Dromen is gaaf! Durf te dromen.

Ja ik weet het, ik zou eigenlijk allang mijn Siberië verhaal af moeten schrijven, maar het komt er niet van! En nu, heb ik geen zin om dáarin verder te schrijven. Dus helaas nog even wachten… 😉

Vandaag heb ik een opleidingsdag gehad. De derde dag van deze opleiding, genaamd Permacultuur. En wat een rijkdom, om dit te mogen leren.
Net als de omgang en samenwerking met deze mensen, wat een verádeming om met zoveel gelijkgestemden te mogen zijn wat betreft onze aarde. Zo mooi.
Ik leer veel. Naast dat ik gewoon alleen aanwezig zijn hierbij al enorm voldoenend vind.

Ik leer ontwerpen, kijken als een ontwerper naar tuinen, natuur, leefomgevingen. Ik leer brainstorm manieren, dragon dreaming wat echt een geweldige manier is om tot een concreet plan te komen. Ik leer dat er met heel weinig al heel veel kan, en dat ook de tijd die er voor nodig is niet eens zo heeel lang is.

Vandaag bij een tuin geweest, de Kapeltuin in Breda. Mijn broer is medeuitvoerder in de startfase hiervan en heb het nu pas zelf kunnen zien. Jammer dat hij er niet bij kon zijn vandaag. Zij zijn twee jaar terug begonnen, met een veld vol onkruid en ‘niks’. Een ‘loos’ stuk land ergens bij woonwijken. En als ik zevenblad en kweekgras zeg, dan weten velen misschien genoeg. ‘een veld vol en niet uit te roeien..

Twee jaar terug was hun start. En vandaag de dag, staat er een sfeervolle gemeenschapstuin, met eetbare groenten en gewassen, kruiden, knusse zitplekjes en looptunneltjes. Werkelijk een geweldig succesvol project!

Het geeft mij moed. Dit project o.a. maar vooral deze opleiding. Dat ook ik zoiets kan gaan realiseren in de toekomst. Mijn woondroom.
En vertrouwen. Dat ik mijn dromen absoluut niet voor te groot hoef aan te zien, maar dat er van alles mogelijk is. En toch wel, dat samenwerking van groot belang is. En dan samenwerking in de letterlijke zin van het woord.

Ja, ik ben een dromer. Volgens de dragon dream methode is dat wel duidelijk. Ik zie mijn valkuilen, welke nog versterkt worden door de beperking die ik mee draag. Maar er is veel mogelijk. Als je durft te reflecteren naar jezelf, en jezelf van feedback, eerlijke feedback durft te voorzien, open te staan voor anderen en hun ideeën, ruimte te geven aan de flexibele adem van het leven.

En het mooie is, dat 25% van een plan van begin tot uitvoering een viering zou moeten bevatten. Het vieren van je succes, of misschien je verlies, het vieren van de krachten, of je zwaktes, het vieren in groot en/of klein.
Met viering geef je jezelf een bewuste terugkoppeling en mag je ook rust nemen. Om te zijn.
Van daaruit kun je weer opnieuw dromen.
Vergeet nooit te vieren… Daar ontstaan de mooiste dromen uit en zullen de mooiste dromen in werkelijk gevierd worden.

Durf te dromen! Het leven is gemaakt om te durven dromen. Reik uit met je vleugels en durf los van enige beperkingen vrij te dromen. Het hoeft niet bewaarheid te worden, al die dromen. Maar dromen, in vrijheid, zet altijd wat in beweging… Waar je wellicht wel wat mee kan doen.
Dat is mijn ervaring.

Dromen is gaaf! 😃

IMG_1703.JPG

Siberie…

Siberie…

Siberie

Van onmogelijk genieten
Van onmetelijk ver kijken
Van hitte en koude
En van muggen, horzels, slangen, krekels, salamanders.
En natuurlijk de pracht van roofvogels,
Van arend tot buizerd tot kiekendief? Ik weet het niet, maar ik heb de roep van één van ze in mijn geheugen gegrift.
De vreugde van de termieken. Alsof ik er zelf in meevloog.

Oh Siberië, wat ervaar jij mij, wat ervoer ik jou, wat een reis heb jij me gegeven.
Van overleven tot intens genieten.
Van angsten tot complete overgave.
Van uitproberen en testen,
Van meevaren op je adem.
Van een maand wat wel maanden hebben geleken.
Van binnen en van buiten, zo heb ik ervaren. Geleerd en geleefd. En hopelijk wat meegenomen.

Een kantelpunt, een nieuw begin, en toch doorgaan op dezelfde weg. Zoeken hoe ik hier, met jou in gedachten weer verder ga.
4 salamanders zijn per ongeluk meegekomen. De eerste was versuft maar levend. De andere drie vond ik vandaag…. Ik heb ze licht gegeven en een plekje. Moeder Aarde heeft zich over ze ontfermd.
Salamander staat voor transformatie.
Symbool, voor die mij?

Hoe ga ik hier leven? Ga ik hier wel leven? Ik wil alles loslaten… De maatschappij te ingewikkeld en vol met moetjes… Toch leef ik hier en ben ik hier. Dus vind ik een weg, tussen rat-race en drukte, waarin ik de pracht van de aarde mag leven en geven. Datgene, waar leven echt om draait. Op deze planeet, moeder Aarde, Umai. Dankbaar en blij. Als ik dan ook echt met haar leven mag… Ik creëer de weg, hier, op deze plek. En ben nieuwsgierig, waar ik uiteindelijk landen mag. Ik voel me ontspannen en zacht, lukt mij die overgave mee te nemen?

We gaan ervoor, ik en mijn aardse lichaam. We gaan sterken en versterken, dromen en verder zijn, toewerken naar en slagen. Samen leven. Dit is de nieuwe stap. Ik heb nog altijd tijd nodig. En wens de oeroude tijden. De ruimte en de steun.
Leven, steun je mij? Dat ik kan slagen en bereiken? Kan helen en mag klimmen.
Geef mij de tijd zonder tijd.

Anders dan dit kan ik nog niet schrijven. Alles heeft nog een plekje nodig volgens mij. Ik zit nu op mijn gras, een tuin vol groen en vlinders. Wanneer zal ik landen? En hoe?
Misschien is een plan maken, niet eens zo’n slecht idee…

Namasté
20140904-114050-42050157.jpg

20140904-114049-42049301.jpg

Kriebels in mijn buik! The journey begins…

Aaaahhh.
Spannend..
Dichtbij…
Het verre weg….
Kriebels in mijn buik…..

Nog maar 3 dagen.
En elke keer als ik denk aan dan, overstroomt een golf kriebels mijn buik. Als een golf van spanning en blijdschap en avontuur die mij komt vertellen, gewoon even vertellen.
Nog een week, nog 5 dagen, nog 4, en nu nog 3. Tot het moment dat ik misselijk om 04.30u opsta (omdat ik zo vroeg op ben, dan gebeurt dit), omdat we vertrekken. Vertrekken naar mijn vertrek. Dan word ik afgezet bij de check-in op het vliegveld.
En ga ik, me overgeven, aan alles wat is en komt.

Aan de ene kant geen verwachtingen, met aan de andere kant duizenden! Dus kan het meevallen, tegenvallen, of, gewoon vallen.
Van voorbereiding naar uitvoering.

In gedachten ben ik al wel zo nu en dan vertrokken. Het is een intense reis, niet zomaar een vakantie. En wat dat betekent, heeft geen woorden, of bekendheid nog.
Alleen, dat ik daar naartoe hoor te gaan.
Het is de bedoeling.

Alleen al het feit dat ik me de afgelopen twee maanden, zeker 1,5 maand belabberd voel. Nauwelijks energie overhoudt. Me vooruitsleep etc. Zo slecht heb ik me lang niet gevoeld. ‘Wat ontzettend stom!’ Zo met deze reis. Maar toch, is er een weten van binnen, dat het goed is, en goed komt, deze reis. Dat ik volledig mag vertrouwen.
Ik was nooit gegaan, als ik me zo voelde voor het boeken. Totale onmogelijkheid was me dan bekropen, onmogelijkheid om zo’n reis te kunnen ondergaan. Het reizen ernaartoe. Dus de reis moest geboekt worden.
Zo denk ik. Zo voel ik. Zo ga ik ook.
Hoe bizar het ook klinkt, hoe bizar ook in mijn situatie. Maar ja, zo is het. En ik ga het meemaken, we zullen het zien. Het gaat me gewoon lukken. Ik voel een ongekende kracht binnen in mij, welke weer omhoog komt.
Een kracht die alle begrip overstijgt.
Een kracht die mij intens blij maakt en onnoemelijk oud is.
En een stemmetje dat roept: welkom thuis…

Lieve mensen, reizen zijn overal, van binnen, buiten, hier en daar, aards en universeel en energetisch. Mijn reis, is niet zozeer groot vanwege geografie, maar minstens net zo van binnen en meer.
Licht.

