Latijn en co, ofzo… ;-)

Zo, dag 3 van de opleiding kruidengeneeskunde achter de rug. Ben toch best wel trots eigenlijk! 🙂
Al gauw wordt het ‘normaal’, een opleiding doen, deze opleiding doen, weer studeren en mezelf in de leerstoel plaatsen. Zo leuk vind ik! Zo blij mee dat het kan.

Hoe ervaar ik het nu, het weer leren? Nou, dat is even zien hoe het gaat. En weer proberen trucjes te bedenken voor het onthouden. Want als er één ding is wat heel anders gaat dan vroeger…die vroeger dat ik nog studeerde en altijd alles in een keer haalde en nagenoeg geen moeite had met studeren, behalve genoeg tijd missen ;-), en alles tot het laatste moment kon bewaren om in de stress te schieten en keihard te blokken om het vervolgens met een zucht van verlichting weer met knallende cijfers te halen, ochtenden om 6u op kon staan voor een tentamen om nog even te leren etc etc etc.
Nou, die tijden zijn veranderd. Dat wist ik al, want ik kreeg (toen nog niet bekend) ME toen ik begonnen was aan een coachopleiding van een jaar. Welke ik na 3 jaar pas afrondde, en struikelend op de drempel mijn afsluittoets haalde. Ik tijdens het studeren wel 10 keer dezelfde psychologische tekst kon lezen maar me nóg afvroeg wat ik nou gelezen had!?!

Dus wist ik, nu, met elke week les, dit ga ik anders aanpakken. Proberen bij te blijven, elke week een verslagje maken van het kruid dat we behandelen. Na te lezen. Af en toe die Latijnse namen opnoemen in het bijzijn van wie er ook is in mijn buurt ;-). Solidago virgaurea, Hypericum perforatum, Calendula officinalis…. En nu moet ik al nadenken, dit zijn er pas 3!! Het worden er dit jaar 50. En dan heb ik het nog niet over de inhoudsstoffen, de signatuurleer, de geneeskrachtige werking, de bereiding enz enz enz.

Zo zie je, het is weer ‘knallen’, op mijn manier, een nieuwe manier.
Ik vind het leuk, en hoe ik alles onthouden ga dat zie ik wel, ik ga ervoor, en straks kan ik iedereen die wil en erom vraagt o.a. van een kruidenconsult voorzien en hopelijk helpen op de meest oude manier van genezen, waar alle chemische medicatie van afgeleid is. De medicatie welke alternatief wordt genoemd, maar in feite, laten we eerlijk zijn, de meest pure en originele vorm heeft. Het andere, farmaceutische, zou alternatief moeten heten…. Vanaf nu, voor mij dan wel :-).

Namasté

Amor omnia vincit (Liefde overwint alles)
Ad tempus vitae (voor het leven)

20130924-180424.jpg
“To be, rather than to seem (to be)”

Advertenties

Waarom loop ik de weg die ik loop?..richting droom

Waarom loop ik de weg die ik loop?
Vele vragen komen langs, en antwoorden ook welke ik niet altijd in woorden kan uitdrukken, maar die in mijn gevoel en beleving nestelen. Een weten…
Dit is zo’n bijzondere tijd. Voor de wereld, voor individuen. Er is veel aan de hand, in beweging.
En ik? Ik voel heel veel…

Ik maak keuzes, welke ik vroeger baseerde op wat hoort, en wat verwacht wordt, en hoe ik zou moeten leven. Alles op het externe beeld gefocussed.
Tegenwoordig, lijk ik mezelf te leiden vanuit een andere beweging, mijn hart. Zo noem ik het.
Ik herinner me de eerste stappen, en de vragen, en de onduidelijkheden. Want immers, ik wist niet meer waar ik heen ging, in figuurlijke zin. Geen vast plan, alleen gevoel en zielendrang…, van daar moet ik naartoe. Die moet ik opzoeken. Dit voelt wel als iets goeds. Allemaal ‘vage’ hints een bepaalde richting uit, die ik nooit had gevolgd, als ik niet mezelf was gaan leren te voelen, en te luisteren, naar die binnenkant. Naar net dat beetje meer.

Zo ben ik gestopt, voor zover dat lukt..😉, met de ‘ja maar als ik dat doe dan…toch?’, of de ‘wat zullen anderen wel niet denken..’, en de ‘dat kan toch niet, hoe moet ik dan…?’, ‘dat kan ik toch niet? Met mijn lijf..? Alleen?’
Enzovoorts enzovoorts. Allemaal denken gecreëerd vanuit angst en beperking, geleerd door opgroeien en de samenleving. Het gemiddelde plaatje wat hoort, want anders ben je raar. En raar zijn is niet goed. Nee. Rare mensen zijn niet goed en moet je mijden, of belachelijk maken, uitstoten…
Terwijl ik er al lang achter ben, dat ‘raar’ zijn misschien wel hele interessante mensen kunnen zijn! Niet alledaags, denken voor zichzelf ipv volgen van de massa, andere visies hebben waar ik mezelf voor open zet tegenwoordig, ipv ze meteen bij het grof vuil te zetten. Nee, tegenwoordig ga ik af op mijn gevoel, wat ík goed vind voelen, wat bij mij past, wat resoneert met mijn ziel en zijn.
Er kunnen nog steeds genoeg langskomen welke ik raar vind.., maar ik oordeel niet meer dat het dan belachelijk is, of niet klopt, want dat ík me er niet in kan vinden, betekent nog niet dat ik almachtig ben en dat dat dus niet kloppen kan. Ík resoneer er niet mee, maar probeer er lering uit te halen, of laat het links liggen, als het niet verenigbaar is met mijn zijn.

Mijn droom, al jaren in iets minder bewuste zin, maar steeds sterker naar de voorgrond, is om uiteindelijk zelfvoorzienend en ecologisch te wonen. Een huis, gemaakt van natuurlijke materialen, waar kan, isolerend, met de krachten van de natuur mee. Een watervoorziening door een put, regenwater, stroom door de zon, waterfilteringssysteem, groenten en kruiden, kleinvee evt, geneeskracht uit de natuur, permacultuurprincipes.
Helemaal in balans, zoveel mogelijk, met de aarde en natuur.

En nee! Geen geitenwollensokken en Jezus-sandalen en ongewassen en al die cliché beelden. Je zou aan mij nu ook niet zien dat ik zo een iemand ben (je weet wel, die weer in dat hokje past 😉).
Maar ik zou wel willen leven, zoveel mogelijk in balans met de natuurlijke omgeving, en er zit een extra voordeel in voor mij.
Ik verwacht namelijk niet 40u te kunnen werken óoit… 20u waarschijnlijk ook niet. Als ik slim ben, dan zorg ik voor zo min mogelijk vaste lasten, en zo goedkoop mogelijk wonen. Dat ik vrij ben, en maar een klein beetje kost moet verdienen ernaast wellicht. En uit vrije wil mijn werk verder mag uitvoeren, omdat ik mensen wil helpen, niet omdat ik geld moet verdienen om brood te kunnen kopen. Dat is mijn droom dus, en wens.

En ik begin, met een kruidenvaklopleiding, binnenkort. Geen idee echt waarom ik die ‘moest’ doen buiten dat het me gewoon ontzettend interesseert en ik liefst álles wil weten, maar het zal me steeds meer duidelijk worden. Nadat ik dit jaar ineens wilde moestuinieren, me met de aarde wilde verbinden, een korte kruidencursus doen, me verbinden met de krachten der natuur, een Ardennen week doen, naar een Sjamane gaan omdat het in me opkwam en blijkt een grote lering voor me te zijn, net dat zijweggetje pak ipv de standaard weg in het bos en dan…, geleid, vanuit binnen.

En weet je, het gaat me gewoon lukken!
Die droom, die komt er, of hoe het uiteindelijk er ook uit komt te zien. Hoe raar, hoe gek, hoe afwijkend van de norm het ook moge zijn in de ogen van velen, ik lach straks, hartelijk, wanneer het mij gelukt is en ik gelukkig in mijn tuin zit ☺.
Mijn motto tegenwoordig is o.a. ‘ik zie wel waar het schip strand’ (en dan hoeft het niet te stranden omdat het vast zit, maar gewoon gearriveerd is op bestemming 💜).

En waarom loop ik dus de weg die ik loop? Daarom dus… Omdat de weg me daar naartoe leidt… Puzzelstukjes vallen op zijn plek. Het is de bedoeling.

Vanzelf, wordt alles duidelijk, geniet maar gewoon van de weg!

Namasté

Nou, en deze verschijnt nu ineens, en welke ik delen wil met jullie!:
“Als we onze ideeën over hoe het leven zou moeten zijn
los kunnen laten, dan begint het leven
zijn magische eigenschappen te openbaren.
Adyashanti”

20130902-120702.jpg

20130902-121436.jpg

En één waar ik volledig achter sta…:

20130902-121811.jpg