Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Paradijs is hier! Nu!

Oke, ik wil toch graag even ÉÉN advies kwijt: lees allemaal de boeken van Vladimir Megre over Anastasia. Ook wel bekend als de ‘Anastasiareeks’. Ik wil het niet meer voor me houden, ik kan het niet meer voor me houden. Als we allemaal zo gaan leven dan leven we in een paradijs. En ik wil graag leven in een paradijs. Ik geloof toch al niet in gecreëerde geloven en religies, en in hemel en hel buiten aarde. Nee, het is hier, op onze prachtige planeet, waar wij de keus hebben er wat van te maken. Hier en nu, elke dag weer, kun je kiezen om te genieten van een blaadje aan de boom, een zonnestraal in je ooghoek, een vleugje wind die je gezicht streelt. Of je kiest om ogenschijnlijk even te genieten van iets kunstmatigs.

Vandaag zag ik een hommel, de derde in korte tijd, op straat liggen… Het baarde me zorgen. Drie, zomaar, uit het niets, levenloos op straat. En vandaag, zat ik erbij, ‘toevallig’ of hoe je het zeggen wilt. Zo’n prachtig beestje, en ik beroerde het met iets wat ernaast lag. En plots zag ik nog licht wat bewegen… “Hij leeft!!!”
Ik zette hem op zijn pootjes en zat erbij. Mijn elektrische scooter werd gemaakt door de monteur. Ik zei: “de hommel leeft nog!” En hadden het over de bijtjes in de wereld, en de wereld, en hoe het eraan toe gaat.
Ik zei dat hij nu mooi kon vertellen over de gekke dame die zich helemaal bekommerde over een hommel op straat… Met een knipoog. Hij moest lachen.

Maar zo is het nu juist! Dit is het leven. Zoiets kleins draagt zoiets machtigs met zich mee. Genaamd leven. En wie zijn wij, om dat te negeren, te vermoorden, te vergiftigen…

Dus nee, ik heb meneer of mevrouw hommel geprobeerd te redden en hem op een graspluim gezet. Hij bewoog al wat meer! Ik hoop dat hij zo meteen als ik beneden kom en de deur uit ga weg is. En weggevlogen is. Met heel mijn hart gaf ik hem vanmiddag nog wat energie, voor ik naar binnen ging.

Het paradijs is in het hier en nu, je moet het alleen willen zien, en leren zien, en jezelf ont-dekken van alle opsmuk.

Life is great, and I sure love it! We have to create it…we CAN create it. Just like we can destroy it… Be sure to know what you do!
❤️

20140306-174120.jpg
(Foto komt van http://www.jacktummers.nl/antwoorden-2/ )

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

Mijn mojo is kwijt…

Stress, druk, etc, dit zijn de dingen die niet teveel de revue mogen passeren. Bij niemand niet natuurlijk. En ook zeker niet bij mij. Want sinds de start van de belemmerende fysieke toestand in mijn leven is het een zwaard van Damocles. Iets wat binnen no time ontwaard in een overprikkeld en belast systeem genaamd mijn lijf en hersens. Prikkels in mijn hersenen, van denken, ik kan natuurlijk gewoon goed denken 😉 , die teveel worden door stress zorgen er zowat voor dat het daar op tilt slaat…snel…

In mijn geval, er gebeurt zo ontzettend veel momenteel in mijn leven, echt het grootste gedeelte is leuk hoor, alleen ik zit op een punt dat ik me af begin te vragen of het allemaal niet een beetje teveel is… Ik stoer alles doen en regelen, en het gaat hartstikke stukken beter met me, alleen… Van niks naar eigen huishouden-alles door op een huis te passen, eigen bedrijf opzetten, UWV afspraak en traject in ivm eigen bedrijf, studie, etc. En toen ging ik heel fijn in twee weken tijd ook nog een week op vakantie! Heel erg leuk, naar de sneeuw. Wel met twee keer flink reizen, en een nacht stress door geluidsoverlast (heb je het weer, die prikkels…). En vlák voor ik vertrok nog een woning die langs kwam fietsen en waar ik komende 6 maanden mag wonen, op mezelf! Super super super. Echt waar!
En toch ook, een beetje veel…

Afgelopen dinsdag zou ik dan ook nog toets hebben van de opleiding, deze heb ik niet gedaan, ik ben niet gegaan. Woninggeregel moest eerst.
En nu staat hij volgende week…met de gedachte, kweetniet of dát het hem wordt ook!?
En ik blijf achter in reageren op mails, berichtjes, etcetera.

