Waarom loop ik de weg die ik loop?..richting droom

Waarom loop ik de weg die ik loop?
Vele vragen komen langs, en antwoorden ook welke ik niet altijd in woorden kan uitdrukken, maar die in mijn gevoel en beleving nestelen. Een weten…
Dit is zo’n bijzondere tijd. Voor de wereld, voor individuen. Er is veel aan de hand, in beweging.
En ik? Ik voel heel veel…

Ik maak keuzes, welke ik vroeger baseerde op wat hoort, en wat verwacht wordt, en hoe ik zou moeten leven. Alles op het externe beeld gefocussed.
Tegenwoordig, lijk ik mezelf te leiden vanuit een andere beweging, mijn hart. Zo noem ik het.
Ik herinner me de eerste stappen, en de vragen, en de onduidelijkheden. Want immers, ik wist niet meer waar ik heen ging, in figuurlijke zin. Geen vast plan, alleen gevoel en zielendrang…, van daar moet ik naartoe. Die moet ik opzoeken. Dit voelt wel als iets goeds. Allemaal ‘vage’ hints een bepaalde richting uit, die ik nooit had gevolgd, als ik niet mezelf was gaan leren te voelen, en te luisteren, naar die binnenkant. Naar net dat beetje meer.

Zo ben ik gestopt, voor zover dat lukt..😉, met de ‘ja maar als ik dat doe dan…toch?’, of de ‘wat zullen anderen wel niet denken..’, en de ‘dat kan toch niet, hoe moet ik dan…?’, ‘dat kan ik toch niet? Met mijn lijf..? Alleen?’
Enzovoorts enzovoorts. Allemaal denken gecreëerd vanuit angst en beperking, geleerd door opgroeien en de samenleving. Het gemiddelde plaatje wat hoort, want anders ben je raar. En raar zijn is niet goed. Nee. Rare mensen zijn niet goed en moet je mijden, of belachelijk maken, uitstoten…
Terwijl ik er al lang achter ben, dat ‘raar’ zijn misschien wel hele interessante mensen kunnen zijn! Niet alledaags, denken voor zichzelf ipv volgen van de massa, andere visies hebben waar ik mezelf voor open zet tegenwoordig, ipv ze meteen bij het grof vuil te zetten. Nee, tegenwoordig ga ik af op mijn gevoel, wat ík goed vind voelen, wat bij mij past, wat resoneert met mijn ziel en zijn.
Er kunnen nog steeds genoeg langskomen welke ik raar vind.., maar ik oordeel niet meer dat het dan belachelijk is, of niet klopt, want dat ík me er niet in kan vinden, betekent nog niet dat ik almachtig ben en dat dat dus niet kloppen kan. Ík resoneer er niet mee, maar probeer er lering uit te halen, of laat het links liggen, als het niet verenigbaar is met mijn zijn.

Mijn droom, al jaren in iets minder bewuste zin, maar steeds sterker naar de voorgrond, is om uiteindelijk zelfvoorzienend en ecologisch te wonen. Een huis, gemaakt van natuurlijke materialen, waar kan, isolerend, met de krachten van de natuur mee. Een watervoorziening door een put, regenwater, stroom door de zon, waterfilteringssysteem, groenten en kruiden, kleinvee evt, geneeskracht uit de natuur, permacultuurprincipes.
Helemaal in balans, zoveel mogelijk, met de aarde en natuur.

En nee! Geen geitenwollensokken en Jezus-sandalen en ongewassen en al die cliché beelden. Je zou aan mij nu ook niet zien dat ik zo een iemand ben (je weet wel, die weer in dat hokje past 😉).
Maar ik zou wel willen leven, zoveel mogelijk in balans met de natuurlijke omgeving, en er zit een extra voordeel in voor mij.
Ik verwacht namelijk niet 40u te kunnen werken óoit… 20u waarschijnlijk ook niet. Als ik slim ben, dan zorg ik voor zo min mogelijk vaste lasten, en zo goedkoop mogelijk wonen. Dat ik vrij ben, en maar een klein beetje kost moet verdienen ernaast wellicht. En uit vrije wil mijn werk verder mag uitvoeren, omdat ik mensen wil helpen, niet omdat ik geld moet verdienen om brood te kunnen kopen. Dat is mijn droom dus, en wens.

