Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…

Voordat de zon vertrok voor deze stralende dag ben ik nog even naar het bos geweest. Op een zeer rustig plekje diep in het bos waar de stralen door de bomen kwamen heb ik mezelf geïnstalleerd en mijn boslaarzen uitgetrokken. En heerlijk na een winter lang mijn blote voeten op de grond gezet!

Energie opdoen, ontladen, en weer herladen na een bewogen dagje.

En zelfs een aantal yoga zonnegroeten gedaan op het pad. Met een enkele (al dan niet lachende om mij) voorbijganger een eindje verderop. Ja…dat is ook zo gek namelijk iemand in de natuur treffen die aan yoga doet… Wel voor de meesten besef ik…

Ik heb me wel even herladen, en genoot intens. Soms denk ik weleens, ik ben niet van deze aarde…als ik me vergelijk met menig mens…dan voel ik me net een buitenaards wezen. Met mijn gevoelens en dromen en gedachten en wensen en visies enzovoorts. Maar tegelijk weet ik, ik ben mens en ik ben gemaakt op deze aarde. De aarde waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ik zou er veel voor over hebben, om altijd omgeven te kunnen zijn door moeder natuur. Het is een steeds dieper groeiende wens… De moeder van alles waarin ik me zo geborgen en heel voel. En te leven met mensen die dit net zo voelen als ik. Waardoor er overeenstemming is en harmonie. In een setting met altijd deze helende energieën.

Soms vind ik het moeilijk. Het leven hier, met alles en iedereen om me heen. Zelden voel ik dan complete verbinding namelijk… Wat zo ontzettend mooi is. De natuur, daar voel ik het altijd bij.
Heelheid.

Zo dankbaar, voor dit bos, wat me elke dag een stralende uitnodiging stuurt als ik opsta, en de gordijnen opendoe… Zodra ik kan, wandel ik naar mijn grote vrienden, in het bos. De longen van ons leven…

Namasté

20140309-195926.jpg

Advertenties

Twee weken Ardennen en onder mijn steen willen blijven ;-)

Wauw.
Zoiets geeft wel weer waar ik afgelopen 2 weken ben geweest. En dit kun je letterlijk en figuurlijk opvatten. Mooie omgeving, mooie plek, mooie reis van binnen en van buiten…

Ik zat in de prachtige regio Durbuy (wat trouwens ook een heel leuk plaatsje heeft Durbuy genaamd), in de heuvelen.
Ik zat tevens veel op een meditatiekussen, met een yogamatje. Of in het gras, in het zonnetje, op een kamer in de hoeve, week no.2 in een caravan, lopend door bossen, weilanden, samenkomen bij steencirkels, krachtplekken, onder de sterren. Boeken lezend, veel gelachen.
Klankhelingen, een kruidenstempelmassage, Sjamanistische trancereizen, de zonnegroet om 8u ’s ochtends, een yogareeks van 10-12u (voor mij niet dagelijks nog), lekker vegetarisch eten.

Veel verdieping, veel contact, rijke waarnemingen en ervaringen.
2 nachten in een tipi geslapen, een échte tipi 🙂 .
Cadeautjes ontvangen, zo ook letterlijk en figuurlijk. Gevraagd worden om nog een week te blijven, fijne klik hebben met prachtige mensen, een vrouw die voor mij haar caravannetje wilde laten staan terwijl zij 300km naar huis reed en hem een week later weer op kwam halen! Gewoon, omdat het me gegund was… Zo geraakt worden… Me thuis voelen, en een thuis die ver voorbij een locatiegebonden plek strijkt. Het échte thuis, de oorsprong.

Al met al een ervaring die gewoon niet een twee drie zo te vertellen is.
Ik heb nog tijd nodig, om te bezinnen, en bezinken, om te zijn en een plek te geven, te voelen en ervaren, en trachten mee te nemen naar hier, waar ik nu half geland ben.

De ervaring mogen hebben, onder zielsgenoten te zijn, gelijkgestemden, open harten en diepgang, enorm veel lol. Tevens het te mogen meemaken, na jaren onder een andere steen (een zware beperkende steen) te hebben gelegen dan waar ik nu nog even onder lig, deze steen is er namelijk een van licht en leven, van hoge energieën, een die me nog even daar houdt, zodat ik het hier kan integreren, en voortzetten.
Ik voel me zo rijk! Ik voel me goed. Steeds meer is mogelijk, energieën hebben zoveel invloed… In een half jaar tijd van nauwelijks de deur uit, hulp overal bij, naar 2 weken meedoen waar kon op een yoga mediatie en deels Sjamanistische week waar ik gewandeld heb, in de heuvelen, elke ochtend yoga heb gedaan en zelfs een paar keer 2 uur gedeeltelijk (met ruim half uur meditatie). Koken werd gedaan, gelukkig, ik hoefde alleen maar aanwezig te zijn, en voor mezelf gewoon te laten wat er was, mee te doen waar kon en ik heb me heerlijk gevoeld. ME is niet meer, leidt me niet meer, laat ik achter me. Ook al is het symbolisch, mijn lijf komt er wel achteraan.

Het is nog even zoeken, naar mijn weg nu hier, nu ik weer terug ben. Ik merk dat ik nog niet voor anderen er kan zijn… Ten minste, niet op de oude manier. Ik wil nog even in mijn bubbel blijven. Vinden hoe ik dit kan voortzetten, met alle dagelijkse dingen in het leven, het dagelijkse leven.
Als je gelooft in stappen in je leven, en groei, en een pad, dan zit ik er regelrecht op en heb ik weer een flinke stap in groei mogen maken. Ik voel me er vertrouwder mee dan ooit. De gêne om anders te zijn dan anderen laat ik steeds meer los… Ik mag zijn wie ik ben.
Licht en liefde zijn mijn leiders, en ze komen uit het Universum en moeder Aarde.

Eigenlijk wil ik nog veel meer schrijven…. maar voor nu, is het dit, en dit, is voor nu, genoeg 🙂 .

❤ Namasté ❤

20130727-152000.jpg

20130727-152126.jpg

20130727-152143.jpg

20130727-152157.jpg

20130727-152203.jpg

Staren naar regendruppels als natte parels

Ik staar naar buiten en ik zie, regendruppels aan de railing, regen in de lucht, natte bladeren en takken, ramen en een natte verzameling van bakken en potten als moestuin. Nog heel even wachten….dan komt de zon en warmte vast wel weer…toch?…
De vogels doen hun best en zingen tussen de natte parels van de lucht door.

Mijn lijf doet druilerig mee, met de miezerige grauwe lucht, hoofd vol plannen en ideeën die met de vogels mee willen doen toch even on hold, alsof er een extra rustperiode ingelast wordt. Zou ik het nodig hebben? Voor wat komen gaat?
Ik stel mezelf voor, de laatste loodjes van de jarenlange beperkingen in mijn leven, daarna floreer ik en mag ik weer meedoen. Meedoen met de andere leerlingen van deze universele klas! Nog even blijven de deuren dicht, de deuren die naar de wolken en buitenlucht op de speelplaats van het leven leiden.
Nog even teruggeworpen op mijn bank, onder fleecedekens en met kopjes thee die ik gewoonweg vergeet te zetten…
Nog even vanachter mijn glazen kristallen huisje, bezien en bezinken, bevoelen en beworden…

De periode van transformatie.
Yoga trekt mijn aandacht, een paar weken om de paar dagen in onvermogen en posities gemaneuvreerd. Soms bij het ochtendgloren, soms voor het slapen gaan.
Meditaties rollen uit mijn lijf naar voren, de mooiste ontstane momenten.
Ik ben in beweging, letterlijk, en figuurlijk, stap voor stap, sta weer even stil, voor ik weer, oké met lichte ongeduld, in beweging mag komen.

Voor alles is een tijd en plek.
Laat het dan maar hier en nu zijn!

20130628-123111.jpg

Vroege vogel…solidair aan opkomende zon

Daar stond ik dan, om 7u naast mijn bed… Al weken word ik geregeld bij zonsopgang (voor 6u dus..) wakker, om het grootste deel nauwelijks nog te slapen. En als ik dan weer in slaap val op gegeven moment en de wekker gaat voel ik me zoo beroerd en niet klaar om uit bed te komen.
Dus op gegeven moment dacht ik, wat moet ik hier nou mee!?!
If you can’t fight it, go with it?…
Opstaan…?
Nou, ik dacht, dan maar opstaan proberen vanaf nu, zie ik wel wat de dag voor me in petto heeft op deze manier. Ik word niet voor niks wakker denk ik…!?
Vervolgens werd ik niet meer wakker-wakker rond die tijd ;-). Zul je altijd zien!
Tot vanochtend, weer… Na niet zulke beste slaapnachten. Inslapen moeite mee etc. Deze week is sowieso qua klachten niet echt mijn beste energieweek… Maar goed, ik lag wakker en dacht, zal ik mijn voornemen eens serieus nemen en opstaan? Ik zag het wel zitten :-). Opstaan, en yoga in de serre doen!

Ik in mijn halve slaapkloffie door de tuin met muziek in handen, mooie cd opgezet en oefeningen voor mijn neus.
Dat ik zo stijf als een hark ben, leuke confrontatie steeds hiermee ;-).
Maar,
Het was,
…..
Heerlijk! Echt, heerlijk.
Het tijdstip zo vroeg in de ochtend vind ik sowieso heerlijk. Vroeger was ik al een vroege vogel, een echt ochtendmens. Dat is nu voor een ‘ME-er’ nog steeds zo met mijn 9u opstaan geloof ik ;-). Maar het allerlekkerste is de energie als de zon opkomt en iedereen nog ligt te slapen… Het liefste zou ik dan opstaan en wandelen door het bos, of yoga doen kwam ik vandaag achter.
Nu nog even een berg energie dagelijks hebben om niet daarna een moeie/uitgeputte dag te hebben…
Na de yoga in bed gekropen, ontspannen en viel weer in slaap. Maar had maar 3 kwartier omdat ik had afgesproken even mee naar een winkel te gaan…
Ja, dan lag ik er na 13u dit keer weer in, en erg fit niet geweest.

Maar toch, die yoga in de ochtend…., het deed me goed.
Zou mooi zijn, als ik daarmee mezelf zou kunnen versterken, en dat het steeds makkelijker gaat en ik steeds een beetje langer de dag vol kan houden!
Stap voor stap…
Hoe gaat dat ook al weer? Stap voor stap? :-p

De dagen zijn mooi, deze dagen zijn bijzonder, een ontdekkingstocht vol nieuwe wegen die verkenning vragen, aftasting, leren en zien en ervaren.
Ik houd het niet meer bij, wat komt dat komt. Ik verwonder me dagelijks. Ik irriteer me ook dagelijks voor het eerst weer, aan dat ik nog steeds tegen beperkingen aan loop, en vervolgens heb (en zoek) ik weer alle vertrouwen. Een week van vallen en opstaan, net als de zon opkomt en onder gaat… En altijd weer opkomt!

20130607-211709.jpg

20130607-211634.jpg