Reiziger…lief lichaam reis je wel met me mee?

Ik voel mij ergens diep van binnen, bij het lezen van een mooi boek, over ja…wederom het land Mongolië…echt dat land! Dat heeft zo’n gigantische aantrekkingskracht op mij sinds een jaar en blijft spontaan als ik er niet meer aan denk op mijn pad komen… Maar goed, ik voel mij dus een reiziger in hart en nieren. Daar ergens diep van binnen. Als een thuishaven. Best gek eigenlijk.
Ik lees over avonturen, en herinner mijn eigen.
Ik voel de reis, en herinner mijn eigen reizen… Mijn overgave aan alles op dat moment. Mijn moed en durf en relaxedheid vaak. Mijn ik-kan-de-hele-wereld-aan-gevoel.
Ik voel mij die reiziger, wat enorm aangewakkerd wordt het laatste jaar.

En tegelijk, voel ik de andere kant. De wetenschap. Sinds ik ziek raakte bijna 6,5 jaar terug.
Ik ga naar Siberië, voel de vrijheid. Voel me dichtbij Mongolië 😉! (Wie weet wanneer ik daar kom) En nu, weet ik ook, ik kan niet zomaar alles. Ik denk na over tijden, over plekken, over vliegreizen en hotels, over nachten, over het zorgen voor mijn fysieke huishouding met die al 6 jaar durende (in dit geval toch echt een) last.
Ik maak me zorgen, over of ik wel genoeg rust kan krijgen, of ik de reis wel aankan, zeker nu het ineens sinds een paar weken, na een jaar stabiel en stapjes omhoog, even een stuk slechter gaat met me.., of men wel begrip zal hebben daar van de mensen die er ook zullen zijn als ik niet kan, of dat ik continu moet gaan uitleggen hoe het zit om de snapfactor te creëeren.
Of ik mezelf een marteling gegeven heb met deze reis of een prachtcadeau…

En dan, in dit besef, vervloek ik mijn beperking.
Ik kan niet meer zomaar op reis, gewoon alleen een ticket boeken en gaan. Ter plekke wel zien en alles regelen en op me af laten komen.
Ik moet nu zoveel mogelijk proberen te regelen, en loslaten, dat ik fysiek het minste last zal hebben om niet in een drama te geraken en uitputting… Ik heb angsten te overwinnen. Zorgen. En een momenteel verdomd lijf dat me in de steek laat de laatste weken en vrij weinig kan ineens. Iets wat al deze zorgen en angsten heeft aangewakkerd. Hiervoor was ik namelijk ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Ik maakte me geen zorgen.
Nu vraag ik me heel soms af, kan ik nog wel gaan straks…? Gaat het gauw beter? Alsjeblieft…..
Ik wil zo graag op reis. Zo ontzettend graag! Het is bijna iets wat ik heel hard nodig heb. Zo’n gevoel.

Angsten zijn verraderlijk… Lichamelijke beperkingen ook… Ze slokken zo als je niet uitkijkt je plezier op. En in dit geval van zoiets iets bijzonders waar ik alleen maar van wil genieten!
Van dat ik ondanks beperking wél kan gaan. Me opnieuw avonturier voel en reiziger. Een nieuwe reis van mijn leven meemaak. Mijn gezondheid verbetert en me ondersteunt. Een deel van mijn pad… ❤️
En weten doe ik wel, diep van binnen, dat ik zal gaan. Gelukkig. Alleen even moeite met vertrouwen en dat weten te vinden en voelen,

Ik zal alles accepteren wat gebeurt. Snel of uiteindelijk eens.
En ook, duim ik nu twintigduizend duimen tegelijk, dat ik heel gauw weer opkrabbel en al het vertrouwen 100% terug voel en vol goede moed en met plezier naar mijn reis toe kan leven. En de reis kan gaan beleven.
Want eigenlijk, heb ik er zoveel zin in! En ben ik dolblij hiermee van binnen :-).

Soms, is alles onduidelijk…
Het leven.