En ik begin, met een kruidenvaklopleiding, binnenkort. Geen idee echt waarom ik die ‘moest’ doen buiten dat het me gewoon ontzettend interesseert en ik liefst álles wil weten, maar het zal me steeds meer duidelijk worden. Nadat ik dit jaar ineens wilde moestuinieren, me met de aarde wilde verbinden, een korte kruidencursus doen, me verbinden met de krachten der natuur, een Ardennen week doen, naar een Sjamane gaan omdat het in me opkwam en blijkt een grote lering voor me te zijn, net dat zijweggetje pak ipv de standaard weg in het bos en dan…, geleid, vanuit binnen.

En weet je, het gaat me gewoon lukken!
Die droom, die komt er, of hoe het uiteindelijk er ook uit komt te zien. Hoe raar, hoe gek, hoe afwijkend van de norm het ook moge zijn in de ogen van velen, ik lach straks, hartelijk, wanneer het mij gelukt is en ik gelukkig in mijn tuin zit ☺.
Mijn motto tegenwoordig is o.a. ‘ik zie wel waar het schip strand’ (en dan hoeft het niet te stranden omdat het vast zit, maar gewoon gearriveerd is op bestemming 💜).

En waarom loop ik dus de weg die ik loop? Daarom dus… Omdat de weg me daar naartoe leidt… Puzzelstukjes vallen op zijn plek. Het is de bedoeling.

Vanzelf, wordt alles duidelijk, geniet maar gewoon van de weg!

Namasté

Nou, en deze verschijnt nu ineens, en welke ik delen wil met jullie!:
“Als we onze ideeën over hoe het leven zou moeten zijn
los kunnen laten, dan begint het leven
zijn magische eigenschappen te openbaren.
Adyashanti”

20130902-120702.jpg

20130902-121436.jpg

En één waar ik volledig achter sta…:

20130902-121811.jpg

Advertenties

Verbinding met jóu, als mens

Wat een heerlijkheid.
Mooie dingen die langskomen. Mooie mensen waar ik contact mee heb. Mooie muziek staat op.
Ik voel me verbonden…

Namasté

Alweer 2 weken, bijna, terug van een mooie reis. En er is ook hier weer, in 2 weken tijd, veel gebeurt. Precies in de lijn van mijn leven, veel gebeuren…

Zojuist kreeg ik van een goede vriendin een kaartje, met o.a. deze woorden:
‘…Ik herken steeds meer je echte “ik” in de dingen die je nu doet en de weg die je inslaat….’ En dat ze bewondering heeft voor mij als mens e.d.
Ik ken haar sinds mijn ziekteperiode begon, ze woonde in dezelfde flat en door een afgeleverd pakketje van haar bij mij zijn we uiteindelijk een mooie vriendschap ingerold. Zij was destijds ook langdurig ziek en we konden heerlijk bij elkaar op de thee.
Zo kan het gaan, zo kan het ontstaan dus!
Het is zo mooi, om met mensen zo’n diepgang en eerlijkheid te kunnen delen, waarin je verder gaat dan bijvoorbeeld het weer ;-). Haar woorden laten een warmte naar binnen stromen, van dankbaarheid en liefde, van het leven.
Zo zijn er de laatste tijd meer mensen op mijn pad gekomen, via verschillende wegen, welke mij raken, in mijn ziel. Op een mooie manier, op verschillende manieren. Ik heb nog nooit zoveel post gehad bijvoorbeeld als dit jaar! Ontsteld blij wordt ik ervan.
Soms lijkt het of ik een aantal al jaren ken… Het zal ook vast zo zijn, vanuit een ander perspectief gekeken. Een herkenning in de ziel. Een aantal van díe ‘familie’, van daarboven, zullen ze zijn…

Ik voel me met de dag bijna, gevoeliger worden, helderder, in positieve zin van het woord. Duidelijkere zichtbaarheden van binnen… Langzaam maar zeker lijkt het leven voor mezelf wat bekender te worden, de richting, de puzzelstukjes die ik opdoe gaandeweg.
Mijn droomreizen die ik via klankhelingen maak, mijn eigen meditaties, via verbinding, mijn inzichten, er komt aardig wat uit en ze helpen mij enorm hierbij.
En het voelt bekend en vertrouwd, op deze manier.

