Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

It has been a while…

Ja, blijkbaar zit ik in een periode, waarin ik niet echt op mijn schrijversstoel zit. Waar ik voorheen ‘echt iets móest schrijven!’ is dat nu ver te zoeken.

En eigenlijk weet ik wel waardoor het komt. Ik zit in een grote transformatiefase. Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel ‘voorspeld’ door mijn weten…
Met als omslagpunt Siberië afgelopen zomer.

Twee jaar, zo ver ben ik bijna, met deze blog, Leven ik en ME. Een uitlaatklep. Een start om te gaan schrijven, wat ik graag al een tijd wilde. Een laagdrempelige manier, ergens. Een blog! Omdat ik zo graag deel. Wat ik meemaak. Een interne stimulans.

Ik kom van ver, mijn eerste blogs, vooral over ME en mijn beleven en struggles, op zoek naar verlossing, ergens. (blog 1: ME voor mij is is van 2 februari 2013). Van zware periodes, fysiek voortslepen, onmacht, verdriet, frustratie. Alles, wat een chronische aandoening met zich meebrengt. En dan extra het onzichtbare erin, de strijd die dan erbovenop komt.
Van plezier, genieten, ervaren, kleine momenten en soms grotere. Van zielenroersels en zijn en natuur en ontwikkelen.

Ik kan oprecht zeggen, ik ben enorm blij en dankbaar met waar ik nu sta!
In twee jaar, is er veel gebeurd. En veel veranderd.
En om bij ME te blijven, mijn lijf, mijn gestel, echt heel veel….

Ik kon alleen maar dromen van de plek waar ik nu sta. Ik ben nog niet terug op de plek waar ik was toen ik net ziek was, maar ik ben al ontzettend ver. Ik wandel, en mogelijk best wat op zn tijd, ik kan op pad, ik zit en lig bijna alleen nog om te slapen/rusten ipv bijna de hele dag, ik rust minder lang overdag, ik werk ondertussen weer wat, in mijn eigen bedrijf, ik heb op reis kunnen gaan enz.
Alleen maar liggen, slapen, ademen, donkerte en stilte, korte beweging buiten, dat ligt achter me.

En ik laat, zo zal het zijn, ME achter me. Het is er niet meer. In mijn systeem, gevoelsmatig, voel ik geen verbinding meer ermee. Ook niet ongewild toch. Alsof ik het voorbij ben.
Een aantal zullen zeggen, dat kan niet, ME kom je niet voorbij. Of misschien, dan heb je vast geen ME (gehad).
En dat maakt ook niet uit.
Ik weet alleen, dat ik alle identificatie met ME heb losgelaten. Voor mezelf. Van binnen. Het is geen oogkleppen op doen, niet willen zien, nee, oprecht voel ik het niet meer.
Nog altijd beperkt, nog altijd slapen overdag, nog altijd minder dan kunnen.
Maar, ME? Daar zit ik niet meer in.
Ik ben op weg. Buiten ME dit keer.
Buiten dit.

Ik heb mezelf gevonden. In hoever dat iets zeggen kan. F*** wat is dat een pittige weg, en nog altijd. Maar het is exact waardoor ik nu hier sta.
5 jaar lang heb ik elke nacht met oordoppen geslapen, ik kon weinig verdragen. Adviezen kon ik niks mee, ik kón gewoon niet, prikkelovergevoeligheid kon ik niet uitzetten of beïnvloeden door er mentaal anders over te denken. Ik ben er zelfs door moeten verhuizen een keer, om mijn gezondheid niet nog verder te laten afzakken…
En, sinds 2 a 3 maanden, ik draag ze niet meer…. Een wonder! Dat ik in slaap val zonder die stoppen in mijn oren. Echt, voor mij, een wonder.

Ik zei rúim een half jaar terug. Ik wil ze niet meer. Die oordoppen. Als er iets is wat ik graag wil, is het dat ik leer overal te slapen, en geen oordoppen meer (structureel) nodig te hebben. Nou overal is het niet, maar thuis heb ik ze niet meer nodig. Het was een echte diepe wens (die ik o.a. maar meenam naar Siberië, waar ik volle maand mét ze geslapen heb…).
Mijn op maat gemaakte oordoppen moesten vervangen worden en ik zei in mezelf, “als het mag dan wil ik geen nieuwe. Ik wil het afsluiten, laat dit het moment zijn dat ik er vanaf kom. En zo niet, dan zal ik nieuwe laten aanmaken…”  Ook dacht ik al een aantal keer, als ik hem verlies, dan zal het vast de bedoeling zijn…

De sjamaan gaf me het meest simpele antwoord op de avond voor vertrek, die op dat moment die hele maand van toepassing was geweest. En ik geloof, dat ik er toen klaar voor was.
Geluid, was niet langer mijn vijand. Ik was veilig. Ik kon ermee leven.
Dat, gebeurde pas toen ik een tijdje terug was. Ik dacht na. Even. Diep. Kort. En ineens. Ik deed het gewoon.
En prompt, niet lang daarna, was ik ze kwijt… Weg, foetsie en nog altijd niet gevonden!?

Je denkt, wat een verhaal over oordoppen. Maar ze staan symbool. Voor een ommezwaai in mijn zijn. Ik ben echt veranderd. En ik zit op een inspirerende, spannende en gezondmakende persoonlijke weg!

Alle wegen zijn persoonlijk. En ik geloof dat ieder zijn eigen weg naar heling mag ontdekken omdat er geen één hetzelfde zal zijn. Leren voelen en ervaren en luisteren en varen op je eigen ziel. Dat is de enige weg.
Voor mij wel.

En Leven ik en ME?
Deze zal veranderen. Ik wil absoluut doorgaan met schrijven. Maar het voelt niet goed, onder deze naam verder te gaan. Het is tijd voor verandering!
Alles is energie. En hier, ben ik klaar.

Namasté mooie lieve mensen! Als ik zover ben laat ik het weten. Uiteraard superleuk als je me blijft volgen! Ik ben nog altijd ik en niet anders ;-).

Liefs.

 

Mijn bedrijf is Umaya – leer de taal van je gevoel
www.umaya.nl

change-your-life-quotes change-quotes

Nieuwe fase is ingegaan…ik voel het…

Er is een nieuwe fase ingegaan… Ik voel het zo sterk! Iets, wat komen gaat, wat ik nog niet exact weet… Oh, die fijngevoeligheid van mij, laat me dan wel in het ongewisse. Ondanks dat ruist er een enthousiasme diep van binnen. Dat ik weet dat het mooi en fijn zal zijn… En goed.
Ondertussen vind ik mezelf mini-master geworden hierin voor mezelf dan, in het ervaren en op z’n beloop laten. Zien wat er komt. Alles wat lijkt, verandert een volgend moment weer in iets nieuws. En zo gaat de stroom van mijn leven. Bijhouden lukt me zelf niet eens meer, dus laat ik het. Waar ik kan dan…
Soms, met wat onrust. Deze tijd gaat gepaard met wisselingen, op en af, blij en angstig, vertrouwen en argwanend, krachtig en onzeker. Want oh, wat wil ik graag dingen weten! Weten wat mijn exacte pad is! Weten waar ik heen ga! Weten wat de bedoeling is… Aard van het beestje 😉 .Alles willen weten. Afgelopen jaar heb ik geleerd om dat los te laten. En ik merkte het ineens, het universum komt met dingen voor me, vanzelf, en die ik niet van tevoren bedenken en controleren kan! Zolang ik maar op pad ga, en kies, en leef. En heb ik geleerd om te vertrouwen en te volgen, de taal van mijn hart. Vertrouwen op mezelf en het leven. Elke weg is er een, en ergens kom ik uit. Ik kan me eeuwig druk maken, of vertrouwen hebben en wel zien. Makkelijk gezegd, dat weet ik heel goed… Maar als ik diep en goed voel, weet ik dat het goed is. Dat ik me bevind waar ik me bevinden moet. Het klopt.

Een nieuwe fase dus. Deze fase is ingeluid afgelopen zaterdag. Want toen verhuisde ik, tijdelijk. Ik pas 7 weken op een huis van lieve vrienden, en op twee katjes die me al vanaf moment één vertroetelen met aandacht.
Het is voor mij een opening naar iets nieuws. Ik verlang naar een eigen plek, waar ik me thuis voel en in alle rust mag wonen. Liefst met tuintje, want ik ben een buitenmens. Natuur heb ik nodig…is mijn voeding.
Ik ontdek hier opnieuw, wat ik kan, op dit moment. Kan ik na 10 maanden bij mijn moeder wonen, weer voor mezelf zorgen? Hoe red ik mezelf? En daarnaast 1 keer in de week opleiding? Én daarnaast de plannen van mijn eigen bedrijf? Klinkt als een heleboel. En als je niet beter zou weten, klinkt het als iemand zonder beperkingen ondertussen… Niets is minder waar. Gezien de snelheid op -20x staat, in dingen realiseren. Ik ga nog ervaren hoe het me lukt. En boodschappen, en koken, en huishouden, en en en.

En mijn plannen? Ik heb een vermoeden dat het me weer ergens anders brengt dan ik van tevoren denk…. En een reis. Volgens mij komt er een reis aan… Zou het dat reizigersbloed van me zijn dat ergens naar verlangt? Of is het werkelijk iets wat langs zal komen…? Is dat de reden van geen vaste plek nog…?
Ik zal het vanzelf wel merken! Ik sta open, voor deze nieuwe fase.

20131231-141244.jpg
2014… Wordt wederom een bijzonder jaar voor me…

Namasté

Ik wens je alle moois, voor 2014. Dat het een jaar mag zijn vol liefde, passie, plezier en vol licht! ❤️

20131231-141338.jpg