Staren naar regendruppels als natte parels

Ik staar naar buiten en ik zie, regendruppels aan de railing, regen in de lucht, natte bladeren en takken, ramen en een natte verzameling van bakken en potten als moestuin. Nog heel even wachten….dan komt de zon en warmte vast wel weer…toch?…
De vogels doen hun best en zingen tussen de natte parels van de lucht door.

Mijn lijf doet druilerig mee, met de miezerige grauwe lucht, hoofd vol plannen en ideeën die met de vogels mee willen doen toch even on hold, alsof er een extra rustperiode ingelast wordt. Zou ik het nodig hebben? Voor wat komen gaat?
Ik stel mezelf voor, de laatste loodjes van de jarenlange beperkingen in mijn leven, daarna floreer ik en mag ik weer meedoen. Meedoen met de andere leerlingen van deze universele klas! Nog even blijven de deuren dicht, de deuren die naar de wolken en buitenlucht op de speelplaats van het leven leiden.
Nog even teruggeworpen op mijn bank, onder fleecedekens en met kopjes thee die ik gewoonweg vergeet te zetten…
Nog even vanachter mijn glazen kristallen huisje, bezien en bezinken, bevoelen en beworden…

De periode van transformatie.
Yoga trekt mijn aandacht, een paar weken om de paar dagen in onvermogen en posities gemaneuvreerd. Soms bij het ochtendgloren, soms voor het slapen gaan.
Meditaties rollen uit mijn lijf naar voren, de mooiste ontstane momenten.
Ik ben in beweging, letterlijk, en figuurlijk, stap voor stap, sta weer even stil, voor ik weer, oké met lichte ongeduld, in beweging mag komen.

Voor alles is een tijd en plek.
Laat het dan maar hier en nu zijn!

20130628-123111.jpg

Emotie, want ik mis mijn spiri-cocktailfeestjes! ;-)

3 yoga ochtendsessies verder, niet allemaal om 7u ;-), vele slechte nachten, een shiatsubehandeling vandaag, en nu in afwachting van een logeerbezoekje van goede vriendin!

De shiatsubehandeling dit keer, ik was supermoe want om 8u yoga gedaan en niet meer in bed kunnen kruipen om om 11u bij mw shiatsu te verschijnen. Welke net afgestudeerd was en wel!
En verwonderlijk, eíndelijk, deze keer weer iets anders gedaan gedeeltelijk en voelde me toch lekker erna! Ben vanmiddag wel mijn bed in gekropen maar heb nagenoeg niet geslapen. Wilde weer opstaan! Met het oog op vanavond toch maar even rustig gehouden ;-).

Maar wat ontzettend fijn is het om weer zo’n goed gevoel te ervaren zeg! Door alle slechte nachten de afgelopen maand, functioneer ik nog redelijk gelukkig, maar wel continu zo’n waas van…tja…van wat eigenlijk!?..over me heen.

Ik had ook even een emotiemomentje vanmorgen voor we begonnen, ineens een kort zinnetje maakte me bewust van een gevoel en emotie. Van verdriet en ontlading. Van besef dat het inderdaad niet altijd meevalt nee… En ja, dat ik óok daar best wel eventjes van mocht tranen laten. Het mocht laten zijn.
In een klap een besef dat ik zo heerlijk mijn weg aan het bewandelen ben, op mijn manier mijn mogelijkheden zoek én ze benut, en hoe gewoon het is dat ik leef op deze manier. Wel met een megavette beperking vooralsnog… En gek genoeg, sta ik daar nauwelijks nog bij stil!? Dat brengt ook een besef dat het dus eigenlijk heel goed met me gaat als mens, dat ik leef en geniet en blij ben, mogelijkheden zie en ernaartoe werk, dat ik ben.
En ja, dan is zo’n moment als vanochtend wel erg oké, welkom, fijn, nodig en ontladend. Want ik zou zo maar even blijven hollen en niet meer stilstaan ;-).
Geduld, is namelijk niet mijn sterkste kant en daarom ook een misbruikte motivator het ‘geen-geduld’ met als risico door te walsen en vooral niet stil te staan en te voelen als ik zo lekker in de flow zit :).
Dus ik vond het een fijn kadootje, van mijn ziel, om even te beseffen en voelen dat het ook af en toe best zwaar is en niet leuk, hè lieverd? zeg ik dan. Het is goed, het is oké. En nee, het is ook zeker niet normaal om 31 te zijn en niet de hele wereld te kunnen verkennen op je blote voeten en tigduizend opleidingen en cursussen te doen en spirituele cocktailfeestje te geven ;-). Haha.
En dan ben ik toch even trots, op mezelf, dat ik het zo doe. Dat ik heerlijk genieten kan en me blijkbaar niet in een leven vol lijden laat vallen maar leiden en zijn heel hartelijk tot me neem.
En dan geniet ik van de tranen van ontlading, van de ruimte van mijn ziel, van besef dat ook ik weleens een paar armen om me heen geslagen nodig heb. Gewoon heel eventjes maar natuurlijk ;), dat is mens-zijn. Dat ik mens-ben.