De kunst is, om balans te bewaren tussen aarden en gronden en al die energieën. Een hele uitdaging op zich. Maar dat lukt wel, geloof ik. Ook al klink ik waarschijnlijk lekker zweverig :-p .

Ik heb ook zin in een muziekoptreden, gewoon, van een bandje in een zaal in de stad hier. Lekker aards toch? 😉 haha.
En heb afspraken met instanties e.d., ook lekker aards! Vorige week een bezwaar gesprek gehad bij het UWV. Ik was bewust een keer alleen gegaan, geen opnames gemaakt, ik voelde om dit zo te doen dus niet lang getwijfeld erover maar laten gebeuren. En zowaar, er was een aardige vrouw, arts, een zeer prettig gesprek. Ik had niks te verliezen en ging er in met het idee, we zien het wel, ik zeg wat ik te zeggen heb en ga gewoon in gesprek, geen verzet, geen verwijten, wel vragen, en oprechtheid. En ze gaat me proberen te helpen, om mijn ziekteperiode vanaf 2008 in te laten gaan daar, ipv 2011 waar het nu op staat. Want ik ben in 2008 ziek geworden, maar wegens contractaanpassingen na paar maanden niet zichtbaar meer ziek geweest tot 2011 toen ik uitviel.
Dus een verademing, zo’n gesprek. En alleen maar mooi meegenomen als er eindelijk iets meer uit mag komen.

En ik heb voor het eerst langere stukken autogereden! Ruim 45min 4x al. En het ging, redelijk.
Het gaat dus vrij goed.
Mindere dagen blijven, slapen in de middag ook, maar er zit écht vooruitgang in. Ik sta gewoon weinig stil bij het feit dat ik nog steeds een beperking met me meedraag, blijkbaar leid ik mijn leven steeds meer vanuit mezelf, dan vanuit mijn beperking. En blijkbaar kán het ook, nu.

En de mensen? Blij met een ieder die mijn pad kruist, op welke manier dan ook.
Dank je wel, dat je er bent ❤

Namasté
(Ik eer de plek in jou waar het hele universum samenkomt. Ik eer de plek in jou waar liefde, waarheid, licht en vrede heerst. Wanneer jij in die plek bent in jou en ik in die plek in mij, dan zijn we één.)

20130808-134857.jpg

20130808-134904.jpg

Schieten in een angstspiraal, oude patronen.

Soms ontstaan er ineens van die momenten, die het even heel moeilijk maken. Mentaal en fysiek…
De slechte nachten, daar is het nog zo zo en kan ik redelijk mee omgaan (op een enkele keer na).
Alle andere gebeurtenissen in en rond mensen om mij heen ook.
Nu, morgen, een bruiloft van een hele goede vriendin van mij, een van de hele weinige plannen waar ik écht voor geen goud onderuit wil dus! Wat overigens ook niet gaat gebeuren.
Maar even voel ik stress…
Want ja, ik zit sinds gisteravond echt, met keelpijn en grieperig gevoel… En loslaten en vertrouwen dat het wel goed komt laat me ook even in de steek nu. I can stretch untill this far.. Of zoiets 😉 .
Vanbinnen vloek ik, lekker on-zen, en tier ik en vind ik het zo g…vergeten oneerlijk en ben ik er klaar mee! En ik durfde me er even niet aan over te geven omdat ik dan denk dat ik het fysiek alleen maar erger maak. Overtuiging waarvan ik ook weet dat deze niet klopt.
Angstspiraal… Erg onhandig hiervoor.
Wil hem doorbreken, allerlei trucjes, niks werkt, schiet steeds weer terug in de spanning en stress. Daar zit t m natuurlijk, overgeven aan het nu, loslaten, vertrouwen…
Niks proberen, niks afdwingen van mezelf, geen trucjes.
Iets met gewoon zijn.

