Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namast├ę en een mooie dag
­čŹÇ

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

Advertenties

Even wat minder….

20130327-134523.jpg

Goed, het gaat juist even n├şet zo goed momenteel… Het zonnetje schijnt wel en daar ben ik heel blij mee :).

Ik ben aan het re├»ntegreren, zoals ik al eerder vermeld heb. Ik w├ís heel l├ęuk aan het re├»ntegreren. Namelijk voor mijn eigen onderneming, een training opzetten. Over en voor je lijf, samen met je geest ;-). Zoiets, in de kinderschoenen nog. Erg leuk wel! Ik laat me niet aan de zijlijn gezet worden in mijn leven ondanks de beperkingen. Probeer altijd!
Ondanks die wetenschap had ik moeite met de uren al, 6u in de week, verspreid over 3 dagen. Concentratie vasthouden is erg lastig, pittig. Het lijkt z├│ ontzettend weinig… Bijna niet voor te stellen dat zelfs dit beetje iemand moeite kost. Ja dus, mij wel. Zoveel uur heb ik niet op een dag, of in de week.
Helaas hoorde ik maandag van mijn baas dat ik niet meer de uren mag gebruiken voor mijn onderneming. Ik wist dat ik een luxe had hiermee en dat ik niet wist hoe lang dit zou mogen. Na overleg met de bedrijfsarts werd dat dus besloten, omdat ze bang zijn voor sancties… Die sanctie houdt in: een 3e ziektejaar voor mij moeten betalen. Normaal betaalt je werkgever verplicht 2 jaar, mits genoeg inspanningen voor re├»ntegratie geleverd worden.
Wie bepaald dat? Het UW…jeweetwel.
En hoe oordelen zij? Kijkend naar hoeveel uur ik al opgebouwd heb o.a. En of een medische reden is waarom ik niet meer zou kunnen en of er dus wel genoeg is gedaan.
Heel verhaal, heel veel haken en ogen, heel veel gedoe, heel veel spanningen, heel veel geregeerd vanuit angst waarbij de persoon in kwestie niet meer is dan een nummertje en vooral geen mens. Het maakt niet echt uit of je kan of niet….

Maar goed. Deze week hoor ik 3 keer 2,5u te werken, 7,5u dus deze week.
Nou heb ik maandag dat gedaan, van 10-12.30u, en lag ik erna met barstende hoofdpijn op de bank. Met veel moeite mijn lunch gemaakt, en ’s avonds eten opgewarmd. Om de volgende dag weer met hoofdpijn wakker te worden. Daarnaast nog steeds mijn oor (..!?!..) en algehele malaise en uitputting.

Gisteravond had ik een heerlijke opleving en dacht yes! ­čśÇ
Helaas leverde deze nacht mij geen goede slaap op en werd ik vanmorgen erg verrot, om in mooie termen te omschrijven ;-), wakker…
Dit gaat dus niet goed zo en mijn grenzen respecteren is dan daarnaar handelen.
Ik wil wel, maar kán gewoon niet.
En daar krijg ik stress van. Van de gevolgen van het niet kunnen… Namelijk de bedrijfsarts inlichten, welke mij continu doorverwijst naar het UW..jeweetwel voor een deskundigenoordeel. Ik noem het wanoordeel.
Daar word ik dan weer boos om, en gefrustreerd. Ik ben immers aan het re├»ntegreren, er bestaat een kans dat iets niet lukt, of het teveel is, of er even pas op de plaats gemaakt moet worden. Het feit dat je dan tegen een muur van onbegrip oploopt helpt niet echt in dit proces…
En dat mijn werkgever met zijn handen in het haar zit is ook rot voor ze, dat meen ik. Want ik gun ze absoluut geen 3e jaar! Ze doen wat ze kunnen, soort van.

Nou ja, ik heb maar een mail gestuurd naar beste meneer de bedrijfsarts. Dat ik aan de bel trek vanwege de uitputting, malaiseklachten en hoofdpijn en slaaptekort. Dat ik niet volledig weer uitvallen wil en dat ik dat wil voorkomen. Ik wil dus wel werken, maar ik red deze uren niet….
Ben benieuwd hoe hierop gereageerd wordt. En ├│f, want dat gebeurt ook niet altijd.

Ik weet dat gedachten een grote rol spelen in het ervaren van stress. Daar kijk ik zoveel mogelijk naar, maar meester erin ben ik niet, het lukt me nog altijd niet volledig los te kunnen laten en maar ‘gewoon’ te denken, het is zo, we zien wel etc etc.

Want wat ik het liefste wil….is leven, gelukkig leven, ook al zijn er beperkingen, toch de kleine uurtjes be-nutten met wat ├şk leuk vind zonder in isolement te raken. Dat lukt me goed! Alleen als er teveel van me verwacht wordt, in dit geval de regels bij het re├»ntegreren en de bedrijfsarts en ik mijn lijf die grens over heb voelen gaan, dan raak ik even verdrietig en voel ik me rot.
Het beslissingsrecht heb ik, over mijn eigen leven. Dus vandaar aan de bel trekken, weer loslaten, en afwachten. De bal daar gelegd.

Wat niet kan, dat kan niet ­čÖé

Dus ik glimlach, met de zon een paar minuten op mijn gezicht.

20130327-134309.jpg