On a mission. Verantwoordelijkheid en échtheid…

Dieper in de kern…
Soms is het de wens van je hele wezen, zonder dat je het zelf door hebt…
Mijn lichaam is zo’n lichaam, die dat aangeeft dan. En soms, heb ik een tijdje nodig voor ik haar taal begrijp.
Ik kom erachter, of heb in ieder geval een vermoeden, dat mijn lichaam mijn gids is en mijn leven in het teken staat van mijn persoonlijke missie. Dat klinkt nog logisch, ergens.
Ik heb het gevoel, dat het voor mij niet bestemd is af te wijken, geen greintje, op het zijpad waar ik me te goed kan doen aan verlangens en plezier, allemaal korte termijn en dus tijdelijk, en zeker wel leuk, daar niet van! Het zijn die verlangens gestuurd vanuit het ego, de gewone pleziertjes die we in onze huidige wereld blijkbaar zo geleerd hebben nodig te hebben. Voor sommigen bestaat het zelfs alleen nog maar daaruit.
Het zijn die ‘even dit want dat vind ik zo leuk’ en die ‘even dat, dat gun ik mezelf gewoon even’, de ‘ja maar een keer moet kunnen’ en ‘ja maar jezelf ook een keer verwennen (schijnbaar)’ uitstapjes die af-wijken van een missie, die ‘ont-spanning’ geven en de boel schijnbaar relativeren. Maar die ook constant nodig zijn om dat gevoel wat je ervan krijgt te vervullen, aan te vullen, te ervaren. Als een soort verslaving. Het zijn de snoepjes voor iemand die een dieet volgt en vindt dat een snoepje heus wel moet kunnen. Of dat ene wijntje, ach, dat is vast zo erg niet.

En ja, misschien is het zo. ‘Moet’ dat ook gewoon kunnen.
Alleen kijk ik er anders tegenaan… Is het een levensstijl. Of beter gezegd, ben ik er anders tegenaan gaan kijken in de loop der jaren. Deels vanwege ‘moeten’, maar ook vanwege kiezen. Het zijn de excuses die we onszelf maken, waarmee we handelingen goedpraten om zo onder de verantwoordelijkheid, eventjes, van het leven uit te komen. Om ons niet te verbinden met consequenties, ze in ieder geval te bevriezen, het gevoel daarin.
En ik, wil volledige verantwoordelijkheid voor mijn leven. Iets wat ik nóg eng vind af en toe om uit te spreken! Verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven… Pffff, dat klinkt… zo… groots…
En ja, ik heb al een hele tijd terug dit besloten, dat ik mijn leven met een doel leven wil, met een missie. Ook al weet ik niet een eindpunt, het is wel voelbaar, door het luisteren naar mezelf en de kern weet ik welke stappen ik maken mag, en kan. De weg van het hart, de ziel, het universum. Voor mij is het ondertussen voelbaar.

Vandaag, heb ik even heel sterk het gevoel dat ik zo’n leven heb waarbij ik recht op mijn pad zal blijven lopen, dat ik de meeste verleidingen van de zijlijn beter kan laten staan. Voor een groter doel. Voor de lange termijn. En anders, helpt mijn lichaam me wel herinneren… Ik kan mokken als een klein kind hierom in mijn binnenste, wat ik ook heus weleens doe ;-), maar tegelijk voel ik ook bij zo’n besef weer een hele grote rust over me heen dalen. In me neersijpelen. Van dat het goed is, en erg fijn ook. Ik hóef niet meer, meer ernaast, want het is al genoeg.
En gelukkig, of helaas (afhankelijk van hoe je er naar kijkt), maakt mijn situatie dat ik moet kiezen tussen ervaringen, ik heb niet de luxe ze allebei te doen. Ik moet kiezen, tussen wat ik wil en wat ik écht wil. En als ik daar goed in zak, over denk, dan is het antwoord duidelijk. Ik wil namelijk écht! Het pure, de kern, de zuiverheid, hierin zit alles.

Dat deze dag me weer wat heeft geschonken, een hernieuwd besef, her-ontdekt en weer ervaren. Het lijkt me een mooi plan om deze zachte wetenschap te laten zijn, in mij, waar ze op dit moment weer is binnen gekomen.

Namasté

20131108-180050.jpg

20131108-180128.jpg

Advertenties

Waarom loop ik de weg die ik loop?..richting droom

Waarom loop ik de weg die ik loop?
Vele vragen komen langs, en antwoorden ook welke ik niet altijd in woorden kan uitdrukken, maar die in mijn gevoel en beleving nestelen. Een weten…
Dit is zo’n bijzondere tijd. Voor de wereld, voor individuen. Er is veel aan de hand, in beweging.
En ik? Ik voel heel veel…

Ik maak keuzes, welke ik vroeger baseerde op wat hoort, en wat verwacht wordt, en hoe ik zou moeten leven. Alles op het externe beeld gefocussed.
Tegenwoordig, lijk ik mezelf te leiden vanuit een andere beweging, mijn hart. Zo noem ik het.
Ik herinner me de eerste stappen, en de vragen, en de onduidelijkheden. Want immers, ik wist niet meer waar ik heen ging, in figuurlijke zin. Geen vast plan, alleen gevoel en zielendrang…, van daar moet ik naartoe. Die moet ik opzoeken. Dit voelt wel als iets goeds. Allemaal ‘vage’ hints een bepaalde richting uit, die ik nooit had gevolgd, als ik niet mezelf was gaan leren te voelen, en te luisteren, naar die binnenkant. Naar net dat beetje meer.

Zo ben ik gestopt, voor zover dat lukt..😉, met de ‘ja maar als ik dat doe dan…toch?’, of de ‘wat zullen anderen wel niet denken..’, en de ‘dat kan toch niet, hoe moet ik dan…?’, ‘dat kan ik toch niet? Met mijn lijf..? Alleen?’
Enzovoorts enzovoorts. Allemaal denken gecreëerd vanuit angst en beperking, geleerd door opgroeien en de samenleving. Het gemiddelde plaatje wat hoort, want anders ben je raar. En raar zijn is niet goed. Nee. Rare mensen zijn niet goed en moet je mijden, of belachelijk maken, uitstoten…
Terwijl ik er al lang achter ben, dat ‘raar’ zijn misschien wel hele interessante mensen kunnen zijn! Niet alledaags, denken voor zichzelf ipv volgen van de massa, andere visies hebben waar ik mezelf voor open zet tegenwoordig, ipv ze meteen bij het grof vuil te zetten. Nee, tegenwoordig ga ik af op mijn gevoel, wat ík goed vind voelen, wat bij mij past, wat resoneert met mijn ziel en zijn.
Er kunnen nog steeds genoeg langskomen welke ik raar vind.., maar ik oordeel niet meer dat het dan belachelijk is, of niet klopt, want dat ík me er niet in kan vinden, betekent nog niet dat ik almachtig ben en dat dat dus niet kloppen kan. Ík resoneer er niet mee, maar probeer er lering uit te halen, of laat het links liggen, als het niet verenigbaar is met mijn zijn.

Mijn droom, al jaren in iets minder bewuste zin, maar steeds sterker naar de voorgrond, is om uiteindelijk zelfvoorzienend en ecologisch te wonen. Een huis, gemaakt van natuurlijke materialen, waar kan, isolerend, met de krachten van de natuur mee. Een watervoorziening door een put, regenwater, stroom door de zon, waterfilteringssysteem, groenten en kruiden, kleinvee evt, geneeskracht uit de natuur, permacultuurprincipes.
Helemaal in balans, zoveel mogelijk, met de aarde en natuur.

En nee! Geen geitenwollensokken en Jezus-sandalen en ongewassen en al die cliché beelden. Je zou aan mij nu ook niet zien dat ik zo een iemand ben (je weet wel, die weer in dat hokje past 😉).
Maar ik zou wel willen leven, zoveel mogelijk in balans met de natuurlijke omgeving, en er zit een extra voordeel in voor mij.
Ik verwacht namelijk niet 40u te kunnen werken óoit… 20u waarschijnlijk ook niet. Als ik slim ben, dan zorg ik voor zo min mogelijk vaste lasten, en zo goedkoop mogelijk wonen. Dat ik vrij ben, en maar een klein beetje kost moet verdienen ernaast wellicht. En uit vrije wil mijn werk verder mag uitvoeren, omdat ik mensen wil helpen, niet omdat ik geld moet verdienen om brood te kunnen kopen. Dat is mijn droom dus, en wens.

En ik begin, met een kruidenvaklopleiding, binnenkort. Geen idee echt waarom ik die ‘moest’ doen buiten dat het me gewoon ontzettend interesseert en ik liefst álles wil weten, maar het zal me steeds meer duidelijk worden. Nadat ik dit jaar ineens wilde moestuinieren, me met de aarde wilde verbinden, een korte kruidencursus doen, me verbinden met de krachten der natuur, een Ardennen week doen, naar een Sjamane gaan omdat het in me opkwam en blijkt een grote lering voor me te zijn, net dat zijweggetje pak ipv de standaard weg in het bos en dan…, geleid, vanuit binnen.

En weet je, het gaat me gewoon lukken!
Die droom, die komt er, of hoe het uiteindelijk er ook uit komt te zien. Hoe raar, hoe gek, hoe afwijkend van de norm het ook moge zijn in de ogen van velen, ik lach straks, hartelijk, wanneer het mij gelukt is en ik gelukkig in mijn tuin zit ☺.
Mijn motto tegenwoordig is o.a. ‘ik zie wel waar het schip strand’ (en dan hoeft het niet te stranden omdat het vast zit, maar gewoon gearriveerd is op bestemming 💜).

En waarom loop ik dus de weg die ik loop? Daarom dus… Omdat de weg me daar naartoe leidt… Puzzelstukjes vallen op zijn plek. Het is de bedoeling.

Vanzelf, wordt alles duidelijk, geniet maar gewoon van de weg!

Namasté

Nou, en deze verschijnt nu ineens, en welke ik delen wil met jullie!:
“Als we onze ideeën over hoe het leven zou moeten zijn
los kunnen laten, dan begint het leven
zijn magische eigenschappen te openbaren.
Adyashanti”

20130902-120702.jpg

20130902-121436.jpg

En één waar ik volledig achter sta…:

20130902-121811.jpg

Cadeautjes, zichtbare en onzichtbare

Soms ontvang je ineens cadeautjes, ze kunnen zichtbaar en tastbaar zijn, maar ook onzichtbaar en ontastbaar zoals een bijzondere ontmoeting met iemand, beide hebben een energie die doet creëren en stralen. Harten geopend en warmte gecreëerd.

Van de week ontving ik een superleuk pakketje, van iemand die ik eigenlijk niet echt ken, alleen een beetje, via de post. Ze zou me wat opsturen, ik dacht cakemail, en ontving uiteindelijk allerlei leuke cadeautjes gevuld met lekkers en begeleid met kaartjes met inspirerende teksten. Ik vond dit zo speciaal dat ik me even heel bescheiden afvroeg, waar heb ik zoiets leuks nou aan te danken?! Met blijdschap in mijn hart maakte ik ze open en las een paar kaartjes:
‘Wie zijn eigen tuintje wiedt, ziet het onkruid van de ander niet.’ (Ja ik heb een moestuintje sinds kort en geniet er intens van! 😀 )
‘Een hart dat geeft, ontvangt’ en deze is zo mooi!
‘Alles wat je aandacht geeft, groeit.’
‘Liefde is de enige zinnige en bevredigende oplossing voor het probleem van het menselijk bestaan’

Dat is misschien nog wel de meest mooie en sprekende voor mij, iets waar ik volledig naar probeer te leven.
Liefde, dat uit je hart komt, gevormd wordt en onuitputtelijk aanwezig als je je hart altijd open kan laten zijn, je hart kan laten zijn.
Iets wat nog helemaal niet zo makkelijk, en zeker niet vanzelfsprekend is! Door allerlei gebeurtenissen in het leven, sluit een hart zich, soms volledig met 20(000) sloten…, soms tijdelijk of af en toe.
Ook mijn hart, sluit zich af en toe, en ik ben me er tegenwoordig van bewust. Vaak heeft het te maken met angst, of eigenlijk wel altijd. Het is liefde of angst…dus angst kan de liefde uit/in het hart doen sluiten, en liefde kan angst doen verdwijnen. Waarom lijken we dan toch vaak te blijven varen op angst als duidelijk is dat liefde zoveel mooier is? Daar komt dan weer een angst om de hoek, angst om pijn, angst om verwachtingen, angst om etc etc etc.
Terwijl als je kijkt naar die allesomvattende liefde, deze voelen kan, dan is niks anders, geen angst, meer belangrijk, die doet er simpelweg niet toe!
Dan staat angst voor ego, en liefde voor de ziel.
Zoiets dus.

Namasté

Ik omarm de liefde en voed mijn hart en kom mijn angsten onder ogen, erken en verken en laat gebeuren wat zijn mag.
“Rustig zitten, niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf”
🙂

20130620-204525.jpg

20130620-204533.jpg

De aarde roept mij! :-)

Oh jee oh jee… 😉
Waar brengt het volgen van mijn hart mij naartoe?

Nou, daar waar ik wezen moet! Of mag ;-).
En in dit geval bij de aarde. Aardser dan dit kan bijna niet. Blijkbaar roept de aarde me om mijn handen erin te stoppen, om ervan te leren, om energie te mogen opdoen van de aardse krachten. In mijn handen. Ja…deze handen…

Mijn roep naar de natuur was al groot maar lijkt tegenwoordig ‘unstoppable’! Kruiden en planten in de natuur, die eetbaar zijn, genezend werken, moestuinen, permacultuur. Allemaal termen en onderwerpen waar mijn hart heel veel sneller van gaat kloppen! Zó ontzéttend interessant!
Dus bestelde ik wat boekjes, en nog wat meer, tot een cursusje over permacultuur die ik net binnenkreeg. Na het kijken van de documentare op Youtube over Farmers of the Future (zie link onderaan deze blog) was ik helemaal verkocht! Dát, op kleine schaal, lijkt me zo ontzettend gaaf.
Ik heb altijd al willen leren survivallen. Dan vooral dat stoere in de wilde natuur expedities doen. Aan de Camel Trophy mee willen doen etc. Stoere ik ;-). En ook altijd interesse gehad in de natuur in combi met culturen, remote bevolkingsgroepen e.d.
Maar ook al flink wat jaren heb ik een droom, om ecologisch en zelfvoorzienend te kunnen leven. Die droom was voor over 20 jaar een keer. Als er genoeg geld is binnengehaald haha. Nou gaat ons huidige geldsysteem toch wel een keer op de klippen lopen en veranderd er veel, dus bedenk me niks meer voor over 20 jaar.
Nu blijkt die droom sowieso ook te vervroegen volgens mij, in ieder geval de voorbereiding en bepaalde aspecten. Want nú krijg ik een enorme onverklaarbare(niet ‘gewoon’ verklaarbaar iig 😉 ) drang om me met de aarde bezig te houden.
En dat doe ik met liefde!
Ik weet bijna niet waar te beginnen, maar heb al wel door dat het met verbouwen en wilde planten te maken heeft. Leren-leven-van-de-natuur-stap-1 noem ik het maar!

Dus zit ik hier met een papierwerkje Permacultuur-ontwerpen met de natuur, tuinen van overvloed, geneeskrachtige planten en kruiden, etc voor mijn neus. Loop ik sinds kort niet meer zomaar in het bos, maar heb ik een extra paar ogen gekregen voor de ‘on-kruiden’ die er groeien en maak ik fotootjes om ze thuis (nog niet van gekomen..) te kunnen opzoeken. Kijken wat het is. Ben ik al weken op zoek naar daslook in het bos, maar lijk het maar niet te kunnen vinden hier… Waarschijnlijk omdat ik hier in een overvloedig naaldbomenbos loop en geen loofbomen, wellicht. Maar goed, ik sta op scherp!

Nog maar net begonnen, en durven was er nog niet helemaal…stel nou dat ik iets verkeerds pluk en giftig is? Maar vandaag, kwam ik overduidelijk brandnetel en ineens in volle getale hoeveelheden zevenblad tegen en dacht ja!! Nu ga ik iets ervan maken. Meteen bedenkend, sjips, geen schaartje, zakje, handschoentjes bij me… Straks maar terug dan! 😀
Eenmaal thuis, stuit ik ineens op een recept van zevenblad en brandnetel en knolselderij terwijl ik nooooit spontaan recepten tegenkom.
Het moest dus zo zijn. Een spreekwoordelijke schop onder mijn kont! Moi gaat koken met de natuur. Vanavond, als ik wakker word van mijn schoonheidsslaapje ga ik op zoek naar brandnetel, gewapend met zakje en schaar en handschoenen, voor een brandnetelsoep a la moeder natuur!
En dan morgen, of overmorgen, een ovenschotel van zevenblad, brandnetel en knolselderij.
De aftrap dus ;-).

En weet je, ik geloof dat het zó belangrijk is, leren van de natuur. Hoe meer deze maatschappij, vooral natuurlijk de farmacie en lobbyisten en grote industrieën, zich afzetten tegen de pure natuur en haar wonderen, hoe meer ik getrokken word ervan te leren en hopelijk het ooit weer door te mogen geven.
Want in mijn ogen mist deze wereld veel te veel aan puurheid en visie op hoe wonderlijk de planeet is waar we op leven, hoeveel ze geeft, en hoe mooi het is om er mee in harmonie te leven.
Dit is een onderdeel van mijn levensplan blijkbaar, hier word ik naar getrokken.

Volgen zonder een vast weten waarnaartoe…

20130418-140200.jpg

20130418-140222.jpg

Wirwar en de weg van mijn hart

Wirwar!
😉

Er is veel gebeurt ondertussen. En ik voel me heerlijk in mijn kracht staan!

Nog geen antwoord van de bedrijfsarts persoonlijk gekregen, alleen via werkgever. Aardig zot dus.
Zijn nu op het punt van opnieuw een ziekmelding sinds gisteren, van werkgever vorige week 6u mogen werken voorlopig, reactie BA naar hem maakte dat niet lang erna teniet, melding dat ik een deskundigenoordeel aan moest vragen, hij acht me namelijk wel in staat. Met de tekst:”De belasting is al dermate gering ( zeker als je de uren afzet tegen de totaal in een week beschikbare tijd) dat het welhaast onmogelijk wordt dit nog verder aan te passen. Het enige dat je nog zou kunnen doen is het tempo van de opbouw vertragen , maar ik denk niet dat dit de oplossing is.
Een dermate geringe urenbelasting in nog aangepaste werkzaamheden zou m.i. mogelijk moeten zijn.”
Zo ging het weer, hij weet dus wel goed te vergelijken en in te schatten voor me, zonder me te spreken, zien (al 1,5 mnd niet), maar gewoon vanachter zijn bureau kijkend naar hoeveel híj vindt dat ik kan.

🙂

Hier lachen we maar om. Bizarre wereld. Bizarre regels. Bizarre ‘dode’ schapen die totaal verwijderd zijn in hun vak van menselijkheid en alleen maar volgens regels weten te handelen ongeacht wat ze ermee bereiken. Ze wéten niet wat het doet, of interesseert ze niet eens meer.

Uiteindelijk nu een opschorting van mijn loon gekregen door mijn ziekmelding, D.O. aanvragen wat ik niet ga doen aangezien ik met mijn beneden bijstand inkomen geen 100e weg ga gooien hieraan, wachtend op WIA, advocaat van rechtsbijstand er weer bij, ziekmelding die niet gehonoreerd lijkt te worden, voor zover een ander mag bepalen…
Circusje is weer compleet!
Is het niet bijzonder (raar…?) dat een bedrijfsarts vanuit zijn luie stoel mag bepalen dat iemand niet ziek is, ook nog terwijl hij mij in geen 1,5 maand heeft gezien of gesproken en weigert persoonlijk te reageren op mijn verzoeken om contact?
Je zou toch op zijn minst denken dat hij me op zou roepen om de situatie te beoordelen.

Maar goed, ik was hier al op bedacht, soort van. En meer en meer duidelijk hoe vreselijk dit systeem in elkaar zit (en deze man als bedrijfsarts die in mijn ogen de naam arts niet waardig is). Zeer inhumaan, en ziekhoudend, als niet ziekmakend.
Een boel negativiteit.

En díe, die ga ik gedag zeggen! 😀
Mijn gevoel zegt dat ik zolang ik hiermee te maken heb, en dat zal in dit systeem eeuwig duren ;-), ik niet herstellen zal. En voor het geld hoef ik het niet meer te doen…daar kan ik niet van leven. Ik zit niet voor niks nu weer even in mijn ouderlijk huis. Volgend jaar, dan zal alles anders zijn…Het ís namelijk al anders. In positieve zin!!
Mijn hart, mijn gevoel, spreken nogal sterk de laatste tijd. Ik heb dus besloten, ze volledig te gaan volgen, ook al weet ik niet exact waar ik uit kom. Ik weet één ding wel, dat ik me stukken beter voel op deze manier! 🙂 En welke weg dat gaat zijn? Wat mijn hart mij vertelt? Dat vertel ik vast hier een andere keer nog wel.

Live life, where your hart is.
Dat zal mijn sleutel zijn…

20130404-215416.jpg

Hartenblog

Bedacht me iets te schrijven en tegelijk ook onduidelijk wat… 😉
Wél over de perikelen in artsenland of een keer iets luchtigs leuks en nieuws? Ik heb gekozen voor allebei!

Allereerst, goed nieuws, ik heb respijt voor komende anderhalve week. En de week erna heb ik vrij vanwege mijn verhuizing.
Volgende week donderdag moet ik weer bij de bedrijfsarts verschijnen en tot die tijd heb ik even ‘rust’, van werk en reïntegreren dan.

Had wat voeten in de aarde, maar gister gingen de huisarts, en de bedrijfsarts via de telefoon daar, overstag toen bleek dat ik een rustpols van 129bpm had. Jawel, 129… Dat heb je als normaal mens na warming up/tijdens training. Dus niet in rust. In rust is het normaal rond de 70-80, en bij mij rond de 60-70…

Voordat er gemeten werd was de huisarts niet echt huisarts. Aangezien hij zei dat hij niks voor me kon doen… De bedrijfsarts heeft dit reintegratieplan en ik kan je verder niet helpen.
Zo gaat dat dan, als je alle symptomen van achteruitgang hebt en te hoge druk die je niet kan bolwerken (omdat je niet eens genoeg energie en tijd overhoudt om thuis wat post weg te werken o.a.). Je hebt CVS en dat is dat “ME meneer…” En in gedachten, wanneer leest u, en tig medici met u nou eens bij over de ontwikkelingen op ME?!? Droplul.

Maar goed, mijn ‘uitbarsting’ en betoog wie er in vredesnaam voor mijn gezondheid opkomt dan resulteerden in een lichamelijk onderzoekje en een te hoge pols die zorgwekkend was en iets met hart wat hij hoorde. Zal wel door de spanning komen werd gezegd.
Hij stond al klaar om me betablokkers voor te schrijven e.d., misschien dat dat helpt.
Ten eerste, ‘misschien dat dat helpt’ daar slik ik geen medicijnen voor, zeker geen HARTmedicatie.
Ten tweede, dan moet er eerst gedegen onderzoek gedaan worden of het daadwerkelijk daaraan ligt!
Ten derde, de druk is te groot, ik geloof dat RUST verplicht, op een briefje, wonderen doet.

Toch blijft het me verbazen hoe snel er naar de medicamenten gegrepen wordt ipv luisteren naar degene die rondloopt met het lijf waar het om gaat en zelf heel goed weet wat er speelt en waar het aan ligt.
Ben benieuwd of ik die tijd nog mag meemaken dat er daadwerkelijk geluisterd wordt naar de ‘patiënt’ zelf. Welke vaak zat zelf de oplossing kán aandragen.
Dat geloof ik wel.

Ik ben dus niet zo’n farmacie aanhanger zoals je begrijpt ;-). Meer zo’n type van luister naar je lijf :-D. Best lastig, in een wereld waarin dat niet gerespecteerd wordt!

Maar goed, mijn hart heeft mij gered uit deze situatie. Wat een mooi gebaar hè? Van mijn lieve hart :-).
Leven vanuit mijn hart, dat is namelijk ook het liefste wat ik doe. En als ze dan ineens naar mijn hart luisteren en handelen, mooi toch!? 🙂

Hart luisteren

Dan kom ik op het tweede onderwerp, gaat ook over harten…
Harten en op date gaan. Want ja hoor, voor het eerst sinds lange tijd ben ik op date geweest!
Waarom? Omdat ik dat wilde. Omdat ik benieuwd was. Omdat ik wilde laten zien, vooral aan mezelf, dat deze aandoening me niet hoeft te weerhouden van potentiële liefde en omdat het me leuk leek!
Ook al was het geen liefde, en heb ik het bij deze ene keer gelaten, het was wél een date ;-).
En er bestaan blijkbaar mannen die het helemaal niet zo’n probleem vinden als iemand zo beperkt is door ziekte. Dát, is erg fijn te weten.
Het gaat natuurlijk om de klik en het innerlijk en de liefde. Waar ik heilig in geloof!
Dus voor er een volgende date komt, ga ik eerst verhuizen en me daar installeren. En misschien vertel ik het wel niet ;-).

Dus, dit is bij deze een hartenblog geworden. En wens ik jullie veel liefde op deze dag! En alle dagen.

Leven in Liefde!

image