Omgekeerde wereld ontdekt! Na 2 jaar weg…

Nu een week op mezelf weer, na 10 maanden. En na bijna 2 jaar hulpbehoevend zijn. En dan, ben je er echt een beetje uit…ofzoiets. Ik kom mezelf wel weer echt even tegen. Zoals van de week met boodschappen doen, allemensen wat wat voelde ik me gesloopt erna! De hoeveelheid prikkels, het was niet eens zo druk in de winkel, verre van, maar alle artikelen en alles verzamelen. Ik had moeite om mijn groenten uit te kiezen, het nadenken ging me niet goed af ondanks grotendeels een lijstje te hebben. Ik stond er af en toe maar, proberen te ordenen in mijn hoofd. En het klinkt voor mezelf bijna alsof ik achterlijk ben! Wat voor iedereen normaal is, voelt voor mij afwijkend.
En meer nog, ontdek ik van mezelf… Want in de afgelopen jaren, ben ik anders gaan leven, maar vooral ook, anders gaan kijken tegen de wereld, naar de wereld, in de wereld. Mijn visie is veranderd. Of misschien beter gezegd, ik héb een visie gekregen.
Velen zijn vaak op zoek naar iets in de wereld, waaronder ikzelf. Iets beters. Om beter te maken, voor zichzelf, en gezin bijvoorbeeld. Voor velen vertaald dat zich in meer, groter, beter. Wat met consumeren te maken heeft. En we consumeren wat af… Allemaal tijdelijke vervullingen om weer naar een volgende uitbreiding te kijken. Het is de menselijk natuur wellicht?
Of heeft het meer te maken met dat we er ver vanaf staan juist…? En dat we proberen vervulling te geven aan. Een zoektocht, naar vervulling van ons innerlijk. Alleen zonder het te weten en onbewust vooralsnog. Helaas.
Ik juich die vervulling van ons innerlijk namelijk toe! Dat iedereen dat mag ervaren.
Voor mij zit hem die niet meer in de manier van leven in onze maatschappij besef ik. Niet zoals het wordt neergezet. En soms, is dat ook wel angstig ergens. Want, ik voel die vervulling niet meer in ons systeem, en hoe ga ik het dan doen? Hoe wil ik het anders doen in onze maatschappij? En kan dat wel, in onze maatschappij…? En weer merk ik, dat ik niet de makkelijkste weg in het leven wandel, dat ik niet zomaar volgen kan. En dat ik uitgedaagd wordt.

Ooit zei een psycholoog tegen mij tijdens de eerste acceptatie processen van beperkt zijn, nadat ik al besloten had een tijd niet meer te reizen en me eens te vestigen hier een paar jaar, en uiteindelijk ziek werd en niet meer kon reizen, dat ik mijn drang naar adrenaline of iets misschien kon halen uit de uitdaging ‘gewoon’ te leven. De verantwoordelijkheden en uitdagingen aan gaan van het ‘serieuze’ leven, volgens onze maatschappij. Zoiets. Niet dat ik dat niet deed, maar had er wel moeite mee, met de bijkomende verplichtingen, en een drang naar uitdaging en avontuur en vrijheid.

Hier dacht ik over na, serieus over na. Was het een vlucht? Misschien. Ik wilde het wel zo zien, de uitdaging omvormen. En dat heb ik ook gedaan. En er zat natuurlijk een kern van waarheid in, dat zag ik ook. Maar altijd zat er ook een gedachte, wat als zij het gewoon niet kón zien en niet zo leven kón als ik? Misschien was het haar reflectie wel die ze op mij projecteerde over iets dat ik ‘zou moeten doen’ omdat ze mijn ‘manier’ en behoefte niet werkelijk begrijpen kon en dus wel ergens deels afwijkend moest zijn. Net als dat mensen me ooit weleens zeiden, na weer een grote reis: ‘en nu zul je toch wel een keer echt aan het werk moeten denk je niet? Serieus leven’. Bedoelend, geen tijdelijk werk en weer de hort op. Dat stond me altijd tegen, hoezo? Ik bepaal dat zelf toch wel? En wie zegt dat anders niet serieus is? Wie zegt wat ‘hoort’ en de ‘bedoeling’ is?
Ik ben geen groot avonturier geweest, die voor jaren vertrok en alles wilde zien. Meer een klein, af en toe, ertussenuit avonturier 😉 .
Maar altijd een gevoel, ergens sluimerend, over het leven zoals we dat (geacht worden te) leven…

