Siberie verslag 1, afzien

35 graden, zit je net, stormt een peleton muggen op je af. Hè? Maar het is pas 14u? … Oh, dit is normaal hier? Oh…
En of dat niet genoeg is, want nee de muggen hebben vrienden meegenomen. Deze heten horzel. En horzel doet vrolijk mee, als je blote huid hebt. Of dunne kleding. Net als de mug trouwens. Bij ‘dunne’ kleding. Strakke kleding.

Soort welkomstcomité. Welkom in Siberië! Anouk.
Of beter gezegd: Welkom in Siberië! Anouks bloed…
Ik zie ze nog grinniken. Die in dat comité zitten.

Week 1 begint. Verzengende hitte, lange kleren aan om de comfort van jeukvrije plekken te bewaren, ongeacht hitte…
En probeer dan maar eens ’s middags te rusten in je tent, mét muggengaas! Dat dan weer wel :-D. Maar 35grd volle zon, geeft in je tent, in de zon (geen bomen op het stuk tentenkamp)… Juist. Sauna. Niet geschikt voor een paar uur liggen en rusten…

Dan denk je, ik, natuurlijk, jééé! Er is een meer! Mijn douche en koelkast voor de komende tijd. Heerlijk afkoelen! En ik houd werkelijk van natuurwateren. En het was ook werkelijk prachtig. Ik werd enorm blij ervan. Even…
Ik kan je namelijk één ding vertellen. Zitten de muggen en horzels overdag op het open veld? Dan zitten ze zeker tussen de bomen bij het water. Dus mocht je dan heerlijk ontspannen willen afkoelen en douchen? Dan kun je, en ik kan het weten, beter niet gaan.
Zodra ik mijn kleren uitdeed, was het van 1 peleton naar 10 gegaan. Eenmaal in het water hadden de muggen geen kans. Alleen, daar dachten de horzels weer anders over. Altijd wel 1 of drie die je hoofd genadeloos aanvallen. En mocht je ze in het wateroppervlak krijgen? Ze blijken meerdere levens te hebben en gewoon weer weg te vliegen (en je opnieuw aan te vallen). Lucky bastards. Het mooie meer wat ik 5 seconden heb gezien zag ik nergens meer.
Heerlijk. Ontspannen…

😉

Onbewuste gedachte no1: waarom bén ik hier?

Maar goed, dit was ná mijn reis. De reis waarvoor menigeen wel wat zorgen had voor mij. Wat toch wel erg zwaar zou zijn. En waarop ik alleen maar dacht, ach en hoezo, we zien wel. Misschien toen al een overgave. Want wilde ik komen waar ik wilde zijn, dan was reizen onvermijdelijk. En wilde ik zo goed mogelijk reizen? Dan was druk maken over mogelijke gevolgen of momenten wel het laatste wat ik moest doen… En blijkbaar ging dit vanzelf! Een knop om.
Ik gaf me volledig over. De reis ging, van moment naar moment. Ik had rolstoelhulp geregeld. Schaamtepunt over…. Wat was ik er blij mee!! Spaarde op Schiphol zo wat energie. In Moskou werd het onduidelijk dus heb ik een flink stuk gelopen.
En de engelen hebben me echt wel geholpen. Alles verliep soepel. Bij geld wisselen liepen er ineens twee Nederlanders met ervaring en ik besloot daardoor niet daar te wisselen. Wat me flink wat euro’s scheelde bleek het! Toen ik later gewoon een bank vond.
Ik kwam vrijwel meteen een Russische meid tegen die in Vancouver woonde en alle borden kon lezen wat werkelijk enorm scheelde. Russisch, is een totaal ander schrift… Niet te ontcijferen, voor een leek. Ik moest namelijk, net als zij, van de ene naar de andere terminal. Wat niet zo voor de hand ligt in borden en wegwijzers in Moskou blijkt. En door haar hoefde ik 0,0 energie te besteden aan zoeken, vragen aan niet engels sprekende Russen in gebarentaal, enzovoorts. Alleen maar samen lopen. Met mijn bagage op een karretje welke door zou zijn gegaan naar mijn eindbestemming maar plots toch op de bagageband verscheen in Moskou… Oeps? Een geluk, wederom, dat ik dit zag!

Doodop checkte ik me opnieuw in. Regelde rolstoelhulp (wat uiteindelijk een superleuke Rus bleek te zijn met wie ik communiceerde via een vertaal app. Gelachen. Wensde hem op de terugreis weer. Dan zou ik blijven. Tevergeefs. Ik kwam thuis.) Ging wat drinken en eten en liet mijn tranen lopen. Sjonge…wat voelde ik me uitgeput even…
Ik liet het gaan. Troostte mezelf. Steunde mezelf. En ik was, onderweg. Nog even meisje. Nog even. Nog maar 1 vlucht. Je kan het!
Het leuke weer ook. Vliegangst bestaat niet meer! Bij overgave verdwijnt deze als sneeuw voor de zon. Dat gebeurde al bij vlucht nummer één. Alsof het simpelweg een keus was dat me daar druk over maken echt heel dom zou zijn nu. Haha. Dat was het ook. Dus liet ik dat meteen los.

En ’s avonds, lokale tijd, kwam ik aan in mijn hotel. Waar de engelen me hielpen aan een hotelkamer zonder buren en volledige rust hoog bovenin. Ik stapte de drempel over van mijn hotelkamer, heerlijk schoon, fris luxe, deed de deur dicht, en slaakte een kreet! Rende op het bed af en liet me als tiener vallen op het bed met een glimlach van oor tot oor. I HAVE MADE IT!

20140909-114456-42296250.jpg

20140909-114457-42297380.jpg

Advertenties

Reiziger…lief lichaam reis je wel met me mee?

Ik voel mij ergens diep van binnen, bij het lezen van een mooi boek, over ja…wederom het land Mongolië…echt dat land! Dat heeft zo’n gigantische aantrekkingskracht op mij sinds een jaar en blijft spontaan als ik er niet meer aan denk op mijn pad komen… Maar goed, ik voel mij dus een reiziger in hart en nieren. Daar ergens diep van binnen. Als een thuishaven. Best gek eigenlijk.
Ik lees over avonturen, en herinner mijn eigen.
Ik voel de reis, en herinner mijn eigen reizen… Mijn overgave aan alles op dat moment. Mijn moed en durf en relaxedheid vaak. Mijn ik-kan-de-hele-wereld-aan-gevoel.
Ik voel mij die reiziger, wat enorm aangewakkerd wordt het laatste jaar.

En tegelijk, voel ik de andere kant. De wetenschap. Sinds ik ziek raakte bijna 6,5 jaar terug.
Ik ga naar Siberië, voel de vrijheid. Voel me dichtbij Mongolië 😉! (Wie weet wanneer ik daar kom) En nu, weet ik ook, ik kan niet zomaar alles. Ik denk na over tijden, over plekken, over vliegreizen en hotels, over nachten, over het zorgen voor mijn fysieke huishouding met die al 6 jaar durende (in dit geval toch echt een) last.
Ik maak me zorgen, over of ik wel genoeg rust kan krijgen, of ik de reis wel aankan, zeker nu het ineens sinds een paar weken, na een jaar stabiel en stapjes omhoog, even een stuk slechter gaat met me.., of men wel begrip zal hebben daar van de mensen die er ook zullen zijn als ik niet kan, of dat ik continu moet gaan uitleggen hoe het zit om de snapfactor te creëeren.
Of ik mezelf een marteling gegeven heb met deze reis of een prachtcadeau…

En dan, in dit besef, vervloek ik mijn beperking.
Ik kan niet meer zomaar op reis, gewoon alleen een ticket boeken en gaan. Ter plekke wel zien en alles regelen en op me af laten komen.
Ik moet nu zoveel mogelijk proberen te regelen, en loslaten, dat ik fysiek het minste last zal hebben om niet in een drama te geraken en uitputting… Ik heb angsten te overwinnen. Zorgen. En een momenteel verdomd lijf dat me in de steek laat de laatste weken en vrij weinig kan ineens. Iets wat al deze zorgen en angsten heeft aangewakkerd. Hiervoor was ik namelijk ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Ik maakte me geen zorgen.
Nu vraag ik me heel soms af, kan ik nog wel gaan straks…? Gaat het gauw beter? Alsjeblieft…..
Ik wil zo graag op reis. Zo ontzettend graag! Het is bijna iets wat ik heel hard nodig heb. Zo’n gevoel.

Angsten zijn verraderlijk… Lichamelijke beperkingen ook… Ze slokken zo als je niet uitkijkt je plezier op. En in dit geval van zoiets iets bijzonders waar ik alleen maar van wil genieten!
Van dat ik ondanks beperking wél kan gaan. Me opnieuw avonturier voel en reiziger. Een nieuwe reis van mijn leven meemaak. Mijn gezondheid verbetert en me ondersteunt. Een deel van mijn pad… ❤️
En weten doe ik wel, diep van binnen, dat ik zal gaan. Gelukkig. Alleen even moeite met vertrouwen en dat weten te vinden en voelen,

Ik zal alles accepteren wat gebeurt. Snel of uiteindelijk eens.
En ook, duim ik nu twintigduizend duimen tegelijk, dat ik heel gauw weer opkrabbel en al het vertrouwen 100% terug voel en vol goede moed en met plezier naar mijn reis toe kan leven. En de reis kan gaan beleven.
Want eigenlijk, heb ik er zoveel zin in! En ben ik dolblij hiermee van binnen :-).

Soms, is alles onduidelijk…
Het leven.

Namasté

20140630-214814-78494974.jpg

Een heleboel ietsjes…

Iets met zelfbewustzijn, enzo…
Iets met leuke uitjes…
Iets met optredens bijwonen op een kruk…
Iets met leuke post…
Iets met mannen…
Iets met studeren…
Iets met pijn in de pols van het tikken…
Iets met toekomstplannen…
Iets met gedachten-vol…
Iets met Bridget Jones acties…
Iets met veel willen…
Iets met plezier maken…
Iets met weekendjes weg…
Iets met diepgang en zin-geving…
Iets met mogelijkheden…
Iets met vooruitzichten…
Iets met avontuur…
Iets met ontdekkingstochten…

Iets met…. Het leven! 😊

20131006-165938.jpg

20131006-170853.jpg

La France en een retourtje terug naar mij! :)

Dag 2 in de avond, onder de warmtelamp. Bewolkte en een vrij frisse ochtend gehad na regenachtige momenten gisteren. Gelukkig uiteindelijk weer zon, toen ik inmiddels in bed lag… 😉 De slaap liet op zich wachten dus trok mijn bed uit en warempel, de zon! Meteen bikini aan en nog uur op ligbed van de zon genoten voor ik weer m’n bed in kroop.
Later weer opgestaan en zag nog zon uit het raam dus zelfde stappen meteen herhaald. Met 5 min in de zon was de zon weg…!?!
Wandelen dan maar. En oh….wat een plaatje, mooie huisjes, op de heuvel, uitzicht over uitgestrekte vergezichten vol idealistische denkbeelden en romantiek. Hoe prachtig.
Deze dagen, in deze contreien, doen allerlei herinneringen naar boven halen, van reizen en vakanties welke ik heb gemaakt. Van Australische boerderij levens naar kusten in Mexico en binnenlanden van Canada. Tussendoor nog Portugese avonturen gemengd met Ecuadoriaanse en Peruaanse enzovoorts…
Wat een rijkdom, wat een luxe, zulke mooie omgevingen al mogen aanschouwen. Voor altijd in mijn geheugen gegrift, dat weet ik zeker. Avonturen, dromen, wensen kwamen samen.
En nu, met deze vakantie in Zuid Frankrijk in de heuvelen van Frejus, raak ik enthousiast. Om weer te reizen. Ik voel weer hoe het is, ‘buitenland’, waar alles natuurlijk fijner is ;-). Mijn laatste alleen-avontuur is alweer 4,5 jaar geleden. Het zal niet mijn laatste zijn, dat weet ik zeker.

Net genoot ik van een zonsondergang, over de lagen van moeder natuur, lagen van bebossing en heuvelen in de verte. Elke laag zijn eigen kleurnuance en gloed… Met de zon, die steeds warmer kleurde. De lucht die in zijn sporen volgde, met zachte strelende wolkformaties, als een waaier, vanuit de plek waar de zon gedag ging zeggen verspreid. Werkelijk prachtig!
En krachtig, toen ik op de pilaar voor het huis toeschouwer mocht zijn, een deelgenoot. Letterlijk voelen stromen…
Nu zit ik onder de luifel, de kikkers hebben hun concert gehouden, de krekels zijn in volle gang, thee staat naast me, de kaarsjes branden, de lucht maakt zich op voor complete duisternis, helder donkerblauw, waar straks de eerste sterren verschijnen mogen.

In stilte, ben ik, aanschouw ik, geniet ik.
Van het fenomeen genaamd leven.

Ja, ik ben me zeer bewust, mijn gezondheid is op zijn retour. En dan wel op zijn retour terug naar mij!!!

20130507-212657.jpg

20130513-231100.jpg

Ps. Mijn voeten hebben vandaag de middellandse zee weer eens aangeraakt! 😉