Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Advertenties

Mijn eigen legende, deel 1

“… Je eigen legende waarmaken is de enige verplichting van de mens. Alles is één. En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt….”

Dit is een citaat uit een boek wat ik lang geleden heb gelezen, van een schrijver waar ik vele boeken van heb. En de verhuizing heeft me er eens op gewezen, dus ben ik hem opnieuw aan het lezen.
De Alchemist van Paulo Coelho.

En ja, misschien klopt het wel voor mijn leven, dat ik mijn eigen legende waar maak. Zo heb ik me nooit laten weerhouden om te gaan reizen, als de mogelijkheid zich voordeed, zo zette ik dingen op, zo heb ik alles gehaald op mijn weg. Nee M.E. heb ik niet gekozen, maar wel brengt het me zoveel! Hoe bizar dit ook klinken mag… En misschien niet te begrijpen voor sommigen.
Ik denk dat ik nu steeds meer begrijp wat ik wil, wie ik ben, welke weg mijn hart mij wijst, welke (innerlijke) signalen de richtingaanwijzers in mijn leven zijn.
En tegelijk, weet ik zo weinig! Ik weet totáál niet waar ik over een jaar ben, of sta, letterlijk en figuurlijk. Mijn leven is een groot avontuur en ik vaar mee. Soms een ruwe zee, soms kabbelend, maar meestal wel met een vaart ;-).

En werkelijk, in dit avontuur staat mij een avontuur te wachten! En ik kan niet wachten…
Een gevoel wat mij zó enorm blij maakt, het overstemt alles en de gedachte aan dit avontuur raakt elke cel in mijn lijf. Daarom ook weet ik dat het zó goed is voor mij! Het komt van diep van binnen.

Een half jaar terug ongeveer, ontstond de gedachte aan een reis, een plek. Al veel langer, was de wens van mij om mij in de natuur te begeven. En dan niet die natuur als je net de stad uit loopt. Ook niet die van het park om de hoek. Nee. De ‘échte’ natuur noem ik het. De rust, de zuiverheid, de ruimte, de ongereptheid, de schoonheid, de puurheid en onaangeraaktheid. Moeder Aarde in haar pure vorm en enorme vrijheid en ruimte.
Ik wil daar ervaren, wat het met mijn gezondheid doet. Ik wil ervaren hoe ik hierop reageer. Ik wil me er helemaal aan over kunnen geven en langer dan een paar weken er zijn.
Maar ja, dat was de gedachte, waar hoe wat en wanneer was een groot vraagteken. En mijn gezondheid was toch wel een hekel punt…voor reizen en afhankelijkheid.

Maar een half jaar geleden veranderde er wat. En begin dit jaar zei ik, ‘ik ga op reis! Ik voel het! Ik weet totaal niet waarheen of wanneer exact maar dit jaar ga ik op reis!’
Mogelijkheden van ecodorpen kwamen langs, her en der etc, maar niks nog beroerde mijn ziel zodanig dat ik het wist. Dat ik wist, híer moet ik heen.

Ook ergens in mij was al een tijd langer het verlangen om naar Siberië te gaan. Nooit gehad! Nooit wilde ik die kanten op. Tot vorig jaar. Ineens, voelde ik me getrokken door Siberië, door Mongolië, door die regionen. En ja, de ongereptheid en uitgestrektheid der natuur is daar wel te vinden nog! Dus ik snap het wel.
En sjamanisme, trekt me ook heel erg.
Een tijdje terug stuitte ik op het Siberisch sjamanisme. En ja, dat resoneerde met mij van binnen. Maar verder, had ik er niks mee gedaan. Ik wist alleen. En zocht wat op.
En vorige week, zocht ik zonder dat ik nog weet waarom, spontaan weer een sjamaan op die ik eerder was ‘tegengekomen’. En ik nam contact op, was iets vrijblijvends aan aanbod en ik dacht, ‘waarom niet!’.
En toen bleek deze man op hetzelfde moment in Nederland te zijn!
Uhh, oke…!? En ik mocht langskomen als ik wilde, hij nodigde me uit.
Dus een dag later maakte ik de autoreis van mijn huidige leven qua tijdsduur, allemaal om deze afspraak. Ik wist gewoon alleen dat ik moest gaan, totaal niet waarom. Had hem wel verteld dat ik het liefst naar Siberië zou gaan o.a.

Ik kwam daar en eigenlijk was het allemaal verwarrend, een beetje een onsamenhangende afspraak, maar later werd me duidelijk dat er juist wel veel naar voren is gekomen.
Hij heeft ook naar mijn gezondheid gekeken en zijn visie gedeeld.
En mijn wens om beter te worden, is weer enorm getriggerd, sinds vorige week. Dat was ook de reden dat ik hem in de eerste plaats contact-te, voor iets simpels.

Maar ook, ontstond de mogelijkheid om daadwerkelijk naar Siberië te gaan! De natuur in!

wordt vervolg… Mijn lijf raakt te moe nu 😉 .
Wil je dit volgen? Geef dan je email op, of let op Facebook, als je het daar leest.
Fijne avond!