Het klinkt misschien wat poetisch of onbegrijpelijk. Het zal ongetwijfeld passen bij deze reis 😉.

Namasté en een fijne lichte augustusmaand.
Tot na mijn reis.
❤️

20140729-193942-70782097.jpg

20140729-194534-71134693.jpg

20140729-193941-70781804.jpg

20140729-194534-71134968.jpg

Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

Één dag in mijn nieuwe jaar, en wat doe je dan? Vroeg wakker worden en, jawel, weer, het bos in gaan!

Voor zeven uur liep ik het bos al in. En wat is dat lekker, zo vroeg, geen kip te zien, op een verdwaalde hardloper na.
Na de eerste vijf minuten bleef ik verwonderd staan. Want er was een vogel bezig, op een stam, die ik nog nooit had gezien! Een zwarte vogel, met een knalrode brede streep bovenop zijn hoofd, en een lichte snavel. Die ga ik nog eens opzoeken. Echt prachtig! En deze had mij duidelijk niet zien aankomen, want stond toch best dichtbij, een tijdje.

Verder wat konijnen die als witte hoppende bolletjes vanaf de achterkant gezien wegsprongen.

En toen, was ik op een smal pad ergens en zag ik een boom. Ja, uiteraard in het bos staan er wel meer ;-). Maar ik zag deze boom dus. Als een op zich zelf staande boom tussen de bomen. Niet eens heel groot of apart. Gewoon een kleine eikenboom. En toch, ik liep ernaartoe. Gewoon, omdat ik dat wel vaker doe, naar een plek lopen van het pad af waar ik naartoe getrokken word. En dan zie ik wel.
En bij de boom, keek ik, en zag ik, en zag ik dat het de perfecte boomklimboom was! 😀 Zelfs voor mij. Joehoe!
Dus, ja, daar ging ik, de boom in!
Wilde eigenlijk stukken verder, kon ook makkelijk, maar ik ben niet zo’n hoogte held en was bang dat ik uit zou glijden of niet meer naar beneden zou durven… Hè, bah, mijn angst verpestte het vergroten van mijn avontuur! 😉
Maar goed, stond ik toch bijna twee meter boven de grond, zoiets.
En ik hoorde op een gegeven moment wat…
Een apart geluid. Moest denken aan de paradijsvogels die ik in documentaires weleens heb gezien. Daar was er eentje van die ook zoiets aan geluid kon maken. Maar ja, ik was nou niet echt in de jungle van Borneo ofzo, hier in het Hollandse bos… Alhoewel, ik me gerust kan wanen in een ongerept bos op mijn tochten!

En ineens, zag ik het! Het was een eekhoorntje :-D. Zo leuk. En die wilde ik al weken tegenkomen in het bos. En nu zat ik in een boom, samen met het eekhoorntje wat een paar meter boven mij zat en me aankeek. En weghupte, en vervolgens weer tevoorschijn kwam. Ergens bij wat blaadjes liep te rommelen, trok, en op een tak ging zitten en een nootje, eikel denk ik, aan het pellen was! Zo leuk. Ze was het lekker aan het oppeuzelen.

Ik ging zitten op de tak, en genoot. Van een nieuw uitzicht, een nieuw perspectief, een frisse blik, zo vanuit die boom. Met mijn eekhoornmaatje.
Die naast me kwam zitten, en op mijn schouder, en mij een nootje aanbood. Een waar bosvriendje.
Oh nee…dat was in gedachten ;-).