En nu na jaren van gedeeltelijke afzondering in het meedraaien in ons systeem, het eigen rooien erin, andere kanten ontdekken van de werkelijkheid, systemen die ineens iets minder fijn (zacht uitgedrukt) werken, en ineens weer erin komen, waar mogelijk, doet me keihard iets beseffen…
Wat een omgekeerde wereld!
Want eigenlijk, hoe raar is het, dat we ons eten van tevoren bedenken, de ingrediënten opschrijven (of onthouden voor sommigen), dat we dan naar de winkel gaan en die producten uitkiezen om dat vervolgens te koken. Voor mij een gedoe, en stress een beetje. Nadenken over wat ik wil eten, plannen, etcetera. En toen dacht ik, maar dat is ook helemaal niet de natuur!?! Want werkelijk, is het niet eigenlijk veel natuurlijker dat we zien wat er verbouwd is, kijken wat we kunnen ‘plukken’ en wat rijp is, en dan daaruit een maaltijd bereiden? Ja. Dat is de natuur. Want die groeit zo, en wij leven van de natuur.

Wij doen alles anders! Wij proberen de natuur te omzeilen, met al onze ‘ontwikkelingen’ en mogelijkheden, de natuur te sturen, zodanig dat we eraan voorbij gaan. Man, het gros ziet niet eens meer wat natuur is! Kinderen groeien op zonder ooit een bos te hebben gezien, denken dat melk in een fabriek gemaakt wordt (ja, een koe is ook een fabriek…ergens dus allicht), gooien bergen afval over onze schouders zonder om te kijken (soms letterlijk), produceren in massa’s en massa’s om de natuur uit te putten. Oh nee, om geld. Maar als neveneffect, niet geheel onbelangrijk, putten we diezelfde natuur, die ons voorziet van alles wat we nodig hebben, uit… Het besef van natuur en onze aarde is voor een grote massa, compleet verdwenen.
En dat, doet me zeer.

En dat ook, doet me beseffen, dat ik ver ben…ver heen misschien…want iets in mij wil niet meer. Er ontstaat een drang naar anders, naar beter. Een gevoel die me verward af en toe, omdat ik misschien ver verwijderd ben geraakt…? Ik anders ben gaan kijken, naar anders ben gaan willen, en misschien….niet meer zo kan leven als eerst…? En dat maakt me anders, zeker niet tot de massa behorend, afwijkend, in de ogen van een grote massa. En pittig, want, wat nu?
Maar wat, als het nou helemaal niet zo raar is? Dat we juist zo ver van alles vandaan zijn geraakt en dat wat nu als gewoon en acceptabel wordt ervaren in werkelijk compleet afwijkend is! En misschien, zie ik juist weer, eindelijk, hoe het echte leven is en hoort te zijn? En hier bedoel ik niks arrogants mee. Mijn werkelijkheid, lijkt te zijn veranderd.

En dat….waar zal dit me heen brengen? Wat is de betekenis voor mij? Is het iets wat ik mag volgen…? Is het iets wat ik beter negeren kan?

Ik ben bezig, langzaam, met een eigen bedrijf, waar ik volledig achter sta. Wat ooit misschien beter een stichting zal worden, waaronder van alles valt, wat bij mij past. Puur en voor de maatschappij. Maar tegelijk, wil ik het niet op de manier doen zoals ‘het moet’. Omdat die manier, niet meer, bij me past. En dan, wordt het lastig, want wat, betekent dit? Ik wil leren…nog heel veel. Van het leven. En voor mij, het échte leven…

Makkelijk? Nee.
Het is iets, in mijn binnenste, wat roert. En ik heb geen idee, hoe dat tot uiting komt en hoe ik er vorm aan ga geven, en of…
Het enige wat ik kan zeggen: wordt vervolgd! Ergens, ooit, een keer.
I have a dream…

Namasté

De volgende boeken en artikelen en films/docu’s zijn zeer recentelijk op mn pad gekomen, die mijn beeld voedden, niet altijd letterlijk natuurlijk, maar wel in denken en voelen (en dit is maar een kleine greep uit velen van de afgelopen 2 jaar waar veel interessantere tussenzaten maar mijn hoofd wil nu niet meer meewerken 😉 ):
Over onze maatschappij:
https://decorrespondent.nl/10/waarom-we-iedereen-gratis-geld-moeten-geven/384450-0b1c02bd

Over off the grid wonen:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/14122130-06785eae

De film Avatar

Floortje Dessing naar remote living in New Zeeland:
http://gemi.st/BNN_101343038

Boeken zoals Anastasia, Tillu, de Wolventotem, Tuinen van overvloed etc etc etc.

20140104-194900.jpg

20140104-194906.jpg

Advertenties

Wat was dat plan van mij nou? “Walk your dream while you dream your walk”

Wat was mijn grote plan nou eigenlijk? Eentje die een beetje vorm van een droom begon aan te nemen? 😉

Ik kreeg al een paar keer de vraag wat ik nou wilde gaan doen en wat mijn plan was, dus leg ik het bij deze uit.

Al een aantal jaar is mijn woonsituatie niet ideaal en ‘onzeker’. Eerst met partner, toen zonder, daarna naar ouderlijk huis verhuizen. En een heel sterk gevoel erbij…wat was dat ik niet wist wat ik nou graag wilde, waar ik wilde wonen, hoe etc. Ook lastig omdat ik op een gegeven moment zoveel hulp nodig had dat ik niet eens wist hoe ik alles moest doen… Toen ik een woning nodig had werd de optie ouderlijk huis klein jaar terug besloten.

Langzaam maar zeker knapte ik op, volgde ik de dingen en onderwerpen waar ik echt van genoot en die bij me paste en ontdekte ik steeds meer mijn connectie met de natuur. Letterlijk en figuurlijk.
Een van mijn jeugd wensen is om te leren survivallen. Écht survivallen, weten hoe te overleven in de natuur. Ik houd van avontuur en reizen, en adrenaline en uitdaging op zijn tijd. Dus o.a. een survivalweek wilde ik ook nog steeds een keer ;). Nu is dat er niet van gekomen.
Maar ben ik ondertussen wel begonnen met leren van de natuur, en over de natuur. Een minimoestuintje, tot momenteel een kruidengeneeskunde opleiding. Ondertussen lerend en lezend over permacultuur, mogelijkheden over duurzaam ecologisch wonen, earth ships, strobalen huizen, hempcrete, watersystemen, composttoiletten, zelfvoorzienendheid.
En het was alsof er een superfijn lichtje aanging van binnen. Van hè hè, dít is het, dít is leven. In tegenstelling tot wat er land in land uit besloten en gedaan wordt, ten koste van de aarde… De aarde juist niet uitbuiten, maar compleet in balans met haar leven. In een kringloop. Met duurzaamheid, ecologie etc ben ik al veel langer bezig. O.a. vanwege mijn aangepaste voedingspatroon sinds ruim 2 jaar, steeds meer biologisch, puur, 100% suikervrij, gistvrij enzovoorts. Het maakte me meer en meer bewust. Van onze wereld, het leven, het hoe en waarom.
En de drang, of behoefte eigenlijk, om vanuit puurheid te leven werd steeds groter. Wordt steeds groter. Ik sta nog maar aan het begin van het leren hierin, maar ik vind het zo leuk! De waarde in het leven hangt voor mij aan het échte leven, het pure leven, dit te herontdekken en uit te voeren. Niets prehistorisch en ongewassen etcetera, gewoon nog steeds mezelf, alleen op een nieuwe oude manier.

Mijn motivatie is de aarde, is de natuur, is mezelf, is hoe ik me voel in deze natuur, in de beweging van zorgen voor waar wij op leven, zorgen voor mijn lijf ook. Het besef dat ik zonder helemaal nergens ben. En dat ik ervaar dat ik me het beste voel wanneer ik daar goed voor zorg en een balans heb. Ik ben in 5,5 jaar tijd ineens vooruit aan het gaan in mijn gezondheid, ipv steeds verder achteruit, ik leef weer echt, ik voel me echt. Ik wil de wereld een betere plek maken, altijd al gehad, ik wil mensen helpen, altijd al gehad, ik wil de natuur koesteren, altijd al gehad. En een besef dat dit niet kan als ik niet voor de basis zorg, mezelf, mijn lijf, maar ook de planeet waarop we leven. En ik wil een manier om autonoom te kunnen leven creëren, ook als het betekent dat ik geen 20u kan werken in de week. Goedkoop, duurzaam, echt. Niet afhankelijk van instanties, nee, puur van mezelf en mijn omgeving.

Ik kreeg het idee om een stuk land te kopen, daar een earth ship achtige woning op te zetten, permacultuur te creëren, een geneeskrachtige kruidentuin, een plek voor de samenleving, een leerschool voor kinderen om in contact te komen met de aarde, een soort openbare tuin, een voorbeeld qua wonen in de omgeving met eigen energie, eigen water via de regen, eigen riolering, centrum van te maken waar ik mijn werk kon doen, aan huis. Alles wat haalbaar was. Uiteraard niet alleen, dat zou beetje maf zijn van mezelf te denken, in mijn situatie. Maar stap voor stap, acties op touw zetten, hele ideeën om het uitvoerbaar te maken. Waarin ik geloof in de kracht van verbinding.
Stap 1 was mogelijkheden onderzoeken. Droom graag, maar moest het dan wel kunnen realiseren natuurlijk :-), anders kun je dromen wat je wilt…
Liet mezelf eerst maanden weerhouden vanwege het feit, je hebt ME en bent alleen, how on earth… Tot ik mezelf zei, het is makkelijk meteen uit te gaan van iets dat niet lukt, en te stoppen, maar leuker om te kijken hoe ver je komt. Wat heb je te verliezen? Niks dus, en plezier had ik er alleen al in te brainstormen erover! Was ook wel nieuwsgierig naar het proces, en leergierig ook. Ik dacht aan mijn vader, mijn motivator, iemand die ooit iets uit de grond heeft opgebouwd, zonder een opleiding te hebben afgemaakt, en met succes. Heel veel succes. Mijn verantwoordelijkheid, wil ik dat ik iets neerzet en creëer en waarmaak, dan zal ik stappen moeten nemen om uberhaupt op weg te geraken, durven doen! Dus besloot ik gewoon te doen. En wel te zien.

Dus nam ik contact op met de gemeente, met matig succes. Enthousiasme maar toch nog geen afspraak.
Kwam ik meer en meer mensen tegen die mijn idee enthousiast steunden. Waardoor mijn enthousiasme nog wat groter werd.
Vond een stuk grond wat ik zou kunnen kopen, vlakbij een bos, perfecte locatie, in mijn ogen.
Sprak een adviesbureau over de mogelijkheden.
En finally, maakte een afspraak bij de gemeente. Om wat enthousiasme te creëren daar en hopelijk ze mee te krijgen. Gezien dat deze gemeente een bepaald keurmerk heeft als een van de weinige in het land, leek het me een mogelijke ingang. Een hele kleine kans, gezien bestemmingsplannen e.d., maar geen onmogelijkheid. Wie weet, net die ene procent die het wel lukt ;). Niet geschoten, is altijd mis.

Uiteindelijk, was het gesprek op niks uitgelopen, deze droom op deze plek in de prullenbak, en kon ik herordenen vorige week. Gelukkig wist ik realistisch te blijven tijdens het dromen 😊.
En het is prima. Ik heb geleerd en gezien. Mijn droom, in zijn kern, bestaat nog steeds, is mogelijk om te vervormen naar een ander jasje en ga gewoon creatief verder. Het zaadje is gepland van binnen, en voor die ontkiemen zal, zijn er nog wat grond- en voedingsstoffen nodig, zodat het als de tijd rijp is zal gaan bloeien. Hoe de bloem er precies uit zal zien is een verrassing, dat weet ik niet, en is prima, flexibiliteit hierin. Dat het mooi is is zeker. Alleen al de weg is mooi, vind ik. En vruchtbaar, daar geloof ik heilig in.

Soms heb je een doel voor ogen, en is rigide vasthouden aan dat doel niet de beste weg, ten eerste mis je de weg ernaartoe, en misschien is het juist de weg die je leert wat je nodig hebt, en zal het doel iets heel anders worden gaandeweg… Anders, maar niet minder mooi. Wat soms een hobbel en blokkade lijkt op de weg, een bocht naar een andere richting, waarop je doel onzichtbaar lijkt, blijkt ineens de poort naar een prachtig landschap te openen als je je laat leiden.

Mijn droom leeft dus voort, zonder vaste vorm, maar in de flexibiliteit van weten dat ik nog steeds op het pad begeef van mijn leven. Het wordt vanzelf duidelijk. Vertrouwen en geduld zijn mijn sleutels.

20131119-222056.jpg