Siberie verslag 1, afzien

35 graden, zit je net, stormt een peleton muggen op je af. Hè? Maar het is pas 14u? … Oh, dit is normaal hier? Oh…
En of dat niet genoeg is, want nee de muggen hebben vrienden meegenomen. Deze heten horzel. En horzel doet vrolijk mee, als je blote huid hebt. Of dunne kleding. Net als de mug trouwens. Bij ‘dunne’ kleding. Strakke kleding.

Soort welkomstcomité. Welkom in Siberië! Anouk.
Of beter gezegd: Welkom in Siberië! Anouks bloed…
Ik zie ze nog grinniken. Die in dat comité zitten.

Week 1 begint. Verzengende hitte, lange kleren aan om de comfort van jeukvrije plekken te bewaren, ongeacht hitte…
En probeer dan maar eens ’s middags te rusten in je tent, mét muggengaas! Dat dan weer wel :-D. Maar 35grd volle zon, geeft in je tent, in de zon (geen bomen op het stuk tentenkamp)… Juist. Sauna. Niet geschikt voor een paar uur liggen en rusten…

Dan denk je, ik, natuurlijk, jééé! Er is een meer! Mijn douche en koelkast voor de komende tijd. Heerlijk afkoelen! En ik houd werkelijk van natuurwateren. En het was ook werkelijk prachtig. Ik werd enorm blij ervan. Even…
Ik kan je namelijk één ding vertellen. Zitten de muggen en horzels overdag op het open veld? Dan zitten ze zeker tussen de bomen bij het water. Dus mocht je dan heerlijk ontspannen willen afkoelen en douchen? Dan kun je, en ik kan het weten, beter niet gaan.
Zodra ik mijn kleren uitdeed, was het van 1 peleton naar 10 gegaan. Eenmaal in het water hadden de muggen geen kans. Alleen, daar dachten de horzels weer anders over. Altijd wel 1 of drie die je hoofd genadeloos aanvallen. En mocht je ze in het wateroppervlak krijgen? Ze blijken meerdere levens te hebben en gewoon weer weg te vliegen (en je opnieuw aan te vallen). Lucky bastards. Het mooie meer wat ik 5 seconden heb gezien zag ik nergens meer.
Heerlijk. Ontspannen…

😉

Onbewuste gedachte no1: waarom bén ik hier?

Maar goed, dit was ná mijn reis. De reis waarvoor menigeen wel wat zorgen had voor mij. Wat toch wel erg zwaar zou zijn. En waarop ik alleen maar dacht, ach en hoezo, we zien wel. Misschien toen al een overgave. Want wilde ik komen waar ik wilde zijn, dan was reizen onvermijdelijk. En wilde ik zo goed mogelijk reizen? Dan was druk maken over mogelijke gevolgen of momenten wel het laatste wat ik moest doen… En blijkbaar ging dit vanzelf! Een knop om.
Ik gaf me volledig over. De reis ging, van moment naar moment. Ik had rolstoelhulp geregeld. Schaamtepunt over…. Wat was ik er blij mee!! Spaarde op Schiphol zo wat energie. In Moskou werd het onduidelijk dus heb ik een flink stuk gelopen.
En de engelen hebben me echt wel geholpen. Alles verliep soepel. Bij geld wisselen liepen er ineens twee Nederlanders met ervaring en ik besloot daardoor niet daar te wisselen. Wat me flink wat euro’s scheelde bleek het! Toen ik later gewoon een bank vond.
Ik kwam vrijwel meteen een Russische meid tegen die in Vancouver woonde en alle borden kon lezen wat werkelijk enorm scheelde. Russisch, is een totaal ander schrift… Niet te ontcijferen, voor een leek. Ik moest namelijk, net als zij, van de ene naar de andere terminal. Wat niet zo voor de hand ligt in borden en wegwijzers in Moskou blijkt. En door haar hoefde ik 0,0 energie te besteden aan zoeken, vragen aan niet engels sprekende Russen in gebarentaal, enzovoorts. Alleen maar samen lopen. Met mijn bagage op een karretje welke door zou zijn gegaan naar mijn eindbestemming maar plots toch op de bagageband verscheen in Moskou… Oeps? Een geluk, wederom, dat ik dit zag!

Doodop checkte ik me opnieuw in. Regelde rolstoelhulp (wat uiteindelijk een superleuke Rus bleek te zijn met wie ik communiceerde via een vertaal app. Gelachen. Wensde hem op de terugreis weer. Dan zou ik blijven. Tevergeefs. Ik kwam thuis.) Ging wat drinken en eten en liet mijn tranen lopen. Sjonge…wat voelde ik me uitgeput even…
Ik liet het gaan. Troostte mezelf. Steunde mezelf. En ik was, onderweg. Nog even meisje. Nog even. Nog maar 1 vlucht. Je kan het!
Het leuke weer ook. Vliegangst bestaat niet meer! Bij overgave verdwijnt deze als sneeuw voor de zon. Dat gebeurde al bij vlucht nummer één. Alsof het simpelweg een keus was dat me daar druk over maken echt heel dom zou zijn nu. Haha. Dat was het ook. Dus liet ik dat meteen los.

En ’s avonds, lokale tijd, kwam ik aan in mijn hotel. Waar de engelen me hielpen aan een hotelkamer zonder buren en volledige rust hoog bovenin. Ik stapte de drempel over van mijn hotelkamer, heerlijk schoon, fris luxe, deed de deur dicht, en slaakte een kreet! Rende op het bed af en liet me als tiener vallen op het bed met een glimlach van oor tot oor. I HAVE MADE IT!

20140909-114456-42296250.jpg

20140909-114457-42297380.jpg

Advertenties
Siberie…

Siberie…

Siberie

Van onmogelijk genieten
Van onmetelijk ver kijken
Van hitte en koude
En van muggen, horzels, slangen, krekels, salamanders.
En natuurlijk de pracht van roofvogels,
Van arend tot buizerd tot kiekendief? Ik weet het niet, maar ik heb de roep van één van ze in mijn geheugen gegrift.
De vreugde van de termieken. Alsof ik er zelf in meevloog.

Oh Siberië, wat ervaar jij mij, wat ervoer ik jou, wat een reis heb jij me gegeven.
Van overleven tot intens genieten.
Van angsten tot complete overgave.
Van uitproberen en testen,
Van meevaren op je adem.
Van een maand wat wel maanden hebben geleken.
Van binnen en van buiten, zo heb ik ervaren. Geleerd en geleefd. En hopelijk wat meegenomen.

Een kantelpunt, een nieuw begin, en toch doorgaan op dezelfde weg. Zoeken hoe ik hier, met jou in gedachten weer verder ga.
4 salamanders zijn per ongeluk meegekomen. De eerste was versuft maar levend. De andere drie vond ik vandaag…. Ik heb ze licht gegeven en een plekje. Moeder Aarde heeft zich over ze ontfermd.
Salamander staat voor transformatie.
Symbool, voor die mij?

Hoe ga ik hier leven? Ga ik hier wel leven? Ik wil alles loslaten… De maatschappij te ingewikkeld en vol met moetjes… Toch leef ik hier en ben ik hier. Dus vind ik een weg, tussen rat-race en drukte, waarin ik de pracht van de aarde mag leven en geven. Datgene, waar leven echt om draait. Op deze planeet, moeder Aarde, Umai. Dankbaar en blij. Als ik dan ook echt met haar leven mag… Ik creëer de weg, hier, op deze plek. En ben nieuwsgierig, waar ik uiteindelijk landen mag. Ik voel me ontspannen en zacht, lukt mij die overgave mee te nemen?

We gaan ervoor, ik en mijn aardse lichaam. We gaan sterken en versterken, dromen en verder zijn, toewerken naar en slagen. Samen leven. Dit is de nieuwe stap. Ik heb nog altijd tijd nodig. En wens de oeroude tijden. De ruimte en de steun.
Leven, steun je mij? Dat ik kan slagen en bereiken? Kan helen en mag klimmen.
Geef mij de tijd zonder tijd.

Anders dan dit kan ik nog niet schrijven. Alles heeft nog een plekje nodig volgens mij. Ik zit nu op mijn gras, een tuin vol groen en vlinders. Wanneer zal ik landen? En hoe?
Misschien is een plan maken, niet eens zo’n slecht idee…

Namasté
20140904-114050-42050157.jpg

20140904-114049-42049301.jpg

Kriebels in mijn buik! The journey begins…

Aaaahhh.
Spannend..
Dichtbij…
Het verre weg….
Kriebels in mijn buik…..

Nog maar 3 dagen.
En elke keer als ik denk aan dan, overstroomt een golf kriebels mijn buik. Als een golf van spanning en blijdschap en avontuur die mij komt vertellen, gewoon even vertellen.
Nog een week, nog 5 dagen, nog 4, en nu nog 3. Tot het moment dat ik misselijk om 04.30u opsta (omdat ik zo vroeg op ben, dan gebeurt dit), omdat we vertrekken. Vertrekken naar mijn vertrek. Dan word ik afgezet bij de check-in op het vliegveld.
En ga ik, me overgeven, aan alles wat is en komt.

Aan de ene kant geen verwachtingen, met aan de andere kant duizenden! Dus kan het meevallen, tegenvallen, of, gewoon vallen.
Van voorbereiding naar uitvoering.

In gedachten ben ik al wel zo nu en dan vertrokken. Het is een intense reis, niet zomaar een vakantie. En wat dat betekent, heeft geen woorden, of bekendheid nog.
Alleen, dat ik daar naartoe hoor te gaan.
Het is de bedoeling.

Alleen al het feit dat ik me de afgelopen twee maanden, zeker 1,5 maand belabberd voel. Nauwelijks energie overhoudt. Me vooruitsleep etc. Zo slecht heb ik me lang niet gevoeld. ‘Wat ontzettend stom!’ Zo met deze reis. Maar toch, is er een weten van binnen, dat het goed is, en goed komt, deze reis. Dat ik volledig mag vertrouwen.
Ik was nooit gegaan, als ik me zo voelde voor het boeken. Totale onmogelijkheid was me dan bekropen, onmogelijkheid om zo’n reis te kunnen ondergaan. Het reizen ernaartoe. Dus de reis moest geboekt worden.
Zo denk ik. Zo voel ik. Zo ga ik ook.
Hoe bizar het ook klinkt, hoe bizar ook in mijn situatie. Maar ja, zo is het. En ik ga het meemaken, we zullen het zien. Het gaat me gewoon lukken. Ik voel een ongekende kracht binnen in mij, welke weer omhoog komt.
Een kracht die alle begrip overstijgt.
Een kracht die mij intens blij maakt en onnoemelijk oud is.
En een stemmetje dat roept: welkom thuis…

Lieve mensen, reizen zijn overal, van binnen, buiten, hier en daar, aards en universeel en energetisch. Mijn reis, is niet zozeer groot vanwege geografie, maar minstens net zo van binnen en meer.
Licht.

Het klinkt misschien wat poetisch of onbegrijpelijk. Het zal ongetwijfeld passen bij deze reis 😉.

Namasté en een fijne lichte augustusmaand.
Tot na mijn reis.
❤️

20140729-193942-70782097.jpg

20140729-194534-71134693.jpg

20140729-193941-70781804.jpg

20140729-194534-71134968.jpg

Mijn eigen legende, deel 2

Siberie dus…sjonge! Het gaat gebeuren!
Afgelopen week heb ik geboekt. En grijp ik de kans om 4+ weken te vertrekken naar een stukje wereldse natuur, een stukje Moeder Aarde, om daar te ervaren wat ik ervaren mag en daar te mogen beleven wat mijn weg me aangeeft.
Mijn legende ligt o.a. daar dus, nu in ieder geval voor een moment.

Ik las van de week terug in mijn dagboek, waar ik niet zo heel vaak in schrijf, want schrijven gaat me vaak te traag… En er is zoveel te schrijven! Geduld, telkens weer kom ik erop terug, omdat ongeduld een staartje is bij me… Nog altijd iets wat ik probeer om te zetten.
Maar goed, ik las dus, dat ik in januari had geschreven, dat ik op reis ging! Op reis, ergens heen, geen idee waar, of wanneer, maar dat mijn gevoel me dat vertelde. En dat ik wellicht naar Mongolië of Siberië zou gaan. Omdat dit me al een half jaar trok en er boeken en films van op mijn pad kwamen en gewoon, een gevoel…
En nu, is de duidelijkheid er, het is een feit, de reis is er en gecreëerd! Zonder krampachtig op zoek te zijn gegaan. Het kwam langs. En ik, zoals altijd sinds ik zo in het leven sta, met tekens en meer, waakzaam en oplettend. Gevonden!

Zo vertelde een vriendin me, dat we vorig jaar langs het huisje reden waar ik nu in zit, en zei: Hier wil ik wel wonen, zoiets is wel voor mij geschikt. Hij was toen niet vrij, en alles was een gedachte. Net als eerder, de wens hier te wonen. En op een juist moment, toen ik ergens weer weg moest, kwam deze woning vrij. Precies op dat moment.

Geloven in toeval, of zit er toch ergens een richting in? Als je durft te varen op het leven en je oh zo krachtige weten en gevoel. Durf je dan te vertrouwen? En alles los te laten, opdat er wanneer de tijd rijp is precies datgene op je pad komt dat je verder brengt?
Heel lastig, nog altijd… Maar sinds ik opnieuw ben gaan leven naar mijn hart, anderhalf jaar terug, zit er wel een lijn in. Een die stijgt, een die me leidt naar precies daar waar ik heen mag.
En om bij de Alchemist te blijven, mijn droom, die heb ik voor me, en het klopt dat het niet erg is dat ik niet weet wanneer, maar ik weet dát het me gaat lukken. En alleen al deze weg brengt me al het moois en krachtigs en stimuleert me door te gaan.
Soms ben ik bang dat ik een lange periode het vergeet…maar dan vraag ik aan het universum om me er opnieuw op te wijzen! Laat mij nooit vergeten! Want terug wil ik niet meer, nooit meer, ik ben op weg en ga de hele weg. Ik leef mijn legende en laat me mijn legende leven.
Alleen dan, voel ik me echt in leven en helemaal gevuld <3.

En binnenkort, vertrek ik, naar een plek waar een stukje route ligt op de weg van mijn legende. Onbekend in wat het me brengen zal. Maar het zal me brengen….precies dat, wat ik nodig heb, om te blijven gaan, precies daar, waar ik naartoe zal gaan.

Namasté

20140604-131043-47443976.jpg

20140604-131044-47444101.jpg

20140604-131044-47444165.jpg

Verbinding met jóu, als mens

Wat een heerlijkheid.
Mooie dingen die langskomen. Mooie mensen waar ik contact mee heb. Mooie muziek staat op.
Ik voel me verbonden…

Namasté

Alweer 2 weken, bijna, terug van een mooie reis. En er is ook hier weer, in 2 weken tijd, veel gebeurt. Precies in de lijn van mijn leven, veel gebeuren…

Zojuist kreeg ik van een goede vriendin een kaartje, met o.a. deze woorden:
‘…Ik herken steeds meer je echte “ik” in de dingen die je nu doet en de weg die je inslaat….’ En dat ze bewondering heeft voor mij als mens e.d.
Ik ken haar sinds mijn ziekteperiode begon, ze woonde in dezelfde flat en door een afgeleverd pakketje van haar bij mij zijn we uiteindelijk een mooie vriendschap ingerold. Zij was destijds ook langdurig ziek en we konden heerlijk bij elkaar op de thee.
Zo kan het gaan, zo kan het ontstaan dus!
Het is zo mooi, om met mensen zo’n diepgang en eerlijkheid te kunnen delen, waarin je verder gaat dan bijvoorbeeld het weer ;-). Haar woorden laten een warmte naar binnen stromen, van dankbaarheid en liefde, van het leven.
Zo zijn er de laatste tijd meer mensen op mijn pad gekomen, via verschillende wegen, welke mij raken, in mijn ziel. Op een mooie manier, op verschillende manieren. Ik heb nog nooit zoveel post gehad bijvoorbeeld als dit jaar! Ontsteld blij wordt ik ervan.
Soms lijkt het of ik een aantal al jaren ken… Het zal ook vast zo zijn, vanuit een ander perspectief gekeken. Een herkenning in de ziel. Een aantal van díe ‘familie’, van daarboven, zullen ze zijn…

Ik voel me met de dag bijna, gevoeliger worden, helderder, in positieve zin van het woord. Duidelijkere zichtbaarheden van binnen… Langzaam maar zeker lijkt het leven voor mezelf wat bekender te worden, de richting, de puzzelstukjes die ik opdoe gaandeweg.
Mijn droomreizen die ik via klankhelingen maak, mijn eigen meditaties, via verbinding, mijn inzichten, er komt aardig wat uit en ze helpen mij enorm hierbij.
En het voelt bekend en vertrouwd, op deze manier.

De kunst is, om balans te bewaren tussen aarden en gronden en al die energieën. Een hele uitdaging op zich. Maar dat lukt wel, geloof ik. Ook al klink ik waarschijnlijk lekker zweverig :-p .

Ik heb ook zin in een muziekoptreden, gewoon, van een bandje in een zaal in de stad hier. Lekker aards toch? 😉 haha.
En heb afspraken met instanties e.d., ook lekker aards! Vorige week een bezwaar gesprek gehad bij het UWV. Ik was bewust een keer alleen gegaan, geen opnames gemaakt, ik voelde om dit zo te doen dus niet lang getwijfeld erover maar laten gebeuren. En zowaar, er was een aardige vrouw, arts, een zeer prettig gesprek. Ik had niks te verliezen en ging er in met het idee, we zien het wel, ik zeg wat ik te zeggen heb en ga gewoon in gesprek, geen verzet, geen verwijten, wel vragen, en oprechtheid. En ze gaat me proberen te helpen, om mijn ziekteperiode vanaf 2008 in te laten gaan daar, ipv 2011 waar het nu op staat. Want ik ben in 2008 ziek geworden, maar wegens contractaanpassingen na paar maanden niet zichtbaar meer ziek geweest tot 2011 toen ik uitviel.
Dus een verademing, zo’n gesprek. En alleen maar mooi meegenomen als er eindelijk iets meer uit mag komen.

En ik heb voor het eerst langere stukken autogereden! Ruim 45min 4x al. En het ging, redelijk.
Het gaat dus vrij goed.
Mindere dagen blijven, slapen in de middag ook, maar er zit écht vooruitgang in. Ik sta gewoon weinig stil bij het feit dat ik nog steeds een beperking met me meedraag, blijkbaar leid ik mijn leven steeds meer vanuit mezelf, dan vanuit mijn beperking. En blijkbaar kán het ook, nu.

En de mensen? Blij met een ieder die mijn pad kruist, op welke manier dan ook.
Dank je wel, dat je er bent ❤

Namasté
(Ik eer de plek in jou waar het hele universum samenkomt. Ik eer de plek in jou waar liefde, waarheid, licht en vrede heerst. Wanneer jij in die plek bent in jou en ik in die plek in mij, dan zijn we één.)

20130808-134857.jpg

20130808-134904.jpg

Twee weken Ardennen en onder mijn steen willen blijven ;-)

Wauw.
Zoiets geeft wel weer waar ik afgelopen 2 weken ben geweest. En dit kun je letterlijk en figuurlijk opvatten. Mooie omgeving, mooie plek, mooie reis van binnen en van buiten…

Ik zat in de prachtige regio Durbuy (wat trouwens ook een heel leuk plaatsje heeft Durbuy genaamd), in de heuvelen.
Ik zat tevens veel op een meditatiekussen, met een yogamatje. Of in het gras, in het zonnetje, op een kamer in de hoeve, week no.2 in een caravan, lopend door bossen, weilanden, samenkomen bij steencirkels, krachtplekken, onder de sterren. Boeken lezend, veel gelachen.
Klankhelingen, een kruidenstempelmassage, Sjamanistische trancereizen, de zonnegroet om 8u ’s ochtends, een yogareeks van 10-12u (voor mij niet dagelijks nog), lekker vegetarisch eten.

Veel verdieping, veel contact, rijke waarnemingen en ervaringen.
2 nachten in een tipi geslapen, een échte tipi 🙂 .
Cadeautjes ontvangen, zo ook letterlijk en figuurlijk. Gevraagd worden om nog een week te blijven, fijne klik hebben met prachtige mensen, een vrouw die voor mij haar caravannetje wilde laten staan terwijl zij 300km naar huis reed en hem een week later weer op kwam halen! Gewoon, omdat het me gegund was… Zo geraakt worden… Me thuis voelen, en een thuis die ver voorbij een locatiegebonden plek strijkt. Het échte thuis, de oorsprong.

Al met al een ervaring die gewoon niet een twee drie zo te vertellen is.
Ik heb nog tijd nodig, om te bezinnen, en bezinken, om te zijn en een plek te geven, te voelen en ervaren, en trachten mee te nemen naar hier, waar ik nu half geland ben.

De ervaring mogen hebben, onder zielsgenoten te zijn, gelijkgestemden, open harten en diepgang, enorm veel lol. Tevens het te mogen meemaken, na jaren onder een andere steen (een zware beperkende steen) te hebben gelegen dan waar ik nu nog even onder lig, deze steen is er namelijk een van licht en leven, van hoge energieën, een die me nog even daar houdt, zodat ik het hier kan integreren, en voortzetten.
Ik voel me zo rijk! Ik voel me goed. Steeds meer is mogelijk, energieën hebben zoveel invloed… In een half jaar tijd van nauwelijks de deur uit, hulp overal bij, naar 2 weken meedoen waar kon op een yoga mediatie en deels Sjamanistische week waar ik gewandeld heb, in de heuvelen, elke ochtend yoga heb gedaan en zelfs een paar keer 2 uur gedeeltelijk (met ruim half uur meditatie). Koken werd gedaan, gelukkig, ik hoefde alleen maar aanwezig te zijn, en voor mezelf gewoon te laten wat er was, mee te doen waar kon en ik heb me heerlijk gevoeld. ME is niet meer, leidt me niet meer, laat ik achter me. Ook al is het symbolisch, mijn lijf komt er wel achteraan.

Het is nog even zoeken, naar mijn weg nu hier, nu ik weer terug ben. Ik merk dat ik nog niet voor anderen er kan zijn… Ten minste, niet op de oude manier. Ik wil nog even in mijn bubbel blijven. Vinden hoe ik dit kan voortzetten, met alle dagelijkse dingen in het leven, het dagelijkse leven.
Als je gelooft in stappen in je leven, en groei, en een pad, dan zit ik er regelrecht op en heb ik weer een flinke stap in groei mogen maken. Ik voel me er vertrouwder mee dan ooit. De gêne om anders te zijn dan anderen laat ik steeds meer los… Ik mag zijn wie ik ben.
Licht en liefde zijn mijn leiders, en ze komen uit het Universum en moeder Aarde.

Eigenlijk wil ik nog veel meer schrijven…. maar voor nu, is het dit, en dit, is voor nu, genoeg 🙂 .

❤ Namasté ❤

20130727-152000.jpg

20130727-152126.jpg

20130727-152143.jpg

20130727-152157.jpg

20130727-152203.jpg

De vreugde van een stukje aarde

Dat ik zó enorm ervaar! Met mijn handen in de aarde en/of met een stukje aarde bezig zijn. Dit kun je op vele niveaus verder trekken…
Maar net, zojuist, heb ik mijn frame gemaakt om een zeil overheen te kunnen plaatsen, erg simpel, maar oh zo leuk! Knutselen, graven, bekijken, oplossingen bedenken, mogelijkheden, verwonderen. En vooral ook, een stukje aarden.
Mijn tomaatplantjes geplant van de week, daarvoor is de bescherming/overkapping straks, zo ook courgette, paprika óf peper, dat zal nog wel duidelijk worden ;-). Salie staat er al, aardbeienplanten ook, pompoen, kropsla, peultjes, rucola.
Als ik het zo opschrijf denk ik, wauw! Dat is écht al veel!!
En het allerleukste, ik word er zó ontzettend blij van. Voor mij geen stadswonen meer hoor. Echt, die ruimte, buiten zijn, rust, natuur. Ik wil álles leren, van, en met de natuur. Ik ben helemaal los… 😉 Op mijn eigen tempo, uiteraard wordt hierin ook mijn geduld op de proef gesteld. Want…alles leren lukt niet eens in een jaar tijd…iets wat ik graag zou willen. Ik maak er maar een levensopdracht van.
Ik geniet ervan. Heel erg. En wat is fijner dan ergens zo intens van genieten?
Er liggen zakjes zaden (bio-logisch dynamische) op me te wachten, voor nu, of volgend jaar. Met eetbare bloemen, theeën, moestuin-groenten… Dat er iets bestaat als een dropplant! Ík wist het niet in ieder geval. Je kunt er thee van zetten, maar ook de bloemen kun je eten.

Dit is een deel van mijn reis, eetbare planten en kruiden, en ook geneeskrachtige planten en kruiden. Altijd al wel in mijn hoofd gehad, die interesse voor de natuur en zijn heling, in het begin vooral in mijn achterhoofd. Maar sinds dit jaar, BAM!, op de voorgrond ermee! 😉
Het is zó verschrikkelijk interessant. Een wereld gaat open, nog verder open. De basis van het leven, begint hier. Of misschien is het wel de kern.
Al met al, hier zitten vele krachten, energieën, heling, liefde, ongelooflijk gecompliceerde en toch ook weer simpele perfectheid en eenheid en balans.

“Nature is my religion,
Earth is my temple”

20130522-212134.jpg

Nog een mooie tekst die een vriendin vandaag plaatste:

‘We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time..’
T.S. Elliot

20130522-212154.jpg