Want ik ben boos

Geen blog in balans,
Want ik ben boos.
(En het zal vast ook een gedeelte te maken hebben met de laatste slechte nachten en iets wat maandelijks terugkomt ;-). Maar… )

Ik voel me even boos, gefrustreerd. Ik voel onmacht en onrecht. En ik kan niet goed tegen onrecht! Daar gaan mijn haren van overeind staan. Zo’n gevoel diep van binnen die gewoon weet dat het niet in de haak is en onmenselijk… Zo’n gevoel dat je raakt, mij raakt, in de kern.

En waarom? Omdat ik meemaak en zie hoe het eraan toe gaat. Hoe mensen worden behandeld en niet serieus genomen. Alleen serieus genomen als een nummer om mee te rekenen. Niet als een mens. Die wordt namelijk niet gelooft. Alleen een derde met een naam met dr. ervoor, en dan nog is het discutabel, als het buiten het UWV vandaan komt. Dus eigenlijk is de combinatie ME, en UWV, gewoon een ‘recipe for disaster’.

Toen ik 5 jaar geleden ziek werd, was ik net 8 maanden aan het werk. Ik had mijn studie afgerond, ben gaan reizen, toen vond ik een superleuke baan. Helaas liep het destijds anders, met mijn gezondheid, dan verwacht. Ik meldde mij ziek (ik kón gewoon níet meer, niet eens meer thuiskomen na werkdag zonder een uur te liggen voor ik de auto in dúrfde te stappen voor de rit naar huis en vervolgens meer dan beroerd te zijn en alleen maar kunnen liggen). Na bloedtesten, mogelijk Pfeiffer(en CMV) advies van de huisarts 2 weken rust.
Die 2 weken bleken niet genoeg, ik kwam niet meer terug… Bedrijfsarts gezien, zelf al begonnen met ten minste 4u in de week, uiteindelijk na vele weken weer begonnen. Niet voordat ik mijn contract liet aanpassen…toen naar 16u. Uiteindelijk werd die 16u, 8u in de week. Ik was bang mijn eerste baan met tijdelijk contract te verliezen. En aangezien ik niet verwachtte lang nodig te hebben tot herstel….ik wist helemaal niet wat er aan de hand was en wat het inhield…nam ik die stap. Volgens een alternatieve geneeskundige had ik Lyme, waar ik voor werd behandeld. (Mijn huisarts viel niet meer mee te praten)
Een jaar later, ik teerde in op mijn spaarcenten, was ik er nog niet. Nog niet terug bij mijn gezondheid.

En nu, omdat ik toen koos voor mezelf en werkte naar wat ik destijds kon, word ik erop afgerekend. Als ik 40u had gewerkt, kreeg ik nu zeker een WIA. Omdat de arts mij 20u gaf. Maar omdat ik ten tijde van de laatste ziekmelding, 2 jaar geleden, 12u gemiddeld werkte, zal de kans dat ik voor een WIA in aanmerking kom nihiel zijn. Het hangt weer af van mijn laatste uurloon en het werk wat ze voor mij vinden qua functie en dát uurloon. Daar het verschil van moet meer dan 35% zijn om in aanmerking te komen voor arbeidsongeschiktheid en dus WIA.
Uiteraard sta ik niet te juichen om de titel arbeidsongeschikt! Maar tegelijk is dat wel de realiteit.
Dat ze naar stomme salarisverschillen kijken om de mate van arbeidsongeschiktheid vast te stellen ipv naar wat je kan doen aan uren is mij te zot. Eens te meer duidelijk dat we het hier over geld hebben, en niet de mens. Geld staat namelijk boven de mens, lieve mensen.

Ik ben boos, omdat ik de boel niet loop te flessen, zoals zij je het gevoel geven.
Dat ik de laatste 2 jaar reïntegratie van 0u per week naar max 6u per week ben opgeschoten, ik bij mijn moeder ingetrokken ben, nog steeds niet in staat een eigen huishouden te runnen zonder hulp, continu op de schopstoel moe(s)t zitten, maakt ze daar achter hun bureau geen ene fli**** uit.
Want immers, de verzekeringsarts weet het namelijk in een uur beter, je kan alle uren werken, ‘ik zeg 20u moet lukken’.

Daar zakt je broek toch vanaf? Wie weet nou beter dan ikzelf na al die jaren hoeveel ik kan? Ik ben 31 jaar, een vrouw van de wereld en zeer ondernemend, ik zit écht niet voor mijn lol thuis!
Nee, er wordt dan ook nog even meerdere malen vriendelijk over ‘beleving’ gesproken, ME of niet. Ja, want ik zal het vast in mijn beleving niet goed hebben.

Nou, ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat er met mijn beleving niks mis is! En mijn hoofd en denkcapaciteit heb ik ook nog. En mijn gevoel des te sterker de laatste jaren. Zo ook mijn intuïtie en ‘gutfeeling’.

En weet je wat die zeggen?

Dit systeem STINKT!

Ik omarm deze emoties maar, is beter, want ook zíj mogen er zijn. Ze horen bij het leven.
En dus, nu ik van me af heb geschreven, kunnen we weer terug naar het Zen Zijn! 😉

20130517-074052.jpg