelde me een beetje rot, over het feit dat ik even niks échts kon melden aan dankbare gewaarwordingen.
Totdat ik dit besefte.
Totdat ik besefte dat ik gewoon mocht zijn.
En dat ik momenteel gewoon even niet goed bij dankbare gevoelens kon komen. Echt deze voelen. Naast een verstandelijk weten.

Soms, is het niet mogelijk om je een staat van beleven en gewaarworden op te dringen, omdat het simpelweg even niet het moment is daarvoor. Misschien heb je nog wat te doorvoelen, te beleven, te verwerken, of wil je simpelweg gewoon even zonder, óok goed genoeg zijn.

Dus ik mag zijn nu, precies waar ik me nu begeef, precies hoe ik me nu voel, precies wie ik ben en alles is oké.
Daar ben ik ik dan weer dankbaar voor!
😊

Ik kan je wel vertellen waar ik blij van werd de afgelopen dagen.
Twee vlinders die druk doende in mijn tuin kwamen en steeds rond blaadjes dwartelden. Ik begreep hun gedrag niet zo. Hij zat erop stil een tijdje, dwartelde weer druk rond, vond een ander blaadje, dan daar stil, en zo maar door. En ook echt, niet alle planten waren geschikt. Soms landde hij op de smeerwortel, of op een viooltje, maar dan fladderde hij gauw weer weg. Bijna landde hij op mij nog, maar bedacht zich op tijd dat ik geen groen blaadje mee ben 😉.
Nee, mijn grootbloemige lavatera bladeren in de groei nog, waren favoriet. Maar ook de rucola scheen goed te doen. Ik ging eens dichterbij kijken, en ja, hij kromde steeds zijn lijfde. En prompt, onder op de blaadjes legde hij dan een eitje. Deze werd ‘uitgepoept’ en eraan vastgeplakt.
Ik was verrast, en werd vrolijk van mijn bevinding en observering der natuur.
Dank je vlinders, voor onze meet-cute in mijn tuin. En ik ben weer wat wijzer geworden.
❤️

20140703-203004-73804320.jpg

Wereld ME dag

12 mei is het wereld ME dag. Een dag voor bewustzijn voor mensen met M.E. Mensen waarbij er vele zo beperkt zijn dat ze niet meer buiten komen en alleen maar kunnen liggen.
Soms compleet in het donker in bed en niks kunnen.
Anderen op de bank nog wel, en wat kunnen verdragen.
Sommigen vallen flauw bij de minste inspanning zoals een paar traptreden, anderen kunnen nog wel een baantje hebben bij wijze van.
De een kan nog lopen,
de ander heeft een rolstoel, of scootmobiel,
en weer een ander,
loopt al jaren niet meer en ligt alleen maar.
De meesten worden door artsen en verzekeringsinstanties in een het-zit-tussen-je-oren hoekje gestopt, en in het laatje ‘niks aan de hand en 40u kunnen werken’ geschoven.

Deze mensen kunnen écht niet!
Uitputting, zodanig, dat zelfs in extreme gevallen ademhalen moeite kost, dat fake je niet.

Voor mij, ik heb mij veel slechter gevoeld dan ik me nu voel. Ook voor mij, zijn er momenten geweest dat ademhalen zwaar voelde, een arm optillen. Gelukkig altijd maar voor even, een paar uur, in deze extreme mate. De rest voelde ik me ‘gewoon’ uitgeput.
Voor mij, heb ik een weg gevonden die me helpt en omhoog doet kruipen. Dit doe ik, helemaal zelf, en de mensen om mij heen, met hulp inschakelen her en der.
Ook ik kom, van een tijdje alleen de bank, met nog een klein blokje beweging, en bij alles hulp in het huishouden nodig hebben. Van koken tot boodschappen tot poetsen. Hulp.
Ik spreek van geluk, dat ik nu weer zoveel zelf kan!

