Middag slaapuurtjes veranderen… Teken van transitie?

Slapen slapen slapen…
Er veranderd wat, in mijn slapen. Nu doet het dat wel vaker, in de vorm van niet slapen, onrustig slapen, niet uitrustend slapen, tot ineens weer doorslapen (wat heeeeerlijk is, als het er is…).
Maar de middagen veranderen…

Sinds 5,5 jaar slaap ik ’s middags. Gewoonweg omdat ik de dag niet volhoud. Dat was ook het grootste euvel altijd…’ik houd de dag simpelweg niet vol, hij is in tweeën gesplitst, anders trek ik niks meer.’ En met de vraag ‘wat heb ik?’, geregeld destijds. Of heb ik wel ME. Ook zo eentje.
Maar goed, ik begon met een uur in de middag, of twee uur, ik weet het niet zo goed meer. Wel dat ik ook op gegeven moment in het begin maar een half uur nodig had, en dan ‘gewoon’ functioneerde erna! Gouden tijden, als ik ze met daarna vergelijk…
Dat is dan ook mijn streven, weer terug te komen naar dat ene halve uurtje liggen, of uurtje, en de rest redelijk kunnen functioneren. Beetje kunnen werken, en sociaal leven hebben, deelnemen aan. Dan weet ik echt, nu ben ik ver vooruit gekomen!

Tijdens dat momentje hoefde ik ook niet eens te slapen, half doezelen was al genoeg.
Dat werd uiteindelijk 3u lang liggen, en soms 4 of 5u, in de middag. Ik kón gewoon niet meer… Maximaal 4u ‘op’ zijn, om vervolgens weer te slapen. En zónder die slaap, als het om wat voor reden dan ook niet lukte, functioneerde ik in de avond niet meer. En voelde ik me erg beroerd, erg naar.
Slapen dus, iets wat heel lang dominerend in mijn gedachten is geweest. Van o.a. ‘Ik moet slapen, want anders…’ Dat is niet leuk, kan ik je zeggen. En velen hebben dan wijze adviezen…, van je moet er niet zo op focussen, en mentaal ben je er teveel mee bezig, en en en. Goed bedoeld, maar oh zo niet te behappen. Als je afhankelijk bent van je rust, je prikkelovergevoeligheid ervaart waar je geen reet aan kan doen (symptoom ME), licht slaapt. Ik had een periode ook nog geluidsoverlast dagelijks van de buren met een spring-in-het-veld lief mannetje wat het hele huis door rende, dagelijks, wat onze rieten en houten plafonds niet tegenhield en ik geen ruimte had waar ik eraan kon ontsnappen.
Wat weer stress gaf. En ik me er “natúúrlijk veel te druk om maakte waardoor ik niet slapen kon”…. Ik ben erom verhuisd, voor mijn gezondheid. Beste keus ever!

Ik wijk af :-), dat was ooit, toen, tot 2 jaar terug! En nu al lang niet meer dus!
Slapen gaat al klein tijdje beter, in de zin dat ik geen extreem goede nachten heb steeds, maar minder nodig heb. Ik probeer al een tijd mijn ochtendritme te verplaatsen van 9u op naar 8u op. Wat soms lukt, soms ook niet.
En de middagen!
Sinds 2 weken ofzo, of 3, slaap ik nauwelijks nog in ’s middags. Ik wil wel, maar het lukt me niet meer… En dat doet de vraag rijzen, heb ik het niet meer nodig misschien? 😀 Want de avonden, niet alle, ze gaan soms redelijk oké, ondanks geen slaapmoment in de middag. Wel moet ik de uren nog liggen, in rust, in donker vaak, even alle prikkels uit.
Een andere uitdaging nu, want niet slapen, betekent hoofd blijft wakker, betekent ratel ratel ratel. Bij mij dan ;-). Nu leren zen te worden in die periode in rust, zonder dat ik wegzakken hoef… Uitdaging!

Ik hoop, van harte, dat dit mijn transitiefase is!!! Van niet meer hoeven slapen in de middag, naar wie weet uiteindelijk weer alleen nog maar dat half uurtje op de bank liggen met ogen gesloten en weg van alles en iedereen, om op te laden.
Het lijkt me zoooo geweldig!