Namasté

20140630-214814-78494974.jpg

Mijn leven leidt een eigen weg

Oke.
Mijn leven is een gekkenhuis.
Dat anderen het niet meer kunnen volgen snap ik! Want ik zelf heb soms moeite het bij te benen laat staan te volgen… En dat, mag ik dan weer loslaten?
Respect voor mijn moeder, die zo mee geslingerd kan worden soms. Hoe onbegrijpelijk.
Van uitputting naar meer energie en weer uitputting en energie.
Van twintig (gevoelsmatige..😉) verhuizingen naar reizen naar Siberie en tussendoor wat uitputtingsslagen.
En toch weer energie erna.
Een workshop hier, een afspraak daar.
En dan weer boodschappen hulp nodig daar.
Continu in beweging.
Ik snap het niet meer…
Maar misschien, is dat nou juist de clue… Loslaten van willen snappen. Ons vooropgelegde ‘normaal’ schema en zijn, elk moment is anders, en elk moment brengt weer wat anders.
De ene keer uitputting, soms paniek hierom, stress.
De andere keer energie, erop uit gaan, nieuwe parels onderweg.
Een rollercoaster, is deze wereldse periode. En niet alleen voor mij…
Van emoties, van energie, van aardse dingen, van ervaringen, van wel en niet kunnen, van zoveel, dat ik het niet meer bijhoud. Laat staan, voor een ander. Waarvoor wellicht een eigen chaos bestaat.
Hoe ga je hiermee om?
Hoe laat je oordelen los?
“Dit kan écht niet hoor.”
Ik denk hetzelfde mee. En tegelijk oprechte vragen: Hoezo niet? Omdat het niet normaal is? Omdat het geen lijn is met het welbekende leven? Omdat ik een pad te volgen heb die mezelf ergens brengt maar die van hot naar her loopt. De uitdaging…
En hoe ga ik om, met de oordelen die om de hoek lurken(Inclusief eigen oordelen). Of beter gezegd, de angst voor oordelen. Want mocht ik nou weer een uitputting ervaren, terwijl ik erna weer vrolijk mee ga doen met een workshop voor mijn ontwikkelweg. Ik zou zeggen, mijn spirituele weg… De angst van ‘ja maar als je erna uitgeput bent moet je niet komen klagen’, of de ‘zie je wel’ enz. Of dat ik niet meer gesteund word als ik me echt zo beroerd voel met mijn lijf, omdat, ik nou eenmaal zo bizar leef buiten de lijntjes om.. En bizarder leef naarmate we verder gaan..
Ja, ook ik voel me bang soms. Ik kan het niet bevatten. En tegelijk gaat het mij het beste af als ik dat loslaat. Het bevatten. Het past namelijk niet in een doosje, een hoekje, een kamer, een huis. Het leidt een eigen leven. En dat leven laat mij steeds alleen op het moment zelf zien welk leven dat is, welke stap, welke richting, welke bedoeling. Soms maak ik een keuze, zonder dat ik weet wat de reden erachter is. Gewoon omdat deze nog niet helder is.
En men, dit is soms doodeng!
Wat als…
Maar ja, als ik alle wat als-en laat regeren in mijn leven, dan droom ik alleen maar en word ik geleefd. Door een wat-als-leven.
En mocht ik ooit verkeerd kiezen, en toch weer ellenlang teruggefloten worden. Dan hoop ik, dat ik nog steeds steun om me heen heb… En hoop ik, dat ik door een wijzend vingertje heen kan kijken.
Op dit moment, denk ik niet dat dat ooit gaat gebeuren.
Op dit moment, denk ik, dat ik precies doe wat goed is voor me.
Ook al snap ik het niet altijd… Laat staan mijn omgeving.
En kan ik me uren ervoor nog 180grd andersom gevoeld hebben.

Mijn leven leidt een eigen leven…
😊

20140619-222025-80425512.jpg

20140619-222025-80425589.jpg

Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Mijn eigen legende, deel 1

“… Je eigen legende waarmaken is de enige verplichting van de mens. Alles is één. En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt….”

Dit is een citaat uit een boek wat ik lang geleden heb gelezen, van een schrijver waar ik vele boeken van heb. En de verhuizing heeft me er eens op gewezen, dus ben ik hem opnieuw aan het lezen.
De Alchemist van Paulo Coelho.

En ja, misschien klopt het wel voor mijn leven, dat ik mijn eigen legende waar maak. Zo heb ik me nooit laten weerhouden om te gaan reizen, als de mogelijkheid zich voordeed, zo zette ik dingen op, zo heb ik alles gehaald op mijn weg. Nee M.E. heb ik niet gekozen, maar wel brengt het me zoveel! Hoe bizar dit ook klinken mag… En misschien niet te begrijpen voor sommigen.
Ik denk dat ik nu steeds meer begrijp wat ik wil, wie ik ben, welke weg mijn hart mij wijst, welke (innerlijke) signalen de richtingaanwijzers in mijn leven zijn.
En tegelijk, weet ik zo weinig! Ik weet totáál niet waar ik over een jaar ben, of sta, letterlijk en figuurlijk. Mijn leven is een groot avontuur en ik vaar mee. Soms een ruwe zee, soms kabbelend, maar meestal wel met een vaart ;-).

