Paradijs is hier! Nu!

Oke, ik wil toch graag even ÉÉN advies kwijt: lees allemaal de boeken van Vladimir Megre over Anastasia. Ook wel bekend als de ‘Anastasiareeks’. Ik wil het niet meer voor me houden, ik kan het niet meer voor me houden. Als we allemaal zo gaan leven dan leven we in een paradijs. En ik wil graag leven in een paradijs. Ik geloof toch al niet in gecreëerde geloven en religies, en in hemel en hel buiten aarde. Nee, het is hier, op onze prachtige planeet, waar wij de keus hebben er wat van te maken. Hier en nu, elke dag weer, kun je kiezen om te genieten van een blaadje aan de boom, een zonnestraal in je ooghoek, een vleugje wind die je gezicht streelt. Of je kiest om ogenschijnlijk even te genieten van iets kunstmatigs.

Vandaag zag ik een hommel, de derde in korte tijd, op straat liggen… Het baarde me zorgen. Drie, zomaar, uit het niets, levenloos op straat. En vandaag, zat ik erbij, ‘toevallig’ of hoe je het zeggen wilt. Zo’n prachtig beestje, en ik beroerde het met iets wat ernaast lag. En plots zag ik nog licht wat bewegen… “Hij leeft!!!”
Ik zette hem op zijn pootjes en zat erbij. Mijn elektrische scooter werd gemaakt door de monteur. Ik zei: “de hommel leeft nog!” En hadden het over de bijtjes in de wereld, en de wereld, en hoe het eraan toe gaat.
Ik zei dat hij nu mooi kon vertellen over de gekke dame die zich helemaal bekommerde over een hommel op straat… Met een knipoog. Hij moest lachen.

Maar zo is het nu juist! Dit is het leven. Zoiets kleins draagt zoiets machtigs met zich mee. Genaamd leven. En wie zijn wij, om dat te negeren, te vermoorden, te vergiftigen…

Dus nee, ik heb meneer of mevrouw hommel geprobeerd te redden en hem op een graspluim gezet. Hij bewoog al wat meer! Ik hoop dat hij zo meteen als ik beneden kom en de deur uit ga weg is. En weggevlogen is. Met heel mijn hart gaf ik hem vanmiddag nog wat energie, voor ik naar binnen ging.

Het paradijs is in het hier en nu, je moet het alleen willen zien, en leren zien, en jezelf ont-dekken van alle opsmuk.

Life is great, and I sure love it! We have to create it…we CAN create it. Just like we can destroy it… Be sure to know what you do!
❤️

20140306-174120.jpg
(Foto komt van http://www.jacktummers.nl/antwoorden-2/ )

Advertenties

Omgekeerde wereld ontdekt! Na 2 jaar weg…

Nu een week op mezelf weer, na 10 maanden. En na bijna 2 jaar hulpbehoevend zijn. En dan, ben je er echt een beetje uit…ofzoiets. Ik kom mezelf wel weer echt even tegen. Zoals van de week met boodschappen doen, allemensen wat wat voelde ik me gesloopt erna! De hoeveelheid prikkels, het was niet eens zo druk in de winkel, verre van, maar alle artikelen en alles verzamelen. Ik had moeite om mijn groenten uit te kiezen, het nadenken ging me niet goed af ondanks grotendeels een lijstje te hebben. Ik stond er af en toe maar, proberen te ordenen in mijn hoofd. En het klinkt voor mezelf bijna alsof ik achterlijk ben! Wat voor iedereen normaal is, voelt voor mij afwijkend.
En meer nog, ontdek ik van mezelf… Want in de afgelopen jaren, ben ik anders gaan leven, maar vooral ook, anders gaan kijken tegen de wereld, naar de wereld, in de wereld. Mijn visie is veranderd. Of misschien beter gezegd, ik héb een visie gekregen.
Velen zijn vaak op zoek naar iets in de wereld, waaronder ikzelf. Iets beters. Om beter te maken, voor zichzelf, en gezin bijvoorbeeld. Voor velen vertaald dat zich in meer, groter, beter. Wat met consumeren te maken heeft. En we consumeren wat af… Allemaal tijdelijke vervullingen om weer naar een volgende uitbreiding te kijken. Het is de menselijk natuur wellicht?
Of heeft het meer te maken met dat we er ver vanaf staan juist…? En dat we proberen vervulling te geven aan. Een zoektocht, naar vervulling van ons innerlijk. Alleen zonder het te weten en onbewust vooralsnog. Helaas.
Ik juich die vervulling van ons innerlijk namelijk toe! Dat iedereen dat mag ervaren.
Voor mij zit hem die niet meer in de manier van leven in onze maatschappij besef ik. Niet zoals het wordt neergezet. En soms, is dat ook wel angstig ergens. Want, ik voel die vervulling niet meer in ons systeem, en hoe ga ik het dan doen? Hoe wil ik het anders doen in onze maatschappij? En kan dat wel, in onze maatschappij…? En weer merk ik, dat ik niet de makkelijkste weg in het leven wandel, dat ik niet zomaar volgen kan. En dat ik uitgedaagd wordt.

Ooit zei een psycholoog tegen mij tijdens de eerste acceptatie processen van beperkt zijn, nadat ik al besloten had een tijd niet meer te reizen en me eens te vestigen hier een paar jaar, en uiteindelijk ziek werd en niet meer kon reizen, dat ik mijn drang naar adrenaline of iets misschien kon halen uit de uitdaging ‘gewoon’ te leven. De verantwoordelijkheden en uitdagingen aan gaan van het ‘serieuze’ leven, volgens onze maatschappij. Zoiets. Niet dat ik dat niet deed, maar had er wel moeite mee, met de bijkomende verplichtingen, en een drang naar uitdaging en avontuur en vrijheid.

Hier dacht ik over na, serieus over na. Was het een vlucht? Misschien. Ik wilde het wel zo zien, de uitdaging omvormen. En dat heb ik ook gedaan. En er zat natuurlijk een kern van waarheid in, dat zag ik ook. Maar altijd zat er ook een gedachte, wat als zij het gewoon niet kón zien en niet zo leven kón als ik? Misschien was het haar reflectie wel die ze op mij projecteerde over iets dat ik ‘zou moeten doen’ omdat ze mijn ‘manier’ en behoefte niet werkelijk begrijpen kon en dus wel ergens deels afwijkend moest zijn. Net als dat mensen me ooit weleens zeiden, na weer een grote reis: ‘en nu zul je toch wel een keer echt aan het werk moeten denk je niet? Serieus leven’. Bedoelend, geen tijdelijk werk en weer de hort op. Dat stond me altijd tegen, hoezo? Ik bepaal dat zelf toch wel? En wie zegt dat anders niet serieus is? Wie zegt wat ‘hoort’ en de ‘bedoeling’ is?
Ik ben geen groot avonturier geweest, die voor jaren vertrok en alles wilde zien. Meer een klein, af en toe, ertussenuit avonturier 😉 .
Maar altijd een gevoel, ergens sluimerend, over het leven zoals we dat (geacht worden te) leven…

En nu na jaren van gedeeltelijke afzondering in het meedraaien in ons systeem, het eigen rooien erin, andere kanten ontdekken van de werkelijkheid, systemen die ineens iets minder fijn (zacht uitgedrukt) werken, en ineens weer erin komen, waar mogelijk, doet me keihard iets beseffen…
Wat een omgekeerde wereld!
Want eigenlijk, hoe raar is het, dat we ons eten van tevoren bedenken, de ingrediënten opschrijven (of onthouden voor sommigen), dat we dan naar de winkel gaan en die producten uitkiezen om dat vervolgens te koken. Voor mij een gedoe, en stress een beetje. Nadenken over wat ik wil eten, plannen, etcetera. En toen dacht ik, maar dat is ook helemaal niet de natuur!?! Want werkelijk, is het niet eigenlijk veel natuurlijker dat we zien wat er verbouwd is, kijken wat we kunnen ‘plukken’ en wat rijp is, en dan daaruit een maaltijd bereiden? Ja. Dat is de natuur. Want die groeit zo, en wij leven van de natuur.

Wij doen alles anders! Wij proberen de natuur te omzeilen, met al onze ‘ontwikkelingen’ en mogelijkheden, de natuur te sturen, zodanig dat we eraan voorbij gaan. Man, het gros ziet niet eens meer wat natuur is! Kinderen groeien op zonder ooit een bos te hebben gezien, denken dat melk in een fabriek gemaakt wordt (ja, een koe is ook een fabriek…ergens dus allicht), gooien bergen afval over onze schouders zonder om te kijken (soms letterlijk), produceren in massa’s en massa’s om de natuur uit te putten. Oh nee, om geld. Maar als neveneffect, niet geheel onbelangrijk, putten we diezelfde natuur, die ons voorziet van alles wat we nodig hebben, uit… Het besef van natuur en onze aarde is voor een grote massa, compleet verdwenen.
En dat, doet me zeer.

En dat ook, doet me beseffen, dat ik ver ben…ver heen misschien…want iets in mij wil niet meer. Er ontstaat een drang naar anders, naar beter. Een gevoel die me verward af en toe, omdat ik misschien ver verwijderd ben geraakt…? Ik anders ben gaan kijken, naar anders ben gaan willen, en misschien….niet meer zo kan leven als eerst…? En dat maakt me anders, zeker niet tot de massa behorend, afwijkend, in de ogen van een grote massa. En pittig, want, wat nu?
Maar wat, als het nou helemaal niet zo raar is? Dat we juist zo ver van alles vandaan zijn geraakt en dat wat nu als gewoon en acceptabel wordt ervaren in werkelijk compleet afwijkend is! En misschien, zie ik juist weer, eindelijk, hoe het echte leven is en hoort te zijn? En hier bedoel ik niks arrogants mee. Mijn werkelijkheid, lijkt te zijn veranderd.

En dat….waar zal dit me heen brengen? Wat is de betekenis voor mij? Is het iets wat ik mag volgen…? Is het iets wat ik beter negeren kan?

Ik ben bezig, langzaam, met een eigen bedrijf, waar ik volledig achter sta. Wat ooit misschien beter een stichting zal worden, waaronder van alles valt, wat bij mij past. Puur en voor de maatschappij. Maar tegelijk, wil ik het niet op de manier doen zoals ‘het moet’. Omdat die manier, niet meer, bij me past. En dan, wordt het lastig, want wat, betekent dit? Ik wil leren…nog heel veel. Van het leven. En voor mij, het échte leven…

Makkelijk? Nee.
Het is iets, in mijn binnenste, wat roert. En ik heb geen idee, hoe dat tot uiting komt en hoe ik er vorm aan ga geven, en of…
Het enige wat ik kan zeggen: wordt vervolgd! Ergens, ooit, een keer.
I have a dream…

Namasté

De volgende boeken en artikelen en films/docu’s zijn zeer recentelijk op mn pad gekomen, die mijn beeld voedden, niet altijd letterlijk natuurlijk, maar wel in denken en voelen (en dit is maar een kleine greep uit velen van de afgelopen 2 jaar waar veel interessantere tussenzaten maar mijn hoofd wil nu niet meer meewerken 😉 ):
Over onze maatschappij:
https://decorrespondent.nl/10/waarom-we-iedereen-gratis-geld-moeten-geven/384450-0b1c02bd

Over off the grid wonen:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/14122130-06785eae

De film Avatar

Floortje Dessing naar remote living in New Zeeland:
http://gemi.st/BNN_101343038

Boeken zoals Anastasia, Tillu, de Wolventotem, Tuinen van overvloed etc etc etc.

20140104-194900.jpg

20140104-194906.jpg

Wens voor nu, 2014, en altijd:

Kerst,
Wat is kerst,
Voor wie is kerst….
De tijd van de feestdagen, het einde van het jaar.
Misschien ben ik niet meer van het kerstprincipe, of de kerst an sich. Wel het elkaar het beste wensen, liefdevol zijn, soort van allemaal goed en elkaar helpen. Maar dat, wil ik eigenlijk het hele jaar door. Het is alsof we moeten knallen de rest van het jaar, vooral naar niemand omkijken want ‘we moeten knallen’. Soort van ‘disconnected’ verder leven de rest van het jaar. En we zitten zo ‘vol’ dat we dat ook het liefste willen. Geen gedoe, zo min mogelijk, van anderen.

Mijn wens voor nu, voor komend jaar, voor altijd, is dat we van ‘disconnected’, weer volledig ‘connected’ raken. Dat we wakker worden, de liefde her-ont-dekken, onze missie, samen leven, harmonieus, dat de machtssystemen in elkaar donderen, dat we onszelf weer gaan leiden, onze kracht ont-dekken, de passie en puurheid, het respect, de verbinding!
Dat iedereen weet wie hij/zij is, waarvoor we er zijn, dat we het pure nastreven, het echte, dat we durven, weer gaan zien, weer voelen, ervaren, zoals het echt is. Vrij.

Fijne feestdagen.
Namasté

20131225-172119.jpg
mooie film, the green beautiful klik deze link om te zien.

20131225-172128.jpg

De aarde roept mij! :-)

Oh jee oh jee… 😉
Waar brengt het volgen van mijn hart mij naartoe?

Nou, daar waar ik wezen moet! Of mag ;-).
En in dit geval bij de aarde. Aardser dan dit kan bijna niet. Blijkbaar roept de aarde me om mijn handen erin te stoppen, om ervan te leren, om energie te mogen opdoen van de aardse krachten. In mijn handen. Ja…deze handen…

Mijn roep naar de natuur was al groot maar lijkt tegenwoordig ‘unstoppable’! Kruiden en planten in de natuur, die eetbaar zijn, genezend werken, moestuinen, permacultuur. Allemaal termen en onderwerpen waar mijn hart heel veel sneller van gaat kloppen! Zó ontzéttend interessant!
Dus bestelde ik wat boekjes, en nog wat meer, tot een cursusje over permacultuur die ik net binnenkreeg. Na het kijken van de documentare op Youtube over Farmers of the Future (zie link onderaan deze blog) was ik helemaal verkocht! Dát, op kleine schaal, lijkt me zo ontzettend gaaf.
Ik heb altijd al willen leren survivallen. Dan vooral dat stoere in de wilde natuur expedities doen. Aan de Camel Trophy mee willen doen etc. Stoere ik ;-). En ook altijd interesse gehad in de natuur in combi met culturen, remote bevolkingsgroepen e.d.
Maar ook al flink wat jaren heb ik een droom, om ecologisch en zelfvoorzienend te kunnen leven. Die droom was voor over 20 jaar een keer. Als er genoeg geld is binnengehaald haha. Nou gaat ons huidige geldsysteem toch wel een keer op de klippen lopen en veranderd er veel, dus bedenk me niks meer voor over 20 jaar.
Nu blijkt die droom sowieso ook te vervroegen volgens mij, in ieder geval de voorbereiding en bepaalde aspecten. Want nú krijg ik een enorme onverklaarbare(niet ‘gewoon’ verklaarbaar iig 😉 ) drang om me met de aarde bezig te houden.
En dat doe ik met liefde!
Ik weet bijna niet waar te beginnen, maar heb al wel door dat het met verbouwen en wilde planten te maken heeft. Leren-leven-van-de-natuur-stap-1 noem ik het maar!

Dus zit ik hier met een papierwerkje Permacultuur-ontwerpen met de natuur, tuinen van overvloed, geneeskrachtige planten en kruiden, etc voor mijn neus. Loop ik sinds kort niet meer zomaar in het bos, maar heb ik een extra paar ogen gekregen voor de ‘on-kruiden’ die er groeien en maak ik fotootjes om ze thuis (nog niet van gekomen..) te kunnen opzoeken. Kijken wat het is. Ben ik al weken op zoek naar daslook in het bos, maar lijk het maar niet te kunnen vinden hier… Waarschijnlijk omdat ik hier in een overvloedig naaldbomenbos loop en geen loofbomen, wellicht. Maar goed, ik sta op scherp!

Nog maar net begonnen, en durven was er nog niet helemaal…stel nou dat ik iets verkeerds pluk en giftig is? Maar vandaag, kwam ik overduidelijk brandnetel en ineens in volle getale hoeveelheden zevenblad tegen en dacht ja!! Nu ga ik iets ervan maken. Meteen bedenkend, sjips, geen schaartje, zakje, handschoentjes bij me… Straks maar terug dan! 😀
Eenmaal thuis, stuit ik ineens op een recept van zevenblad en brandnetel en knolselderij terwijl ik nooooit spontaan recepten tegenkom.
Het moest dus zo zijn. Een spreekwoordelijke schop onder mijn kont! Moi gaat koken met de natuur. Vanavond, als ik wakker word van mijn schoonheidsslaapje ga ik op zoek naar brandnetel, gewapend met zakje en schaar en handschoenen, voor een brandnetelsoep a la moeder natuur!
En dan morgen, of overmorgen, een ovenschotel van zevenblad, brandnetel en knolselderij.
De aftrap dus ;-).

En weet je, ik geloof dat het zó belangrijk is, leren van de natuur. Hoe meer deze maatschappij, vooral natuurlijk de farmacie en lobbyisten en grote industrieën, zich afzetten tegen de pure natuur en haar wonderen, hoe meer ik getrokken word ervan te leren en hopelijk het ooit weer door te mogen geven.
Want in mijn ogen mist deze wereld veel te veel aan puurheid en visie op hoe wonderlijk de planeet is waar we op leven, hoeveel ze geeft, en hoe mooi het is om er mee in harmonie te leven.
Dit is een onderdeel van mijn levensplan blijkbaar, hier word ik naar getrokken.

Volgen zonder een vast weten waarnaartoe…

20130418-140200.jpg

20130418-140222.jpg

Tranen en de wereld

Soms heb ik van die momenten, dat ik overweldigd word door een gevoel. Zó intens en zó aanwezig. Zó…heftig wil ik bijna zeggen.

Het zijn die pieken, net als dalen. Mijn leven kent geen kabbelende structureel kleine golfjes. Mijn persóonlijkheid kent ze gewoon niet. Ik beleef veel dingen heel intens. En dat zeg ik met een glimlach :-).
Ik noem het namelijk rijkdom.
Mijn ervaring kent grote hoogtes, ultiem geluk, gierende blijdschap, verliefdheid, op het leven en de wereld, adrenaline kicks.
Daarbij ken ik ook de wat diepere lagen, dalen, intens verdriet, van verlies en pijn.
Door diepe dalen heb ik ook intens leren genieten van (grote) pieken. Ik heb verliefdheid gekend op top 😉 niveau, terwijl sommigen nooit verliefdheid zeggen te hebben gekend. Enorm plezier, lol, lachbuien tot de tranen over mijn wangen rolden.
Het is een feit voor mij, zonder te weten wat donker is weet je niet wat licht is, zonder je ongelukkig gevoeld te hebben, wat geluk inhoudt en hoe dat voelt, zonder oppervlakkigheid te kennen weet je niet wat diepgang is, de tegenstelling klein en groot. Zonder angst, geen liefde. Een soort wet van wat is, de wet van de ervaring noem ik het maar even ;-).
Ik ben pas 30, maar soms denk ik wel eens dat ik al een leven geleefd heb… Op beide vlakken.
Het verdriet wat ik gezien heb, het verdriet wat ik zelf ervaren heb, het verdriet om me heen… Soms, dan wordt ik me hiervan (pijnlijk) bewust.

Nu zit ik in een periode, dat af en toe, alles me weer raken kan. Binnen no time rollen de tranen over mijn wangen ;-). Wereldse dingen, andermans pijn, ontroerend mooie verhalen, liefde, van alles, pijnlijk én mooie zaken.

Vandaag bij mijn opa en oma geweest, mijn oma ontroerde me, ook mijn opa met zijn liefde voor oma, en ook zijn pijn van hoe het met haar gaat. Je geliefde oud zien worden is niet altijd leuk… Ik hoop later, ik geloof nog in sprookjes ;-), op een lang gelukkig leven samen en dan tegelijk inslapen daarna!
De ervaring van mijn vader, die alweer bijna 14 jaar zich bij de sterren heeft gevoegd…
Een verlies van liefde, en pijn van verder gaan.
Rouwen om eigen leven zodra je ziek wordt.
Een film zoals de Bucket List, net op tv ;-). Perfect om gewoon je eigen tranen even de vrije loop te laten!
Wat er allemaal in de wereld gebeurt…

20130324-224603.jpg

Tranen dus, in en van de wereld, die míjn tranen dan soms oproepen. En ook soms niet eens wetend waarom.
Ach, ik ben gewoon een gevoelsmens, mede-levend en mede-mens, een romanticus, een idealist, een dromer, die houdt van het leven en daarom intens ervaren kan! 🙂
Zolang het me niet overheerst noem ik het pure rijkdom, zo het leven kunnen ervaren.
Ik heb geleerd dat er na regen zonneschijn komt, deze is altijd te vinden, soms een hele hemel vol, soms een klein straaltje. Genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren, vrijwel elke dag weer.

En tranen? Ach, die spoelen de olie uit het vat over de rand weg, die het leven gegarandeerd achterlaat. Die spoelen je dus schoon! Na tranen, ontstaat er weer ruimte :-). Geen angst voor tranen.
Angst en liefde, 2 tegenpolen.
Ik kies voor liefde!

20130324-224524.jpg