On a mission. Verantwoordelijkheid en échtheid…

Dieper in de kern…
Soms is het de wens van je hele wezen, zonder dat je het zelf door hebt…
Mijn lichaam is zo’n lichaam, die dat aangeeft dan. En soms, heb ik een tijdje nodig voor ik haar taal begrijp.
Ik kom erachter, of heb in ieder geval een vermoeden, dat mijn lichaam mijn gids is en mijn leven in het teken staat van mijn persoonlijke missie. Dat klinkt nog logisch, ergens.
Ik heb het gevoel, dat het voor mij niet bestemd is af te wijken, geen greintje, op het zijpad waar ik me te goed kan doen aan verlangens en plezier, allemaal korte termijn en dus tijdelijk, en zeker wel leuk, daar niet van! Het zijn die verlangens gestuurd vanuit het ego, de gewone pleziertjes die we in onze huidige wereld blijkbaar zo geleerd hebben nodig te hebben. Voor sommigen bestaat het zelfs alleen nog maar daaruit.
Het zijn die ‘even dit want dat vind ik zo leuk’ en die ‘even dat, dat gun ik mezelf gewoon even’, de ‘ja maar een keer moet kunnen’ en ‘ja maar jezelf ook een keer verwennen (schijnbaar)’ uitstapjes die af-wijken van een missie, die ‘ont-spanning’ geven en de boel schijnbaar relativeren. Maar die ook constant nodig zijn om dat gevoel wat je ervan krijgt te vervullen, aan te vullen, te ervaren. Als een soort verslaving. Het zijn de snoepjes voor iemand die een dieet volgt en vindt dat een snoepje heus wel moet kunnen. Of dat ene wijntje, ach, dat is vast zo erg niet.

En ja, misschien is het zo. ‘Moet’ dat ook gewoon kunnen.
Alleen kijk ik er anders tegenaan… Is het een levensstijl. Of beter gezegd, ben ik er anders tegenaan gaan kijken in de loop der jaren. Deels vanwege ‘moeten’, maar ook vanwege kiezen. Het zijn de excuses die we onszelf maken, waarmee we handelingen goedpraten om zo onder de verantwoordelijkheid, eventjes, van het leven uit te komen. Om ons niet te verbinden met consequenties, ze in ieder geval te bevriezen, het gevoel daarin.
En ik, wil volledige verantwoordelijkheid voor mijn leven. Iets wat ik nóg eng vind af en toe om uit te spreken! Verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven… Pffff, dat klinkt… zo… groots…
En ja, ik heb al een hele tijd terug dit besloten, dat ik mijn leven met een doel leven wil, met een missie. Ook al weet ik niet een eindpunt, het is wel voelbaar, door het luisteren naar mezelf en de kern weet ik welke stappen ik maken mag, en kan. De weg van het hart, de ziel, het universum. Voor mij is het ondertussen voelbaar.

Vandaag, heb ik even heel sterk het gevoel dat ik zo’n leven heb waarbij ik recht op mijn pad zal blijven lopen, dat ik de meeste verleidingen van de zijlijn beter kan laten staan. Voor een groter doel. Voor de lange termijn. En anders, helpt mijn lichaam me wel herinneren… Ik kan mokken als een klein kind hierom in mijn binnenste, wat ik ook heus weleens doe ;-), maar tegelijk voel ik ook bij zo’n besef weer een hele grote rust over me heen dalen. In me neersijpelen. Van dat het goed is, en erg fijn ook. Ik hóef niet meer, meer ernaast, want het is al genoeg.
En gelukkig, of helaas (afhankelijk van hoe je er naar kijkt), maakt mijn situatie dat ik moet kiezen tussen ervaringen, ik heb niet de luxe ze allebei te doen. Ik moet kiezen, tussen wat ik wil en wat ik écht wil. En als ik daar goed in zak, over denk, dan is het antwoord duidelijk. Ik wil namelijk écht! Het pure, de kern, de zuiverheid, hierin zit alles.

Dat deze dag me weer wat heeft geschonken, een hernieuwd besef, her-ontdekt en weer ervaren. Het lijkt me een mooi plan om deze zachte wetenschap te laten zijn, in mij, waar ze op dit moment weer is binnen gekomen.

Namasté

20131108-180050.jpg

20131108-180128.jpg

Advertenties

Time flies! When you’re having fun…

Tijd vliegt, werkelijk echt! Heeft vleugels, net als wij… 😉
Eerst schreef ik 1 tot 2 keer in de week en nu ben ik ‘blij’ als ik de twee weken haal!
Dat zal dan wel een goed teken zijn, ergens… Met veel bezig, betekent bezig, betekent bezig kúnnen zijn, betekent dus vooruitgang…ofzo…of andere keuzes? Maar nee, ik vind mijn blog schrijven wel leuk. Er gebeurt alleen vaak zoveel dat ik niet weet waarover te schrijven!
Ooit wil ik nog eens een boek schrijven, je weet wel, zo’n überhip idee dat de helft van de wereld ondertussen heeft… Dus.. Maar al jaren bedenk ik me, hoe krijg ik dat ooit op papier, in teksten, in letters en zinnen, al wat in mijn hoofd zit. Ideeën heb ik wel. En nee, zal geen romanschrijfster worden, ben meer van de realiteit en een tikkeltje filosofische psychologische spirituele kant… Zoiets ja! 😉
Dus, jaren fietsen voorbij. De tijd vliegt, maar de jaren fietsen…
Ooit een half A4tje begonnen, is in ieder geval iets. Toch? …
Zodra ik begon destijds, raakte ik in een ‘wat moet ik schrijven’. En als ik moet gaan nadenken over wat ik schrijf komt er dus niks op papier! Ik schrijf met wat in me opkomt, ga geen uitgedachte teksten schrijven. Doe ik met deze blog ook niet, dat werkt niet voor mij. Ben meer zo’n dagboekschrijver die spontaan gaat schrijven met wat er opkomt, en in dat boek-‘gebeuren’, die tijd is nog niet rijp blijkt nog steeds.
(Tijd rijpt ook, naast vliegen..)

Zo ook, vandaag, een lieve schuitjegenootje kunnen bezoeken voor wat klets en een thee en een krukje wat ik ophaalde bij haar. Toen ik nog om de hoek woonde in Rotterdam kwam het er niet van, wij tweeen krakkemikkig (zeggen we maar even zo) en instanties eisten alles op. Nu was ik in de buurt voor een behandeling en zou ik langskomen. Dat was dus heel leuk! Zo’n momentje van gezelligheid en leuk bezoekje. Alsof ik haar niet voor de eerste keer zag! Zo zie je maar, social media doet een heleboel, in leren ‘kennen’ door de tijd heen zonder elkaar te ontmoeten.

De tijd die vliegt, dus, en ik vlieg mee… Door kruidengeneeskunde vakopleidingen heen en plannen om eco-logisch te gaan wonen (ipv appartementjes in Rotterdam,wat ik ruim half jaar terug nog dacht voor ik verhuisde..) en gemeente mee te krijgen, tot weekendjes weg afgelopen weekend en nog minstens één in het verschiet, plannen voor een wintersport! Jawel, ik ga het weer proberen, volgend jaar :-D. Behandelingen, verbeteringen, geduld (daarbij lijkt tijd vaak ineens te kruipen ipv te vliegen…) enz enz enz.
En de tijd, die verandert ook…continu, net als het leven, veranderlijk als ze is. Steeds maar weer, krijgt ze het voor elkaar om met iets totaal anders om de hoek te staan wachten, dat ik gewoon weer niet had kunnen bedenken. Ik vlieg, flow, fladder, stroom en fiets maar mee… Het brengt me sowieso ergens!

En wat je krijg je dan? Een onsamenhangende gezellige tijd-loze chaotische…blog.
Maar ook een engelenboodschap en wens voor jullie allemaal! Rechtstreeks naar je hart ❤. Ik hoop dat je hem voelt!

Namasté en fijne avond.

“Time flies, but you are the pilot!”

20130919-202026.jpg