Verhuizingen, brengen altijd weer wat teweeg. En er is altijd wel wat onrust. Gelukkig voel ik me bij deze verhuizing, as zaterdag, heel rustig erover, en geen stress. Alleen wat innerlijke bewegingen.
En soms, wil ik gewoon in een boom zitten, en het liefst gewoon daar wonen…met de planten en dieren van het bos. Dan voelt het zo gek, in die box met ramen te leven…

“Climbing trees will give you a different perspective”

20140506-091041.jpg

Jaaa! 2x iets gespot

Jaaa, in het bos op een prachtig mooi plekje keek ik in de verte. Ik zag een hertenfiguur gevormd door bomen. Even dacht ik…. Maar nee. En ik dacht toen, wat mooi als ik nu een hertje/reetje zou zien! Nogal zeldzaam in dit toch wel druk bezochte bos… Ik bleef zitten op het bankje, met de zon die op de achtergrond van mijn uitzicht onder zou gaan over een tijdje… Starend, naar de schoonheid.
En plots, zag ik beweging, in de verte, tussen het hoge gras!
En ja hoor, het was een echt reetje dit keer 😃. Van blijheid maakte mijn hart een sprongetje! En met liefde liet ze mijn lichaam vervullen.
Zo leuk.
Gebiologeerd heb ik daar zeker een kwartier gezeten, als niet veel langer.
Nog een man erop geattendeerd die voorbij kwam, maar die zag hem niet en fietste verder.
Toen kwam er een jongeman, een leuke gast zover ik kon zien 😉, langzaam dichterbij gelopen. Hij was zelfs naar een kruid in bloei aan t kijken! Ik dacht, als je leuk bent, kom dan maar even langs mij 😊.
En toen kwam hij langs mij gelopen. We zeiden gedag, en ik vertelde over het reetje. Omdat het even niet zichtbaar was, besloot hij naast me te gaan zitten en ik wees hem waar hij moest kijken. En na een minuutje, dook het reetje weer boven het hoge gras!
Kadootje!
Leuke jongen blij, ik blij. Een paar zinnen. Rust. Tot het hertje ineens een spurt maakte om weg te komen, vanwege wat andere wandelaars een eindje verder… En toen vervolgde hij zijn weg.
En toen vervolgde ik mijn weg.

Dag hertje.

Dag leuke jongen-man.

En op de terugweg, langs nog vele kruiden die ik morgen in mijn salade ga plukken, dacht ik
‘goh…’ 😉

Mijn dag deze dag is weer goed!

Namasté

20140410-205914.jpg

Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Paradijs is hier! Nu!

Oke, ik wil toch graag even ÉÉN advies kwijt: lees allemaal de boeken van Vladimir Megre over Anastasia. Ook wel bekend als de ‘Anastasiareeks’. Ik wil het niet meer voor me houden, ik kan het niet meer voor me houden. Als we allemaal zo gaan leven dan leven we in een paradijs. En ik wil graag leven in een paradijs. Ik geloof toch al niet in gecreëerde geloven en religies, en in hemel en hel buiten aarde. Nee, het is hier, op onze prachtige planeet, waar wij de keus hebben er wat van te maken. Hier en nu, elke dag weer, kun je kiezen om te genieten van een blaadje aan de boom, een zonnestraal in je ooghoek, een vleugje wind die je gezicht streelt. Of je kiest om ogenschijnlijk even te genieten van iets kunstmatigs.

Vandaag zag ik een hommel, de derde in korte tijd, op straat liggen… Het baarde me zorgen. Drie, zomaar, uit het niets, levenloos op straat. En vandaag, zat ik erbij, ‘toevallig’ of hoe je het zeggen wilt. Zo’n prachtig beestje, en ik beroerde het met iets wat ernaast lag. En plots zag ik nog licht wat bewegen… “Hij leeft!!!”
Ik zette hem op zijn pootjes en zat erbij. Mijn elektrische scooter werd gemaakt door de monteur. Ik zei: “de hommel leeft nog!” En hadden het over de bijtjes in de wereld, en de wereld, en hoe het eraan toe gaat.
Ik zei dat hij nu mooi kon vertellen over de gekke dame die zich helemaal bekommerde over een hommel op straat… Met een knipoog. Hij moest lachen.

Maar zo is het nu juist! Dit is het leven. Zoiets kleins draagt zoiets machtigs met zich mee. Genaamd leven. En wie zijn wij, om dat te negeren, te vermoorden, te vergiftigen…

Dus nee, ik heb meneer of mevrouw hommel geprobeerd te redden en hem op een graspluim gezet. Hij bewoog al wat meer! Ik hoop dat hij zo meteen als ik beneden kom en de deur uit ga weg is. En weggevlogen is. Met heel mijn hart gaf ik hem vanmiddag nog wat energie, voor ik naar binnen ging.

Het paradijs is in het hier en nu, je moet het alleen willen zien, en leren zien, en jezelf ont-dekken van alle opsmuk.

Life is great, and I sure love it! We have to create it…we CAN create it. Just like we can destroy it… Be sure to know what you do!
❤️

20140306-174120.jpg
(Foto komt van http://www.jacktummers.nl/antwoorden-2/ )

Ontmoeting met dit 11-jarige jongetje en luisteren

Ik denk aan mijn uurtjes in het bos vandaag. Want ondanks gisteravond, en mijn mega uitdaging van het Universum 😉, was ik vroeg wakker, en besloot ik niet de dag hierdoor te laten weerhouden van stralen.
Ik ben na een fijne uitlaatklep en mogen laten zijn van emotie bij een vriendin, mezelf naar buiten gaan brengen.
Laarzen die structureel onder mijn jassen hangen, om het bos in te kunnen wat op nog geen minuut van mij vandaan ligt!🍃
Mijn kruidenboek voor de opleiding mee, water, en wat lekkers in mijn biostoftasje over mijn schouder.

Eenmaal buiten liep ik op gevoel naar plekken, en koos de rand langs het weiland. Mooi gekozen, want heerlijk rustig ondanks de zondag. En daar, na een stukje, lag een boomstronk waar ik op neerdaalde en genoot van de zonnestralen, een aardige mevrouw met hondjes, de takken, de temperatuur en het buiten zijn in de natuur.

Ik sprak met een vriend, en toen ik ophing stond er een jongetje van 11 vlak naast me stil, al een tijdje, met zijn mountainbike. Dus ik zei vrolijk: ‘ Hoi!’
En hij zei hoi terug. Vervolgens, ik zag dat hij uitrustte, dus vroeg ik hem of hij lekker aan t fietsen was?
Ja.
En toen….kwamen de verhalen. Al zijn avonturen, die dit jongetje van 11 had meegemaakt met zijn mountainbike. Van gps volgen, youtube filmpjes waar zijn benen op te zien waren, het uitleven op zn fiets, zijn vroege jeugd waar hij al op zijn 4e kon mountainbiken, zijn moeder, hoe hij woonde, wat verwacht werd van hem als hij 1 keer gebeld werd, en twee keer ook…
Al met al, deze spraakwaterval vertelde me alles wat er op dat moment in hem opkwam.
En alles wat ik deed was luisteren, en af en toe een vraag stellen. Hij ging helemaal op in zijn beelden.

Ik vroeg me even vluchtig af, moet ik hier nu iets mee doen? Toevoegen?
En nee, luisteren, gewoon luisteren was zeker genoeg, en misschien alles wat hij nodig had.
Het veroorzaakte een glimlach op mijn gezicht, deze spraakwatervallende jongen van 11.

Vooral, ook, omdat ik niet lang daarvoor, terwijl ik wandelde naar het bos, mezelf in gedachten zei dat ik het ineens fijn zou vinden om mijn verhaal te kunnen doen. Zoals ooit weleens gebeurt in een leven. Bij een vreemde. Die gewoon vraagt en luistert. En dat ik gewoon zonder voorkennis mijn verhaal kon doen…

En prompt, komt daar dit jongetje, toen ik eenmaal mijn plekje had gevonden. Dat duidelijk zijn verhaal deed en wilde doen. En ik glimlachte, ik hoefde het blijkbaar niet, ik kon het nu zelf geven. En luisteren was genoeg. De neiging als mens om toe te voegen of ‘wijs’ te zijn was simpelweg veel te veel en dat ene fragment verdween dan ook direct. Waardoor ik luisterde. Precies wat ik zelf had gezegd in gedachten ervoor.

Life is simple, it’s joys are in so many small things. A listening stranger, if you are the stranger or the storyteller doesn’t matter, can be one such thing…
It is the light, being brought to the day.

Na een minuut of twintig, zoiets, zei hij, ik moet nu weer weg. Daag!
Daag, 11 jarig jongetje!

Zijn naam weet ik niet. Maar ik heb hem gezien! Namasté

20140223-221232.jpg

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg