Wereld ME dag

12 mei is het wereld ME dag. Een dag voor bewustzijn voor mensen met M.E. Mensen waarbij er vele zo beperkt zijn dat ze niet meer buiten komen en alleen maar kunnen liggen.
Soms compleet in het donker in bed en niks kunnen.
Anderen op de bank nog wel, en wat kunnen verdragen.
Sommigen vallen flauw bij de minste inspanning zoals een paar traptreden, anderen kunnen nog wel een baantje hebben bij wijze van.
De een kan nog lopen,
de ander heeft een rolstoel, of scootmobiel,
en weer een ander,
loopt al jaren niet meer en ligt alleen maar.
De meesten worden door artsen en verzekeringsinstanties in een het-zit-tussen-je-oren hoekje gestopt, en in het laatje ‘niks aan de hand en 40u kunnen werken’ geschoven.

Deze mensen kunnen écht niet!
Uitputting, zodanig, dat zelfs in extreme gevallen ademhalen moeite kost, dat fake je niet.

Voor mij, ik heb mij veel slechter gevoeld dan ik me nu voel. Ook voor mij, zijn er momenten geweest dat ademhalen zwaar voelde, een arm optillen. Gelukkig altijd maar voor even, een paar uur, in deze extreme mate. De rest voelde ik me ‘gewoon’ uitgeput.
Voor mij, heb ik een weg gevonden die me helpt en omhoog doet kruipen. Dit doe ik, helemaal zelf, en de mensen om mij heen, met hulp inschakelen her en der.
Ook ik kom, van een tijdje alleen de bank, met nog een klein blokje beweging, en bij alles hulp in het huishouden nodig hebben. Van koken tot boodschappen tot poetsen. Hulp.
Ik spreek van geluk, dat ik nu weer zoveel zelf kan!

En deze blog, gaat uit naar mijn lieve lotgenoten, die weten hoe het is. Die weten wat het allemaal betekent. Die niks faken, maar een zeer pittige uitdaging in hun leven hebben, met M.E.

En naar iedereen eromheen, van buurjongen tot arts tot zuster. Onzichtbaar ziek, doe je niet gewoon even, voor je plezier, kan heel eenzaam zijn, en een gevecht, voor je recht of je leven. Een glimlach en een hand doen veel.

En bedankt, aan alle mensen in mijn leven die mij begrijpen, die er al 6 jaar, of korter, of langer, voor me zijn en blijven. Voor de steun, het plezier, de ruimte, en het geloof, in mij, als persoon.

Ik héb een beperking, maar ik bén een mens en vrouw en van vlees en bloed en licht en liefde.

Deze blog, gaat over stilstaan bij.

Namasté

Hieronder een foto, van mij op vakantie. En daarnaast hoe ik het heb kunnen doen, door een liefdevolle vriendin die alles voor me deed en regelde, zodat ik alle beetjes kon geven aan de sneeuw. Verder, was het liggen en rusten. En op de terugreis, voelde ik me heel slecht, zo slecht dat ik op het vliegveld een zusterpost vond en daar prikkelloos kon verblijven. Ik voelde me nauwelijks nog in staat tot lopen. Dit weet niemand echt, behalve die vriendin. Dit is iets wat ik niet laat zien, omdat dat ook niet hoeft. Ik ben wie ik ben en kan wat ik kan. Ik wil niet hoeven bewijzen dat ik iets niet kan om een ander te overtuigen die mij niet op mijn woord gelooft.
Een uitzondering, bij deze. Een foto, van foto’s…
Een foto, van de toen, realiteit. ❤
Ps. Ik heb wél ENORM genoten, laat dat voorop staan. 😃

20140507-210248.jpg

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

“Mensen laat me nooit alleen!…”

“Langzaam sluipt het er weer in… Mijn keel wordt dichtgeknepen…
Ontspannen lukt me zelf niet goed… Ik wordt door uitputting gegrepen…

Waar kan ik snijden? Hoe haal ik de belasting nu omlaag?
Het lijkt wel onmogelijk met alles op mijn pad… En allerlei klachten spelen op, zoals in mijn maag…

‘Nog even volhouden, ga nog even door…’
Speelt een oud bandje…..waarmee ik destijds toch echt verloor…

Als ik dit gevecht aanga zal ik verliezen, dit is me bekend, dus daar pas ik nu wel voor…
Ook al duurde het even, voor ik dit bewustzijnsgaatje vond met die ene inzicht-boor…

Al wil ik het heel graag, alles zelf kunnen rooien,
‘Maar pas toch op, en laat je niet door je angsten en ego kooien!’