20140527-212137-76897392.jpg

De dag dat ik… Dan zou ik:

De dag dat ik mag meemaken dat ik ineens 100% energie heb…

Dat ik wakker word en weet…

Deze dag droom ik…

Hoe zou het zijn? Wat zou ik doen?
De dag dat ik ineens energie overhoud en tijd.
Dat ik denken mag, zo, en nu heb ik welverdiende rust na mijn harde werken en alles is af.
Deze dag barst ik in tranen uit.
Van vreugde.
En van al die jaren onmogelijk verdriet.
Van bevrijding en verlossing.
Een ruimte waarvoor ik op mijn knieen zakken zal.
Ik zal de aarde kussen en de hemel groeten.
Alle mogelijkheden en deuren staan open en ik zal doorgaan op de weg waar ik op zit. En dan met volledig fysieke kunnen en overgave voor 100%.
Ik weet nu dat fulltime werken niet de norm is.
Dat ik met heel weinig leven kan.
Dat werken in dienst voor moeder aarde en het universum de beste en enige werkgever is die ik wil.
Dat ik alles zal doen om vrij te leven op de manier dat leven waarde geeft en er (r)echt toe doet. En van daaruit de cirkels om me heen creëren en voeden voor hetzelfde.
Dat ik zal gaan sporten en mezelf enorm fit maak.
Ik zal jou en mij en jou omhelzen.
Ik zal stralen van geluk. En wellicht even vertwijfeld om me heen kijken.

Ik zal denken, dit is het beste kado wat me ooit is overkomen…
Op mijn knieen van geluk…

20140518-123713.jpg

Wereld ME dag

12 mei is het wereld ME dag. Een dag voor bewustzijn voor mensen met M.E. Mensen waarbij er vele zo beperkt zijn dat ze niet meer buiten komen en alleen maar kunnen liggen.
Soms compleet in het donker in bed en niks kunnen.
Anderen op de bank nog wel, en wat kunnen verdragen.
Sommigen vallen flauw bij de minste inspanning zoals een paar traptreden, anderen kunnen nog wel een baantje hebben bij wijze van.
De een kan nog lopen,
de ander heeft een rolstoel, of scootmobiel,
en weer een ander,
loopt al jaren niet meer en ligt alleen maar.
De meesten worden door artsen en verzekeringsinstanties in een het-zit-tussen-je-oren hoekje gestopt, en in het laatje ‘niks aan de hand en 40u kunnen werken’ geschoven.

Deze mensen kunnen écht niet!
Uitputting, zodanig, dat zelfs in extreme gevallen ademhalen moeite kost, dat fake je niet.

Voor mij, ik heb mij veel slechter gevoeld dan ik me nu voel. Ook voor mij, zijn er momenten geweest dat ademhalen zwaar voelde, een arm optillen. Gelukkig altijd maar voor even, een paar uur, in deze extreme mate. De rest voelde ik me ‘gewoon’ uitgeput.
Voor mij, heb ik een weg gevonden die me helpt en omhoog doet kruipen. Dit doe ik, helemaal zelf, en de mensen om mij heen, met hulp inschakelen her en der.
Ook ik kom, van een tijdje alleen de bank, met nog een klein blokje beweging, en bij alles hulp in het huishouden nodig hebben. Van koken tot boodschappen tot poetsen. Hulp.
Ik spreek van geluk, dat ik nu weer zoveel zelf kan!

En deze blog, gaat uit naar mijn lieve lotgenoten, die weten hoe het is. Die weten wat het allemaal betekent. Die niks faken, maar een zeer pittige uitdaging in hun leven hebben, met M.E.

En naar iedereen eromheen, van buurjongen tot arts tot zuster. Onzichtbaar ziek, doe je niet gewoon even, voor je plezier, kan heel eenzaam zijn, en een gevecht, voor je recht of je leven. Een glimlach en een hand doen veel.

En bedankt, aan alle mensen in mijn leven die mij begrijpen, die er al 6 jaar, of korter, of langer, voor me zijn en blijven. Voor de steun, het plezier, de ruimte, en het geloof, in mij, als persoon.

Ik héb een beperking, maar ik bén een mens en vrouw en van vlees en bloed en licht en liefde.

Deze blog, gaat over stilstaan bij.

Namasté

Hieronder een foto, van mij op vakantie. En daarnaast hoe ik het heb kunnen doen, door een liefdevolle vriendin die alles voor me deed en regelde, zodat ik alle beetjes kon geven aan de sneeuw. Verder, was het liggen en rusten. En op de terugreis, voelde ik me heel slecht, zo slecht dat ik op het vliegveld een zusterpost vond en daar prikkelloos kon verblijven. Ik voelde me nauwelijks nog in staat tot lopen. Dit weet niemand echt, behalve die vriendin. Dit is iets wat ik niet laat zien, omdat dat ook niet hoeft. Ik ben wie ik ben en kan wat ik kan. Ik wil niet hoeven bewijzen dat ik iets niet kan om een ander te overtuigen die mij niet op mijn woord gelooft.
Een uitzondering, bij deze. Een foto, van foto’s…
Een foto, van de toen, realiteit. ❤
Ps. Ik heb wél ENORM genoten, laat dat voorop staan. 😃

20140507-210248.jpg

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg