Hoi eekhoorntje, wij samen in dezelfde boom!

Één dag in mijn nieuwe jaar, en wat doe je dan? Vroeg wakker worden en, jawel, weer, het bos in gaan!

Voor zeven uur liep ik het bos al in. En wat is dat lekker, zo vroeg, geen kip te zien, op een verdwaalde hardloper na.
Na de eerste vijf minuten bleef ik verwonderd staan. Want er was een vogel bezig, op een stam, die ik nog nooit had gezien! Een zwarte vogel, met een knalrode brede streep bovenop zijn hoofd, en een lichte snavel. Die ga ik nog eens opzoeken. Echt prachtig! En deze had mij duidelijk niet zien aankomen, want stond toch best dichtbij, een tijdje.

Verder wat konijnen die als witte hoppende bolletjes vanaf de achterkant gezien wegsprongen.

En toen, was ik op een smal pad ergens en zag ik een boom. Ja, uiteraard in het bos staan er wel meer ;-). Maar ik zag deze boom dus. Als een op zich zelf staande boom tussen de bomen. Niet eens heel groot of apart. Gewoon een kleine eikenboom. En toch, ik liep ernaartoe. Gewoon, omdat ik dat wel vaker doe, naar een plek lopen van het pad af waar ik naartoe getrokken word. En dan zie ik wel.
En bij de boom, keek ik, en zag ik, en zag ik dat het de perfecte boomklimboom was! 😀 Zelfs voor mij. Joehoe!
Dus, ja, daar ging ik, de boom in!
Wilde eigenlijk stukken verder, kon ook makkelijk, maar ik ben niet zo’n hoogte held en was bang dat ik uit zou glijden of niet meer naar beneden zou durven… Hè, bah, mijn angst verpestte het vergroten van mijn avontuur! 😉
Maar goed, stond ik toch bijna twee meter boven de grond, zoiets.
En ik hoorde op een gegeven moment wat…
Een apart geluid. Moest denken aan de paradijsvogels die ik in documentaires weleens heb gezien. Daar was er eentje van die ook zoiets aan geluid kon maken. Maar ja, ik was nou niet echt in de jungle van Borneo ofzo, hier in het Hollandse bos… Alhoewel, ik me gerust kan wanen in een ongerept bos op mijn tochten!

En ineens, zag ik het! Het was een eekhoorntje :-D. Zo leuk. En die wilde ik al weken tegenkomen in het bos. En nu zat ik in een boom, samen met het eekhoorntje wat een paar meter boven mij zat en me aankeek. En weghupte, en vervolgens weer tevoorschijn kwam. Ergens bij wat blaadjes liep te rommelen, trok, en op een tak ging zitten en een nootje, eikel denk ik, aan het pellen was! Zo leuk. Ze was het lekker aan het oppeuzelen.

Ik ging zitten op de tak, en genoot. Van een nieuw uitzicht, een nieuw perspectief, een frisse blik, zo vanuit die boom. Met mijn eekhoornmaatje.
Die naast me kwam zitten, en op mijn schouder, en mij een nootje aanbood. Een waar bosvriendje.
Oh nee…dat was in gedachten ;-).

Verhuizingen, brengen altijd weer wat teweeg. En er is altijd wel wat onrust. Gelukkig voel ik me bij deze verhuizing, as zaterdag, heel rustig erover, en geen stress. Alleen wat innerlijke bewegingen.
En soms, wil ik gewoon in een boom zitten, en het liefst gewoon daar wonen…met de planten en dieren van het bos. Dan voelt het zo gek, in die box met ramen te leven…

“Climbing trees will give you a different perspective”

