Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

It has been a while…

Ja, blijkbaar zit ik in een periode, waarin ik niet echt op mijn schrijversstoel zit. Waar ik voorheen ‘echt iets móest schrijven!’ is dat nu ver te zoeken.

En eigenlijk weet ik wel waardoor het komt. Ik zit in een grote transformatiefase. Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel ‘voorspeld’ door mijn weten…
Met als omslagpunt Siberië afgelopen zomer.

Twee jaar, zo ver ben ik bijna, met deze blog, Leven ik en ME. Een uitlaatklep. Een start om te gaan schrijven, wat ik graag al een tijd wilde. Een laagdrempelige manier, ergens. Een blog! Omdat ik zo graag deel. Wat ik meemaak. Een interne stimulans.

Ik kom van ver, mijn eerste blogs, vooral over ME en mijn beleven en struggles, op zoek naar verlossing, ergens. (blog 1: ME voor mij is is van 2 februari 2013). Van zware periodes, fysiek voortslepen, onmacht, verdriet, frustratie. Alles, wat een chronische aandoening met zich meebrengt. En dan extra het onzichtbare erin, de strijd die dan erbovenop komt.
Van plezier, genieten, ervaren, kleine momenten en soms grotere. Van zielenroersels en zijn en natuur en ontwikkelen.

Ik kan oprecht zeggen, ik ben enorm blij en dankbaar met waar ik nu sta!
In twee jaar, is er veel gebeurd. En veel veranderd.
En om bij ME te blijven, mijn lijf, mijn gestel, echt heel veel….

Ik kon alleen maar dromen van de plek waar ik nu sta. Ik ben nog niet terug op de plek waar ik was toen ik net ziek was, maar ik ben al ontzettend ver. Ik wandel, en mogelijk best wat op zn tijd, ik kan op pad, ik zit en lig bijna alleen nog om te slapen/rusten ipv bijna de hele dag, ik rust minder lang overdag, ik werk ondertussen weer wat, in mijn eigen bedrijf, ik heb op reis kunnen gaan enz.
Alleen maar liggen, slapen, ademen, donkerte en stilte, korte beweging buiten, dat ligt achter me.

En ik laat, zo zal het zijn, ME achter me. Het is er niet meer. In mijn systeem, gevoelsmatig, voel ik geen verbinding meer ermee. Ook niet ongewild toch. Alsof ik het voorbij ben.
Een aantal zullen zeggen, dat kan niet, ME kom je niet voorbij. Of misschien, dan heb je vast geen ME (gehad).
En dat maakt ook niet uit.
Ik weet alleen, dat ik alle identificatie met ME heb losgelaten. Voor mezelf. Van binnen. Het is geen oogkleppen op doen, niet willen zien, nee, oprecht voel ik het niet meer.
Nog altijd beperkt, nog altijd slapen overdag, nog altijd minder dan kunnen.
Maar, ME? Daar zit ik niet meer in.
Ik ben op weg. Buiten ME dit keer.
Buiten dit.

Ik heb mezelf gevonden. In hoever dat iets zeggen kan. F*** wat is dat een pittige weg, en nog altijd. Maar het is exact waardoor ik nu hier sta.
5 jaar lang heb ik elke nacht met oordoppen geslapen, ik kon weinig verdragen. Adviezen kon ik niks mee, ik kón gewoon niet, prikkelovergevoeligheid kon ik niet uitzetten of beïnvloeden door er mentaal anders over te denken. Ik ben er zelfs door moeten verhuizen een keer, om mijn gezondheid niet nog verder te laten afzakken…
En, sinds 2 a 3 maanden, ik draag ze niet meer…. Een wonder! Dat ik in slaap val zonder die stoppen in mijn oren. Echt, voor mij, een wonder.