En deze blog, gaat uit naar mijn lieve lotgenoten, die weten hoe het is. Die weten wat het allemaal betekent. Die niks faken, maar een zeer pittige uitdaging in hun leven hebben, met M.E.

En naar iedereen eromheen, van buurjongen tot arts tot zuster. Onzichtbaar ziek, doe je niet gewoon even, voor je plezier, kan heel eenzaam zijn, en een gevecht, voor je recht of je leven. Een glimlach en een hand doen veel.

En bedankt, aan alle mensen in mijn leven die mij begrijpen, die er al 6 jaar, of korter, of langer, voor me zijn en blijven. Voor de steun, het plezier, de ruimte, en het geloof, in mij, als persoon.

Ik héb een beperking, maar ik bén een mens en vrouw en van vlees en bloed en licht en liefde.

Deze blog, gaat over stilstaan bij.

Namasté

Hieronder een foto, van mij op vakantie. En daarnaast hoe ik het heb kunnen doen, door een liefdevolle vriendin die alles voor me deed en regelde, zodat ik alle beetjes kon geven aan de sneeuw. Verder, was het liggen en rusten. En op de terugreis, voelde ik me heel slecht, zo slecht dat ik op het vliegveld een zusterpost vond en daar prikkelloos kon verblijven. Ik voelde me nauwelijks nog in staat tot lopen. Dit weet niemand echt, behalve die vriendin. Dit is iets wat ik niet laat zien, omdat dat ook niet hoeft. Ik ben wie ik ben en kan wat ik kan. Ik wil niet hoeven bewijzen dat ik iets niet kan om een ander te overtuigen die mij niet op mijn woord gelooft.
Een uitzondering, bij deze. Een foto, van foto’s…
Een foto, van de toen, realiteit. ❤
Ps. Ik heb wél ENORM genoten, laat dat voorop staan. 😃

20140507-210248.jpg

Hoe groen ben ik?

En dan ineens een lijstje voor mezelf, in hoe ik bijdraag aan mijn gezondheid en die van de wereld. En dan besef ik dat ik ondertussen in een paar jaar tijd aardig wat groen gegroeid ben, om het zo maar te zeggen. En dat voelt goed, heel goed.

Ik eet om te beginnen nagenoeg alleen nog maar biologisch. Sinds kort alle vlees geschrapt, na toch al niet vaak meer vlees te eten. Een logische stap voor mij, en mijn lijf gaf het aan.
Vis eet ik ook eigenlijk niet…
Wel eieren nog! Terwijl dat ineens ook veranderd is de laatste weken, totaal geen behoefte eraan!?! Geen idee waarom.
Ik volg mijn lijf, is mijn motto, die roept en spreekt en vertelt mij wat ik nodig heb. Na de laatste jaren raak ik er meer bedreven in om deze taal te begrijpen!

Dan eet ik zoveel mogelijk vers, en nagenoeg niks kant en klaar. Alle E-stoffen liggen er praktisch uit!
Niet te vergeten, suikervrij ivm intolerantie hiervoor, en sowieso stukken beter! En geen cafeïne, kan ik ook niet meer tegen… Geen tarwe, zelden. Gistvrij.
Steeds minder brood, en als ik het eet dan zuurdesem speltbrood.

Maar ook in de verzorgingsproducten is er een boel veranderd met jaren terug! Ik gebruik heel weinig zeep, en alleen een inieminie beetje en dan uiteraard natuurlijke zeep (dr. bronners amandelzeep is verrúkkelijk!!).
Shampoo: natuurlijk.
Condititioner: bijna natuurlijk…over paar weken.
Gezichtscreme: kokosolie, of andere natuurlijke olieën.
Tandpasta: maak ik zelf van kokosolie met keltisch zeezout, soms met zuiveringszout/natriumbicarbonaat.

Wasmiddelen zijn natuurlijk! En helemaal zelf maken ligt op mijn to-do lijstje.

En ja, voor de vrouwen… zelfs de giftige onnatuurlijk tampons en maandverbanden geschrapt! Natuurlijk dus. En wasbaar. Jákhh! Wasbaar? Yup, en over die eerste angst en het idee heen gestapt van onze aangeleerde ideeën en gemakzucht dan is het echt helemáal niet zo erg. En het bevalt mij méér dan goed! Alhoewel sommigen nu misschien iets van mij gaan denken…haha. Mijn grote reden was vanwege vele klachten met menstruatie. En het leek me ineens onnatuurlijk om er een tampon in te stoppen… En als je je dan gaat verdiepen gaat er ineens een wereld open!

Oh ja, en ik had altijd enorme krampen, helse pijnen, niet kunnen functioneren… Altijd aan de pillen, pijnstillers, behalve ibu want daar kan ik niet tegen. En toen op een moment suprème die ook niet meer werkte en ik de wanhoop nabij was, oh nee, die was er al… Ging ik graven in mijn kruidenkennis. Ik had niet alles in huis, maar wel de échte kamille, de geneeskrachtige soort, waar ik een thee van heb gezet, heel sterk, en met geduld 10 min heb laten trekken terwijl ik kronkelde van de pijn.
En serieus, na een aantal minuten werkte het!! De krampen verdwenen en ik kon weer ademhalen. Ik dacht natuurlijk van tevoren, dit gaat niet werken, te simpel en te veel pijn. Maar ik heb nu verschillende maanden het tegendeel bewezen gekregen.
Voor mij geen pijnstillers meer in die periode, nee, gewoon sterke thee van kamille. Een glas telkens als ik het op voel komen en ik heb rust!
So in love with nature.
Net als natuurlijke kruidenmiddelen tegenwoordig bij wondjes etc. Ik doe niet voor niks de opleiding. En ben al meerdere keren versteld doen staan van moeder natuur hierin!

Wat volgt er nog? Nou, wonen natuurlijk, natuurlijk ;-). Ik doe voor de tweede jaar op een rij met moestuin in potten. Dit jaar krijg ik een tuin erbij! Als ik verhuis de 10e mei. De verhuizing daarna, is natuurlijk naar mijn eco woon en leefplek :-).

En ook heb ik het liefst alleen nog maar kleding gemaakt op een duurzame, en vaak dan ook kwalitatief een stuk beter! (Merken jullie ook al die gaten tegenwoordig op die vroeger nooit verschenen??)

Zo, dit werd iets langer dan gedacht. Toch leuk, voor mezelf om alles onder elkaar te zien!

Weet wel, elke stap is er een. Ik ben ook ooit begonnen…met alleen biologische eten een beetje. Mede door mijn gezondheidssituatie en een dieet destijds, wat het allemaal heeft uitgebreid gaandeweg. And I feel good!

Heb jij al wat groens in je leven? 🙂

Namasté

20140430-145446.jpg

20140430-145453.jpg

20140430-145503.jpg

20140430-145512.jpg

Oh boy oh boy…wonen en mijn ‘achtertuin’

Wilde ik eigenlijk posten hoe blij ik ben met m’n eigen plek.
En hoe ik omga met nieuwe geluiden en mezelf aanleer en laat zijn, in dat stuk prikkelovergevoeligheid wat ik er bijna 6 jaar geleden bij heb gekregen.

Na 1 nacht bagger, de tweede nacht goed geslapen! De avond zen geweest en goed gekeken van binnen en aangegaan, omtrent geluiden en opgebouwde stress jarenlang en emotie erbij. Ik voelde me weer helemaal bij mijn kern, en licht zijn.

En meteen volgt een belachelijke andere onvoorziene vuurdoop…waarvan ik hoop dat ik dit overwin ooit maar waarvan ik vrees dat dit te hoog gegrepen is… 😔.