Elke verandering brengt een verschuiving met zich mee. Zowel letterlijk als figuurlijk. Voor mij een verschuiving in omgang met. Mezelf. En even door een ongemakkelijke appel heen, want allerprettigst voel ik me niet per se nog, op deze momenten en/of erna. waarin de balans geen balans is maar toch weer naar een balans lijkt te zoeken…
En geduld en afwachten waar het me brengt en wat het betekent. Want dat weet ik nu nog niet.
Ik heb alleen wel hoop :).

Kom je in zicht? Dat ene halve uurtje?? 🙂 I hope so…

20131102-171649.jpg

20131102-171656.jpg

Advertenties

Vroege vogel…solidair aan opkomende zon

Daar stond ik dan, om 7u naast mijn bed… Al weken word ik geregeld bij zonsopgang (voor 6u dus..) wakker, om het grootste deel nauwelijks nog te slapen. En als ik dan weer in slaap val op gegeven moment en de wekker gaat voel ik me zoo beroerd en niet klaar om uit bed te komen.
Dus op gegeven moment dacht ik, wat moet ik hier nou mee!?!
If you can’t fight it, go with it?…
Opstaan…?
Nou, ik dacht, dan maar opstaan proberen vanaf nu, zie ik wel wat de dag voor me in petto heeft op deze manier. Ik word niet voor niks wakker denk ik…!?
Vervolgens werd ik niet meer wakker-wakker rond die tijd ;-). Zul je altijd zien!
Tot vanochtend, weer… Na niet zulke beste slaapnachten. Inslapen moeite mee etc. Deze week is sowieso qua klachten niet echt mijn beste energieweek… Maar goed, ik lag wakker en dacht, zal ik mijn voornemen eens serieus nemen en opstaan? Ik zag het wel zitten :-). Opstaan, en yoga in de serre doen!

Ik in mijn halve slaapkloffie door de tuin met muziek in handen, mooie cd opgezet en oefeningen voor mijn neus.
Dat ik zo stijf als een hark ben, leuke confrontatie steeds hiermee ;-).
Maar,
Het was,
…..
Heerlijk! Echt, heerlijk.
Het tijdstip zo vroeg in de ochtend vind ik sowieso heerlijk. Vroeger was ik al een vroege vogel, een echt ochtendmens. Dat is nu voor een ‘ME-er’ nog steeds zo met mijn 9u opstaan geloof ik ;-). Maar het allerlekkerste is de energie als de zon opkomt en iedereen nog ligt te slapen… Het liefste zou ik dan opstaan en wandelen door het bos, of yoga doen kwam ik vandaag achter.
Nu nog even een berg energie dagelijks hebben om niet daarna een moeie/uitgeputte dag te hebben…
Na de yoga in bed gekropen, ontspannen en viel weer in slaap. Maar had maar 3 kwartier omdat ik had afgesproken even mee naar een winkel te gaan…
Ja, dan lag ik er na 13u dit keer weer in, en erg fit niet geweest.

Maar toch, die yoga in de ochtend…., het deed me goed.
Zou mooi zijn, als ik daarmee mezelf zou kunnen versterken, en dat het steeds makkelijker gaat en ik steeds een beetje langer de dag vol kan houden!
Stap voor stap…
Hoe gaat dat ook al weer? Stap voor stap? :-p

De dagen zijn mooi, deze dagen zijn bijzonder, een ontdekkingstocht vol nieuwe wegen die verkenning vragen, aftasting, leren en zien en ervaren.
Ik houd het niet meer bij, wat komt dat komt. Ik verwonder me dagelijks. Ik irriteer me ook dagelijks voor het eerst weer, aan dat ik nog steeds tegen beperkingen aan loop, en vervolgens heb (en zoek) ik weer alle vertrouwen. Een week van vallen en opstaan, net als de zon opkomt en onder gaat… En altijd weer opkomt!

20130607-211709.jpg

20130607-211634.jpg