Omgekeerde wereld ontdekt! Na 2 jaar weg…

Nu een week op mezelf weer, na 10 maanden. En na bijna 2 jaar hulpbehoevend zijn. En dan, ben je er echt een beetje uit…ofzoiets. Ik kom mezelf wel weer echt even tegen. Zoals van de week met boodschappen doen, allemensen wat wat voelde ik me gesloopt erna! De hoeveelheid prikkels, het was niet eens zo druk in de winkel, verre van, maar alle artikelen en alles verzamelen. Ik had moeite om mijn groenten uit te kiezen, het nadenken ging me niet goed af ondanks grotendeels een lijstje te hebben. Ik stond er af en toe maar, proberen te ordenen in mijn hoofd. En het klinkt voor mezelf bijna alsof ik achterlijk ben! Wat voor iedereen normaal is, voelt voor mij afwijkend.
En meer nog, ontdek ik van mezelf… Want in de afgelopen jaren, ben ik anders gaan leven, maar vooral ook, anders gaan kijken tegen de wereld, naar de wereld, in de wereld. Mijn visie is veranderd. Of misschien beter gezegd, ik héb een visie gekregen.
Velen zijn vaak op zoek naar iets in de wereld, waaronder ikzelf. Iets beters. Om beter te maken, voor zichzelf, en gezin bijvoorbeeld. Voor velen vertaald dat zich in meer, groter, beter. Wat met consumeren te maken heeft. En we consumeren wat af… Allemaal tijdelijke vervullingen om weer naar een volgende uitbreiding te kijken. Het is de menselijk natuur wellicht?
Of heeft het meer te maken met dat we er ver vanaf staan juist…? En dat we proberen vervulling te geven aan. Een zoektocht, naar vervulling van ons innerlijk. Alleen zonder het te weten en onbewust vooralsnog. Helaas.
Ik juich die vervulling van ons innerlijk namelijk toe! Dat iedereen dat mag ervaren.
Voor mij zit hem die niet meer in de manier van leven in onze maatschappij besef ik. Niet zoals het wordt neergezet. En soms, is dat ook wel angstig ergens. Want, ik voel die vervulling niet meer in ons systeem, en hoe ga ik het dan doen? Hoe wil ik het anders doen in onze maatschappij? En kan dat wel, in onze maatschappij…? En weer merk ik, dat ik niet de makkelijkste weg in het leven wandel, dat ik niet zomaar volgen kan. En dat ik uitgedaagd wordt.

Ooit zei een psycholoog tegen mij tijdens de eerste acceptatie processen van beperkt zijn, nadat ik al besloten had een tijd niet meer te reizen en me eens te vestigen hier een paar jaar, en uiteindelijk ziek werd en niet meer kon reizen, dat ik mijn drang naar adrenaline of iets misschien kon halen uit de uitdaging ‘gewoon’ te leven. De verantwoordelijkheden en uitdagingen aan gaan van het ‘serieuze’ leven, volgens onze maatschappij. Zoiets. Niet dat ik dat niet deed, maar had er wel moeite mee, met de bijkomende verplichtingen, en een drang naar uitdaging en avontuur en vrijheid.

Hier dacht ik over na, serieus over na. Was het een vlucht? Misschien. Ik wilde het wel zo zien, de uitdaging omvormen. En dat heb ik ook gedaan. En er zat natuurlijk een kern van waarheid in, dat zag ik ook. Maar altijd zat er ook een gedachte, wat als zij het gewoon niet kón zien en niet zo leven kón als ik? Misschien was het haar reflectie wel die ze op mij projecteerde over iets dat ik ‘zou moeten doen’ omdat ze mijn ‘manier’ en behoefte niet werkelijk begrijpen kon en dus wel ergens deels afwijkend moest zijn. Net als dat mensen me ooit weleens zeiden, na weer een grote reis: ‘en nu zul je toch wel een keer echt aan het werk moeten denk je niet? Serieus leven’. Bedoelend, geen tijdelijk werk en weer de hort op. Dat stond me altijd tegen, hoezo? Ik bepaal dat zelf toch wel? En wie zegt dat anders niet serieus is? Wie zegt wat ‘hoort’ en de ‘bedoeling’ is?
Ik ben geen groot avonturier geweest, die voor jaren vertrok en alles wilde zien. Meer een klein, af en toe, ertussenuit avonturier 😉 .
Maar altijd een gevoel, ergens sluimerend, over het leven zoals we dat (geacht worden te) leven…

