Siberie verslag 3: my journey can now really begin

Sja, dat zal het zijn geweest… Een kwetsbaar makende ervaring om vervolgens als een malle van alles te leren en open te staan. Ofzo…

Ik werd wakker, die bewuste volgende morgen. Er was geen hectiek, de rust was er, de lucht helder, de mist verdwenen… Was er nou iets gebeurd vannacht? Of, is het een vage schim van een droom?
Alsof er niks aan de hand was geweest, wat vaker zo is als het licht zijn intrede weer heeft gedaan en de dag weer gewoon dag is geworden, stond ik op. En banjerde naar het kamp, naar de soort-van-keuken en mengde me onder de mensen.
Wat bleek, de sjamaan was gisteravond in het donker gearriveerd, maar niet alleen, nee, met vrouw en twee kinderen. En blijkbaar kan de oudste een behoorlijke aanval (? Mag ik dat zo noemen..?) hebben en schreeuwen alsof er gemoord en verbrand wordt, aangevallen en gedood, het einde van de wereld gekomen is… Meestal getriggerd door verandering en extreme vermoeidheid.
Wist je dat niet dan? Nee… Maar dat was toch een kind en hoorde je ze buiten niet erna? Nee…voor mij niet hoorbaar…alleen het geschreeuw… Ik lag een paar honderd/honderd meter verder. Ik werd dus níet gerust gesteld door pratende mensen. Mede waarschijnlijk door de mist die als een mystieke geluidsdempende deken over en om me heen lag en alleen oordverdovend geschreeuw losliet…

Bedankt. Siberië. Het begin is me duidelijk… 😉

En zo besloot ik, nadat de goede gesprekken teniet waren gedaan door die nacht, en ik blijkbaar niet zo makkelijk er vanaf kwam en mijn systeem en het universum me veel meer te leren had nog, toch maar even in een wat grotere tent ietsje dichterbij het kamp te gaan slapen. Even. En mezelf langzaam, een soort graded activity therapy ;-), te leren wennen en overgeven.
Misschien, eiste ik wel teveel van mij, en moest ik koste wat kost stoer en sterk zijn. Dát loslaten, was eigenlijk toch ook wel heel stoer van mij.
Vond ik.
Dus ging ik zachter en milder raken naar mezelf. Aftasten en ontdekken. Accepteren en ervaren. Aankijken en leren.

‘My journey can now really begin’, was het toen.
Overgave aan wat is, ipv hevig verzetten met wat je niet wilt. Alleen dan, kan verandering en groei écht tot stand komen.
Wijze lessen, van het leven zelf.
Voor mij was het een reis van vele lagen van zelf-bewustwording en zo ook levensbewustwording. Groei in de wijsheid van zijn.

Dus ipv meteen in mijn eentje in de bossen of ver op de velden te moeten kunnen slapen, in mijn eentje alle wandelpaden in de omgeving afstruinen moeten, vision quests op aanvraag doen want dat moet ik ook kunnen.
Besloot ik anders.
Ik wandelde eerst tot het einde van het veld, met ons kamp nog zichtbaar.
Ik vroeg iemand mee om verder te wandelen in de omgeving.
Ik sliep in een ruimere tent waarbij ik mijn kont kon keren dichter bij het kamp.
En van lieverlee, liep ik verder. Ont-dekte ik mijn angsten en overwon ze.
Ik bleef een fractie kijken, naar de sterren en maakte me bewust van de eenheid in ons universum, toen ik gauw in het gras was wezen plassen ’s nachts.
Ik verplaatste naar mijn kleine tentje, na anderhalve week ofzo.
Ik bewoog mezelf bewust, als ik me angstig voelde, zodat ik mezelf niet liet freezen en dat niet toestond, om angst te doorbreken.
Geluid maken, hoorde daar ook bij. Iemand roepen, ipv zo stil mogelijk blijven, voor alle mogelijke gevaar.

