Dromen is gaaf! Durf te dromen.

Ja ik weet het, ik zou eigenlijk allang mijn Siberië verhaal af moeten schrijven, maar het komt er niet van! En nu, heb ik geen zin om dáarin verder te schrijven. Dus helaas nog even wachten… 😉

Vandaag heb ik een opleidingsdag gehad. De derde dag van deze opleiding, genaamd Permacultuur. En wat een rijkdom, om dit te mogen leren.
Net als de omgang en samenwerking met deze mensen, wat een verádeming om met zoveel gelijkgestemden te mogen zijn wat betreft onze aarde. Zo mooi.
Ik leer veel. Naast dat ik gewoon alleen aanwezig zijn hierbij al enorm voldoenend vind.

Ik leer ontwerpen, kijken als een ontwerper naar tuinen, natuur, leefomgevingen. Ik leer brainstorm manieren, dragon dreaming wat echt een geweldige manier is om tot een concreet plan te komen. Ik leer dat er met heel weinig al heel veel kan, en dat ook de tijd die er voor nodig is niet eens zo heeel lang is.

Vandaag bij een tuin geweest, de Kapeltuin in Breda. Mijn broer is medeuitvoerder in de startfase hiervan en heb het nu pas zelf kunnen zien. Jammer dat hij er niet bij kon zijn vandaag. Zij zijn twee jaar terug begonnen, met een veld vol onkruid en ‘niks’. Een ‘loos’ stuk land ergens bij woonwijken. En als ik zevenblad en kweekgras zeg, dan weten velen misschien genoeg. ‘een veld vol en niet uit te roeien..

Twee jaar terug was hun start. En vandaag de dag, staat er een sfeervolle gemeenschapstuin, met eetbare groenten en gewassen, kruiden, knusse zitplekjes en looptunneltjes. Werkelijk een geweldig succesvol project!

Het geeft mij moed. Dit project o.a. maar vooral deze opleiding. Dat ook ik zoiets kan gaan realiseren in de toekomst. Mijn woondroom.
En vertrouwen. Dat ik mijn dromen absoluut niet voor te groot hoef aan te zien, maar dat er van alles mogelijk is. En toch wel, dat samenwerking van groot belang is. En dan samenwerking in de letterlijke zin van het woord.

Ja, ik ben een dromer. Volgens de dragon dream methode is dat wel duidelijk. Ik zie mijn valkuilen, welke nog versterkt worden door de beperking die ik mee draag. Maar er is veel mogelijk. Als je durft te reflecteren naar jezelf, en jezelf van feedback, eerlijke feedback durft te voorzien, open te staan voor anderen en hun ideeën, ruimte te geven aan de flexibele adem van het leven.

En het mooie is, dat 25% van een plan van begin tot uitvoering een viering zou moeten bevatten. Het vieren van je succes, of misschien je verlies, het vieren van de krachten, of je zwaktes, het vieren in groot en/of klein.
Met viering geef je jezelf een bewuste terugkoppeling en mag je ook rust nemen. Om te zijn.
Van daaruit kun je weer opnieuw dromen.
Vergeet nooit te vieren… Daar ontstaan de mooiste dromen uit en zullen de mooiste dromen in werkelijk gevierd worden.

Durf te dromen! Het leven is gemaakt om te durven dromen. Reik uit met je vleugels en durf los van enige beperkingen vrij te dromen. Het hoeft niet bewaarheid te worden, al die dromen. Maar dromen, in vrijheid, zet altijd wat in beweging… Waar je wellicht wel wat mee kan doen.
Dat is mijn ervaring.

Dromen is gaaf! 😃

IMG_1703.JPG

Advertenties

De aarde roept mij! :-)

Oh jee oh jee… 😉
Waar brengt het volgen van mijn hart mij naartoe?

Nou, daar waar ik wezen moet! Of mag ;-).
En in dit geval bij de aarde. Aardser dan dit kan bijna niet. Blijkbaar roept de aarde me om mijn handen erin te stoppen, om ervan te leren, om energie te mogen opdoen van de aardse krachten. In mijn handen. Ja…deze handen…

Mijn roep naar de natuur was al groot maar lijkt tegenwoordig ‘unstoppable’! Kruiden en planten in de natuur, die eetbaar zijn, genezend werken, moestuinen, permacultuur. Allemaal termen en onderwerpen waar mijn hart heel veel sneller van gaat kloppen! Zó ontzéttend interessant!
Dus bestelde ik wat boekjes, en nog wat meer, tot een cursusje over permacultuur die ik net binnenkreeg. Na het kijken van de documentare op Youtube over Farmers of the Future (zie link onderaan deze blog) was ik helemaal verkocht! Dát, op kleine schaal, lijkt me zo ontzettend gaaf.
Ik heb altijd al willen leren survivallen. Dan vooral dat stoere in de wilde natuur expedities doen. Aan de Camel Trophy mee willen doen etc. Stoere ik ;-). En ook altijd interesse gehad in de natuur in combi met culturen, remote bevolkingsgroepen e.d.
Maar ook al flink wat jaren heb ik een droom, om ecologisch en zelfvoorzienend te kunnen leven. Die droom was voor over 20 jaar een keer. Als er genoeg geld is binnengehaald haha. Nou gaat ons huidige geldsysteem toch wel een keer op de klippen lopen en veranderd er veel, dus bedenk me niks meer voor over 20 jaar.
Nu blijkt die droom sowieso ook te vervroegen volgens mij, in ieder geval de voorbereiding en bepaalde aspecten. Want nú krijg ik een enorme onverklaarbare(niet ‘gewoon’ verklaarbaar iig 😉 ) drang om me met de aarde bezig te houden.
En dat doe ik met liefde!
Ik weet bijna niet waar te beginnen, maar heb al wel door dat het met verbouwen en wilde planten te maken heeft. Leren-leven-van-de-natuur-stap-1 noem ik het maar!

Dus zit ik hier met een papierwerkje Permacultuur-ontwerpen met de natuur, tuinen van overvloed, geneeskrachtige planten en kruiden, etc voor mijn neus. Loop ik sinds kort niet meer zomaar in het bos, maar heb ik een extra paar ogen gekregen voor de ‘on-kruiden’ die er groeien en maak ik fotootjes om ze thuis (nog niet van gekomen..) te kunnen opzoeken. Kijken wat het is. Ben ik al weken op zoek naar daslook in het bos, maar lijk het maar niet te kunnen vinden hier… Waarschijnlijk omdat ik hier in een overvloedig naaldbomenbos loop en geen loofbomen, wellicht. Maar goed, ik sta op scherp!

Nog maar net begonnen, en durven was er nog niet helemaal…stel nou dat ik iets verkeerds pluk en giftig is? Maar vandaag, kwam ik overduidelijk brandnetel en ineens in volle getale hoeveelheden zevenblad tegen en dacht ja!! Nu ga ik iets ervan maken. Meteen bedenkend, sjips, geen schaartje, zakje, handschoentjes bij me… Straks maar terug dan! 😀
Eenmaal thuis, stuit ik ineens op een recept van zevenblad en brandnetel en knolselderij terwijl ik nooooit spontaan recepten tegenkom.
Het moest dus zo zijn. Een spreekwoordelijke schop onder mijn kont! Moi gaat koken met de natuur. Vanavond, als ik wakker word van mijn schoonheidsslaapje ga ik op zoek naar brandnetel, gewapend met zakje en schaar en handschoenen, voor een brandnetelsoep a la moeder natuur!
En dan morgen, of overmorgen, een ovenschotel van zevenblad, brandnetel en knolselderij.
De aftrap dus ;-).

En weet je, ik geloof dat het zó belangrijk is, leren van de natuur. Hoe meer deze maatschappij, vooral natuurlijk de farmacie en lobbyisten en grote industrieën, zich afzetten tegen de pure natuur en haar wonderen, hoe meer ik getrokken word ervan te leren en hopelijk het ooit weer door te mogen geven.
Want in mijn ogen mist deze wereld veel te veel aan puurheid en visie op hoe wonderlijk de planeet is waar we op leven, hoeveel ze geeft, en hoe mooi het is om er mee in harmonie te leven.
Dit is een onderdeel van mijn levensplan blijkbaar, hier word ik naar getrokken.

Volgen zonder een vast weten waarnaartoe…

20130418-140200.jpg

20130418-140222.jpg