20130613-172830.jpg

20130613-172850.jpg

Tapenades, zon, en geschikte functies nog onbekend

Mijn vakantie zit er alweer op!
Ik heb overheerlijk genoten van een weldaad aan mooie omgeving, rust, bloemen en kruiden in bloei in uitgestrekte velden van ongerepte natuur, zonsondergangen, zwemmen, natuurwonderen in alle ruigheid met rotsen en kliffen, zeewater aan mijn voeten, biologische superwinkel om de hoek, tapenades en geitenkaasjes, Franse haperende met roest aangetaste zinnen 😉 , etcetera, etcetera.
Al met al, een genot dus! En mijn zongebruinde huid laat het me dagelijks nog zien, in de spiegel.

Ondertussen teruggekeerd, in alle volledigheid. Ik heb mogen ervaren dat het fysiek duidelijk beter gaat dan een klein jaar terug. Toen ging ik een weekje in de buurt hier in een huisje, ik ging nagenoeg nergens heen, alleen maar rust en voelde me vaak knap beroerd. En nu, ik heb een vliegreis gemaakt (zonder klamme handen dit keer 😉 ) en de dag erna nauwelijks last van. Ik heb een tocht gemaakt in auto 1,5u heen en 1,5u terug, als bijrijder wel, naar gorges, daar getoerd, uitgestapt en verwonderd gekeken, mini klauterroutetjes naar uitkijkpunten, picknick (en lig-rustmoment) aan de oever, om in totaal 6,5u weg te zijn geweest! Ik ben uit eten geweest, korte zit. Een marktje bezocht, terrasje gepakt, snuisterijen gekocht.
Ergens gaat er hier iets heel erg goed vind je ook niet??
Het bevestigt eens te meer dat ik mijn juiste weg wandel, de ontwikkelingen doorga die erbij horen en dat deze zaken zijn vruchten afwerpen. Alle geduld mag ik hebben want gestaag vooruit gaan is vooruit gaan.
Ik kom er wel.

En zéker zonder het UWV. Waar ik vandaag weer was bij de arbeidsdeskundige, die ging beoordelen en onderzoeken en kijken wat ik zou kunnen doen. Duidelijk aangevend dat hij alleen het advies van de verzekeringsarts middels de door hem opgestelde FML (functionele mogelijkheden lijst) volgt. Dat ik problemen ervaar met reizen (nee mensen, niet vliegreizen een keer per jaar 😉 ) zelfstandig, gaf hij aan, ‘de verzekeringsarts denkt vast dat hier geen probleem mee is’.
Mijn broer was mee, en gaf ook aan dat het bijzonder slecht in elkaar zit zo. Zeker met zo’n aandoening als de mijne. En nog even dat die artsen dan blijkbaar zeer incapabel zijn in juist beoordelen wat iemand kan. Terecht. Dat was natuurlijk ‘uw mening’. 🙂
Het verwonderd me, en raakt me ook wel emotioneel als ik daar ben, hoe er geredeneerd wordt. Hoe onmenselijk er met je omgegaan wordt, en eigenlijk hoe er met je gerekend wordt. En dan te bedenken dat ik iemand ‘ken’ die jaar in jaar uit afgekeurd word op rugklachten en vervolgens doodleuk her en der schoonmaakwerk doet… Dan breekt je klomp wel even. Van die persoon, en van hoe ze bij het UWV handelen. Mijn geschikte functies zijn trouwens nog niet bekend, dat volgt later nog, voor de nieuwsgierigen.

Ik heb behoorlijk geluk, in zekere zin, dat ik niet per se hiervan afhankelijk ben. Dat ik een keus heb. Dat ik niet tot in het einde der tijden hoef te strijden voor mijn menselijk recht en eerlijkheid en oprechtheid.
Ik heb mijn weg gevonden, en zal deze bewandelen. Komend jaar ontdek ik nog veel meer, in mijn 31e levensjaar. Mijn groei zal ver(der) gaan. Krachtig zijn. Daarom, zijn dit de laatste staartjes van mijn ervaring met deze instanties. Omdat ik dit er niet bij kan gebruiken. Mijn kostbare energieke momenten in de week zal ik besteden aan mijn ontwikkeling, daarmee en tegelijkertijd mijn herstel, en het gaan van mijn weg. Om tevens uiteindelijk weer in eigen onderhoud te kunnen voorzien, en dan als zeer rijk mens, ‘in hart en nieren’!

20130515-200828.jpg

(Grootmoeders tropische tip van de week nog even: Voor ik wegging heb ik een prachttip gelezen via een FB genootje. Kokosolie! Een bijna vergeten natuurlijke zonnebrand. En laat ik dat nou in de kast hebben staan. Extra vierge, ruikt nog lekker ook. En zowaar, het ging super hiermee! (Uiteraard geen bakuren maken in de volle Zuid Franse zon en tijdig schaduw pakken en het lot niet tarten qua verbranding 😉 ). Ik heb nog nooit zo’n mooi egaal kleurtje gekregen! Kokosolie houdt uv-straling tegen. Voor mij geen kankerverwekkende zonnebrandcrèmes meer.)

20130515-200948.jpg