Als deze dingen dan gaan gebeuren, dan is het echt een beetje veel. En het bezig zijn met eigen bedrijf is leuk, alleen momenteel heb ik daar niet eens de ruimte voor de laatste 2 weken!?! Letterlijk in tijd door energie, en nu ook gewoon mentaal even niet. Dat gebeurt wanneer er zoveel langskomt, dan raakt mijn systeem overbelast en lamgeslagen.
En eigenlijk, komt dit, door de druppel, die komt van een instantie… Wil werkelijk zeggen: ‘altijd weer die instanties en het gezeik daarmee’. Het is ongelooflijk, maar kan me geen moment met instanties herinneren, op de studiefinanciering na, dat géén gevoel van stress of onmacht en onrecht heeft gegeven. Ik pies meestal altijd naast de pot, val net buiten de deur, door lullige(of instantie-bewuste) situaties, zoiets is bij mij het geval.

En dan?… Raak ik mijn mojo kwijt… Die ontzettend fijne, altijd betrouwbare, warme, liefdevolle, steunende, lichte en bemoedigende krachtige mojo…

Mojo, zullen we afspreken, dat je twee dagen op vakantie bent, en me daarna weer op komt zoeken? En dat we weer als happy team op aarde zijn?

20140122-173329.jpg

En dan trek ik na het schrijven van mijn blog twee engelenkaarten:

Maya: “we raden je met klem aan door te gaan met je studie, omdat je hierdoor extra info en ervaringen opdoet, waardoor je levensmissie sneller tot bloei kan komen. … Het verrijkt je inzicht en innerlijke kracht en zorgt ervoor dat je steeds herinnerd wordt en gemotiveerd om je levensopdracht uit te voeren. En ik word hierin geleid…”

Zanna: “Wat er ook in het verleden gebeurd mag zijn, je huidige situatie en je toekomst worden nu veilig beschermd door de engelen. Ik help je om te helen van vroegere verwarring en trauma’s. Je hart te helen van zorgen en angst. ….je kunt er met een gerust hart zeker van zijn dat er geen lagere energieën door je beschermende aura kunnen heendringen. Wij laten alleen de energie van liefde binnenkomen waar je verblijft….
Het Universum en de engelen vragen je te ontspannen en van jezelf te genieten, want jouw geluk is een glimlach naar de hemel.”

Ik voel me opgemonterd door het schrijven, en een kers op de taart deze engelenboodschappen. Ik adem in en uit, en een glimlach is verschenen 😊. Het universum, het is ook zo mooi…
Namasté

Nieuwe fase is ingegaan…ik voel het…

Er is een nieuwe fase ingegaan… Ik voel het zo sterk! Iets, wat komen gaat, wat ik nog niet exact weet… Oh, die fijngevoeligheid van mij, laat me dan wel in het ongewisse. Ondanks dat ruist er een enthousiasme diep van binnen. Dat ik weet dat het mooi en fijn zal zijn… En goed.
Ondertussen vind ik mezelf mini-master geworden hierin voor mezelf dan, in het ervaren en op z’n beloop laten. Zien wat er komt. Alles wat lijkt, verandert een volgend moment weer in iets nieuws. En zo gaat de stroom van mijn leven. Bijhouden lukt me zelf niet eens meer, dus laat ik het. Waar ik kan dan…
Soms, met wat onrust. Deze tijd gaat gepaard met wisselingen, op en af, blij en angstig, vertrouwen en argwanend, krachtig en onzeker. Want oh, wat wil ik graag dingen weten! Weten wat mijn exacte pad is! Weten waar ik heen ga! Weten wat de bedoeling is… Aard van het beestje 😉 .Alles willen weten. Afgelopen jaar heb ik geleerd om dat los te laten. En ik merkte het ineens, het universum komt met dingen voor me, vanzelf, en die ik niet van tevoren bedenken en controleren kan! Zolang ik maar op pad ga, en kies, en leef. En heb ik geleerd om te vertrouwen en te volgen, de taal van mijn hart. Vertrouwen op mezelf en het leven. Elke weg is er een, en ergens kom ik uit. Ik kan me eeuwig druk maken, of vertrouwen hebben en wel zien. Makkelijk gezegd, dat weet ik heel goed… Maar als ik diep en goed voel, weet ik dat het goed is. Dat ik me bevind waar ik me bevinden moet. Het klopt.

Een nieuwe fase dus. Deze fase is ingeluid afgelopen zaterdag. Want toen verhuisde ik, tijdelijk. Ik pas 7 weken op een huis van lieve vrienden, en op twee katjes die me al vanaf moment één vertroetelen met aandacht.
Het is voor mij een opening naar iets nieuws. Ik verlang naar een eigen plek, waar ik me thuis voel en in alle rust mag wonen. Liefst met tuintje, want ik ben een buitenmens. Natuur heb ik nodig…is mijn voeding.
Ik ontdek hier opnieuw, wat ik kan, op dit moment. Kan ik na 10 maanden bij mijn moeder wonen, weer voor mezelf zorgen? Hoe red ik mezelf? En daarnaast 1 keer in de week opleiding? Én daarnaast de plannen van mijn eigen bedrijf? Klinkt als een heleboel. En als je niet beter zou weten, klinkt het als iemand zonder beperkingen ondertussen… Niets is minder waar. Gezien de snelheid op -20x staat, in dingen realiseren. Ik ga nog ervaren hoe het me lukt. En boodschappen, en koken, en huishouden, en en en.

En mijn plannen? Ik heb een vermoeden dat het me weer ergens anders brengt dan ik van tevoren denk…. En een reis. Volgens mij komt er een reis aan… Zou het dat reizigersbloed van me zijn dat ergens naar verlangt? Of is het werkelijk iets wat langs zal komen…? Is dat de reden van geen vaste plek nog…?
Ik zal het vanzelf wel merken! Ik sta open, voor deze nieuwe fase.

20131231-141244.jpg
2014… Wordt wederom een bijzonder jaar voor me…

Namasté

Ik wens je alle moois, voor 2014. Dat het een jaar mag zijn vol liefde, passie, plezier en vol licht! ❤️

20131231-141338.jpg

Je denkt zeker dat we dom zijn, hè overheid? -zorgtoeslag etc.-

En we hebben weer een nieuwe verzekering gekozen hoor!

Wil me wel even wat van het hart. De overheid, die mede een vinger in de pap heeft in bepalen van de hoogte van de premies en eigen risico bepaald, doet het wel leuk natuurlijk… Aangezien de zorgpremies, OGENSCHIJNLIJK, omlaag gaan volgend jaar. Jawel, ogenschijnlijk, want tegelijkertijd flikkeren ze (lees: verzekeraars) weer een boel uit de pakketten en schuiven ze vele vergoedingen een staaltje ‘aanvullend’ verder op. Wat resulteert in uiteraard een hogere aanvullende verzekering wil je nog steeds dezelfde vergoedingen krijgen als nu bijvoorbeeld.

Maar nu komt het, ze denken vast dat we dom en schaapachtig zijn…, hè overheid? De zorgtoeslag, hulp en noodzaak voor mensen die het niet breed hebben en met de exorbitant hoge verzekeringskosten van deze dag (uiteraard moet je het eigen risico erbij optellen zeker als je aan een chronische ziekte lijdt, want die ben je gegarandeerd ook aan het uitgeven…) zeer noodzakelijk.
Wat doen ze? Nou beste meneer en mevrouw, de zorgverzekeringspremies gaan omlaag toch? Dan kan de zorgtoeslag ook omlaag! Laten we wel eerlijk wezen en blijven. (Eerlijk? Bestaat dat in het woordenboek van onze staat?) We gaan gewoon van maximale toeslag van €88,- in de maand naar €72,-. Is maar een verschil van €16,- per maand, dekt prima de verlaging.

Toch?

NEE! dus… Want als ik me hetzelfde wil verzekeren, en de kosten voor de behandelingen deels (ja want de behandelingen die écht werken voor mij worden natuurlijk niet volledig vergoed) vergoed wil krijgen, moet ik me hoger aanvullend verzekeren. Waardoor mijn totale premie gelijk blijft ten opzichte van 2013, en ik dus in feite €16,- per maand erop achteruit ga (naast alle andere verlagingen) omdat de zorgtoeslag wordt aangepast. Fair and square ammehoela.
En dan nog niet eens gesproken over de vrijheid, met vrije zorgkeuze en dergelijke… Waar toevallig ook aan geknibbeld wordt, en goed ook.
Wedden dat er volgend jaar weer een premieverhoging is? Of eigen risico of iets. En dan in het kader van de ‘crisis’ de hulp niet verhogen. Dus nu slim verdekt handelen natuurlijk…

Mij is het duidelijk, al lang natuurlijk, het sociale stelsel tot op de grond toe (misschien zelfs tot onder de grond…!?!) afbreken! Yeah!!!

Vrije marktwerking, wat was er ook alweer goed aan in de zorg? Goed voor de portemonnee voor een aantal ja, over de rug van het grootste deel. Iets met 1% en 99%… Je herkent dit misschien.

Ik zie al een hele tijd wat er gebeurt hier, in Nederland, in Europa, (in de wereld) en mij niet gezien. Ik zal never nooit niet de ‘geld is macht’ handel steunen. Vrijheid weghalen hè? En langzaam maar zeker iedereen lekker voorgoed afhankelijk maken. Want ja, waar afhankelijkheid heerst, is macht over, die kun je be-heersen.
Ik wordt misschien verplicht in bepaalde opzichten, maar ik zal er alles aan doen wat ik bij machte ben om het anders te doen. Met mijn keuzes, met mijn ziel, ik steun wat niet ten koste gaat van anderen en de natuur. Ze laten het onmogelijk lijken, je doen geloven, ook hier mij niet in gezien. Mogelijk wel degelijk!!! Makkelijk? Nee, niet in hoe het eruit ziet nu nog. Maar mogelijk wel.
En met die vieze spelletjes, beste mensen aan het hof en verder? Daar zul je mij niet in mee zien doen.

Ooit, zal het doek vallen. Daar geloof ik heilig in!

Namasté

For peace and love ❤️

20131219-210616.jpg

20131219-210638.jpg

20131219-210652.jpg

20131219-210658.jpg
Ps. Dit staat er op de site van de Rijksoverheid bijvoorbeeld:
“Compensatieregelingen in de toekomst

Het kabinet voert de komende jaren hervormingen door om de zorg toegankelijk, goed en betaalbaar te houden. Daarom is het kabinet van plan bestaande regelingen voor financiële compensatie af te schaffen.

Welke regelingen worden afgeschaft?
Het kabinet is van plan om de volgende regelingen uit de Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg) af te schaffen. Het parlement moet de plannen nog goedkeuren. De bestaande regelingen worden in fasen afgeschaft:
Wtcg
…”

Om de zorg toegankelijk, goed en betaalbaar te houden. Uhhh….wat gaat er hier mis?

Aandacht…soms net zo’n doorgedraaid hyperactief kind

Mijn hoofd is soms net zo’n doorgedraaid hyperactief kind…dat je in de juiste banen wil leiden en beheerst en gecontroleerd wil laten zijn, maar alles buiten de lijntjes kleurt en van het hek naar de dam schiet om vervolgens over 7 sloten te springen. Zoiets.
Een flinke klus!
Concentratie, whah? whaah? wie? *springt tegelijkertijd over sloot no 5*
Dit vereist een andere aanpak. En nee dit losgeslagen hoofdwezen behoeft geen medicatie hiervoor…à la Ritalin ofzo!
Aandacht. En geduld. Daarmee bereik ik wel wat. Oh damn…weer dat geduld! Mijn geduld is op!!! Al 31 jaar misschien… 😉
Aandacht. Bij genezen dit keer. Niet meer klakkeloos de druppels en pillen innemen. Aandacht! Met aandacht dus. Besloot ze, van de week.
Want ja, ik maakte een link met geneeskunde wat ik ooit zou zijn gaan studeren, besefte ineens dat ik nu iets met geneeskunde studeer, kruiden-geneeskunde. En hoe ik in vredesnaam anderen kan gaan genezen ooit (mocht dat ineens een missie worden opnieuw) als ik mezelf nog niet eens weet te genezen!?! Bam! Nee dus, zit in mn hoofd dat dat niet kan dan.
Wat mis ik? Alles gedaan? Veel, heel veel. En toch, wandel ik naast zo’n gevoelsmens te zijn toch vrolijk langs mijn beleving en aandacht heen in mijn genezingsproces. Want hoe vaak sta ik stil en neem ik mijn druppels bewust? Of pillen? Of voeding?
Juist.
Tijd dus, voor wat aandacht. Van mezelf. Aan mezelf, aan genezen :).

20131211-192437.jpg

Een heleboel ietsjes…

Iets met zelfbewustzijn, enzo…
Iets met leuke uitjes…
Iets met optredens bijwonen op een kruk…
Iets met leuke post…
Iets met mannen…
Iets met studeren…
Iets met pijn in de pols van het tikken…
Iets met toekomstplannen…
Iets met gedachten-vol…
Iets met Bridget Jones acties…
Iets met veel willen…
Iets met plezier maken…
Iets met weekendjes weg…
Iets met diepgang en zin-geving…
Iets met mogelijkheden…
Iets met vooruitzichten…
Iets met avontuur…
Iets met ontdekkingstochten…

Iets met…. Het leven! 😊

20131006-165938.jpg

20131006-170853.jpg

Ken je dat?

Ken je dat?
Die twijfel aan jezelf?
Die ‘gedacht-was-ver-weg-verdreven-te-zijn-geweest’ onzekerheid om te zijn wie je bent die weer even de kop op komt steken?
Zo om de hoek, en dan net die hoek die je net om wilde gaan… Gegrepen en je uit dagend, met een valse grijns. Haah! Nu heb ik je hè, gnaa, gnaa, gnaa 😈.
En je aankijkt met een blik, van en wat ga je nu doen, hè? Nu heb ik je!

Wat doe je dan… Loop je terug? Draai je om? Om er vanaf te zijn?
Of loop je ertegen aan? Of misschien wil je eromheen? Wat niet lukt uiteraard, want dat duiveltje beweegt gewoon met je mee als je eromheen wilt lopen, ‘die kant op? Ghèhe, ik loop wel mee’. Dan kom je hem tegen…en hij wijkt niet, blijft de weg versperren.

Ik ben niet zo van omdraaien, niet om zo’n reden, wat wel betekent dat ik spanning voel, die nog niet wegebt… De uitdaging zit hem dus hierin. De uitdaging van die valse grijns, van het twijfel zaaien in je zijn, hoe pak je die aan…

Dus ga ik maar even zitten, voor hem, op de stoep, om te observeren. Hoe beweegt ie? Wat zijn zijn trekken? Wanneer schiet hij omhoog?
Langzaam verzamel ik mijn kracht, observeer ik en leer ik, vastberaden om mijn weg te vervolgen als ik de hoek om ben gegaan… Ik laat me toch zeker niet tegenhouden door zo’n sukkeltje onzekerheid die me twijfel aan mezelf toe strooit?
No way.

Ik blijf gewoon zitten. En hoe ik er voorbij kom? Eerder ook gelukt, en ik ben dit keer alweer goed op weg. ❤️

Mocht je hem ook tegenkomen, zeg dan maar dat ie af zal druipen, sooner or later, het zál gebeuren!

Namasté

20130927-131134.jpg

20130927-130836.jpg

Time flies! When you’re having fun…

Tijd vliegt, werkelijk echt! Heeft vleugels, net als wij… 😉
Eerst schreef ik 1 tot 2 keer in de week en nu ben ik ‘blij’ als ik de twee weken haal!
Dat zal dan wel een goed teken zijn, ergens… Met veel bezig, betekent bezig, betekent bezig kúnnen zijn, betekent dus vooruitgang…ofzo…of andere keuzes? Maar nee, ik vind mijn blog schrijven wel leuk. Er gebeurt alleen vaak zoveel dat ik niet weet waarover te schrijven!
Ooit wil ik nog eens een boek schrijven, je weet wel, zo’n überhip idee dat de helft van de wereld ondertussen heeft… Dus.. Maar al jaren bedenk ik me, hoe krijg ik dat ooit op papier, in teksten, in letters en zinnen, al wat in mijn hoofd zit. Ideeën heb ik wel. En nee, zal geen romanschrijfster worden, ben meer van de realiteit en een tikkeltje filosofische psychologische spirituele kant… Zoiets ja! 😉
Dus, jaren fietsen voorbij. De tijd vliegt, maar de jaren fietsen…
Ooit een half A4tje begonnen, is in ieder geval iets. Toch? …
Zodra ik begon destijds, raakte ik in een ‘wat moet ik schrijven’. En als ik moet gaan nadenken over wat ik schrijf komt er dus niks op papier! Ik schrijf met wat in me opkomt, ga geen uitgedachte teksten schrijven. Doe ik met deze blog ook niet, dat werkt niet voor mij. Ben meer zo’n dagboekschrijver die spontaan gaat schrijven met wat er opkomt, en in dat boek-‘gebeuren’, die tijd is nog niet rijp blijkt nog steeds.
(Tijd rijpt ook, naast vliegen..)

Zo ook, vandaag, een lieve schuitjegenootje kunnen bezoeken voor wat klets en een thee en een krukje wat ik ophaalde bij haar. Toen ik nog om de hoek woonde in Rotterdam kwam het er niet van, wij tweeen krakkemikkig (zeggen we maar even zo) en instanties eisten alles op. Nu was ik in de buurt voor een behandeling en zou ik langskomen. Dat was dus heel leuk! Zo’n momentje van gezelligheid en leuk bezoekje. Alsof ik haar niet voor de eerste keer zag! Zo zie je maar, social media doet een heleboel, in leren ‘kennen’ door de tijd heen zonder elkaar te ontmoeten.

De tijd die vliegt, dus, en ik vlieg mee… Door kruidengeneeskunde vakopleidingen heen en plannen om eco-logisch te gaan wonen (ipv appartementjes in Rotterdam,wat ik ruim half jaar terug nog dacht voor ik verhuisde..) en gemeente mee te krijgen, tot weekendjes weg afgelopen weekend en nog minstens één in het verschiet, plannen voor een wintersport! Jawel, ik ga het weer proberen, volgend jaar :-D. Behandelingen, verbeteringen, geduld (daarbij lijkt tijd vaak ineens te kruipen ipv te vliegen…) enz enz enz.
En de tijd, die verandert ook…continu, net als het leven, veranderlijk als ze is. Steeds maar weer, krijgt ze het voor elkaar om met iets totaal anders om de hoek te staan wachten, dat ik gewoon weer niet had kunnen bedenken. Ik vlieg, flow, fladder, stroom en fiets maar mee… Het brengt me sowieso ergens!

En wat je krijg je dan? Een onsamenhangende gezellige tijd-loze chaotische…blog.
Maar ook een engelenboodschap en wens voor jullie allemaal! Rechtstreeks naar je hart ❤. Ik hoop dat je hem voelt!

Namasté en fijne avond.

“Time flies, but you are the pilot!”

20130919-202026.jpg