Ik ga as vrijdag, als het goed is, onverwachts een weekje naar de Ardennen! Gisteren besloten. Een bijzondere week :-), vakantie maar vrij om mee te doen aan yoga, mediatie, trancereizen (sjamanisme), vegetarisch gezond eten wat er is. Ik moet er alleen nog zien te komen en weer thuis geraken. Treinen kan, zeer pittig, een tocht met 3 keer overstappen. En misschien kan ik heen met iemand meerijden, véél beter voor me!
Dus ja, dat speelt ook mee. Had ik eerst alleen de bruiloft deze week, nu ook een reis naar de Ardennen en dit zijn 2 flinke inspanningen voor mij!
Het voelt goed, daar niet van, het voelt heel goed zelfs. Daarom ook, begrijp ik het niet dat ik me fysiek nu zo moet voelen en word ik boos… Ik wil namelijk genieten, van beide activiteiten!

Doordat de vakantie erbij komt schiet ik weer even in een stuk, een oud stuk.., van stress en angst om het niet kunnen, teveel zijn tov wat ik fysiek aankan, word ik weer even geconfronteerd, met mezelf, met een mechanisme van mij, wat belemmerd en krampachtig van binnen laat zijn… Het is niet voor niks dat na dat besluit, de keelpijn en grieperigheid zich op me los laten. Even extra druk uitoefenen zodat ik écht ga kijken…
Ik zie het, want ik weet dat het goed is en dat het klopt, maar door me zo te voelen zoals ik me nu voel ga ik twijfelen en schiet ik in de angst.
Angst om ziek te worden nu ivm keelpijn (die niet voor niets op komt zetten.. 😉 ).
Angst voor het slapen met anderen op een kamer daar die week, “toch geen snurker hè..?” De lichte slaper die ik ben.
De grootste angst van alles, dat ik mezelf achteruit laat gaan door teveel op mn bordje te nemen of teveel te doen.

En die spiraal, is er één waar ik uit wil. Uiteraard realistisch blijven, maar ik heb gezien en ervaren dat het niet zo slecht meer gaat met me, dat ik veel meer speling heb dan zeg een half jaar terug, dat ik momenten heb waarop ik langer volhoud en weer kracht ervaar. Ik zou dus vertrouwen mogen hebben, dat deze dingen die op mijn pad komen, er zijn met een reden en dat ik ze ondertussen aankan. Niet dagelijks, maar zeker als het uitzonderingen zijn.

Ik zie het, ik voel het, ik weet het…. Dit laat me even wat zien, de angst waar ik in schiet.

En mee dat ik dit schrijf, en mee dat ik er even over praat, en mee dat ik laat zijn wat er is en er naar kijk in plaats van voor wegloop of verschuil, zakt er een heleboel en voel ik mij rustiger.
Ik had kunnen kiezen om mijn angst te blijven voeden, om te blijven verkrampen, angstvallig vast te grijpen en proberen controle uit te oefenen enzovoorts, maar ik voelde ook aan alles dat dit me niet helpen zal. Het heeft me iets te zeggen, beter onder ogen komen, en dan éerlijk onder ogen komen. Het is mijn eigen gecreëerde mechanisme en waarheid, wil ik er iets mee dan zal ik dáar naar mogen kijken. 😉

Vandaag de dag word er dus weer een van bezinning, niet eindeloos mijmeren en analyseren, maar ondergaan en laten zijn.
Uitdagingen van het leven, zitten hem soms (juist) in de ogenschijnlijk kleine zaken en diep van binnen, onzichtbaar voor buiten.

Namasté

20130709-090128.jpg

20130709-090140.jpg

Want ik ben boos

Geen blog in balans,
Want ik ben boos.
(En het zal vast ook een gedeelte te maken hebben met de laatste slechte nachten en iets wat maandelijks terugkomt ;-). Maar… )

Ik voel me even boos, gefrustreerd. Ik voel onmacht en onrecht. En ik kan niet goed tegen onrecht! Daar gaan mijn haren van overeind staan. Zo’n gevoel diep van binnen die gewoon weet dat het niet in de haak is en onmenselijk… Zo’n gevoel dat je raakt, mij raakt, in de kern.