Er blijkt, een evenementen locatie te zitten op de binnenplaats, omgeven door al deze herenhuizen hier in het blok… En dat betekent, flinke muziek, rokende lachende kletsende mensen buiten (en de zomer zal ook nog volgen…), in m’n slaapkamer, die daaraan grenst… Het leek zo stil, een slaapkamer zonder onder-boven-zijburen, blijk ik eens in de zoveel tijd met buurgangers voor een moment te maken te hebben!?!

En dan…mensen die me kennen en weten waar ik eerder heb gewoond zullen begrijpen: K####!

Wil wel, echt, heel graag, om kunnen gaan met alle geluiden, in slaap vallen wanneer het de tijd ervoor is, en doe er alles voor…maar sjonge, hoe ga je ermee om als je systeem hierin gewoon niet mee gaat? Lijfelijk?

Wenst, kan het niet helpen…, een huisje op de hei. Een stukje moederland voor mezelf, in de natuur, met natuur geluiden, muziek uit de bomen en het gras, de vogels, de wind, de regen, de bladeren…

Vertrekt morgen, feitelijke bestemming onbekend…
She wished…
😔

Ik heb mijn wens uitgesproken, een hele tijd geleden, dat ik graag zou willen leren slapen overal en altijd wanneer nodig. Dat het me zal lukken. En prompt, zou het Universum nu via deze manier dit ‘geintje’ met me uithalen? Ha…universele grapjes… Oke, dit gaat me blijkbaar lukken dus dan!?! Niet eerst wennen aan het ene, nee hoor, meteen door. Het is dat ik gister zo’n geweldig inzicht had en gewoon helemaal in balans kon raken en de angst van het trauma geluid kon loslaten. En nu, weer opnieuw terug… Keiharde uitdaging. Ik wil hem winnen, en tegelijk wil ik vluchten.

Stilte geeft ruimte, en geluid leidt af. Leidt af van alles waar het echt toe doet. Leidt af van de kern, van de ziel, van de verbinding. Precies deze maatschappij…

Heb ik op mezelf afgeroepen dat ik het wil in elke mogelijke situatie? Verbinding maken en houden met mijn kern..? Het lijkt er wel op, met dit geintje in mijn achtertuin. Echt, het is als tarten van het lot, en dan dit keer door het lot hemzelf, ofzoiets.
Ik weet dat ik het niet wil deze geluiden, dat ik helemaal niet gestoord wil worden, en dat ik moet accepteren nu, en mijn wens niet kan afdwingen, maar desondanks toch in mijn rust te kunnen blijven zonder me te verlokken tot frustratie en vastzetten van mijn binnenste, met angsten bijvoorbeeld. Wetenschappen dat geluid stress geeft, heb ik niks aan nu…ik ben er al eens geweest…, en dat het slecht is voor gezondheid etc. Ja, stress is slecht voor gezondheid.
En tegelijk geloof ik ultiem in balans zijn met je kern en zijn, waarop je geen ‘schade’ hoeft op te lopen hiervan en je je begeven kan in je eigen helende gezonde cirkel.
Ik wil hem leren, beoefenen, beheersen….zodat ik rust heb, waar ik maar ben of terecht kom.

Universum, leer mij, en laat mij slagen!
❤️

20140222-223312.jpg

Maybe if we create our own silence, we can silence the noise and still be with ‘God’…

20140222-223502.jpg

Voorlopig, voelt het dubbel…stress of zen… Het zijn vooral die bastonen, die ik niet trek…die laagfrequente tonen…oh boy oh boy..dit is me te luid… 😔

Namasté

Ps. Kom alsjeblieft niet met oordopjes als tips(nav al gemaakte opmerkingen ergens anders), hoe goed bedoeld ook, ik heb ze al 6 jaar en weet waar ze wel en niet bij werken… 😉

Het is nu eenmaal zo. Of toch niet?…

Vandaag wakker geworden, een verse sap gezet, de pulver ongewild over de vloer gestrooid…gevloekt..oeps…en het meteen proberen terug te nemen.

Vandaag is een dag dat ik geraakt ben…Geraakt wordt… Of ten minste, dat het zijn weg naar buiten zoekt…
Hoe ga ik hier in vredes-naam mee om?
En nee, de vele antwoorden zoals, ‘joh maak je niet zo druk’ en ‘accepteren moet je’ en ‘het is nu eenmaal zo’ passen níet bij mij…hoe goed bedoelt ook. Maar met deze goedbedoelde antwoorden barst er een bom van onmacht, frustratie en pijn… Waar ik blijkbaar van te leren heb. Want ik heb zoveel meer mensen nodig, de aarde heeft zoveel meer mensen nodig, die zo denken als ik. En nee, dit bedoel ik niet om mezelf op te hemelen. Verre van! Maar lamheid die onder de mensen valt, omdat de pijn teveel is om aan te kunnen…en de weg die er nu ligt ogenschijnlijk met minder pijn te wandelen valt…Ogenschijnlijk!
En ik snap het. Helemaal zelfs.
Alleen, ik zie het niet als een pijnlijke weg… Je zou toch anders denken over mij na wat ik hierboven schrijf! 😉
Nee, integendeel, ik denk dat als we níet veranderen in de wereld, als we door blijven gaan met alle destructie en vervuiling we het onszelf alleen maar moeilijker maken, als niet onmogelijk!
En onze aarde, en onze gezondheid, heeft jullie nodig! Heel hard.
Together we CÁN make a difference. En nee, inderdaad, in mijn eentje bereik ik weinig. En als iedereen voor zich denkt en daarmee besluit dat het geen zin heeft dan wordt de keus wel gemaakt vóór ons… En dat is iets wat me tot op het bot raakt. Het is precies de maatschappij waarin we leven, waar de keus voor ons gemaakt wordt, omdat we zelf vergeten zijn over essentiële levenswaardige dingen na te denken. Omdat ons leven zo vol gestopt is en wordt dat daar gewoonweg geen ruimte voor vrijgemaakt wordt/is. Daarmee begeef je je, of je het wilt of niet, op een vóór jouw gekozen weg. En een ding staat voor mij vast, dat is niet de weg van het hart en het geluk en hiermee de weg van de aarde en gezondheid!

Als iedereen collectief denkt ‘het is nu eenmaal zo’ en gewoon stoïcijns doorwandelt, dan is het passief ook vast een leven, wellicht…Passief dus.
Maar als we allemaal, re-unite, losse beetjes bewustzijn een elkaar koppelen, dan zijn we ineens net zo sterk als hoe de wereld nu geregeerd wordt!
Alleen dan, vanuit zuiverheid en schoonheid, en geluk en gezondheid, en alles waar je diep van binnen naar verlangt en probeert na te streven… Alleen wordt je voorgeschoteld, en geleerd, en gebrainwasht, dat het via de materie is die gecreëerd wordt van hogerhand. Via grootschalige industrie, via een op afstand bedienbare wc om maar iets te noemen, via razendsnel internetverbinding overal waar je maar bent, via die ene stoomstofzuiger welke je van meer gemak voorziet…
En in feite, is dat telkens weer nooit genoeg…steeds weer opnieuw wordt er vervolgens gezocht en gecreëerd en vernielt om je tot dat ene doel te laten komen. Wat toch steeds niet blijkt te lukken hiermee…
Maar ik geloof, dat met vernieling niks aan intens gelukkig en gezond leven behaald kan worden. Ogenschijnlijk en korte termijn? Ja. Maar werkelijk diep van binnen? Nee.

Dieren worden mishandeld en gebruikt (in stukken) en in schrijnende posities en situaties gestopt voor zogenaamd ons voedsel en geluk en uiterlijkheden. Als alles energie is, wat zo schijnt te zijn, zou dat dan gezonde energie brengen? Zeker op die manier? Omdat het anders teveel geld zou kosten…?

Zendmasten worden uitgebreid van ondertussen 3G naar 4G(10x sterkere straling welke schijnbaar zelfs kunnen interfereren met tv kabels van nu waardoor je sneeuw krijgt. Onzichtbare straling, maar toch doet het van alles. Zou het alleen wél goed zijn voor onze cellen, deze onzichtbare straling?) en overal geplaatst, omdat blijkbaar iedereen erom heeft gevraagd buiten de deur internet te hebben, en zodra dat er was, wilde ineens iedereen veeeeeel sneller internet. Volgens de industrie, heb jij, en ik, daar om gevraagd, en zij bedienen ons op onze wenken. Dat het wellicht ook flinke zakken vult doet er niet toe, dat is verre van de motivatie tot be-wikkelen (ont-wikkelen staat voor mij voor afpellen naar de kern en de essentie, bevrijden van de opgelegde wikkels, daarom kan ik het geen ont-wikkelen noemen maar be-wikkelen omdat het juist extra wikkels toevoegt waardoor je verder van je kern komt te staan. Nog verder.)
De vroegere tijd met in elk gebouw kunnen roken doet me eraan denken. Ik wil roken, dus als jij daar last van hebt ga je weg of rook je mee. Zoiets doet straling ook. Alleen is deze rook niet direct te merken bij menig mens… Indirect misschien?

Oh en voedsel…GMO’s…ogenschijnlijk zeer functioneel en behulpzaam…ja, in dingen die ik nu hier niet wil uitweiden!

Uiteraard zijn er waslijsten vol, van schoonmaakmiddelen, medicatie, voedsel, industrieën, alles wat twee deuren heeft waar iets ‘dienstbaars’ uitkomt en bij de andere uitgang afval gecreëerd, letterlijk, en soms geestelijk…

Zolang je blijft geloven dat dit de enige weg is zal dit jou enige weg zijn. Maar vraag jezelf eens af, wíl je die weg zelf? Hoe voelt jou binnenste erover en hoe ervaart je ziel dit?
Ik geloof, heilig, in een andere leefmogelijkheid. In balans en zonder vernieling.
En ja, die korte termijn vervulling van vakantie, is natuurlijk alles waard om de rest van het jaar buiten het paradijs in de onze vooruitstrevende industriele maatschappij te leven omdat het nu eenmaal zo is. Want hier en nu een paradijs creëren is onmogelijk, want het is nu eenmaal zo…
Maar waarom zouden we niet streven naar dat paradijs het hele jaar door? En dan misschien kun je dan op vakantie naar plekken van de nog vervuilende stukken..zodat het je twee keer per jaar herinnerd aan hoe het ook weer was en wat je nooit meer wil… Het is alleen maar onmogelijk door in onmogelijkheden te denken. Wie denkt in mogelijkheden zal zich vrijer voelen.

Ik denk, ik voel, ik ga, voor de lange termijn. Voor de kern en het hart, voor het leven en de perfectie van wat er al is. En dan bedoel ik in grootste zin van het woord. Wat er werkelijk is en niet vergankelijk is en niet na te bootsen door mensenhanden: de aarde bevat alles en begroeit alles.
Begin met iets kleins, als je je hierin kunt vinden. Als je van binnen voelt wat je diepste wens hierin ook is, of je kern om roept. Begin met iets kleins, als je dit tot dusverre niet hebt gerealiseerd.
Samen kunnen we heel veel. Meer dan we veelal bewust zijn.

Vertrouw op dat lichtje, wat onder de wikkels ligt. Je zult zien, dat dit licht zo vervullend is, met niet in deze wereld aan woorden te beschrijven. Alles zal oplichten, zelfs met een klein straaltje, als je durft, de wikkel een tikkeltje op te tillen.
Dáár zit het leven, daar zit jouw leven, daar, is waar het allemaal mee begon en nooit verdwijnen zal.

Namasté prachtige lichtende sterren op aarde!
💞

20140217-101536.jpg

20140217-101559.jpg