En werkelijk, in dit avontuur staat mij een avontuur te wachten! En ik kan niet wachten…
Een gevoel wat mij zó enorm blij maakt, het overstemt alles en de gedachte aan dit avontuur raakt elke cel in mijn lijf. Daarom ook weet ik dat het zó goed is voor mij! Het komt van diep van binnen.

Een half jaar terug ongeveer, ontstond de gedachte aan een reis, een plek. Al veel langer, was de wens van mij om mij in de natuur te begeven. En dan niet die natuur als je net de stad uit loopt. Ook niet die van het park om de hoek. Nee. De ‘échte’ natuur noem ik het. De rust, de zuiverheid, de ruimte, de ongereptheid, de schoonheid, de puurheid en onaangeraaktheid. Moeder Aarde in haar pure vorm en enorme vrijheid en ruimte.
Ik wil daar ervaren, wat het met mijn gezondheid doet. Ik wil ervaren hoe ik hierop reageer. Ik wil me er helemaal aan over kunnen geven en langer dan een paar weken er zijn.
Maar ja, dat was de gedachte, waar hoe wat en wanneer was een groot vraagteken. En mijn gezondheid was toch wel een hekel punt…voor reizen en afhankelijkheid.

Maar een half jaar geleden veranderde er wat. En begin dit jaar zei ik, ‘ik ga op reis! Ik voel het! Ik weet totaal niet waarheen of wanneer exact maar dit jaar ga ik op reis!’
Mogelijkheden van ecodorpen kwamen langs, her en der etc, maar niks nog beroerde mijn ziel zodanig dat ik het wist. Dat ik wist, híer moet ik heen.

Ook ergens in mij was al een tijd langer het verlangen om naar Siberië te gaan. Nooit gehad! Nooit wilde ik die kanten op. Tot vorig jaar. Ineens, voelde ik me getrokken door Siberië, door Mongolië, door die regionen. En ja, de ongereptheid en uitgestrektheid der natuur is daar wel te vinden nog! Dus ik snap het wel.
En sjamanisme, trekt me ook heel erg.
Een tijdje terug stuitte ik op het Siberisch sjamanisme. En ja, dat resoneerde met mij van binnen. Maar verder, had ik er niks mee gedaan. Ik wist alleen. En zocht wat op.
En vorige week, zocht ik zonder dat ik nog weet waarom, spontaan weer een sjamaan op die ik eerder was ‘tegengekomen’. En ik nam contact op, was iets vrijblijvends aan aanbod en ik dacht, ‘waarom niet!’.
En toen bleek deze man op hetzelfde moment in Nederland te zijn!
Uhh, oke…!? En ik mocht langskomen als ik wilde, hij nodigde me uit.
Dus een dag later maakte ik de autoreis van mijn huidige leven qua tijdsduur, allemaal om deze afspraak. Ik wist gewoon alleen dat ik moest gaan, totaal niet waarom. Had hem wel verteld dat ik het liefst naar Siberië zou gaan o.a.

Ik kwam daar en eigenlijk was het allemaal verwarrend, een beetje een onsamenhangende afspraak, maar later werd me duidelijk dat er juist wel veel naar voren is gekomen.
Hij heeft ook naar mijn gezondheid gekeken en zijn visie gedeeld.
En mijn wens om beter te worden, is weer enorm getriggerd, sinds vorige week. Dat was ook de reden dat ik hem in de eerste plaats contact-te, voor iets simpels.

Maar ook, ontstond de mogelijkheid om daadwerkelijk naar Siberië te gaan! De natuur in!

wordt vervolg… Mijn lijf raakt te moe nu 😉 .
Wil je dit volgen? Geef dan je email op, of let op Facebook, als je het daar leest.
Fijne avond!