Uiteindelijk, liep ik in mijn eentje naar een strobalen lemen huis op 10min a kwartier lopen door de omgeving. Met spanning en alertheid, voor alle wolven en beren die er nooit te zien waren, en waarschijnlijk niet eens kwamen ;-). En het Universum hielp me altijd.
Want dat ik terug lopen erna wel wat naar vond, het idee alleen al, oh nee, ook nog terug. Na heel fijn onthaald te zijn bij prachtige mensen, met een thee en lekkers. Kwamen daar plots twee kampgenoten ook toevallig langs.
En dus hoefde ik niet alleen terug.
Hoe stom ik het ook vond van mezelf, soms, ergens, ook moest ik mezelf de ruimte laten te ervaren.

Deze angst was natuurlijk een diepere angst, met een hele andere onderlaag dan het feitelijke wat ik ervaarde. Het was iets oerouds, van mijn ziel die zich beroerde om wat als herinnering was opgeslagen. Ik móest hier doorheen om tot een opening van kennis te komen, wat oeroud is…
Moeilijk uit te leggen. Maar het hoort bij mijn pad.

Ik voelde me het jonkie, het meisje, het kleine kind, in het begin. Tot frustratie toe in eerste instantie. Wat moest men wel niet denken ;-). Ook al was ik dat helemaal niet, wist mijn weten en ziel. Het was nu wat ik doormaakte. De kwetsbaarheid bepaalde voor mij deze ervaring.
Ik ben vertrokken uit Siberië als gegroeid, geleerd, ervaren en overwonnen. In en volledig met mijn kracht, een rijkdom en een ommezwaai. Een van de vele, maar nu deze. Verder op mijn pad.

Ik heb gewandeld en gelopen, gezwommen in alle naaktheid tussen de bomen, ik heb ruim een week geslapen met mijn kleine tentje, weg van iedereen tussen de jonge bomen en erna even nog op het veld helemaal achterin, ik heb genoten van de prachtige sterrenhemelen in de nacht, ik heb een poort van verdieping in de verbinding van ons Universum mogen ontdekken en doorheen gaan, ik heb ontrafeld een stuk van gedachten versus lichamelijk welbevinden, ik bovenal volledig buiten geleefd, letterlijk en figuurlijk out in the open. Geweldig, om zo te leven.
Ik heb gelachen en gehuild, gebeefd en genoten, gepraat en stilte ervaren, gevochten en overgegeven, conflict gehad en bij mezelf gekomen.
Ik ben in rauwe kwetsbaarheid vebleven, verward en verwonderd.

Deze reis, heeft mij gegrepen, en zal me bijblijven als nieuw startpunt.
Ik heb geleefd. Opnieuw.
En ik ben niet van plan om te stoppen.
Leven, is mijn keuze.
Het échte pure zuivere leven van de ziel…

Namasté

IMG_1583.JPG

IMG_1671.JPG

Advertenties

On a mission. Verantwoordelijkheid en échtheid…

Dieper in de kern…
Soms is het de wens van je hele wezen, zonder dat je het zelf door hebt…
Mijn lichaam is zo’n lichaam, die dat aangeeft dan. En soms, heb ik een tijdje nodig voor ik haar taal begrijp.
Ik kom erachter, of heb in ieder geval een vermoeden, dat mijn lichaam mijn gids is en mijn leven in het teken staat van mijn persoonlijke missie. Dat klinkt nog logisch, ergens.
Ik heb het gevoel, dat het voor mij niet bestemd is af te wijken, geen greintje, op het zijpad waar ik me te goed kan doen aan verlangens en plezier, allemaal korte termijn en dus tijdelijk, en zeker wel leuk, daar niet van! Het zijn die verlangens gestuurd vanuit het ego, de gewone pleziertjes die we in onze huidige wereld blijkbaar zo geleerd hebben nodig te hebben. Voor sommigen bestaat het zelfs alleen nog maar daaruit.
Het zijn die ‘even dit want dat vind ik zo leuk’ en die ‘even dat, dat gun ik mezelf gewoon even’, de ‘ja maar een keer moet kunnen’ en ‘ja maar jezelf ook een keer verwennen (schijnbaar)’ uitstapjes die af-wijken van een missie, die ‘ont-spanning’ geven en de boel schijnbaar relativeren. Maar die ook constant nodig zijn om dat gevoel wat je ervan krijgt te vervullen, aan te vullen, te ervaren. Als een soort verslaving. Het zijn de snoepjes voor iemand die een dieet volgt en vindt dat een snoepje heus wel moet kunnen. Of dat ene wijntje, ach, dat is vast zo erg niet.