De wijze tip waarmee ik eindelijk mocht loslaten,
Kwam van moederlief met wie ik gelukkig hierover kon praten…

En meteen kwamen de tranen, die vrijelijk konden gaan stromen..
Als een bevrijding en ontlading, dankbaar, en ik laat ze maar komen…

Wat kan het soms verdomde moeilijk zijn! Om goed voor jezelf te zorgen…
En toch nu zo simpel, ik ga een weekje naar huis, vanaf morgen…”

Mensen laat me nooit alleen! Roept een stemmetje dan spontaan van binnen. Soms heb ik je heel hard nodig alleen zeg ik het niet… Of weet ik niet hoe, want de wereld is hard, ook mijn wereld is hard…
Het gaat vaak gelukkig heel goed met mij nu, en dan vergeet ik het zelfs over die arm, tot ik weer een keer teruggefloten word en besef hoe ontzettend fijn en steunend en helpend en nodig die arm ineens kan zijn.
Grotendeels red ik me prima, maar soms, al is het maar een kwartier voor ik vermoedelijk fluitend opsta, dan wens ik even die arm, gewoon zachtjes om me heen. Zoals vanavond kon, en me weer heeft geholpen. Het helpt mij bijvoorbeeld ont-laden. Als een lichtje waarbij ik even op adem mag komen. Een stukje empathie en begrip, die mij van binnen verwarmen. Waarmee ik weer kracht opdoe, en mijn lichtje weer oppakken kan.
We zijn allemaal samen. En ook ík zal waar ik kan mijn arm voor je ophouden. Op afstand, dichtbij, met gedachten of een paar woorden. Ik weet namelijk zelf hoe fijn die arm van begrip en empathie en warmte kan zijn, en met alle liefde maak ik er een cirkel van.

Namasté ❤️

Dank je wel lieve vriend(inn)en.
Dank je wel lieve familie.
Dank je wel lieve mensen wie ik nog nooit ontmoet heb maar wel deel uitmaken van mijn wereld.
Dank je wel vreemde, die een stukje pad verwarmd.
Dank je wel jij, wie zich durft te openen voor mij.
En dank je wel jij, bij wie ik me mag openen.
Dank je wel.

20140208-211111.jpg

20140208-211140.jpg

Manipulaties door emotie

Ja, zo kom ik erachter, op mijn weg van het hart en zuiverheid, dat ik op weg ben en nog niet daar! Want ik ben erachter gekomen dat ik mezelf heb gemanipuleerd, met mijn emoties… En dat ik mijn intuïtie en verstand even niet heb gebruikt en deels genegeerd.
Het is iets, wat vele zullen herkennen. Ten minste, deze aanname baseer ik op gesprekken om mij heen.

Ik heb een woning, vanaf komende week. Na jaren samenwonen, kamerwonen, thuiswonen, heb ik weer een woning voor mezelf! Het was echt de bedoeling, om uit huis te gaan en weer op mezelf. Het kon weer, en thuis wonen is leuk en fijn, maar niet meer zo lang bedoeld als je eenmaal 31 bent 😉 . Ik voelde het zo sterk! En dan roept alles en het hele universum en beweeg ik ernaar.
En deze woning, kwam vlak voor mijn vakantie, 2 dagen maar en daardoor nogal een haast. Hij valt qua prijs binnen de huurtoeslag en daar ging ik dan ook meteen vanuit. Wist ik veel wat de exacte regels waren! Ik zei nog, bij het aanbetalen de dag voor mijn vakantie, dat ik wel huursubsidie moest krijgen. En toen begon een balletje te rollen. Ja, waarschijnlijk wel hoor, werd me gezegd. Maar zekerheid werd me niet gegeven. Toen sloeg de paniek toe even. Alles wees erop..toch? Dit, mijn nieuwe plek..? Er werd aangepast dat ik er geen jaar aan vast zat maar een half jaar. En nog wat onderhandeld. Ik wist niet wat ik moest doen verder, nadat ik de beslissing al had genomen hier te gaan wonen. Vervolgens….blokkeerde hun pinautomaat. Die wilde niet meer werken. En voor mij, was dat zoiets als oh nee…misschien is het niet de bedoeling, kan ik er nu nog onderuit… De pinautomaat werkt niet, de weg naar vastleggen wordt geblokkeerd dus zou het dit betekenen? Nu de twijfel van de toeslag boven is komen drijven?
En toen kwam die andere stem “nee joh, het is de bedoeling, en je moet weg, op jezelf gaan wonen. Alles is steeds te duur, geen woning is geschikt, woningbouw lukt niet want te kort ingeschreven, straks zit je nog 2 jaar thuis??” Dus ik liep naar de pinautomaat buiten ergens, moest iets betalen. Onderweg overpeinzend, vriendin gebeld, compleet gestrest mijn verhaal gedaan. What to do??
Ja…what to do.. Maar ik wil zo graag….!
Dus ik heb mezelf toegesproken, en wijs gemaakt met de woorden van derden, dat het wel zou lukken en anders is 6 maanden niet zo erg. Ben ik in ieder geval weer op mezelf!
En toen ging ik op vakantie. Alles vergeten! Lekker brainstormen over de inrichting.

En eenmaal terug, een week later zou ik definitief tekenen. En de avond ervoor weer gewezen op toeslag moeilijkheden wellicht. Emotie nam de overhand, ‘paniek’ en uiteindelijk in goed overleg zou ik toch tekenen (had ook al een deel betaald). Het zou wel goed komen!
En steeds weer, kwam er een stress opzetten. Ook vanwege oude woontrauma’s en angst om verkeerde woonkeus te hebben gemaakt.
Tot ik van de week eens even heel eerlijk ging kijken…. En ja, toen besefte ik me wat ik had gedaan. In feite heb ik een ‘fout’ gemaakt. Een fout door niet te luisteren naar de signalen, mijn intuïtie te negeren en verstand. En allemaal omdat ik zo graag iets wilde! Toch?

Hoe vaak doen we dat niet? Iets goedpraten voor onszelf, ons zuivere gevoel negeren, of dat deze verbloemd wordt door emotie als angst en verlangen? Ik wil de weg naar complete zuiverheid, vanuit complete zuiverheid leven en handelen en creëren. En daar hoorde dit besef bij… Dat ik mezelf voor de gek heb gehouden, deels onbewust, maar deels ook bewust. Ik was het kind in mij dat graag wilde en in feite met mijn emotie de weg manipuleerde. Dit besef, dat dit een onderdeel is en hier bewust van mag worden. Van dit handelen, omdat het me in de toekomst zal helpen, op mijn weg in zuiverheid.

En nu? Zit er een aannemelijke kans in dat ik over 6 maanden weer moet verhuizen. Omdat de kans bestaat dat ik toch geen toeslag ontvangen zal waardoor de woning te duur gaat zijn. Daar zit ík mee, maar ook anderen die me helpen helaas.
Het is een les in zuiverheid voor mij. Iets achterlaten wat tot het verleden behoort. Helder en schoon in het leven staan. Eerlijk en open en in volle verantwoordelijkheid.

Uiteindelijk kun je zeggen, het was de bedoeling, dat ik deze stappen zette. Want zo heb ik weer een sluier mogen optillen en mezelf een stukje verder mogen ont-dekken. Een foute keuze in die zin bestaat in feite niet natuurlijk… Maar goedpraten kan, en vooral wil, ik net zo min.
Sinds dit besef, samen met mijn gevoel en weten vannacht, is er een rust over me heen gedaald. Voelt het als een licht in mezelf en ben ik dankbaar, naar mezelf, dat ik mezelf durf te ont-pellen en open sta om te leren.
Ik ben leerling en meester tegelijk, meester leert leerling en die op zijn beurt weer leert aan meester. Een cirkel in beweging.

Namasté lieve mensen. Het is een werkelijk prachtige dag!

20140203-150237.jpg

20140203-150255.jpg

Mijn mojo is kwijt…

Stress, druk, etc, dit zijn de dingen die niet teveel de revue mogen passeren. Bij niemand niet natuurlijk. En ook zeker niet bij mij. Want sinds de start van de belemmerende fysieke toestand in mijn leven is het een zwaard van Damocles. Iets wat binnen no time ontwaard in een overprikkeld en belast systeem genaamd mijn lijf en hersens. Prikkels in mijn hersenen, van denken, ik kan natuurlijk gewoon goed denken 😉 , die teveel worden door stress zorgen er zowat voor dat het daar op tilt slaat…snel…

In mijn geval, er gebeurt zo ontzettend veel momenteel in mijn leven, echt het grootste gedeelte is leuk hoor, alleen ik zit op een punt dat ik me af begin te vragen of het allemaal niet een beetje teveel is… Ik stoer alles doen en regelen, en het gaat hartstikke stukken beter met me, alleen… Van niks naar eigen huishouden-alles door op een huis te passen, eigen bedrijf opzetten, UWV afspraak en traject in ivm eigen bedrijf, studie, etc. En toen ging ik heel fijn in twee weken tijd ook nog een week op vakantie! Heel erg leuk, naar de sneeuw. Wel met twee keer flink reizen, en een nacht stress door geluidsoverlast (heb je het weer, die prikkels…). En vlák voor ik vertrok nog een woning die langs kwam fietsen en waar ik komende 6 maanden mag wonen, op mezelf! Super super super. Echt waar!
En toch ook, een beetje veel…

Afgelopen dinsdag zou ik dan ook nog toets hebben van de opleiding, deze heb ik niet gedaan, ik ben niet gegaan. Woninggeregel moest eerst.
En nu staat hij volgende week…met de gedachte, kweetniet of dát het hem wordt ook!?
En ik blijf achter in reageren op mails, berichtjes, etcetera.

Als deze dingen dan gaan gebeuren, dan is het echt een beetje veel. En het bezig zijn met eigen bedrijf is leuk, alleen momenteel heb ik daar niet eens de ruimte voor de laatste 2 weken!?! Letterlijk in tijd door energie, en nu ook gewoon mentaal even niet. Dat gebeurt wanneer er zoveel langskomt, dan raakt mijn systeem overbelast en lamgeslagen.
En eigenlijk, komt dit, door de druppel, die komt van een instantie… Wil werkelijk zeggen: ‘altijd weer die instanties en het gezeik daarmee’. Het is ongelooflijk, maar kan me geen moment met instanties herinneren, op de studiefinanciering na, dat géén gevoel van stress of onmacht en onrecht heeft gegeven. Ik pies meestal altijd naast de pot, val net buiten de deur, door lullige(of instantie-bewuste) situaties, zoiets is bij mij het geval.

En dan?… Raak ik mijn mojo kwijt… Die ontzettend fijne, altijd betrouwbare, warme, liefdevolle, steunende, lichte en bemoedigende krachtige mojo…

Mojo, zullen we afspreken, dat je twee dagen op vakantie bent, en me daarna weer op komt zoeken? En dat we weer als happy team op aarde zijn?

20140122-173329.jpg

En dan trek ik na het schrijven van mijn blog twee engelenkaarten:

Maya: “we raden je met klem aan door te gaan met je studie, omdat je hierdoor extra info en ervaringen opdoet, waardoor je levensmissie sneller tot bloei kan komen. … Het verrijkt je inzicht en innerlijke kracht en zorgt ervoor dat je steeds herinnerd wordt en gemotiveerd om je levensopdracht uit te voeren. En ik word hierin geleid…”

Zanna: “Wat er ook in het verleden gebeurd mag zijn, je huidige situatie en je toekomst worden nu veilig beschermd door de engelen. Ik help je om te helen van vroegere verwarring en trauma’s. Je hart te helen van zorgen en angst. ….je kunt er met een gerust hart zeker van zijn dat er geen lagere energieën door je beschermende aura kunnen heendringen. Wij laten alleen de energie van liefde binnenkomen waar je verblijft….
Het Universum en de engelen vragen je te ontspannen en van jezelf te genieten, want jouw geluk is een glimlach naar de hemel.”

Ik voel me opgemonterd door het schrijven, en een kers op de taart deze engelenboodschappen. Ik adem in en uit, en een glimlach is verschenen 😊. Het universum, het is ook zo mooi…
Namasté

Omgekeerde wereld ontdekt! Na 2 jaar weg…

Nu een week op mezelf weer, na 10 maanden. En na bijna 2 jaar hulpbehoevend zijn. En dan, ben je er echt een beetje uit…ofzoiets. Ik kom mezelf wel weer echt even tegen. Zoals van de week met boodschappen doen, allemensen wat wat voelde ik me gesloopt erna! De hoeveelheid prikkels, het was niet eens zo druk in de winkel, verre van, maar alle artikelen en alles verzamelen. Ik had moeite om mijn groenten uit te kiezen, het nadenken ging me niet goed af ondanks grotendeels een lijstje te hebben. Ik stond er af en toe maar, proberen te ordenen in mijn hoofd. En het klinkt voor mezelf bijna alsof ik achterlijk ben! Wat voor iedereen normaal is, voelt voor mij afwijkend.
En meer nog, ontdek ik van mezelf… Want in de afgelopen jaren, ben ik anders gaan leven, maar vooral ook, anders gaan kijken tegen de wereld, naar de wereld, in de wereld. Mijn visie is veranderd. Of misschien beter gezegd, ik héb een visie gekregen.
Velen zijn vaak op zoek naar iets in de wereld, waaronder ikzelf. Iets beters. Om beter te maken, voor zichzelf, en gezin bijvoorbeeld. Voor velen vertaald dat zich in meer, groter, beter. Wat met consumeren te maken heeft. En we consumeren wat af… Allemaal tijdelijke vervullingen om weer naar een volgende uitbreiding te kijken. Het is de menselijk natuur wellicht?
Of heeft het meer te maken met dat we er ver vanaf staan juist…? En dat we proberen vervulling te geven aan. Een zoektocht, naar vervulling van ons innerlijk. Alleen zonder het te weten en onbewust vooralsnog. Helaas.
Ik juich die vervulling van ons innerlijk namelijk toe! Dat iedereen dat mag ervaren.
Voor mij zit hem die niet meer in de manier van leven in onze maatschappij besef ik. Niet zoals het wordt neergezet. En soms, is dat ook wel angstig ergens. Want, ik voel die vervulling niet meer in ons systeem, en hoe ga ik het dan doen? Hoe wil ik het anders doen in onze maatschappij? En kan dat wel, in onze maatschappij…? En weer merk ik, dat ik niet de makkelijkste weg in het leven wandel, dat ik niet zomaar volgen kan. En dat ik uitgedaagd wordt.

Ooit zei een psycholoog tegen mij tijdens de eerste acceptatie processen van beperkt zijn, nadat ik al besloten had een tijd niet meer te reizen en me eens te vestigen hier een paar jaar, en uiteindelijk ziek werd en niet meer kon reizen, dat ik mijn drang naar adrenaline of iets misschien kon halen uit de uitdaging ‘gewoon’ te leven. De verantwoordelijkheden en uitdagingen aan gaan van het ‘serieuze’ leven, volgens onze maatschappij. Zoiets. Niet dat ik dat niet deed, maar had er wel moeite mee, met de bijkomende verplichtingen, en een drang naar uitdaging en avontuur en vrijheid.

Hier dacht ik over na, serieus over na. Was het een vlucht? Misschien. Ik wilde het wel zo zien, de uitdaging omvormen. En dat heb ik ook gedaan. En er zat natuurlijk een kern van waarheid in, dat zag ik ook. Maar altijd zat er ook een gedachte, wat als zij het gewoon niet kón zien en niet zo leven kón als ik? Misschien was het haar reflectie wel die ze op mij projecteerde over iets dat ik ‘zou moeten doen’ omdat ze mijn ‘manier’ en behoefte niet werkelijk begrijpen kon en dus wel ergens deels afwijkend moest zijn. Net als dat mensen me ooit weleens zeiden, na weer een grote reis: ‘en nu zul je toch wel een keer echt aan het werk moeten denk je niet? Serieus leven’. Bedoelend, geen tijdelijk werk en weer de hort op. Dat stond me altijd tegen, hoezo? Ik bepaal dat zelf toch wel? En wie zegt dat anders niet serieus is? Wie zegt wat ‘hoort’ en de ‘bedoeling’ is?
Ik ben geen groot avonturier geweest, die voor jaren vertrok en alles wilde zien. Meer een klein, af en toe, ertussenuit avonturier 😉 .
Maar altijd een gevoel, ergens sluimerend, over het leven zoals we dat (geacht worden te) leven…

En nu na jaren van gedeeltelijke afzondering in het meedraaien in ons systeem, het eigen rooien erin, andere kanten ontdekken van de werkelijkheid, systemen die ineens iets minder fijn (zacht uitgedrukt) werken, en ineens weer erin komen, waar mogelijk, doet me keihard iets beseffen…
Wat een omgekeerde wereld!
Want eigenlijk, hoe raar is het, dat we ons eten van tevoren bedenken, de ingrediënten opschrijven (of onthouden voor sommigen), dat we dan naar de winkel gaan en die producten uitkiezen om dat vervolgens te koken. Voor mij een gedoe, en stress een beetje. Nadenken over wat ik wil eten, plannen, etcetera. En toen dacht ik, maar dat is ook helemaal niet de natuur!?! Want werkelijk, is het niet eigenlijk veel natuurlijker dat we zien wat er verbouwd is, kijken wat we kunnen ‘plukken’ en wat rijp is, en dan daaruit een maaltijd bereiden? Ja. Dat is de natuur. Want die groeit zo, en wij leven van de natuur.

Wij doen alles anders! Wij proberen de natuur te omzeilen, met al onze ‘ontwikkelingen’ en mogelijkheden, de natuur te sturen, zodanig dat we eraan voorbij gaan. Man, het gros ziet niet eens meer wat natuur is! Kinderen groeien op zonder ooit een bos te hebben gezien, denken dat melk in een fabriek gemaakt wordt (ja, een koe is ook een fabriek…ergens dus allicht), gooien bergen afval over onze schouders zonder om te kijken (soms letterlijk), produceren in massa’s en massa’s om de natuur uit te putten. Oh nee, om geld. Maar als neveneffect, niet geheel onbelangrijk, putten we diezelfde natuur, die ons voorziet van alles wat we nodig hebben, uit… Het besef van natuur en onze aarde is voor een grote massa, compleet verdwenen.
En dat, doet me zeer.

En dat ook, doet me beseffen, dat ik ver ben…ver heen misschien…want iets in mij wil niet meer. Er ontstaat een drang naar anders, naar beter. Een gevoel die me verward af en toe, omdat ik misschien ver verwijderd ben geraakt…? Ik anders ben gaan kijken, naar anders ben gaan willen, en misschien….niet meer zo kan leven als eerst…? En dat maakt me anders, zeker niet tot de massa behorend, afwijkend, in de ogen van een grote massa. En pittig, want, wat nu?
Maar wat, als het nou helemaal niet zo raar is? Dat we juist zo ver van alles vandaan zijn geraakt en dat wat nu als gewoon en acceptabel wordt ervaren in werkelijk compleet afwijkend is! En misschien, zie ik juist weer, eindelijk, hoe het echte leven is en hoort te zijn? En hier bedoel ik niks arrogants mee. Mijn werkelijkheid, lijkt te zijn veranderd.

En dat….waar zal dit me heen brengen? Wat is de betekenis voor mij? Is het iets wat ik mag volgen…? Is het iets wat ik beter negeren kan?

Ik ben bezig, langzaam, met een eigen bedrijf, waar ik volledig achter sta. Wat ooit misschien beter een stichting zal worden, waaronder van alles valt, wat bij mij past. Puur en voor de maatschappij. Maar tegelijk, wil ik het niet op de manier doen zoals ‘het moet’. Omdat die manier, niet meer, bij me past. En dan, wordt het lastig, want wat, betekent dit? Ik wil leren…nog heel veel. Van het leven. En voor mij, het échte leven…

Makkelijk? Nee.
Het is iets, in mijn binnenste, wat roert. En ik heb geen idee, hoe dat tot uiting komt en hoe ik er vorm aan ga geven, en of…
Het enige wat ik kan zeggen: wordt vervolgd! Ergens, ooit, een keer.
I have a dream…

Namasté

De volgende boeken en artikelen en films/docu’s zijn zeer recentelijk op mn pad gekomen, die mijn beeld voedden, niet altijd letterlijk natuurlijk, maar wel in denken en voelen (en dit is maar een kleine greep uit velen van de afgelopen 2 jaar waar veel interessantere tussenzaten maar mijn hoofd wil nu niet meer meewerken 😉 ):
Over onze maatschappij:
https://decorrespondent.nl/10/waarom-we-iedereen-gratis-geld-moeten-geven/384450-0b1c02bd

Over off the grid wonen:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/14122130-06785eae

De film Avatar

Floortje Dessing naar remote living in New Zeeland:
http://gemi.st/BNN_101343038

Boeken zoals Anastasia, Tillu, de Wolventotem, Tuinen van overvloed etc etc etc.

20140104-194900.jpg

20140104-194906.jpg

Nieuwe fase is ingegaan…ik voel het…

Er is een nieuwe fase ingegaan… Ik voel het zo sterk! Iets, wat komen gaat, wat ik nog niet exact weet… Oh, die fijngevoeligheid van mij, laat me dan wel in het ongewisse. Ondanks dat ruist er een enthousiasme diep van binnen. Dat ik weet dat het mooi en fijn zal zijn… En goed.
Ondertussen vind ik mezelf mini-master geworden hierin voor mezelf dan, in het ervaren en op z’n beloop laten. Zien wat er komt. Alles wat lijkt, verandert een volgend moment weer in iets nieuws. En zo gaat de stroom van mijn leven. Bijhouden lukt me zelf niet eens meer, dus laat ik het. Waar ik kan dan…
Soms, met wat onrust. Deze tijd gaat gepaard met wisselingen, op en af, blij en angstig, vertrouwen en argwanend, krachtig en onzeker. Want oh, wat wil ik graag dingen weten! Weten wat mijn exacte pad is! Weten waar ik heen ga! Weten wat de bedoeling is… Aard van het beestje 😉 .Alles willen weten. Afgelopen jaar heb ik geleerd om dat los te laten. En ik merkte het ineens, het universum komt met dingen voor me, vanzelf, en die ik niet van tevoren bedenken en controleren kan! Zolang ik maar op pad ga, en kies, en leef. En heb ik geleerd om te vertrouwen en te volgen, de taal van mijn hart. Vertrouwen op mezelf en het leven. Elke weg is er een, en ergens kom ik uit. Ik kan me eeuwig druk maken, of vertrouwen hebben en wel zien. Makkelijk gezegd, dat weet ik heel goed… Maar als ik diep en goed voel, weet ik dat het goed is. Dat ik me bevind waar ik me bevinden moet. Het klopt.

Een nieuwe fase dus. Deze fase is ingeluid afgelopen zaterdag. Want toen verhuisde ik, tijdelijk. Ik pas 7 weken op een huis van lieve vrienden, en op twee katjes die me al vanaf moment één vertroetelen met aandacht.
Het is voor mij een opening naar iets nieuws. Ik verlang naar een eigen plek, waar ik me thuis voel en in alle rust mag wonen. Liefst met tuintje, want ik ben een buitenmens. Natuur heb ik nodig…is mijn voeding.
Ik ontdek hier opnieuw, wat ik kan, op dit moment. Kan ik na 10 maanden bij mijn moeder wonen, weer voor mezelf zorgen? Hoe red ik mezelf? En daarnaast 1 keer in de week opleiding? Én daarnaast de plannen van mijn eigen bedrijf? Klinkt als een heleboel. En als je niet beter zou weten, klinkt het als iemand zonder beperkingen ondertussen… Niets is minder waar. Gezien de snelheid op -20x staat, in dingen realiseren. Ik ga nog ervaren hoe het me lukt. En boodschappen, en koken, en huishouden, en en en.

En mijn plannen? Ik heb een vermoeden dat het me weer ergens anders brengt dan ik van tevoren denk…. En een reis. Volgens mij komt er een reis aan… Zou het dat reizigersbloed van me zijn dat ergens naar verlangt? Of is het werkelijk iets wat langs zal komen…? Is dat de reden van geen vaste plek nog…?
Ik zal het vanzelf wel merken! Ik sta open, voor deze nieuwe fase.

20131231-141244.jpg
2014… Wordt wederom een bijzonder jaar voor me…

Namasté

Ik wens je alle moois, voor 2014. Dat het een jaar mag zijn vol liefde, passie, plezier en vol licht! ❤️

20131231-141338.jpg

Ik ben genomineerd voor de Liebster Award :)

20131216-195816.jpg

Een tijdje terug heeft Andrea van http://www.veganblisslove.wordpress.com mij genomineerd voor de Liebster Award. Een award voor kleine bloggers om ze meer bekendheid te geven, omdat je de blogs mooi vindt, inspirerend, of iets in die trant :). De bedoeling is als je het accepteert dat je 11 vragen beantwoord van degene die je genomineerd heeft en zelf 3-5 bloggers nomineert voor deze online award.
Ik voel me vereerd en vind het een erg leuk gebaar! Met de volgende prachtige woorden: “Mijn nominatie is uit gegaan aan jullie blogs, ook al bloggen sommige van jullie al heel lang of zijn zo klein niet meer, maar naar mijn mening hebben jullie alle iets speciaals! Ook al ken ik jullie niet allemaal persoonlijk geeft mijn gevoel aan dat naast een prachtig blog, dat ieder op zijn eigen manier heeft ingevuld, jullie erg puur in het leven staan, een inspiratiebron zijn voor vele, ieder zijn eigen weg zoekend is in het leven zowel op gebied van voeding en/of gezondheid, schrijven en delen vanuit jullie hart een passie is en alle een lichtpuntje zijn in de soms wat sombere wereld! En ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat top vind!
‘She makes a difference and the world a better place’ ”
Ze geven me een warm gevoel van binnen en laten me zien dat het schrijven voor mij uitstraalt wat ik er ook bij voel! Bedankt lieve Andrea.
Zo mooi om via het internetmedium prachtige mensen te ontmoeten wie op eenzelfde lijn staan in het leven, ieder zijn eigen manier, maar toch verbonden door een zelfde intentie en kern.
De volgende vragen zijn voor mij verzonnen om te beantwoorden, dus dat ga ik bij deze doen! 🙂

1. Waar blog je over?
Ik blog over mijn leven, ik en ME, zoals de titel aangeeft. Het begon als uitlaatklep in de wereld van mijn leven met ME, en ondertussen is het eigenlijk veel meer, een levensblog, over ervaringen, gedachtes, filosofieen van mijn leven en gebeurtenissen. Diepgang en puurheid in het leven. Zoiets geloof ik :).

2. Waarom en wanneer ben je begonnen met bloggen?
Waarom… Ik wilde schrijven! En delen. De behoefte om te delen wat er allemaal gebeurde in mijn leven, waar ik tegenaan liep in de instantiewereld als je ME hebt, maar ook om te ontdekken hoe het schrijven voor me is. Een soort innerlijk drang hierin ofzo, een wens, een probeersel. Een nieuwe weg, en tegelijk schrijven en achter laten. Ik ben afgelopen jaar in februari begonnen met deze blog. Vorige jaar december met www.gedachtengoedenvlinders.wordpress.com begonnen, maar rolde al gauw over naar deze blog, was voor mij meer gangbaar en toegankelijk. En persoonlijker ook. Ik had meer een persoonlijke ‘uitlaatklep’ nodig. Welke gaandeweg meer vorm is gaan krijgen, meer weg is gegaan van ziek-zijn en plaats heeft gemaakt voor ‘zijn’, en de wereld. De wereld interesseert mij, verward mij, verbaasd mij, intrigeert mij en maakt mij nieuwsgierig. Om te ont-dekken, te ont-hullen, te proeven en te inspireren en om geïnspireerd te raken. Daarom misschien, schrijf ik.

3. Door wie wordt je blog het meest gelezen denk je?
Ik denk door bekenden en mensen met ME of een andere chronische aandoening, mensen die met spiritualiteit en diepgang in het leven staan, of willen staan misschien. Eigenlijk weet ik het niet zo heel goed! 🙂 Zou leuk zijn om te weten.

4. Hoe sta jij in het leven?
Hoe verwoord ik hoe ik in het leven sta… Mooie vraag. Ik sta uitdagend in het leven, optimistisch en zoek altijd naar mogelijkheden. Met veel gevoel, eerlijkheid, diepgang, puurheid en spiritualiteit, en een vleugje humor. Ik houd enorm van de diepere betekenis van het leven, zij maken voor mij het leven interessant, leefbaar, mooi, avontuurlijk en rijk. Ik geloof dat ik heel intens in het leven sta…
Zo leef ik, en beleef ik.

5. Heb je een gebeurtenis doorgemaakt, waardoor je kijk op het leven veranderd is?
Meerdere wel denk ik. Ik ben op net 17-jarige leeftijd mijn vader verloren. Iets wat geen uitleg behoeft over de impact vermoed ik… Het heeft me gevormd, en me al vroeg een stuk volwassenheid en diepgang van het leven gegeven, en waarde. Niet lang daarna ben ik gaan reizen, als 18-jarige, naar de andere kant van de wereld. Een begin van vele reizen, die me absoluut rijk hebben gevormd.
En toch is de grootste impact, waarop ik werkelijk anders ben gaan leven ook, móest leven…, maar ook een deel ervan gekozen heb gaandeweg om het anders te doen, geweest vanaf het krijgen van ME ruim 5,5 jaar geleden. Het is de ‘opstap’ geweest naar het intense en diepe, het werkelijk ontdekken en uitdragen van mijn hart, de kern, puur leven, écht leven zonder smoesjes, doorvoelen, accepteren, loslaten. Het heeft mijn kijk op de maatschappij en de wereld verandert, wakker gemaakt, over systemen (zowel landelijk als werelds), me ook ongelooflijk veel verdriet bezorgd, en wanhoop en onmacht, en tegelijk een opening naar vele mooie ervaringen, op een gegeven moment. Doen beseffen wat het is om een ziekte te hebben, welke processen je doormaakt, waar de krachten voor mij liggen om hiermee te leven, om trouw te blijven aan mijn wezen. Om te ontdekken, en dankbaar te zijn, wat de waarde van het leven is voor mij.

6. Hoe ben je ooit gestart met gezonder eten? En waarom?
Zo’n 2,5 jaar geleden, begon ik aan een anticandidadieet, na altijd al gezond eten met zelfgemaakte maaltijden, veel groenten, steeds een beetje meer biologisch. Door dit dieet ben ik ontzettend bewust geworden, meer dan ik al was, van de rotzooi die in voeding wordt gestopt, van de kracht van voedsel, van het feit dat het de motor is van ons lijf en eigenlijk normaal is deze te voeden met zuiver voedsel. Ik raakte heel veel nevenklachten kwijt door dit dieet. Wat grofweg inhield, suikervrij, tarwevrij, cafeïnevrij, alcoholvrij (mocht miniem wel maar reageer er gewoon niet goed op sinds jaren), gistvrij, en nog wat meer. Intoleranties werden aangepakt. Ben er heel strikt mee begonnen, dat doe ik dus wanneer ik ergens echt voor ga. Ik wist in eerste instantie niet altijd wat te eten en at soms maar niet (voor eerst in mijn leven… 😉 Haha) waardoor ik als bijproduct, zeg maar, afviel… Gelukkig is dat goed gekomen en stabiel en vind ik het een verrijking, er is zóveel meer dan ik eerst wist aan voeding. De ontdekking van nieuwe producten, gaat tot op de dag van vandaag door. En ik wil niet anders meer! Eenmaal puur, is altijd puur. Voor mij geen pakjes, zakjes en ‘processed’ foods meer! Ergens ook ‘makkelijk’, want doe ik het wel, dan zit ik namelijk op de blaren vaak…

7. Zie je jouw eetgewoontes als een dieet of een lifestyle?
Een lifestyle, zeker! Ik wil niet meer anders. En geloof ook niet in het nut van tijdelijk dieten, ik geloof in een levensstijl, voor gezondheid en levensplezier.

8. Heb je voedsel allergieën, intoleranties of overgevoeligheden? Zo ja, welke?
Suiker op nummer één! En dan alle vormen. Op honing na… Maar ook dat minimaliseer ik.
Cafeïne. Alcohol. Gist. En e-nummers, de meeste dan, spijsvertering reageert daar meteen op.

9. Vind je het lastig om ergens anders te eten dan veilig thuis?
Soms wel ja. Vooral als ik bij mensen kom eten, voel me dan toch nog soms een ‘last’, of de angst dat er toch dingen zijn die ik beter kan mijden. Alhoewel ik super lieve vriendinnen heb die met liefde aanpassen voor me! Nu ben ik wel al een stuk flexibeler geworden, het hoeft niet altijd zo streng te zijn, als het een keer zo uitkomt. Maar structureel eet ik het liefste thuis. Of met uit eten ook wel makkelijker, kan ik kiezen 🙂 .

10. Heb je een persoon als inspiratiebron?
Nee, eigenlijk niet. Er is niet een specifiek persoon die me inspireert… Er zijn er vele! Ik vaar op wat ik tegenkom vaak, en staat los van een naam of bekendheid. Dat heb ik altijd al gehad, niks met datums, muzieknummers kon ik vroeger nooit onthouden met artiest, quotes- de ‘eigenaren’ ervan beklijven vaak niet 🙂 .Het leven en het universum an sich inspireren mij geloof ik. Vaak zijn het boeken, muziek, opmerkingen en uitspraken, ervaringen en gebeurtenissen, filmpjes enzovoorts, die mij inspireren. Woorden en daden van anderen.
Wel een tijdje helemaal weg geweest van Paolo Coelho’s boeken, toen ik ze ontdekte. En nog steeds heb ik er veel boeken van.

11. Wat is jouw ultieme droom?
Mijn ultieme droom…. Ik heb er zoveel!! Haha. Mijn laatst uitgesproken droom was die van het ecologisch duurzaam wonen en leven, in harmonie met de natuur en omgeving, zelfvoorzienend en ‘vrij’. Nu begin ik eerst voor mezelf, in werk, en is ook droom van mij om weer autonoom in de maatschappij te kunnen staan en werk doen waar mijn hart ligt, niet omdat het moet, maar omdat ik wil. Zonder druk. Ten bate van de wereld!
Mijn droom is ook om ooit te kunnen inspireren en mensen hun eigen kracht te laten herontdekken, hun potentieel, te laten stralen vanuit de kern.
Mijn grote droom is toch echt dat we vrij raken, en iedereen vanuit liefde leert te leven en we zorg dragen en verantwoordelijkheid voor waar we op leven. Deze mooie prachtige aarde. Dat het licht mag zegevieren! 😉

12. Wil je zelf nog iets leuks vertellen of toevoegen aan deze vragenlijst?
Ik vind het leuk om zo geprikkeld te raken door deze vragen. Soms echt even goed moeten nadenken! Dat is leuk ook. Eigenlijk heb ik niks toe te voegen volgens mij. In ieder geval schiet me niks te binnen nu!

Dan ga ik nu maar eens nadenken over mijn 11 vragen, die ik anderen stellen wil!

Fijne avond en alvast fijne feestdagen,
Warme groetjes
Namasté

20131216-195740.jpg