20140527-212137-76897392.jpg

De dag dat ik… Dan zou ik:

De dag dat ik mag meemaken dat ik ineens 100% energie heb…

Dat ik wakker word en weet…

Deze dag droom ik…

Hoe zou het zijn? Wat zou ik doen?
De dag dat ik ineens energie overhoud en tijd.
Dat ik denken mag, zo, en nu heb ik welverdiende rust na mijn harde werken en alles is af.
Deze dag barst ik in tranen uit.
Van vreugde.
En van al die jaren onmogelijk verdriet.
Van bevrijding en verlossing.
Een ruimte waarvoor ik op mijn knieen zakken zal.
Ik zal de aarde kussen en de hemel groeten.
Alle mogelijkheden en deuren staan open en ik zal doorgaan op de weg waar ik op zit. En dan met volledig fysieke kunnen en overgave voor 100%.
Ik weet nu dat fulltime werken niet de norm is.
Dat ik met heel weinig leven kan.
Dat werken in dienst voor moeder aarde en het universum de beste en enige werkgever is die ik wil.
Dat ik alles zal doen om vrij te leven op de manier dat leven waarde geeft en er (r)echt toe doet. En van daaruit de cirkels om me heen creëren en voeden voor hetzelfde.
Dat ik zal gaan sporten en mezelf enorm fit maak.
Ik zal jou en mij en jou omhelzen.
Ik zal stralen van geluk. En wellicht even vertwijfeld om me heen kijken.

Ik zal denken, dit is het beste kado wat me ooit is overkomen…
Op mijn knieen van geluk…

20140518-123713.jpg

Wereld ME dag

12 mei is het wereld ME dag. Een dag voor bewustzijn voor mensen met M.E. Mensen waarbij er vele zo beperkt zijn dat ze niet meer buiten komen en alleen maar kunnen liggen.
Soms compleet in het donker in bed en niks kunnen.
Anderen op de bank nog wel, en wat kunnen verdragen.
Sommigen vallen flauw bij de minste inspanning zoals een paar traptreden, anderen kunnen nog wel een baantje hebben bij wijze van.
De een kan nog lopen,
de ander heeft een rolstoel, of scootmobiel,
en weer een ander,
loopt al jaren niet meer en ligt alleen maar.
De meesten worden door artsen en verzekeringsinstanties in een het-zit-tussen-je-oren hoekje gestopt, en in het laatje ‘niks aan de hand en 40u kunnen werken’ geschoven.

Deze mensen kunnen écht niet!
Uitputting, zodanig, dat zelfs in extreme gevallen ademhalen moeite kost, dat fake je niet.

Voor mij, ik heb mij veel slechter gevoeld dan ik me nu voel. Ook voor mij, zijn er momenten geweest dat ademhalen zwaar voelde, een arm optillen. Gelukkig altijd maar voor even, een paar uur, in deze extreme mate. De rest voelde ik me ‘gewoon’ uitgeput.
Voor mij, heb ik een weg gevonden die me helpt en omhoog doet kruipen. Dit doe ik, helemaal zelf, en de mensen om mij heen, met hulp inschakelen her en der.
Ook ik kom, van een tijdje alleen de bank, met nog een klein blokje beweging, en bij alles hulp in het huishouden nodig hebben. Van koken tot boodschappen tot poetsen. Hulp.
Ik spreek van geluk, dat ik nu weer zoveel zelf kan!

En deze blog, gaat uit naar mijn lieve lotgenoten, die weten hoe het is. Die weten wat het allemaal betekent. Die niks faken, maar een zeer pittige uitdaging in hun leven hebben, met M.E.

En naar iedereen eromheen, van buurjongen tot arts tot zuster. Onzichtbaar ziek, doe je niet gewoon even, voor je plezier, kan heel eenzaam zijn, en een gevecht, voor je recht of je leven. Een glimlach en een hand doen veel.

En bedankt, aan alle mensen in mijn leven die mij begrijpen, die er al 6 jaar, of korter, of langer, voor me zijn en blijven. Voor de steun, het plezier, de ruimte, en het geloof, in mij, als persoon.

Ik héb een beperking, maar ik bén een mens en vrouw en van vlees en bloed en licht en liefde.

Deze blog, gaat over stilstaan bij.

Namasté

Hieronder een foto, van mij op vakantie. En daarnaast hoe ik het heb kunnen doen, door een liefdevolle vriendin die alles voor me deed en regelde, zodat ik alle beetjes kon geven aan de sneeuw. Verder, was het liggen en rusten. En op de terugreis, voelde ik me heel slecht, zo slecht dat ik op het vliegveld een zusterpost vond en daar prikkelloos kon verblijven. Ik voelde me nauwelijks nog in staat tot lopen. Dit weet niemand echt, behalve die vriendin. Dit is iets wat ik niet laat zien, omdat dat ook niet hoeft. Ik ben wie ik ben en kan wat ik kan. Ik wil niet hoeven bewijzen dat ik iets niet kan om een ander te overtuigen die mij niet op mijn woord gelooft.
Een uitzondering, bij deze. Een foto, van foto’s…
Een foto, van de toen, realiteit. ❤
Ps. Ik heb wél ENORM genoten, laat dat voorop staan. 😃

20140507-210248.jpg

Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

Één dag in mijn nieuwe jaar, en wat doe je dan? Vroeg wakker worden en, jawel, weer, het bos in gaan!