En nu na jaren van gedeeltelijke afzondering in het meedraaien in ons systeem, het eigen rooien erin, andere kanten ontdekken van de werkelijkheid, systemen die ineens iets minder fijn (zacht uitgedrukt) werken, en ineens weer erin komen, waar mogelijk, doet me keihard iets beseffen…
Wat een omgekeerde wereld!
Want eigenlijk, hoe raar is het, dat we ons eten van tevoren bedenken, de ingrediënten opschrijven (of onthouden voor sommigen), dat we dan naar de winkel gaan en die producten uitkiezen om dat vervolgens te koken. Voor mij een gedoe, en stress een beetje. Nadenken over wat ik wil eten, plannen, etcetera. En toen dacht ik, maar dat is ook helemaal niet de natuur!?! Want werkelijk, is het niet eigenlijk veel natuurlijker dat we zien wat er verbouwd is, kijken wat we kunnen ‘plukken’ en wat rijp is, en dan daaruit een maaltijd bereiden? Ja. Dat is de natuur. Want die groeit zo, en wij leven van de natuur.

Wij doen alles anders! Wij proberen de natuur te omzeilen, met al onze ‘ontwikkelingen’ en mogelijkheden, de natuur te sturen, zodanig dat we eraan voorbij gaan. Man, het gros ziet niet eens meer wat natuur is! Kinderen groeien op zonder ooit een bos te hebben gezien, denken dat melk in een fabriek gemaakt wordt (ja, een koe is ook een fabriek…ergens dus allicht), gooien bergen afval over onze schouders zonder om te kijken (soms letterlijk), produceren in massa’s en massa’s om de natuur uit te putten. Oh nee, om geld. Maar als neveneffect, niet geheel onbelangrijk, putten we diezelfde natuur, die ons voorziet van alles wat we nodig hebben, uit… Het besef van natuur en onze aarde is voor een grote massa, compleet verdwenen.
En dat, doet me zeer.

En dat ook, doet me beseffen, dat ik ver ben…ver heen misschien…want iets in mij wil niet meer. Er ontstaat een drang naar anders, naar beter. Een gevoel die me verward af en toe, omdat ik misschien ver verwijderd ben geraakt…? Ik anders ben gaan kijken, naar anders ben gaan willen, en misschien….niet meer zo kan leven als eerst…? En dat maakt me anders, zeker niet tot de massa behorend, afwijkend, in de ogen van een grote massa. En pittig, want, wat nu?
Maar wat, als het nou helemaal niet zo raar is? Dat we juist zo ver van alles vandaan zijn geraakt en dat wat nu als gewoon en acceptabel wordt ervaren in werkelijk compleet afwijkend is! En misschien, zie ik juist weer, eindelijk, hoe het echte leven is en hoort te zijn? En hier bedoel ik niks arrogants mee. Mijn werkelijkheid, lijkt te zijn veranderd.

En dat….waar zal dit me heen brengen? Wat is de betekenis voor mij? Is het iets wat ik mag volgen…? Is het iets wat ik beter negeren kan?

Ik ben bezig, langzaam, met een eigen bedrijf, waar ik volledig achter sta. Wat ooit misschien beter een stichting zal worden, waaronder van alles valt, wat bij mij past. Puur en voor de maatschappij. Maar tegelijk, wil ik het niet op de manier doen zoals ‘het moet’. Omdat die manier, niet meer, bij me past. En dan, wordt het lastig, want wat, betekent dit? Ik wil leren…nog heel veel. Van het leven. En voor mij, het échte leven…

Makkelijk? Nee.
Het is iets, in mijn binnenste, wat roert. En ik heb geen idee, hoe dat tot uiting komt en hoe ik er vorm aan ga geven, en of…
Het enige wat ik kan zeggen: wordt vervolgd! Ergens, ooit, een keer.
I have a dream…

Namasté

De volgende boeken en artikelen en films/docu’s zijn zeer recentelijk op mn pad gekomen, die mijn beeld voedden, niet altijd letterlijk natuurlijk, maar wel in denken en voelen (en dit is maar een kleine greep uit velen van de afgelopen 2 jaar waar veel interessantere tussenzaten maar mijn hoofd wil nu niet meer meewerken 😉 ):
Over onze maatschappij:
https://decorrespondent.nl/10/waarom-we-iedereen-gratis-geld-moeten-geven/384450-0b1c02bd

Over off the grid wonen:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/14122130-06785eae

De film Avatar

Floortje Dessing naar remote living in New Zeeland:
http://gemi.st/BNN_101343038

Boeken zoals Anastasia, Tillu, de Wolventotem, Tuinen van overvloed etc etc etc.

20140104-194900.jpg

20140104-194906.jpg