Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

It has been a while…

Ja, blijkbaar zit ik in een periode, waarin ik niet echt op mijn schrijversstoel zit. Waar ik voorheen ‘echt iets móest schrijven!’ is dat nu ver te zoeken.

En eigenlijk weet ik wel waardoor het komt. Ik zit in een grote transformatiefase. Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel ‘voorspeld’ door mijn weten…
Met als omslagpunt Siberië afgelopen zomer.

Twee jaar, zo ver ben ik bijna, met deze blog, Leven ik en ME. Een uitlaatklep. Een start om te gaan schrijven, wat ik graag al een tijd wilde. Een laagdrempelige manier, ergens. Een blog! Omdat ik zo graag deel. Wat ik meemaak. Een interne stimulans.

Ik kom van ver, mijn eerste blogs, vooral over ME en mijn beleven en struggles, op zoek naar verlossing, ergens. (blog 1: ME voor mij is is van 2 februari 2013). Van zware periodes, fysiek voortslepen, onmacht, verdriet, frustratie. Alles, wat een chronische aandoening met zich meebrengt. En dan extra het onzichtbare erin, de strijd die dan erbovenop komt.
Van plezier, genieten, ervaren, kleine momenten en soms grotere. Van zielenroersels en zijn en natuur en ontwikkelen.

Ik kan oprecht zeggen, ik ben enorm blij en dankbaar met waar ik nu sta!
In twee jaar, is er veel gebeurd. En veel veranderd.
En om bij ME te blijven, mijn lijf, mijn gestel, echt heel veel….

Ik kon alleen maar dromen van de plek waar ik nu sta. Ik ben nog niet terug op de plek waar ik was toen ik net ziek was, maar ik ben al ontzettend ver. Ik wandel, en mogelijk best wat op zn tijd, ik kan op pad, ik zit en lig bijna alleen nog om te slapen/rusten ipv bijna de hele dag, ik rust minder lang overdag, ik werk ondertussen weer wat, in mijn eigen bedrijf, ik heb op reis kunnen gaan enz.
Alleen maar liggen, slapen, ademen, donkerte en stilte, korte beweging buiten, dat ligt achter me.

En ik laat, zo zal het zijn, ME achter me. Het is er niet meer. In mijn systeem, gevoelsmatig, voel ik geen verbinding meer ermee. Ook niet ongewild toch. Alsof ik het voorbij ben.
Een aantal zullen zeggen, dat kan niet, ME kom je niet voorbij. Of misschien, dan heb je vast geen ME (gehad).
En dat maakt ook niet uit.
Ik weet alleen, dat ik alle identificatie met ME heb losgelaten. Voor mezelf. Van binnen. Het is geen oogkleppen op doen, niet willen zien, nee, oprecht voel ik het niet meer.
Nog altijd beperkt, nog altijd slapen overdag, nog altijd minder dan kunnen.
Maar, ME? Daar zit ik niet meer in.
Ik ben op weg. Buiten ME dit keer.
Buiten dit.

Ik heb mezelf gevonden. In hoever dat iets zeggen kan. F*** wat is dat een pittige weg, en nog altijd. Maar het is exact waardoor ik nu hier sta.
5 jaar lang heb ik elke nacht met oordoppen geslapen, ik kon weinig verdragen. Adviezen kon ik niks mee, ik kón gewoon niet, prikkelovergevoeligheid kon ik niet uitzetten of beïnvloeden door er mentaal anders over te denken. Ik ben er zelfs door moeten verhuizen een keer, om mijn gezondheid niet nog verder te laten afzakken…
En, sinds 2 a 3 maanden, ik draag ze niet meer…. Een wonder! Dat ik in slaap val zonder die stoppen in mijn oren. Echt, voor mij, een wonder.

Ik zei rúim een half jaar terug. Ik wil ze niet meer. Die oordoppen. Als er iets is wat ik graag wil, is het dat ik leer overal te slapen, en geen oordoppen meer (structureel) nodig te hebben. Nou overal is het niet, maar thuis heb ik ze niet meer nodig. Het was een echte diepe wens (die ik o.a. maar meenam naar Siberië, waar ik volle maand mét ze geslapen heb…).
Mijn op maat gemaakte oordoppen moesten vervangen worden en ik zei in mezelf, “als het mag dan wil ik geen nieuwe. Ik wil het afsluiten, laat dit het moment zijn dat ik er vanaf kom. En zo niet, dan zal ik nieuwe laten aanmaken…”  Ook dacht ik al een aantal keer, als ik hem verlies, dan zal het vast de bedoeling zijn…

De sjamaan gaf me het meest simpele antwoord op de avond voor vertrek, die op dat moment die hele maand van toepassing was geweest. En ik geloof, dat ik er toen klaar voor was.
Geluid, was niet langer mijn vijand. Ik was veilig. Ik kon ermee leven.
Dat, gebeurde pas toen ik een tijdje terug was. Ik dacht na. Even. Diep. Kort. En ineens. Ik deed het gewoon.
En prompt, niet lang daarna, was ik ze kwijt… Weg, foetsie en nog altijd niet gevonden!?

Je denkt, wat een verhaal over oordoppen. Maar ze staan symbool. Voor een ommezwaai in mijn zijn. Ik ben echt veranderd. En ik zit op een inspirerende, spannende en gezondmakende persoonlijke weg!

Alle wegen zijn persoonlijk. En ik geloof dat ieder zijn eigen weg naar heling mag ontdekken omdat er geen één hetzelfde zal zijn. Leren voelen en ervaren en luisteren en varen op je eigen ziel. Dat is de enige weg.
Voor mij wel.

En Leven ik en ME?
Deze zal veranderen. Ik wil absoluut doorgaan met schrijven. Maar het voelt niet goed, onder deze naam verder te gaan. Het is tijd voor verandering!
Alles is energie. En hier, ben ik klaar.

Namasté mooie lieve mensen! Als ik zover ben laat ik het weten. Uiteraard superleuk als je me blijft volgen! Ik ben nog altijd ik en niet anders ;-).

Liefs.

 

Mijn bedrijf is Umaya – leer de taal van je gevoel
www.umaya.nl

change-your-life-quotes change-quotes

Advertenties

Mijn mojo is kwijt…

Stress, druk, etc, dit zijn de dingen die niet teveel de revue mogen passeren. Bij niemand niet natuurlijk. En ook zeker niet bij mij. Want sinds de start van de belemmerende fysieke toestand in mijn leven is het een zwaard van Damocles. Iets wat binnen no time ontwaard in een overprikkeld en belast systeem genaamd mijn lijf en hersens. Prikkels in mijn hersenen, van denken, ik kan natuurlijk gewoon goed denken 😉 , die teveel worden door stress zorgen er zowat voor dat het daar op tilt slaat…snel…

In mijn geval, er gebeurt zo ontzettend veel momenteel in mijn leven, echt het grootste gedeelte is leuk hoor, alleen ik zit op een punt dat ik me af begin te vragen of het allemaal niet een beetje teveel is… Ik stoer alles doen en regelen, en het gaat hartstikke stukken beter met me, alleen… Van niks naar eigen huishouden-alles door op een huis te passen, eigen bedrijf opzetten, UWV afspraak en traject in ivm eigen bedrijf, studie, etc. En toen ging ik heel fijn in twee weken tijd ook nog een week op vakantie! Heel erg leuk, naar de sneeuw. Wel met twee keer flink reizen, en een nacht stress door geluidsoverlast (heb je het weer, die prikkels…). En vlák voor ik vertrok nog een woning die langs kwam fietsen en waar ik komende 6 maanden mag wonen, op mezelf! Super super super. Echt waar!
En toch ook, een beetje veel…

Afgelopen dinsdag zou ik dan ook nog toets hebben van de opleiding, deze heb ik niet gedaan, ik ben niet gegaan. Woninggeregel moest eerst.
En nu staat hij volgende week…met de gedachte, kweetniet of dát het hem wordt ook!?
En ik blijf achter in reageren op mails, berichtjes, etcetera.

Als deze dingen dan gaan gebeuren, dan is het echt een beetje veel. En het bezig zijn met eigen bedrijf is leuk, alleen momenteel heb ik daar niet eens de ruimte voor de laatste 2 weken!?! Letterlijk in tijd door energie, en nu ook gewoon mentaal even niet. Dat gebeurt wanneer er zoveel langskomt, dan raakt mijn systeem overbelast en lamgeslagen.
En eigenlijk, komt dit, door de druppel, die komt van een instantie… Wil werkelijk zeggen: ‘altijd weer die instanties en het gezeik daarmee’. Het is ongelooflijk, maar kan me geen moment met instanties herinneren, op de studiefinanciering na, dat géén gevoel van stress of onmacht en onrecht heeft gegeven. Ik pies meestal altijd naast de pot, val net buiten de deur, door lullige(of instantie-bewuste) situaties, zoiets is bij mij het geval.

En dan?… Raak ik mijn mojo kwijt… Die ontzettend fijne, altijd betrouwbare, warme, liefdevolle, steunende, lichte en bemoedigende krachtige mojo…

Mojo, zullen we afspreken, dat je twee dagen op vakantie bent, en me daarna weer op komt zoeken? En dat we weer als happy team op aarde zijn?

20140122-173329.jpg

En dan trek ik na het schrijven van mijn blog twee engelenkaarten:

Maya: “we raden je met klem aan door te gaan met je studie, omdat je hierdoor extra info en ervaringen opdoet, waardoor je levensmissie sneller tot bloei kan komen. … Het verrijkt je inzicht en innerlijke kracht en zorgt ervoor dat je steeds herinnerd wordt en gemotiveerd om je levensopdracht uit te voeren. En ik word hierin geleid…”

Zanna: “Wat er ook in het verleden gebeurd mag zijn, je huidige situatie en je toekomst worden nu veilig beschermd door de engelen. Ik help je om te helen van vroegere verwarring en trauma’s. Je hart te helen van zorgen en angst. ….je kunt er met een gerust hart zeker van zijn dat er geen lagere energieën door je beschermende aura kunnen heendringen. Wij laten alleen de energie van liefde binnenkomen waar je verblijft….
Het Universum en de engelen vragen je te ontspannen en van jezelf te genieten, want jouw geluk is een glimlach naar de hemel.”

Ik voel me opgemonterd door het schrijven, en een kers op de taart deze engelenboodschappen. Ik adem in en uit, en een glimlach is verschenen 😊. Het universum, het is ook zo mooi…
Namasté