Ik zei rúim een half jaar terug. Ik wil ze niet meer. Die oordoppen. Als er iets is wat ik graag wil, is het dat ik leer overal te slapen, en geen oordoppen meer (structureel) nodig te hebben. Nou overal is het niet, maar thuis heb ik ze niet meer nodig. Het was een echte diepe wens (die ik o.a. maar meenam naar Siberië, waar ik volle maand mét ze geslapen heb…).
Mijn op maat gemaakte oordoppen moesten vervangen worden en ik zei in mezelf, “als het mag dan wil ik geen nieuwe. Ik wil het afsluiten, laat dit het moment zijn dat ik er vanaf kom. En zo niet, dan zal ik nieuwe laten aanmaken…”  Ook dacht ik al een aantal keer, als ik hem verlies, dan zal het vast de bedoeling zijn…

De sjamaan gaf me het meest simpele antwoord op de avond voor vertrek, die op dat moment die hele maand van toepassing was geweest. En ik geloof, dat ik er toen klaar voor was.
Geluid, was niet langer mijn vijand. Ik was veilig. Ik kon ermee leven.
Dat, gebeurde pas toen ik een tijdje terug was. Ik dacht na. Even. Diep. Kort. En ineens. Ik deed het gewoon.
En prompt, niet lang daarna, was ik ze kwijt… Weg, foetsie en nog altijd niet gevonden!?

Je denkt, wat een verhaal over oordoppen. Maar ze staan symbool. Voor een ommezwaai in mijn zijn. Ik ben echt veranderd. En ik zit op een inspirerende, spannende en gezondmakende persoonlijke weg!

Alle wegen zijn persoonlijk. En ik geloof dat ieder zijn eigen weg naar heling mag ontdekken omdat er geen één hetzelfde zal zijn. Leren voelen en ervaren en luisteren en varen op je eigen ziel. Dat is de enige weg.
Voor mij wel.

En Leven ik en ME?
Deze zal veranderen. Ik wil absoluut doorgaan met schrijven. Maar het voelt niet goed, onder deze naam verder te gaan. Het is tijd voor verandering!
Alles is energie. En hier, ben ik klaar.

Namasté mooie lieve mensen! Als ik zover ben laat ik het weten. Uiteraard superleuk als je me blijft volgen! Ik ben nog altijd ik en niet anders ;-).

Liefs.

 

Mijn bedrijf is Umaya – leer de taal van je gevoel
www.umaya.nl

change-your-life-quotes change-quotes

Advertenties

Innerlijke belletjes, voor verandering

Vaak is het besef van verandering willen, de eerste stap in de trein naar verandering. Het niet wegwuiven en naast je neer leggen, doen alsof je het niet van je ziel gevoeld/gezien/gehoord hebt, maar er open in zijn en staan zorgt vaak voor nieuwe dingen op je pad. Ideeën, mensen, voorvallen, hints van het universum. Uiteraard is het de keus van ieder om er iets mee te doen, luisteren naar die innerlijke belletjes, die ergens bij gaan rinkelen en je een gevoel bezorgen…en daarmee een richting aanwijzen wellicht…?

Zelf zit ik heel erg met het idee te stoeien voor míjn droom, om deze na te jagen en te realiseren. Eerst met allerlei gedachten over de vele haken en ogen. Maar, ik ben al van ver gekomen wat een tijd lang onmogelijk leek en was, dus wat als het me gewoon wél stoer lukken gaat!? Die optie is er wel degelijk en kan ik natuurlijk óók creëren in mijn gedachten. Zo ga ik er dus voor, benutten van die kans, in ieder geval me erin verdiepen, mogelijkheden onderzoeken, kennis erover opdoen, soort ‘veldonderzoek’ vanuit huis, waar kan. Ik wil niet meer uitgaan van dat iets niet kan, bij voorbaat, maar dat het wél kan of zou kunnen! En dat ik mogelijk met teleurstelling moet dealen, dat mag ik dan maar leren 😉, als het nodig is want dat is helemaal niet zeker dus! Hier ga ik dan ook niet gelijk van uit.
En een groot voorbeeld is een heel belangrijk persoon in mijn leven geweest, welke er al een tijdje niet meer is, maar van wie ik wel de genen draag. Zichtbaar en onzichtbaar. Híj deed het ook gewoon, híj had het lef, híj durfde ergens voor te gaan, zonder te weten hoe het uitpakken zal. Dus ík kan dat ook, heb dat ook in me…ergens toch? ☺ Ja, dat zit er. Ik kan me nog wel wat herinneren, iets heb ik eerder gedaan, in het klein.
“Niet geschoten is altijd mis”.

De weg is de weg, en je vóelt wanneer je op je weg zit. Of je uiteindelijk op het doel uitkomt wat je voor ogen had toen je begon weet je niet, maar de weg leidt je wel waar je naartoe moet, en kom je dus ook uit op een punt, met wellicht een ander doel dan eerst. Maar dat eerste idee van een doel wat voor ogen lag maakte dat je stappen zette in de juiste richting… Het maakt dus niet uit, of je uitkomt op de plek waar je dacht, ik geloof erin dat als je ‘de weg’ volgt, er precies langskomt wat je nodig hebt. Zij het in mensen, in middelen, in gebeurtenissen, in leringen, in processen. Een verrijking en groei, dat zeker.

“Hold your vision, trust the process” zoiets.
Mooie woorden, die me hieraan doen denken. Het onbekende najagen in een beeld, gevoel, weten, ergens kom ik uit… Trust the process… The process of life, if you choose for it…

Namasté

20130907-205713.jpg

20130907-205657.jpg

Een deur naar een nieuw begin

Nog 2 nachten….
Dan verhuis ik. Weg van de stad waar ik 3,5 jaar geleden met een reden kwam wonen. Deze reden is er al even niet meer. Een stad waarvan ik dacht nóoit te willen gaan wonen, maar waar ik toch wel een beetje van gaan houden ben. Ook al heb ik bij lange na gezien van de stad wat ik had kúnnen zien, doordat ik nou eenmaal niet kan, toch heeft deze stad mij verwonderd. Tussen alle hardheid in uitstraling, rommelige bouw als je het mij vraagt, liggen pareltjes verborgen, en voelt het fijn om er te zijn. Dit had ik alleen kunnen ontdekken door er werkelijk te wonen!
Echt zo’n mooi staaltje van: Niet alles lijkt, zoals je denkt ;-).

Dit is wel de pittigste verhuizing die ik ooit heb gehad… Ik ben al een paar keer verhuisd, maar om totaal andere redenen dan nu. Ik merk dat ik heen en weer geslingerd word door van alles, gedachten, gevoelens, het ene moment blij en zin in de verandering, vol vertrouwen, het andere moment voel ik toch wat pijn en verdriet, voor wat was, en soms angst omdat ik niet weet wat komen gaat… Elke andere verhuizing had een eigen gekozen doel. Deze verhuizing is meer iets wat me overkomt. Niet écht een eigen keus ergens. Dat maakt blijkbaar alle verschil. Waar ik normaal alle uitdagingen aanga met een heerlijk, soms voorzichtig, avonturistisch gevoel, is deze ietwat beladen…en verwarrend.

Maar goed, ik geloof erin dat dit deurtje wat dichtgaat, weer een andere deur doet openen!
Mijn vriendinnen zijn overtuigd dat het goed voor me is dat ik verhuis naar waar ik verhuis dus hoe kan ik dan nog twijfelen!?! 😉
En ik trok een paar dagen terug een mooie kaart die niet mooier had kunnen zijn:
“Er vindt een gelukkige verandering, naar een nieuw huis of nieuwe werkplek, plaats. Deze verhuizing is de voorbode van nieuwe positieve energie!”

20130225-102802.jpg

Nou, dat zijn toch mooie woorden, vol vertrouwen.

Dus nog 2 dagen en 2 nachten, leef en slaap ik hier, werk ik toe naar afsluiting, vraag ik mezelf om de deur dicht te mogen doen, komen nog wat herinneringen boven, vul ik mezelf met vertrouwen dat er nieuwe mooie dingen langs zullen komen daar, dat het onbekende ook zijn avontuur meedraagt…en dat ik zal genieten.
Ik word geleid…
Zo voelt het.

20130225-102638.jpg

Ter afsluiting een haiku, gemaakt nadat ik gisteren via lieve mensen op Facebook de uitleg kreeg wat het is, een soort gedichtje…

Ik denk na
Over mooie velden van
Mijn zijn

Alle liefs en warmte voor een mooie dag vandaag!

20130225-102616.jpg