En waarom? Omdat ik meemaak en zie hoe het eraan toe gaat. Hoe mensen worden behandeld en niet serieus genomen. Alleen serieus genomen als een nummer om mee te rekenen. Niet als een mens. Die wordt namelijk niet gelooft. Alleen een derde met een naam met dr. ervoor, en dan nog is het discutabel, als het buiten het UWV vandaan komt. Dus eigenlijk is de combinatie ME, en UWV, gewoon een ‘recipe for disaster’.

Toen ik 5 jaar geleden ziek werd, was ik net 8 maanden aan het werk. Ik had mijn studie afgerond, ben gaan reizen, toen vond ik een superleuke baan. Helaas liep het destijds anders, met mijn gezondheid, dan verwacht. Ik meldde mij ziek (ik kón gewoon níet meer, niet eens meer thuiskomen na werkdag zonder een uur te liggen voor ik de auto in dúrfde te stappen voor de rit naar huis en vervolgens meer dan beroerd te zijn en alleen maar kunnen liggen). Na bloedtesten, mogelijk Pfeiffer(en CMV) advies van de huisarts 2 weken rust.
Die 2 weken bleken niet genoeg, ik kwam niet meer terug… Bedrijfsarts gezien, zelf al begonnen met ten minste 4u in de week, uiteindelijk na vele weken weer begonnen. Niet voordat ik mijn contract liet aanpassen…toen naar 16u. Uiteindelijk werd die 16u, 8u in de week. Ik was bang mijn eerste baan met tijdelijk contract te verliezen. En aangezien ik niet verwachtte lang nodig te hebben tot herstel….ik wist helemaal niet wat er aan de hand was en wat het inhield…nam ik die stap. Volgens een alternatieve geneeskundige had ik Lyme, waar ik voor werd behandeld. (Mijn huisarts viel niet meer mee te praten)
Een jaar later, ik teerde in op mijn spaarcenten, was ik er nog niet. Nog niet terug bij mijn gezondheid.

En nu, omdat ik toen koos voor mezelf en werkte naar wat ik destijds kon, word ik erop afgerekend. Als ik 40u had gewerkt, kreeg ik nu zeker een WIA. Omdat de arts mij 20u gaf. Maar omdat ik ten tijde van de laatste ziekmelding, 2 jaar geleden, 12u gemiddeld werkte, zal de kans dat ik voor een WIA in aanmerking kom nihiel zijn. Het hangt weer af van mijn laatste uurloon en het werk wat ze voor mij vinden qua functie en dát uurloon. Daar het verschil van moet meer dan 35% zijn om in aanmerking te komen voor arbeidsongeschiktheid en dus WIA.
Uiteraard sta ik niet te juichen om de titel arbeidsongeschikt! Maar tegelijk is dat wel de realiteit.
Dat ze naar stomme salarisverschillen kijken om de mate van arbeidsongeschiktheid vast te stellen ipv naar wat je kan doen aan uren is mij te zot. Eens te meer duidelijk dat we het hier over geld hebben, en niet de mens. Geld staat namelijk boven de mens, lieve mensen.

Ik ben boos, omdat ik de boel niet loop te flessen, zoals zij je het gevoel geven.
Dat ik de laatste 2 jaar reïntegratie van 0u per week naar max 6u per week ben opgeschoten, ik bij mijn moeder ingetrokken ben, nog steeds niet in staat een eigen huishouden te runnen zonder hulp, continu op de schopstoel moe(s)t zitten, maakt ze daar achter hun bureau geen ene fli**** uit.
Want immers, de verzekeringsarts weet het namelijk in een uur beter, je kan alle uren werken, ‘ik zeg 20u moet lukken’.

Daar zakt je broek toch vanaf? Wie weet nou beter dan ikzelf na al die jaren hoeveel ik kan? Ik ben 31 jaar, een vrouw van de wereld en zeer ondernemend, ik zit écht niet voor mijn lol thuis!
Nee, er wordt dan ook nog even meerdere malen vriendelijk over ‘beleving’ gesproken, ME of niet. Ja, want ik zal het vast in mijn beleving niet goed hebben.

Nou, ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat er met mijn beleving niks mis is! En mijn hoofd en denkcapaciteit heb ik ook nog. En mijn gevoel des te sterker de laatste jaren. Zo ook mijn intuïtie en ‘gutfeeling’.