En ja, misschien is het zo. ‘Moet’ dat ook gewoon kunnen.
Alleen kijk ik er anders tegenaan… Is het een levensstijl. Of beter gezegd, ben ik er anders tegenaan gaan kijken in de loop der jaren. Deels vanwege ‘moeten’, maar ook vanwege kiezen. Het zijn de excuses die we onszelf maken, waarmee we handelingen goedpraten om zo onder de verantwoordelijkheid, eventjes, van het leven uit te komen. Om ons niet te verbinden met consequenties, ze in ieder geval te bevriezen, het gevoel daarin.
En ik, wil volledige verantwoordelijkheid voor mijn leven. Iets wat ik nóg eng vind af en toe om uit te spreken! Verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven… Pffff, dat klinkt… zo… groots…
En ja, ik heb al een hele tijd terug dit besloten, dat ik mijn leven met een doel leven wil, met een missie. Ook al weet ik niet een eindpunt, het is wel voelbaar, door het luisteren naar mezelf en de kern weet ik welke stappen ik maken mag, en kan. De weg van het hart, de ziel, het universum. Voor mij is het ondertussen voelbaar.

Vandaag, heb ik even heel sterk het gevoel dat ik zo’n leven heb waarbij ik recht op mijn pad zal blijven lopen, dat ik de meeste verleidingen van de zijlijn beter kan laten staan. Voor een groter doel. Voor de lange termijn. En anders, helpt mijn lichaam me wel herinneren… Ik kan mokken als een klein kind hierom in mijn binnenste, wat ik ook heus weleens doe ;-), maar tegelijk voel ik ook bij zo’n besef weer een hele grote rust over me heen dalen. In me neersijpelen. Van dat het goed is, en erg fijn ook. Ik hóef niet meer, meer ernaast, want het is al genoeg.
En gelukkig, of helaas (afhankelijk van hoe je er naar kijkt), maakt mijn situatie dat ik moet kiezen tussen ervaringen, ik heb niet de luxe ze allebei te doen. Ik moet kiezen, tussen wat ik wil en wat ik écht wil. En als ik daar goed in zak, over denk, dan is het antwoord duidelijk. Ik wil namelijk écht! Het pure, de kern, de zuiverheid, hierin zit alles.

Dat deze dag me weer wat heeft geschonken, een hernieuwd besef, her-ontdekt en weer ervaren. Het lijkt me een mooi plan om deze zachte wetenschap te laten zijn, in mij, waar ze op dit moment weer is binnen gekomen.

Namasté

20131108-180050.jpg

20131108-180128.jpg

Toeval-bestaat-niet-ontmoeting

Sometimes you meet someone, sometime, somewhere… And a little while after, or immediately, you know it is not a coincidence..

Zo’n ontmoeting die zo bizar is en eigenlijk gewoon zo’n speld in hooiberg verhaal. Dan blijk je ineens op een bepaalde plek, en op een bepaald moment die ene persoon tegen te komen waarvan je pas later ineens erachter komt dat het een naam is geweest die eerder in je leven een rol speelde, bij iemand naast je… Waarmee je voor je het feit en gegeven wist een klik hebt en uitwisseling, die misschien nooit had kunnen plaatsvinden als we vooraf hadden geweten wie we waren en hoe we eerder in ons leven al vermengd met elkaar waren geweest zonder elkaar te kennen en ontmoet te hebben…

Zoiets… Zo’n toeval dus, die niet bestaat… Zo’n bizarre, intrigerende, hoi universum, leuke, ‘niet’ te verklaren ontmoeting ;-).

20130602-220442.jpg
(Or both 😉 )

Herinnering van zijn, de essentie.

Herkenning, herinnering.

What if healing means, remembering who we really are. What we really are. Remembering our souls and essence.

Deze gedachten komen in me op. Gisteren heb ik een workshop gevolgd, van de Tzolkin. Hij heette “zelfverwezenlijking en creëren vanuit essentie”.
Dit was alles wat ik wist, en dat ik, zonder de titel, er al naar getrokken werd. Een paar maanden terug al contact gezocht, maar besefte, nee, dit is niet te doen voor mij. Een dag houd ik niet vol. Nu, een paar maanden later, is er veel veranderd. Want ik voel me klaar om dingen te ondernemen, ik laat het over me heen komen. Houd ik het vol of niet. Ik voel, ervaar, ga op mijn kern af en wat ze aangeeft. Vertrouw, op de energie, op het universum.
En ditmaal, liet ik me compleet leiden door mijn intuïtie. Hier ga ik naartoe.
En het was precies goed voor mij, alleen al de manier van opzet, niet vastomlijnd, los, de energie van de dag zou ons leiden. Hier houd ik van…
En wat bracht het mij? Herinnering, inzicht, herkenning, bevestiging. Van wie ik was, wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn ‘doel’ is. Een soort samenvallen, thuiskomen, net als vele andere keren eerder. Een stukje puzzel wat op zijn plek valt.
In een bewustzijn.
Een hoger bewustzijn dat verder opent.
In zijn.
Pure essentie.
Leiden, in en vanuit zijn.

Wat als mijn lichaam mij is gaan leiden, maar dan met de ‘ij’, lijden dus. Om mij te leren herinneren, wie ik was, wie ik ben. Om thuis te kunnen komen. Om weer te kunnen leiden, met de korte ‘ei’.
Het zoeken, buiten mezelf, heb ik lang gedaan, en heeft nooit de voldoening gegeven als vinden in mezelf. Ook nooit hetzelfde resultaat.
Dat is wat er gebeurt de laatste tijd, ik vind, beetje bij beetje, steeds meer terug, van mijn eigen kern en zijn en essentie. Waar alles is.
Hoe verwoordt je deze energieën? Deze ervaringen? Woorden kunnen teniet doen, aan ervaring… Woorden geven beperking, en randen. En toch, wil ik het opschrijven…

Vanavond zag ik een documentaire, van een naamgenootje doorgestuurd gekregen, “Hersenonderzoeker professor Davidson leidt een ongewoon experiment: kan meditatie en yoga de pijn van Amerikaanse oorlogsveteranen en kinderen met ADHD verlichten? ” Het heet, Free the Mind. Onderaan zal ik de link zetten.
Eigenlijk wil ik niet veel zeggen hiermee, behalve dat het mij geen verbazing meer geeft dat je je hersenen letterlijk kunt beïnvloeden met beoefening van meditatie. Dit is namelijk een klein procentje van wat er nog meer kan.
Energieën zijn zo sterk en krachtig. En als je je weer herinnert, je langzaam maar zeker steeds meer hiermee kan, en voelt, en doet, en ervaart, en, en, en, het misschien wel het meest natuurlijke voelt wat er is!?!

Dit is een gedicht wat eruit kwam, bij de documentaire, op het laatst, en weet je, laat ik het eens delen.

“Love After Love

The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.”
Derek Walcott

Namasté

soul01

you can choose the songs your soul can listen to

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1338221

Keuringsdienst van waarde: UW..V ;-)

Morgenochtend heb ik een afspraak bij het UW..V met de verzekeringsarts, welke mij gaat ‘keuren’ voor de WIA.
Wat een woord hè? Keuren… Alsof je bij een beautycontest met je hond bent, of paard, of je auto door de apk haalt ;-). Allemaal associaties die in me op komen.

Deze krachtsmantra, mijn ‘elixer’ voor nu, gemaakt voor vanavond en morgenochtend. Geloven in het goede, inspelen op de universele energie. Alles is energie, dus ook gedachten. En aangezien ik net even beïnvloed werd door alle verhalen van onrecht, voorgaande keuringen van deze aard, voelt dit heel goed. De keus om beïnvloedt te raken of mijn eigen realiteit te creëren!

“Positiviteit, ga uit van het succes, visualiseer je kracht en het universum en ga er vanuit dat alles op zijn plek valt waar hij vallen moet. Geloof in de balans en heb vertrouwen.”

Namasté

20130423-194114.jpg

De aarde roept mij! :-)

Oh jee oh jee… 😉
Waar brengt het volgen van mijn hart mij naartoe?

Nou, daar waar ik wezen moet! Of mag ;-).
En in dit geval bij de aarde. Aardser dan dit kan bijna niet. Blijkbaar roept de aarde me om mijn handen erin te stoppen, om ervan te leren, om energie te mogen opdoen van de aardse krachten. In mijn handen. Ja…deze handen…

Mijn roep naar de natuur was al groot maar lijkt tegenwoordig ‘unstoppable’! Kruiden en planten in de natuur, die eetbaar zijn, genezend werken, moestuinen, permacultuur. Allemaal termen en onderwerpen waar mijn hart heel veel sneller van gaat kloppen! Zó ontzéttend interessant!
Dus bestelde ik wat boekjes, en nog wat meer, tot een cursusje over permacultuur die ik net binnenkreeg. Na het kijken van de documentare op Youtube over Farmers of the Future (zie link onderaan deze blog) was ik helemaal verkocht! Dát, op kleine schaal, lijkt me zo ontzettend gaaf.
Ik heb altijd al willen leren survivallen. Dan vooral dat stoere in de wilde natuur expedities doen. Aan de Camel Trophy mee willen doen etc. Stoere ik ;-). En ook altijd interesse gehad in de natuur in combi met culturen, remote bevolkingsgroepen e.d.
Maar ook al flink wat jaren heb ik een droom, om ecologisch en zelfvoorzienend te kunnen leven. Die droom was voor over 20 jaar een keer. Als er genoeg geld is binnengehaald haha. Nou gaat ons huidige geldsysteem toch wel een keer op de klippen lopen en veranderd er veel, dus bedenk me niks meer voor over 20 jaar.
Nu blijkt die droom sowieso ook te vervroegen volgens mij, in ieder geval de voorbereiding en bepaalde aspecten. Want nú krijg ik een enorme onverklaarbare(niet ‘gewoon’ verklaarbaar iig 😉 ) drang om me met de aarde bezig te houden.
En dat doe ik met liefde!
Ik weet bijna niet waar te beginnen, maar heb al wel door dat het met verbouwen en wilde planten te maken heeft. Leren-leven-van-de-natuur-stap-1 noem ik het maar!

Dus zit ik hier met een papierwerkje Permacultuur-ontwerpen met de natuur, tuinen van overvloed, geneeskrachtige planten en kruiden, etc voor mijn neus. Loop ik sinds kort niet meer zomaar in het bos, maar heb ik een extra paar ogen gekregen voor de ‘on-kruiden’ die er groeien en maak ik fotootjes om ze thuis (nog niet van gekomen..) te kunnen opzoeken. Kijken wat het is. Ben ik al weken op zoek naar daslook in het bos, maar lijk het maar niet te kunnen vinden hier… Waarschijnlijk omdat ik hier in een overvloedig naaldbomenbos loop en geen loofbomen, wellicht. Maar goed, ik sta op scherp!

Nog maar net begonnen, en durven was er nog niet helemaal…stel nou dat ik iets verkeerds pluk en giftig is? Maar vandaag, kwam ik overduidelijk brandnetel en ineens in volle getale hoeveelheden zevenblad tegen en dacht ja!! Nu ga ik iets ervan maken. Meteen bedenkend, sjips, geen schaartje, zakje, handschoentjes bij me… Straks maar terug dan! 😀
Eenmaal thuis, stuit ik ineens op een recept van zevenblad en brandnetel en knolselderij terwijl ik nooooit spontaan recepten tegenkom.
Het moest dus zo zijn. Een spreekwoordelijke schop onder mijn kont! Moi gaat koken met de natuur. Vanavond, als ik wakker word van mijn schoonheidsslaapje ga ik op zoek naar brandnetel, gewapend met zakje en schaar en handschoenen, voor een brandnetelsoep a la moeder natuur!
En dan morgen, of overmorgen, een ovenschotel van zevenblad, brandnetel en knolselderij.
De aftrap dus ;-).

En weet je, ik geloof dat het zó belangrijk is, leren van de natuur. Hoe meer deze maatschappij, vooral natuurlijk de farmacie en lobbyisten en grote industrieën, zich afzetten tegen de pure natuur en haar wonderen, hoe meer ik getrokken word ervan te leren en hopelijk het ooit weer door te mogen geven.
Want in mijn ogen mist deze wereld veel te veel aan puurheid en visie op hoe wonderlijk de planeet is waar we op leven, hoeveel ze geeft, en hoe mooi het is om er mee in harmonie te leven.
Dit is een onderdeel van mijn levensplan blijkbaar, hier word ik naar getrokken.

Volgen zonder een vast weten waarnaartoe…

20130418-140200.jpg

20130418-140222.jpg

Shiatsu en huisartsen uit Kenia

Zo, vandaag heb ik mijn nieuwe huisarts ontmoet. En volgens mij een huisarts naar mijn hart! Iemand die de wetten van het lichaam hanteert en vindt dat je zelf ook moet nadenken en graag wil dat je meedenkt met hem. Nou, beste meneer de nieuwe huisarts, laat ik dát nou ook zelf graag zo zien :-D.
Dus, ik was aangenaam verrast, gedeeltelijk dan want had hem wel van tevoren hierop geprobeerd te selecteren, voor zover dat gaat… Hij zegt, “jij hebt het lichaam en moet alleen doen en volgen wat goed voelt, ook al willen sommige (medici) je andere dingen opleggen. Het gaat uiteindelijk om jou.” Hij legde me zijn werkwijze uit en denk dat ik het hier helemaal in vinden kan. Niks doen wat je niet wilt of wat niet goed voelt. Luister goed naar jezelf. Prachtig toch? He practices what I preach ;-).
Fijne man. Wijze man.

De verwijzing kreeg ik uiteraard gewoon, voor de KNO arts. Vertelde hem dat ik graag een kweek liet maken. Hij was verbijsterd dat dat nog nooit gedaan was. Tsja…

Gisteren kreeg ik een Shiatsu behandeling. Ik was in de veronderstelling dat ik een Shiatsu massage krijgen zou, maar dit bleek dus een behandeling te zijn. Een Chinese geneeskunde blik op mijn lijf. En ik vind dat reuze interessant dus was benieuwd! Dat ze een extreem lage energie voelde in mijn pols was duidelijk.
Een aantal van mijn meridianen werden aangepakt, geopend, gestroomd ahw. Mijn armen in een bepaalde positie gelegd, punten ingedrukt, mijn benen werden bewogen, mijn schouders etc. Als een lappenpop liet ik het maar gebeuren. De fysiotherapie opleiding heeft mij geleerd heel goed los te laten als een ander met je beweegt. Dat viel op ;-).
Nadien voelde ik me eerst erg moe, maar eenmaal thuis behoorlijk in balans. En geen bergen energie, maar slecht voelde ik me niet. Dus de meridianen hebben iets goeds gebracht.

‘S avonds voelde ik me belabberd, zie blog hiervoor, met mijn oor. Dat is nog niet weg.
Maar, ik voel me weer in verbinding staan nu. Na een stukje interview kijken gisteravond over iemand die de spirituele en universele helingsweg volgt, iets waar ik me heel erg in kan vinden en ook dat pad op ben gegaan al best een tijdje, voelde ik me weer opnieuw in balans. En ik voel de uitdaging, weer versterkt, om mijn weg te blijven volgen. Me niet te laten afleiden door allerlei denkwijzen en ‘verplichtingen’ en me in de val te laten lokken door mijn ego.

Volg de taal van het hart en het universum. Adem in het licht van wat is, hét weten.

Zo, voor sommigen wat zweverige taal ;-), maar voor mij alweer zo ‘gewoon’! Haha.
Liefs en een fijne dag.
Volg je hart!

Dit schreef ik gister:
“Ik denk aan helen,
In de puurste zin van het woord.
Aan helen van en via de ziel!”

20130320-131158.jpg