Voor zeven uur liep ik het bos al in. En wat is dat lekker, zo vroeg, geen kip te zien, op een verdwaalde hardloper na.
Na de eerste vijf minuten bleef ik verwonderd staan. Want er was een vogel bezig, op een stam, die ik nog nooit had gezien! Een zwarte vogel, met een knalrode brede streep bovenop zijn hoofd, en een lichte snavel. Die ga ik nog eens opzoeken. Echt prachtig! En deze had mij duidelijk niet zien aankomen, want stond toch best dichtbij, een tijdje.

Verder wat konijnen die als witte hoppende bolletjes vanaf de achterkant gezien wegsprongen.

En toen, was ik op een smal pad ergens en zag ik een boom. Ja, uiteraard in het bos staan er wel meer ;-). Maar ik zag deze boom dus. Als een op zich zelf staande boom tussen de bomen. Niet eens heel groot of apart. Gewoon een kleine eikenboom. En toch, ik liep ernaartoe. Gewoon, omdat ik dat wel vaker doe, naar een plek lopen van het pad af waar ik naartoe getrokken word. En dan zie ik wel.
En bij de boom, keek ik, en zag ik, en zag ik dat het de perfecte boomklimboom was! 😀 Zelfs voor mij. Joehoe!
Dus, ja, daar ging ik, de boom in!
Wilde eigenlijk stukken verder, kon ook makkelijk, maar ik ben niet zo’n hoogte held en was bang dat ik uit zou glijden of niet meer naar beneden zou durven… Hè, bah, mijn angst verpestte het vergroten van mijn avontuur! 😉
Maar goed, stond ik toch bijna twee meter boven de grond, zoiets.
En ik hoorde op een gegeven moment wat…
Een apart geluid. Moest denken aan de paradijsvogels die ik in documentaires weleens heb gezien. Daar was er eentje van die ook zoiets aan geluid kon maken. Maar ja, ik was nou niet echt in de jungle van Borneo ofzo, hier in het Hollandse bos… Alhoewel, ik me gerust kan wanen in een ongerept bos op mijn tochten!

En ineens, zag ik het! Het was een eekhoorntje :-D. Zo leuk. En die wilde ik al weken tegenkomen in het bos. En nu zat ik in een boom, samen met het eekhoorntje wat een paar meter boven mij zat en me aankeek. En weghupte, en vervolgens weer tevoorschijn kwam. Ergens bij wat blaadjes liep te rommelen, trok, en op een tak ging zitten en een nootje, eikel denk ik, aan het pellen was! Zo leuk. Ze was het lekker aan het oppeuzelen.

Ik ging zitten op de tak, en genoot. Van een nieuw uitzicht, een nieuw perspectief, een frisse blik, zo vanuit die boom. Met mijn eekhoornmaatje.
Die naast me kwam zitten, en op mijn schouder, en mij een nootje aanbood. Een waar bosvriendje.
Oh nee…dat was in gedachten ;-).

Verhuizingen, brengen altijd weer wat teweeg. En er is altijd wel wat onrust. Gelukkig voel ik me bij deze verhuizing, as zaterdag, heel rustig erover, en geen stress. Alleen wat innerlijke bewegingen.
En soms, wil ik gewoon in een boom zitten, en het liefst gewoon daar wonen…met de planten en dieren van het bos. Dan voelt het zo gek, in die box met ramen te leven…

“Climbing trees will give you a different perspective”

20140506-091041.jpg

Hoe groen ben ik?

En dan ineens een lijstje voor mezelf, in hoe ik bijdraag aan mijn gezondheid en die van de wereld. En dan besef ik dat ik ondertussen in een paar jaar tijd aardig wat groen gegroeid ben, om het zo maar te zeggen. En dat voelt goed, heel goed.