20140506-091041.jpg

Advertenties

Het bos induiken voor zonsopgang…

Kan je blij en onrustig en verdrietig en opgelucht en gefrustreerd en compleet verbonden tegelijk zijn??
Het lijkt er bij mij af en toe nu wel op! Het wisselt snel en veel deze dagen… Van momenten van vertrouwen, naar angst, naar vertrouwen naar machteloosheid, naar vertrouwen naar blijdschap, naar frustratie naar weer vertrouwen!
Het lijkt wel een pinballautomaat van binnen. En het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren op mijn stroom en vertrouwen hebben. Steeds maar weer terug komen op dat vertrouwen. Welke gepaard gaat met een ongelooflijke rust en vrijheid en bezinning. Gelukkig, heb ik dat vertrouwen.
Maar momenteel vliegen er regelmatig momenten tussendoor van de compleet andere kant. En voor ik weer op dat vertrouwen uitkom zijn er een paar de revue gepasseerd!
Ik heb te kampen met uitputtingsklachten sinds lange tijd, slechtere nachten, spierpijnen en noem maar op. Emotioneel word ik getriggerd. En ergens weet ik, is het goed, want blijkbaar heb ik dit nodig. En is het aan mij, hoe ik ermee omga.
Mijn lijf gooit iets in de strijd om me bewust te maken en te behoeden voor. Of het nou geoorloofd is of niet, dat doet er niet zoveel toe want het is er. En ik, doe mijn best om steeds weer te vertrouwen, dat innerlijke grote universele vertrouwen. En steeds weer bevestigt het mij in mijn zijn, mijn deel, mijn weten. De rust die over me heen valt. Nadat ik weer alle gedachten en verleidingen van het gevangen leven heb bekeken en weerstaan. Dan voel ik me weer helemaal vrij, als wezen op deze aarde.

Vanochtend was er weer een moment. Na al vanaf 4u wakker te liggen. Meestal duurt het dan 2u en val ik weer in slaap. Dit keer, niet, en sloeg de wanhoop en frustratie toe! Met oog gericht op de verhuizing over 2 dagen en al mijn plannen die on hold staan.
Ik vloog mijn bed uit en belandde huilend in mijn huiskamertje, wat nog twee dagen mijn huiskamertje is. Een hele lading kwam eruit. Waarom lukt het me nou niet? Waarom? Waarom krijg ik geen controle over mijn gezondheid en fysieke lichaam? Waarom?
Wetende dat het die controle is die ik los mag laten…
Ik keek naar boven en zag een ster, zo helder. En ik bleef alleen maar staren. Me langzaam weer bewust wordend van het universum. Van de schoonheid. Van het al.
En toen besloot ik te gaan wandelen, in het bos. De zon zou zo opkomen, of in ieder geval zou het snel licht worden. En de drang naar de natuur, naar ‘mijn’ bos was zo groot! Het riep me… Dus ik reed naar het bos en begon te wandelen in schemering. HEERLIJK. En ik had het zo gemist… Door alles deze dagen komt de natuur en bewegen er niet zo van. Maar ik had me kwaad gemaakt en alleen het bos was iets wat me trok en bevoelde.
Ik kwam bij een veldje, met mijn laarzen, en keek naar de rand en zag een hertje. Dit mooie schepsel had mij gezien maar bleef roerloos staan. Net als ik. En mijn hart vulde zich van dankbaarheid. Een paar minuten ervoor wilde ik graag een hertje zien, en meteen bedacht ik me laat het los, geniet gewoon en vul jezelf met de natuur en zijn schoonheid. Dat hertje komt vanzelf.
En ja hoor, daar was ze. Een minuut staarden we elkaar aan, voor deze schone weghuppelde.
Wat restte, was ik op het veld. En de mooiste kleuren van de dageraad welke door de bomen schenen. Vervuld van geluk, besloot ik te gaan liggen op het gras. Gewoon, omdat ik dat wilde en in achterhoofd dacht dat mensen me vast een maffe zouden vinden nu! Haha. Maar ik lag daar mooi wel, en ik genoot intens van het deel uitmaken van deze natuur! Alleen, in het bos, met de zon die opkwam.
Ik voelde me herladen, en zo liep ik langzaam verder, om weer bij de auto uit te komen.

Het is allemaal niet zo zwaar, alleen, je moet het wel zien…alles wat er al is…en het zelf zijn…
Namasté en een mooie dag
🍀

20140213-085130.jpg

20140213-085136.jpg

20140213-085153.jpg

Yes!! Weer in de buitenlucht

Yes!!!

Vandaag heb ik weer mijn eerste volledige wandeling kunnen maken in een week tijd… Zoiets. En wat héb ik genoten! 🙂 alsof de zon wist dat ik naar buiten zou gaan vandaag en zich speciaal voor mij heeft laten zien ;-).

Normaal loop ik dagelijks een half uurtje. Behalve als ik afspraken heb. Of tegenwoordig, aan het reïntegreren ben. Dus is het nog maar zo’n 3 a 4 keer in de week…

Sinds vorige week donderdag lig ik bijna dagelijks 16u(….) op bed vanwege uitputtingsklachten, een rusthartslag van 90-100 terwijl ik lig, op bepaalde momenten. Normaal bij mij is 60-65 p.minuut!?! (Normaal spendeer ik trouwens zo’n 12u in bed dagelijks). En ik houd nu zo’n uur per dag over voor iets, en in dat iets, zit ook thuisadministratie enzo. En was ophangen/-vouwen bijvoorbeeld.
Wat nog meer? Geen tv vaak kunnen verdragen ivm de prikkels, word er misselijk van.. nou is er niet echt veel interessants tegenwoordig, maar soms is de afleiding wel fijn!
Ook zit ik met extreme spierklachten in mijn hele lijf… Alsof mijn spieren van binnen worden opgegeten/verbrand!?! Spierpijn ook alsof ik de marathon heb gelopen de dag ervoor steeds. Nou, dat valt dan even vies tegen, want die loop je lastig vanuit bed! Haha.

Mijn reïntegratie stagneert nu helaas. Niet zo gek ook met deze klachten, en gezien ik over 2,5 week verhuis naar het zuiden des lands…
Verhuizingen staan in de top 3 van stressvolle gebeurtenissen. Nu heb ik geen stress echt dáarom, genoeg mensen geregeld.. Komt vast goed.
Maar wel stress om hoe mijn lijf de laatste week reageerde!? Want ja, ik heb een ziekte, maar nee, dit zijn toch echt klachten die ik nagenoeg nooit heb!! Hooguit een dag.
En dan krijg je dit: ‘oh nee hè, dit blijft toch niet zo hè?? En hoe moet ik alles nu voor elkaar krijgen? Krijg nog geen doos ingepakt, reïntegratie-uren te maken…sjips…:-(‘
Die stress dus wel…
En ook zo fijn dat je bedrijfsarts dan erg begripvol is, met de mededeling dat hij geen medische noodzaak ziet om niet het plan te blijven volgen. Die paar uurtjes, zelf indelen, moet makkelijk kunnen… Oh ja, en mocht ik het er toch niet mee eens zijn, dan kan ik een deskundigenoordeel aanvragen bij het UW..V (á 100e en wetende dat die alleen van papier afkijken en je klachten er niet toe doen maar de cijfertjes wel…)

Dat is goed, starend naar een scherm vanachter gesloten oogleden dan maar?!? Mafkees.
En dit doet hij vaker. Zodra ik iets niet kan, of het ergens niet mee eens ben, komt hij meteen hiermee aanzetten. Ik vind van wel, anders ga je maar naar het UW..V…

Daar moet ik het mee doen!

Maar goed, kreeg vandaag een hele mooie Engelenboodschap via Facebook. En ik ben best goed opgestaan! Had al besloten wel te gaan wandelen vandaag 🙂
Dit was de boodschap:
“Het is Nu belangrijk om aandacht aan Jouw algehele Ontspanning te besteden. Door ontspanningsoefeningen, meditatie of Yoga bijvoorbeeld. Daarnaast is een heerlijke wandeling ook aan te raden en wij wandelen dan uiteraard gezellig mee! Zie het als een Pauze, een liefdevol Moment om jezelf en Jouw Lichaam de aandacht te geven die het verdient.”

Couldn’t be móre for me at the moment!!

Ik heb nú al een heerlijke dag, door mijn wandeling in het bos en de zon die met zijn stralen het pad verlichtte tussen de takken door….

I don’t need much…
-Love-

image