Ontmoeting met dit 11-jarige jongetje en luisteren

Ik denk aan mijn uurtjes in het bos vandaag. Want ondanks gisteravond, en mijn mega uitdaging van het Universum 😉, was ik vroeg wakker, en besloot ik niet de dag hierdoor te laten weerhouden van stralen.
Ik ben na een fijne uitlaatklep en mogen laten zijn van emotie bij een vriendin, mezelf naar buiten gaan brengen.
Laarzen die structureel onder mijn jassen hangen, om het bos in te kunnen wat op nog geen minuut van mij vandaan ligt!🍃
Mijn kruidenboek voor de opleiding mee, water, en wat lekkers in mijn biostoftasje over mijn schouder.

Eenmaal buiten liep ik op gevoel naar plekken, en koos de rand langs het weiland. Mooi gekozen, want heerlijk rustig ondanks de zondag. En daar, na een stukje, lag een boomstronk waar ik op neerdaalde en genoot van de zonnestralen, een aardige mevrouw met hondjes, de takken, de temperatuur en het buiten zijn in de natuur.

Ik sprak met een vriend, en toen ik ophing stond er een jongetje van 11 vlak naast me stil, al een tijdje, met zijn mountainbike. Dus ik zei vrolijk: ‘ Hoi!’
En hij zei hoi terug. Vervolgens, ik zag dat hij uitrustte, dus vroeg ik hem of hij lekker aan t fietsen was?
Ja.
En toen….kwamen de verhalen. Al zijn avonturen, die dit jongetje van 11 had meegemaakt met zijn mountainbike. Van gps volgen, youtube filmpjes waar zijn benen op te zien waren, het uitleven op zn fiets, zijn vroege jeugd waar hij al op zijn 4e kon mountainbiken, zijn moeder, hoe hij woonde, wat verwacht werd van hem als hij 1 keer gebeld werd, en twee keer ook…
Al met al, deze spraakwaterval vertelde me alles wat er op dat moment in hem opkwam.
En alles wat ik deed was luisteren, en af en toe een vraag stellen. Hij ging helemaal op in zijn beelden.

Ik vroeg me even vluchtig af, moet ik hier nu iets mee doen? Toevoegen?
En nee, luisteren, gewoon luisteren was zeker genoeg, en misschien alles wat hij nodig had.
Het veroorzaakte een glimlach op mijn gezicht, deze spraakwatervallende jongen van 11.

Vooral, ook, omdat ik niet lang daarvoor, terwijl ik wandelde naar het bos, mezelf in gedachten zei dat ik het ineens fijn zou vinden om mijn verhaal te kunnen doen. Zoals ooit weleens gebeurt in een leven. Bij een vreemde. Die gewoon vraagt en luistert. En dat ik gewoon zonder voorkennis mijn verhaal kon doen…

En prompt, komt daar dit jongetje, toen ik eenmaal mijn plekje had gevonden. Dat duidelijk zijn verhaal deed en wilde doen. En ik glimlachte, ik hoefde het blijkbaar niet, ik kon het nu zelf geven. En luisteren was genoeg. De neiging als mens om toe te voegen of ‘wijs’ te zijn was simpelweg veel te veel en dat ene fragment verdween dan ook direct. Waardoor ik luisterde. Precies wat ik zelf had gezegd in gedachten ervoor.

Life is simple, it’s joys are in so many small things. A listening stranger, if you are the stranger or the storyteller doesn’t matter, can be one such thing…
It is the light, being brought to the day.

Na een minuut of twintig, zoiets, zei hij, ik moet nu weer weg. Daag!
Daag, 11 jarig jongetje!

Zijn naam weet ik niet. Maar ik heb hem gezien! Namasté

20140223-221232.jpg

Advertenties

Tapenades, zon, en geschikte functies nog onbekend

Mijn vakantie zit er alweer op!
Ik heb overheerlijk genoten van een weldaad aan mooie omgeving, rust, bloemen en kruiden in bloei in uitgestrekte velden van ongerepte natuur, zonsondergangen, zwemmen, natuurwonderen in alle ruigheid met rotsen en kliffen, zeewater aan mijn voeten, biologische superwinkel om de hoek, tapenades en geitenkaasjes, Franse haperende met roest aangetaste zinnen 😉 , etcetera, etcetera.
Al met al, een genot dus! En mijn zongebruinde huid laat het me dagelijks nog zien, in de spiegel.

Ondertussen teruggekeerd, in alle volledigheid. Ik heb mogen ervaren dat het fysiek duidelijk beter gaat dan een klein jaar terug. Toen ging ik een weekje in de buurt hier in een huisje, ik ging nagenoeg nergens heen, alleen maar rust en voelde me vaak knap beroerd. En nu, ik heb een vliegreis gemaakt (zonder klamme handen dit keer 😉 ) en de dag erna nauwelijks last van. Ik heb een tocht gemaakt in auto 1,5u heen en 1,5u terug, als bijrijder wel, naar gorges, daar getoerd, uitgestapt en verwonderd gekeken, mini klauterroutetjes naar uitkijkpunten, picknick (en lig-rustmoment) aan de oever, om in totaal 6,5u weg te zijn geweest! Ik ben uit eten geweest, korte zit. Een marktje bezocht, terrasje gepakt, snuisterijen gekocht.
Ergens gaat er hier iets heel erg goed vind je ook niet??
Het bevestigt eens te meer dat ik mijn juiste weg wandel, de ontwikkelingen doorga die erbij horen en dat deze zaken zijn vruchten afwerpen. Alle geduld mag ik hebben want gestaag vooruit gaan is vooruit gaan.
Ik kom er wel.

En zéker zonder het UWV. Waar ik vandaag weer was bij de arbeidsdeskundige, die ging beoordelen en onderzoeken en kijken wat ik zou kunnen doen. Duidelijk aangevend dat hij alleen het advies van de verzekeringsarts middels de door hem opgestelde FML (functionele mogelijkheden lijst) volgt. Dat ik problemen ervaar met reizen (nee mensen, niet vliegreizen een keer per jaar 😉 ) zelfstandig, gaf hij aan, ‘de verzekeringsarts denkt vast dat hier geen probleem mee is’.
Mijn broer was mee, en gaf ook aan dat het bijzonder slecht in elkaar zit zo. Zeker met zo’n aandoening als de mijne. En nog even dat die artsen dan blijkbaar zeer incapabel zijn in juist beoordelen wat iemand kan. Terecht. Dat was natuurlijk ‘uw mening’. 🙂
Het verwonderd me, en raakt me ook wel emotioneel als ik daar ben, hoe er geredeneerd wordt. Hoe onmenselijk er met je omgegaan wordt, en eigenlijk hoe er met je gerekend wordt. En dan te bedenken dat ik iemand ‘ken’ die jaar in jaar uit afgekeurd word op rugklachten en vervolgens doodleuk her en der schoonmaakwerk doet… Dan breekt je klomp wel even. Van die persoon, en van hoe ze bij het UWV handelen. Mijn geschikte functies zijn trouwens nog niet bekend, dat volgt later nog, voor de nieuwsgierigen.

Ik heb behoorlijk geluk, in zekere zin, dat ik niet per se hiervan afhankelijk ben. Dat ik een keus heb. Dat ik niet tot in het einde der tijden hoef te strijden voor mijn menselijk recht en eerlijkheid en oprechtheid.
Ik heb mijn weg gevonden, en zal deze bewandelen. Komend jaar ontdek ik nog veel meer, in mijn 31e levensjaar. Mijn groei zal ver(der) gaan. Krachtig zijn. Daarom, zijn dit de laatste staartjes van mijn ervaring met deze instanties. Omdat ik dit er niet bij kan gebruiken. Mijn kostbare energieke momenten in de week zal ik besteden aan mijn ontwikkeling, daarmee en tegelijkertijd mijn herstel, en het gaan van mijn weg. Om tevens uiteindelijk weer in eigen onderhoud te kunnen voorzien, en dan als zeer rijk mens, ‘in hart en nieren’!

20130515-200828.jpg

(Grootmoeders tropische tip van de week nog even: Voor ik wegging heb ik een prachttip gelezen via een FB genootje. Kokosolie! Een bijna vergeten natuurlijke zonnebrand. En laat ik dat nou in de kast hebben staan. Extra vierge, ruikt nog lekker ook. En zowaar, het ging super hiermee! (Uiteraard geen bakuren maken in de volle Zuid Franse zon en tijdig schaduw pakken en het lot niet tarten qua verbranding 😉 ). Ik heb nog nooit zo’n mooi egaal kleurtje gekregen! Kokosolie houdt uv-straling tegen. Voor mij geen kankerverwekkende zonnebrandcrèmes meer.)

20130515-200948.jpg