Ode aan het terugkijken… op het leven

Terugkijken op je leven.
Terugkijken op mijn leven.
Ik heb vandaag in één ruk een boek van bijna 400 pagina’s uitgelezen. Gewoon, een roman, niks spectaculairs. Maar wel een die me tussentijds en naderhand een blik liet werpen op mijn leven. En dan mijn gehele leven, in chronologie en niet-chronologie. Alsof ik op een punt sta waarop je ook gewoon even terug kijkt. Ik ben nu 32 en, alsof het logisch is, terugkijken is gewoon… Ofzo.
Waar sta ík nu eigenlijk?
Hoe zijn mijn jaren verlopen?
Hoe is het mij vergaan en vergaat het mij?
Hoe beschrijf ik mijn leven?
Doe ik het goed, slecht, teleurstellend, blij, gelukkig, zwaar, ongelukkig, uitdagend?
Mezelf als klein meisje op de basisschool, zoekend naar de eerste herinnering op school. Hoe ver gaan mijn herinneringen terug? Wat herinner ik me zoal?

En het besef, dat ik vanuit verschillende invalshoeken naar mijn verleden kan kijken. Ik kan er wel vijf verschillende ladingen aan geven, afhankelijk van waaruit en welke hoek ik me op focus.
Van toen naar nu, gekeken in alle zwaarte en levenservaringen, van pesten, dood, gedumpt, angst, naar ‘huisloos’, werkloos, ziek en nooit een carriere hebben kunnen maken en alleenstaand kindloos. Om maar even in het schrijversoeuvre dramatiek te pennen 😜.
Maar ook van dorpsmeisje en onzekerheid en vele lachstuipen en deuken, naar werelduitvliegend en ondernemend en ontdekkend en avontuurlijk, van pienter en studerend, en zelfstandig, naar diepgaand en spiritueel onderzoekend, zelf onderzoekend en ont-dekkend, werelds en idealistisch. Van open en eerlijk en vol passie en hartstocht voor het leven.

Het is maar net, hoe ik het bekijk. En het besef, dat ik daar zelf een keuze in heb. Ja ik heb drama meegemaakt, en nog kan ik mijn dramatische dagen hebben. Ik heb ondertussen een leven geleefd. Zonder dat nog echt íedereen knikkebollend naar zo’n uitspraak kijkt omdat ze ‘pas ….. is’..(op uiteraard nog een paar na 😉) Jong. Maar ook niet tè.
Voor het eerst sta ik stil, bij waar ik sta en waar ik ben gekomen. En probeer ik te kijken naar mijn oordelen en niet oordelen, en gewoon, te zien, waar ik ben. Wat vind ik van mezelf? Vind ik het goed of fout? Of is het grijs en oké?
Vanochtend dacht ik even, al 6,5 jaar…en nooit de kans gehad carriere te maken (ja geen idee waarom dit me ineens belangrijk in de oren klinkt..?!) vanwege mijn gezondheid, alleen, en sja…is dit het nou?
En nu, kan ik zien, dat ik zelf beslis hoe ik kijk naar mezelf. En als ik eerlijk ben? Kan ik verdomde trots zijn op mezelf!
Totaal niet standaard, mijn leven, nee. Dat huisje boompje beestje (wat ik trouwens nooit voor ogen zag zo…toch?) en die uitstekende baan, dat is niet mijn leven. Maar alles wat ik leef en geleefd heb, heb ik toch mooi geleefd!

En ik ben nog niet op de helft, wat me enerzijds angst inboezemd (nog zoveel meer…?) en anderzijds waanzinnig avontuurlijk maakt en enthousiast (nog zoveel te ‘ont-dekken’ en ‘er-varen’_op aarde_), en waar ik voor zover er plannen gemaakt kunnen worden.., ik mezelf steeds puurder en zuiverder en liefdevoller en mooier wil laten wandelen. Vooral echt, waar alles mag zijn. En gewoon, omdat licht heel fijn is, en lichtgevend, en prettig, en lichter maakt.

Mijn leven was, is , en zal zijn.
In deze wetenschap, verblijf ik…

Namasté

20140713-223331-81211218.jpg

20140713-223331-81211310.jpg

Advertenties

Terug in de tijd in ‘mijn’ dorp

Daarstraks een klein mini half uurtje mezelf hier in het dorp gewaagd ;-). Het dorp waar ik ben opgegroeid en menig koninginnedag heb meegemaakt bij de hoeve in het centrum. Met spellen en kraampjes en veel oranje en feestelijks. Van die fietsen die een scheef as hadden en dan ringstoksteken, dat soort spellen. Uiteraard één groot feest destijds.

Nu, 20 jaar na dato, oké ietsje minder, stond ik er weer.
Wat een gewaarwording! Haha. Een hele generatie is voorbij gegaan, nieuwe kinderen die het dorp weer op hun manier meemaken.
Kwam iemand van de basisschool tegen, uit mijn vroegere klas, met haar 2 kids en man, ook een ouddorpeling van hier. Erg grappig en leuk om even 20 jaar terug de tijd in te gaan. Weet je nog? Die en die? En waar is die gebleven denk je? Oh ja!! Díe! En ondertussen een opmerking maken die misschien verkeerd gevat kan worden en dan maar vooral niet laten merken… (Oud klasgenootje vrij fors zijn, opmerking krijgen over dat ander klasgenootje die erbij kwam staan wel breed is geworden bij het opnieuw voorstellen aan mij, maar dan gericht op zijn spieren, en ik zeggen waar flink fors oud klasgenootje bij staat, ach ja iedereen is groter geworden ondertussen…meteen pijnlijk bewust van het gezegde!?! 😉 hopelijk door dat het mijn onschuld was die dat zei haha). Mini reünie dus.
En veel trouwens, die uiteindelijk terug zijn gekomen hier of nooit zijn weggegaan. En dorpelingen die dorps zijn gebleven met elkaar kinderen krijgen enzovoorts. Ik begreep dat nooit zo, dorps blijven. Hoezo niet de wereld verkennen?? Ik wist niet hoe gauw ik weg moest, destijds. Na een reis van 9 maanden naar de andere kant van de wereld, had ik me in Utrecht gevestigd, voor ongeveer 8-9 jaar zoiets, voor Rotterdam, en nu even hier. Met tussenpozen overal in de wereld. Dát ben ik namelijk :-). Had maar zo aan de andere kant van onze bijzonder mooie aarde kunnen wonen!

Dus, een generatie verder, ging ik toch even terug in de tijd. Gek, maf, leuk. Ik heb niet de meest ontspannen basisschool periode meegemaakt, en toen ik hier net kwam wonen had ik een kort moment dat ik me weer die leeftijd voelde… Van toen.
En vandaag, was dan toch leuk te ervaren, dat er zóveel veranderen kan in 15-20 jaar tijd. Iedereen volwassen, sommigen gezinnetjes, nieuwe generatie spelen. En dat ik ook zó ontzettend ben veranderd.
Ik zei nog daar, dat ik niet zo’n type ben, klieken in een dorp… Dat ben ik ook echt niet. Alleen, zo’n mini half uurtje terug in de tijd en toch in het nu, was wel een leuke ervaring.

Een lichtpuntje van deze voor groot deel bed-dag vandaag.

20130430-211403.jpg