Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Advertenties