Ik eet om te beginnen nagenoeg alleen nog maar biologisch. Sinds kort alle vlees geschrapt, na toch al niet vaak meer vlees te eten. Een logische stap voor mij, en mijn lijf gaf het aan.
Vis eet ik ook eigenlijk niet…
Wel eieren nog! Terwijl dat ineens ook veranderd is de laatste weken, totaal geen behoefte eraan!?! Geen idee waarom.
Ik volg mijn lijf, is mijn motto, die roept en spreekt en vertelt mij wat ik nodig heb. Na de laatste jaren raak ik er meer bedreven in om deze taal te begrijpen!

Dan eet ik zoveel mogelijk vers, en nagenoeg niks kant en klaar. Alle E-stoffen liggen er praktisch uit!
Niet te vergeten, suikervrij ivm intolerantie hiervoor, en sowieso stukken beter! En geen cafeïne, kan ik ook niet meer tegen… Geen tarwe, zelden. Gistvrij.
Steeds minder brood, en als ik het eet dan zuurdesem speltbrood.

Maar ook in de verzorgingsproducten is er een boel veranderd met jaren terug! Ik gebruik heel weinig zeep, en alleen een inieminie beetje en dan uiteraard natuurlijke zeep (dr. bronners amandelzeep is verrúkkelijk!!).
Shampoo: natuurlijk.
Condititioner: bijna natuurlijk…over paar weken.
Gezichtscreme: kokosolie, of andere natuurlijke olieën.
Tandpasta: maak ik zelf van kokosolie met keltisch zeezout, soms met zuiveringszout/natriumbicarbonaat.

Wasmiddelen zijn natuurlijk! En helemaal zelf maken ligt op mijn to-do lijstje.

En ja, voor de vrouwen… zelfs de giftige onnatuurlijk tampons en maandverbanden geschrapt! Natuurlijk dus. En wasbaar. Jákhh! Wasbaar? Yup, en over die eerste angst en het idee heen gestapt van onze aangeleerde ideeën en gemakzucht dan is het echt helemáal niet zo erg. En het bevalt mij méér dan goed! Alhoewel sommigen nu misschien iets van mij gaan denken…haha. Mijn grote reden was vanwege vele klachten met menstruatie. En het leek me ineens onnatuurlijk om er een tampon in te stoppen… En als je je dan gaat verdiepen gaat er ineens een wereld open!

Oh ja, en ik had altijd enorme krampen, helse pijnen, niet kunnen functioneren… Altijd aan de pillen, pijnstillers, behalve ibu want daar kan ik niet tegen. En toen op een moment suprème die ook niet meer werkte en ik de wanhoop nabij was, oh nee, die was er al… Ging ik graven in mijn kruidenkennis. Ik had niet alles in huis, maar wel de échte kamille, de geneeskrachtige soort, waar ik een thee van heb gezet, heel sterk, en met geduld 10 min heb laten trekken terwijl ik kronkelde van de pijn.
En serieus, na een aantal minuten werkte het!! De krampen verdwenen en ik kon weer ademhalen. Ik dacht natuurlijk van tevoren, dit gaat niet werken, te simpel en te veel pijn. Maar ik heb nu verschillende maanden het tegendeel bewezen gekregen.
Voor mij geen pijnstillers meer in die periode, nee, gewoon sterke thee van kamille. Een glas telkens als ik het op voel komen en ik heb rust!
So in love with nature.
Net als natuurlijke kruidenmiddelen tegenwoordig bij wondjes etc. Ik doe niet voor niks de opleiding. En ben al meerdere keren versteld doen staan van moeder natuur hierin!

Wat volgt er nog? Nou, wonen natuurlijk, natuurlijk ;-). Ik doe voor de tweede jaar op een rij met moestuin in potten. Dit jaar krijg ik een tuin erbij! Als ik verhuis de 10e mei. De verhuizing daarna, is natuurlijk naar mijn eco woon en leefplek :-).

En ook heb ik het liefst alleen nog maar kleding gemaakt op een duurzame, en vaak dan ook kwalitatief een stuk beter! (Merken jullie ook al die gaten tegenwoordig op die vroeger nooit verschenen??)

Zo, dit werd iets langer dan gedacht. Toch leuk, voor mezelf om alles onder elkaar te zien!

Weet wel, elke stap is er een. Ik ben ook ooit begonnen…met alleen biologische eten een beetje. Mede door mijn gezondheidssituatie en een dieet destijds, wat het allemaal heeft uitgebreid gaandeweg. And I feel good!

Heb jij al wat groens in je leven? 🙂

Namasté

20140430-145446.jpg

20140430-145453.jpg

20140430-145503.jpg

20140430-145512.jpg

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg