Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Advertenties

Herinnering van zijn, de essentie.

Herkenning, herinnering.

What if healing means, remembering who we really are. What we really are. Remembering our souls and essence.

Deze gedachten komen in me op. Gisteren heb ik een workshop gevolgd, van de Tzolkin. Hij heette “zelfverwezenlijking en creëren vanuit essentie”.
Dit was alles wat ik wist, en dat ik, zonder de titel, er al naar getrokken werd. Een paar maanden terug al contact gezocht, maar besefte, nee, dit is niet te doen voor mij. Een dag houd ik niet vol. Nu, een paar maanden later, is er veel veranderd. Want ik voel me klaar om dingen te ondernemen, ik laat het over me heen komen. Houd ik het vol of niet. Ik voel, ervaar, ga op mijn kern af en wat ze aangeeft. Vertrouw, op de energie, op het universum.
En ditmaal, liet ik me compleet leiden door mijn intuïtie. Hier ga ik naartoe.
En het was precies goed voor mij, alleen al de manier van opzet, niet vastomlijnd, los, de energie van de dag zou ons leiden. Hier houd ik van…
En wat bracht het mij? Herinnering, inzicht, herkenning, bevestiging. Van wie ik was, wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn ‘doel’ is. Een soort samenvallen, thuiskomen, net als vele andere keren eerder. Een stukje puzzel wat op zijn plek valt.
In een bewustzijn.
Een hoger bewustzijn dat verder opent.
In zijn.
Pure essentie.
Leiden, in en vanuit zijn.

Wat als mijn lichaam mij is gaan leiden, maar dan met de ‘ij’, lijden dus. Om mij te leren herinneren, wie ik was, wie ik ben. Om thuis te kunnen komen. Om weer te kunnen leiden, met de korte ‘ei’.
Het zoeken, buiten mezelf, heb ik lang gedaan, en heeft nooit de voldoening gegeven als vinden in mezelf. Ook nooit hetzelfde resultaat.
Dat is wat er gebeurt de laatste tijd, ik vind, beetje bij beetje, steeds meer terug, van mijn eigen kern en zijn en essentie. Waar alles is.
Hoe verwoordt je deze energieën? Deze ervaringen? Woorden kunnen teniet doen, aan ervaring… Woorden geven beperking, en randen. En toch, wil ik het opschrijven…

Vanavond zag ik een documentaire, van een naamgenootje doorgestuurd gekregen, “Hersenonderzoeker professor Davidson leidt een ongewoon experiment: kan meditatie en yoga de pijn van Amerikaanse oorlogsveteranen en kinderen met ADHD verlichten? ” Het heet, Free the Mind. Onderaan zal ik de link zetten.
Eigenlijk wil ik niet veel zeggen hiermee, behalve dat het mij geen verbazing meer geeft dat je je hersenen letterlijk kunt beïnvloeden met beoefening van meditatie. Dit is namelijk een klein procentje van wat er nog meer kan.
Energieën zijn zo sterk en krachtig. En als je je weer herinnert, je langzaam maar zeker steeds meer hiermee kan, en voelt, en doet, en ervaart, en, en, en, het misschien wel het meest natuurlijke voelt wat er is!?!

Dit is een gedicht wat eruit kwam, bij de documentaire, op het laatst, en weet je, laat ik het eens delen.

“Love After Love

The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.”
Derek Walcott

Namasté

soul01

you can choose the songs your soul can listen to

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1338221