En weet je wat die zeggen?

Dit systeem STINKT!

Ik omarm deze emoties maar, is beter, want ook zíj mogen er zijn. Ze horen bij het leven.
En dus, nu ik van me af heb geschreven, kunnen we weer terug naar het Zen Zijn! 😉

20130517-074052.jpg

Wirwar en de weg van mijn hart

Wirwar!
😉

Er is veel gebeurt ondertussen. En ik voel me heerlijk in mijn kracht staan!

Nog geen antwoord van de bedrijfsarts persoonlijk gekregen, alleen via werkgever. Aardig zot dus.
Zijn nu op het punt van opnieuw een ziekmelding sinds gisteren, van werkgever vorige week 6u mogen werken voorlopig, reactie BA naar hem maakte dat niet lang erna teniet, melding dat ik een deskundigenoordeel aan moest vragen, hij acht me namelijk wel in staat. Met de tekst:”De belasting is al dermate gering ( zeker als je de uren afzet tegen de totaal in een week beschikbare tijd) dat het welhaast onmogelijk wordt dit nog verder aan te passen. Het enige dat je nog zou kunnen doen is het tempo van de opbouw vertragen , maar ik denk niet dat dit de oplossing is.
Een dermate geringe urenbelasting in nog aangepaste werkzaamheden zou m.i. mogelijk moeten zijn.”
Zo ging het weer, hij weet dus wel goed te vergelijken en in te schatten voor me, zonder me te spreken, zien (al 1,5 mnd niet), maar gewoon vanachter zijn bureau kijkend naar hoeveel híj vindt dat ik kan.

🙂

Hier lachen we maar om. Bizarre wereld. Bizarre regels. Bizarre ‘dode’ schapen die totaal verwijderd zijn in hun vak van menselijkheid en alleen maar volgens regels weten te handelen ongeacht wat ze ermee bereiken. Ze wéten niet wat het doet, of interesseert ze niet eens meer.

Uiteindelijk nu een opschorting van mijn loon gekregen door mijn ziekmelding, D.O. aanvragen wat ik niet ga doen aangezien ik met mijn beneden bijstand inkomen geen 100e weg ga gooien hieraan, wachtend op WIA, advocaat van rechtsbijstand er weer bij, ziekmelding die niet gehonoreerd lijkt te worden, voor zover een ander mag bepalen…
Circusje is weer compleet!
Is het niet bijzonder (raar…?) dat een bedrijfsarts vanuit zijn luie stoel mag bepalen dat iemand niet ziek is, ook nog terwijl hij mij in geen 1,5 maand heeft gezien of gesproken en weigert persoonlijk te reageren op mijn verzoeken om contact?
Je zou toch op zijn minst denken dat hij me op zou roepen om de situatie te beoordelen.

Maar goed, ik was hier al op bedacht, soort van. En meer en meer duidelijk hoe vreselijk dit systeem in elkaar zit (en deze man als bedrijfsarts die in mijn ogen de naam arts niet waardig is). Zeer inhumaan, en ziekhoudend, als niet ziekmakend.
Een boel negativiteit.

En díe, die ga ik gedag zeggen! 😀
Mijn gevoel zegt dat ik zolang ik hiermee te maken heb, en dat zal in dit systeem eeuwig duren ;-), ik niet herstellen zal. En voor het geld hoef ik het niet meer te doen…daar kan ik niet van leven. Ik zit niet voor niks nu weer even in mijn ouderlijk huis. Volgend jaar, dan zal alles anders zijn…Het ís namelijk al anders. In positieve zin!!
Mijn hart, mijn gevoel, spreken nogal sterk de laatste tijd. Ik heb dus besloten, ze volledig te gaan volgen, ook al weet ik niet exact waar ik uit kom. Ik weet één ding wel, dat ik me stukken beter voel op deze manier! 🙂 En welke weg dat gaat zijn? Wat mijn hart mij vertelt? Dat vertel ik vast hier een andere keer nog wel.

Live life, where your hart is.
Dat zal mijn sleutel zijn…

20130404-215416.jpg