Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

Everything changes, zo ook schrijven op mijn blog…

It has been a while…

Ja, blijkbaar zit ik in een periode, waarin ik niet echt op mijn schrijversstoel zit. Waar ik voorheen ‘echt iets móest schrijven!’ is dat nu ver te zoeken.

En eigenlijk weet ik wel waardoor het komt. Ik zit in een grote transformatiefase. Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel ‘voorspeld’ door mijn weten…
Met als omslagpunt Siberië afgelopen zomer.

Twee jaar, zo ver ben ik bijna, met deze blog, Leven ik en ME. Een uitlaatklep. Een start om te gaan schrijven, wat ik graag al een tijd wilde. Een laagdrempelige manier, ergens. Een blog! Omdat ik zo graag deel. Wat ik meemaak. Een interne stimulans.

Ik kom van ver, mijn eerste blogs, vooral over ME en mijn beleven en struggles, op zoek naar verlossing, ergens. (blog 1: ME voor mij is is van 2 februari 2013). Van zware periodes, fysiek voortslepen, onmacht, verdriet, frustratie. Alles, wat een chronische aandoening met zich meebrengt. En dan extra het onzichtbare erin, de strijd die dan erbovenop komt.
Van plezier, genieten, ervaren, kleine momenten en soms grotere. Van zielenroersels en zijn en natuur en ontwikkelen.

Ik kan oprecht zeggen, ik ben enorm blij en dankbaar met waar ik nu sta!
In twee jaar, is er veel gebeurd. En veel veranderd.
En om bij ME te blijven, mijn lijf, mijn gestel, echt heel veel….

Ik kon alleen maar dromen van de plek waar ik nu sta. Ik ben nog niet terug op de plek waar ik was toen ik net ziek was, maar ik ben al ontzettend ver. Ik wandel, en mogelijk best wat op zn tijd, ik kan op pad, ik zit en lig bijna alleen nog om te slapen/rusten ipv bijna de hele dag, ik rust minder lang overdag, ik werk ondertussen weer wat, in mijn eigen bedrijf, ik heb op reis kunnen gaan enz.
Alleen maar liggen, slapen, ademen, donkerte en stilte, korte beweging buiten, dat ligt achter me.

En ik laat, zo zal het zijn, ME achter me. Het is er niet meer. In mijn systeem, gevoelsmatig, voel ik geen verbinding meer ermee. Ook niet ongewild toch. Alsof ik het voorbij ben.
Een aantal zullen zeggen, dat kan niet, ME kom je niet voorbij. Of misschien, dan heb je vast geen ME (gehad).
En dat maakt ook niet uit.
Ik weet alleen, dat ik alle identificatie met ME heb losgelaten. Voor mezelf. Van binnen. Het is geen oogkleppen op doen, niet willen zien, nee, oprecht voel ik het niet meer.
Nog altijd beperkt, nog altijd slapen overdag, nog altijd minder dan kunnen.
Maar, ME? Daar zit ik niet meer in.
Ik ben op weg. Buiten ME dit keer.
Buiten dit.

Ik heb mezelf gevonden. In hoever dat iets zeggen kan. F*** wat is dat een pittige weg, en nog altijd. Maar het is exact waardoor ik nu hier sta.
5 jaar lang heb ik elke nacht met oordoppen geslapen, ik kon weinig verdragen. Adviezen kon ik niks mee, ik kón gewoon niet, prikkelovergevoeligheid kon ik niet uitzetten of beïnvloeden door er mentaal anders over te denken. Ik ben er zelfs door moeten verhuizen een keer, om mijn gezondheid niet nog verder te laten afzakken…
En, sinds 2 a 3 maanden, ik draag ze niet meer…. Een wonder! Dat ik in slaap val zonder die stoppen in mijn oren. Echt, voor mij, een wonder.

Ik zei rúim een half jaar terug. Ik wil ze niet meer. Die oordoppen. Als er iets is wat ik graag wil, is het dat ik leer overal te slapen, en geen oordoppen meer (structureel) nodig te hebben. Nou overal is het niet, maar thuis heb ik ze niet meer nodig. Het was een echte diepe wens (die ik o.a. maar meenam naar Siberië, waar ik volle maand mét ze geslapen heb…).
Mijn op maat gemaakte oordoppen moesten vervangen worden en ik zei in mezelf, “als het mag dan wil ik geen nieuwe. Ik wil het afsluiten, laat dit het moment zijn dat ik er vanaf kom. En zo niet, dan zal ik nieuwe laten aanmaken…”  Ook dacht ik al een aantal keer, als ik hem verlies, dan zal het vast de bedoeling zijn…

De sjamaan gaf me het meest simpele antwoord op de avond voor vertrek, die op dat moment die hele maand van toepassing was geweest. En ik geloof, dat ik er toen klaar voor was.
Geluid, was niet langer mijn vijand. Ik was veilig. Ik kon ermee leven.
Dat, gebeurde pas toen ik een tijdje terug was. Ik dacht na. Even. Diep. Kort. En ineens. Ik deed het gewoon.
En prompt, niet lang daarna, was ik ze kwijt… Weg, foetsie en nog altijd niet gevonden!?

Je denkt, wat een verhaal over oordoppen. Maar ze staan symbool. Voor een ommezwaai in mijn zijn. Ik ben echt veranderd. En ik zit op een inspirerende, spannende en gezondmakende persoonlijke weg!

Alle wegen zijn persoonlijk. En ik geloof dat ieder zijn eigen weg naar heling mag ontdekken omdat er geen één hetzelfde zal zijn. Leren voelen en ervaren en luisteren en varen op je eigen ziel. Dat is de enige weg.
Voor mij wel.

En Leven ik en ME?
Deze zal veranderen. Ik wil absoluut doorgaan met schrijven. Maar het voelt niet goed, onder deze naam verder te gaan. Het is tijd voor verandering!
Alles is energie. En hier, ben ik klaar.

Namasté mooie lieve mensen! Als ik zover ben laat ik het weten. Uiteraard superleuk als je me blijft volgen! Ik ben nog altijd ik en niet anders ;-).

Liefs.

 

Mijn bedrijf is Umaya – leer de taal van je gevoel
www.umaya.nl

change-your-life-quotes change-quotes

Reiziger…lief lichaam reis je wel met me mee?

Ik voel mij ergens diep van binnen, bij het lezen van een mooi boek, over ja…wederom het land Mongolië…echt dat land! Dat heeft zo’n gigantische aantrekkingskracht op mij sinds een jaar en blijft spontaan als ik er niet meer aan denk op mijn pad komen… Maar goed, ik voel mij dus een reiziger in hart en nieren. Daar ergens diep van binnen. Als een thuishaven. Best gek eigenlijk.
Ik lees over avonturen, en herinner mijn eigen.
Ik voel de reis, en herinner mijn eigen reizen… Mijn overgave aan alles op dat moment. Mijn moed en durf en relaxedheid vaak. Mijn ik-kan-de-hele-wereld-aan-gevoel.
Ik voel mij die reiziger, wat enorm aangewakkerd wordt het laatste jaar.

En tegelijk, voel ik de andere kant. De wetenschap. Sinds ik ziek raakte bijna 6,5 jaar terug.
Ik ga naar Siberië, voel de vrijheid. Voel me dichtbij Mongolië 😉! (Wie weet wanneer ik daar kom) En nu, weet ik ook, ik kan niet zomaar alles. Ik denk na over tijden, over plekken, over vliegreizen en hotels, over nachten, over het zorgen voor mijn fysieke huishouding met die al 6 jaar durende (in dit geval toch echt een) last.
Ik maak me zorgen, over of ik wel genoeg rust kan krijgen, of ik de reis wel aankan, zeker nu het ineens sinds een paar weken, na een jaar stabiel en stapjes omhoog, even een stuk slechter gaat met me.., of men wel begrip zal hebben daar van de mensen die er ook zullen zijn als ik niet kan, of dat ik continu moet gaan uitleggen hoe het zit om de snapfactor te creëeren.
Of ik mezelf een marteling gegeven heb met deze reis of een prachtcadeau…

En dan, in dit besef, vervloek ik mijn beperking.
Ik kan niet meer zomaar op reis, gewoon alleen een ticket boeken en gaan. Ter plekke wel zien en alles regelen en op me af laten komen.
Ik moet nu zoveel mogelijk proberen te regelen, en loslaten, dat ik fysiek het minste last zal hebben om niet in een drama te geraken en uitputting… Ik heb angsten te overwinnen. Zorgen. En een momenteel verdomd lijf dat me in de steek laat de laatste weken en vrij weinig kan ineens. Iets wat al deze zorgen en angsten heeft aangewakkerd. Hiervoor was ik namelijk ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Ik maakte me geen zorgen.
Nu vraag ik me heel soms af, kan ik nog wel gaan straks…? Gaat het gauw beter? Alsjeblieft…..
Ik wil zo graag op reis. Zo ontzettend graag! Het is bijna iets wat ik heel hard nodig heb. Zo’n gevoel.

Angsten zijn verraderlijk… Lichamelijke beperkingen ook… Ze slokken zo als je niet uitkijkt je plezier op. En in dit geval van zoiets iets bijzonders waar ik alleen maar van wil genieten!
Van dat ik ondanks beperking wél kan gaan. Me opnieuw avonturier voel en reiziger. Een nieuwe reis van mijn leven meemaak. Mijn gezondheid verbetert en me ondersteunt. Een deel van mijn pad… ❤️
En weten doe ik wel, diep van binnen, dat ik zal gaan. Gelukkig. Alleen even moeite met vertrouwen en dat weten te vinden en voelen,

Ik zal alles accepteren wat gebeurt. Snel of uiteindelijk eens.
En ook, duim ik nu twintigduizend duimen tegelijk, dat ik heel gauw weer opkrabbel en al het vertrouwen 100% terug voel en vol goede moed en met plezier naar mijn reis toe kan leven. En de reis kan gaan beleven.
Want eigenlijk, heb ik er zoveel zin in! En ben ik dolblij hiermee van binnen :-).

Soms, is alles onduidelijk…
Het leven.

Namasté

20140630-214814-78494974.jpg

Mijn eigen legende, deel 1

“… Je eigen legende waarmaken is de enige verplichting van de mens. Alles is één. En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt….”

Dit is een citaat uit een boek wat ik lang geleden heb gelezen, van een schrijver waar ik vele boeken van heb. En de verhuizing heeft me er eens op gewezen, dus ben ik hem opnieuw aan het lezen.
De Alchemist van Paulo Coelho.

En ja, misschien klopt het wel voor mijn leven, dat ik mijn eigen legende waar maak. Zo heb ik me nooit laten weerhouden om te gaan reizen, als de mogelijkheid zich voordeed, zo zette ik dingen op, zo heb ik alles gehaald op mijn weg. Nee M.E. heb ik niet gekozen, maar wel brengt het me zoveel! Hoe bizar dit ook klinken mag… En misschien niet te begrijpen voor sommigen.
Ik denk dat ik nu steeds meer begrijp wat ik wil, wie ik ben, welke weg mijn hart mij wijst, welke (innerlijke) signalen de richtingaanwijzers in mijn leven zijn.
En tegelijk, weet ik zo weinig! Ik weet totáál niet waar ik over een jaar ben, of sta, letterlijk en figuurlijk. Mijn leven is een groot avontuur en ik vaar mee. Soms een ruwe zee, soms kabbelend, maar meestal wel met een vaart ;-).

En werkelijk, in dit avontuur staat mij een avontuur te wachten! En ik kan niet wachten…
Een gevoel wat mij zó enorm blij maakt, het overstemt alles en de gedachte aan dit avontuur raakt elke cel in mijn lijf. Daarom ook weet ik dat het zó goed is voor mij! Het komt van diep van binnen.

Een half jaar terug ongeveer, ontstond de gedachte aan een reis, een plek. Al veel langer, was de wens van mij om mij in de natuur te begeven. En dan niet die natuur als je net de stad uit loopt. Ook niet die van het park om de hoek. Nee. De ‘échte’ natuur noem ik het. De rust, de zuiverheid, de ruimte, de ongereptheid, de schoonheid, de puurheid en onaangeraaktheid. Moeder Aarde in haar pure vorm en enorme vrijheid en ruimte.
Ik wil daar ervaren, wat het met mijn gezondheid doet. Ik wil ervaren hoe ik hierop reageer. Ik wil me er helemaal aan over kunnen geven en langer dan een paar weken er zijn.
Maar ja, dat was de gedachte, waar hoe wat en wanneer was een groot vraagteken. En mijn gezondheid was toch wel een hekel punt…voor reizen en afhankelijkheid.

Maar een half jaar geleden veranderde er wat. En begin dit jaar zei ik, ‘ik ga op reis! Ik voel het! Ik weet totaal niet waarheen of wanneer exact maar dit jaar ga ik op reis!’
Mogelijkheden van ecodorpen kwamen langs, her en der etc, maar niks nog beroerde mijn ziel zodanig dat ik het wist. Dat ik wist, híer moet ik heen.

Ook ergens in mij was al een tijd langer het verlangen om naar Siberië te gaan. Nooit gehad! Nooit wilde ik die kanten op. Tot vorig jaar. Ineens, voelde ik me getrokken door Siberië, door Mongolië, door die regionen. En ja, de ongereptheid en uitgestrektheid der natuur is daar wel te vinden nog! Dus ik snap het wel.
En sjamanisme, trekt me ook heel erg.
Een tijdje terug stuitte ik op het Siberisch sjamanisme. En ja, dat resoneerde met mij van binnen. Maar verder, had ik er niks mee gedaan. Ik wist alleen. En zocht wat op.
En vorige week, zocht ik zonder dat ik nog weet waarom, spontaan weer een sjamaan op die ik eerder was ‘tegengekomen’. En ik nam contact op, was iets vrijblijvends aan aanbod en ik dacht, ‘waarom niet!’.
En toen bleek deze man op hetzelfde moment in Nederland te zijn!
Uhh, oke…!? En ik mocht langskomen als ik wilde, hij nodigde me uit.
Dus een dag later maakte ik de autoreis van mijn huidige leven qua tijdsduur, allemaal om deze afspraak. Ik wist gewoon alleen dat ik moest gaan, totaal niet waarom. Had hem wel verteld dat ik het liefst naar Siberië zou gaan o.a.

Ik kwam daar en eigenlijk was het allemaal verwarrend, een beetje een onsamenhangende afspraak, maar later werd me duidelijk dat er juist wel veel naar voren is gekomen.
Hij heeft ook naar mijn gezondheid gekeken en zijn visie gedeeld.
En mijn wens om beter te worden, is weer enorm getriggerd, sinds vorige week. Dat was ook de reden dat ik hem in de eerste plaats contact-te, voor iets simpels.

Maar ook, ontstond de mogelijkheid om daadwerkelijk naar Siberië te gaan! De natuur in!

wordt vervolg… Mijn lijf raakt te moe nu 😉 .
Wil je dit volgen? Geef dan je email op, of let op Facebook, als je het daar leest.
Fijne avond!

20140527-212137-76897392.jpg

De dag dat ik… Dan zou ik:

De dag dat ik mag meemaken dat ik ineens 100% energie heb…

Dat ik wakker word en weet…

Deze dag droom ik…

Hoe zou het zijn? Wat zou ik doen?
De dag dat ik ineens energie overhoud en tijd.
Dat ik denken mag, zo, en nu heb ik welverdiende rust na mijn harde werken en alles is af.
Deze dag barst ik in tranen uit.
Van vreugde.
En van al die jaren onmogelijk verdriet.
Van bevrijding en verlossing.
Een ruimte waarvoor ik op mijn knieen zakken zal.
Ik zal de aarde kussen en de hemel groeten.
Alle mogelijkheden en deuren staan open en ik zal doorgaan op de weg waar ik op zit. En dan met volledig fysieke kunnen en overgave voor 100%.
Ik weet nu dat fulltime werken niet de norm is.
Dat ik met heel weinig leven kan.
Dat werken in dienst voor moeder aarde en het universum de beste en enige werkgever is die ik wil.
Dat ik alles zal doen om vrij te leven op de manier dat leven waarde geeft en er (r)echt toe doet. En van daaruit de cirkels om me heen creëren en voeden voor hetzelfde.
Dat ik zal gaan sporten en mezelf enorm fit maak.
Ik zal jou en mij en jou omhelzen.
Ik zal stralen van geluk. En wellicht even vertwijfeld om me heen kijken.

Ik zal denken, dit is het beste kado wat me ooit is overkomen…
Op mijn knieen van geluk…

20140518-123713.jpg

Wereld ME dag

12 mei is het wereld ME dag. Een dag voor bewustzijn voor mensen met M.E. Mensen waarbij er vele zo beperkt zijn dat ze niet meer buiten komen en alleen maar kunnen liggen.
Soms compleet in het donker in bed en niks kunnen.
Anderen op de bank nog wel, en wat kunnen verdragen.
Sommigen vallen flauw bij de minste inspanning zoals een paar traptreden, anderen kunnen nog wel een baantje hebben bij wijze van.
De een kan nog lopen,
de ander heeft een rolstoel, of scootmobiel,
en weer een ander,
loopt al jaren niet meer en ligt alleen maar.
De meesten worden door artsen en verzekeringsinstanties in een het-zit-tussen-je-oren hoekje gestopt, en in het laatje ‘niks aan de hand en 40u kunnen werken’ geschoven.

Deze mensen kunnen écht niet!
Uitputting, zodanig, dat zelfs in extreme gevallen ademhalen moeite kost, dat fake je niet.

Voor mij, ik heb mij veel slechter gevoeld dan ik me nu voel. Ook voor mij, zijn er momenten geweest dat ademhalen zwaar voelde, een arm optillen. Gelukkig altijd maar voor even, een paar uur, in deze extreme mate. De rest voelde ik me ‘gewoon’ uitgeput.
Voor mij, heb ik een weg gevonden die me helpt en omhoog doet kruipen. Dit doe ik, helemaal zelf, en de mensen om mij heen, met hulp inschakelen her en der.
Ook ik kom, van een tijdje alleen de bank, met nog een klein blokje beweging, en bij alles hulp in het huishouden nodig hebben. Van koken tot boodschappen tot poetsen. Hulp.
Ik spreek van geluk, dat ik nu weer zoveel zelf kan!

En deze blog, gaat uit naar mijn lieve lotgenoten, die weten hoe het is. Die weten wat het allemaal betekent. Die niks faken, maar een zeer pittige uitdaging in hun leven hebben, met M.E.

En naar iedereen eromheen, van buurjongen tot arts tot zuster. Onzichtbaar ziek, doe je niet gewoon even, voor je plezier, kan heel eenzaam zijn, en een gevecht, voor je recht of je leven. Een glimlach en een hand doen veel.

En bedankt, aan alle mensen in mijn leven die mij begrijpen, die er al 6 jaar, of korter, of langer, voor me zijn en blijven. Voor de steun, het plezier, de ruimte, en het geloof, in mij, als persoon.

Ik héb een beperking, maar ik bén een mens en vrouw en van vlees en bloed en licht en liefde.

Deze blog, gaat over stilstaan bij.

Namasté

Hieronder een foto, van mij op vakantie. En daarnaast hoe ik het heb kunnen doen, door een liefdevolle vriendin die alles voor me deed en regelde, zodat ik alle beetjes kon geven aan de sneeuw. Verder, was het liggen en rusten. En op de terugreis, voelde ik me heel slecht, zo slecht dat ik op het vliegveld een zusterpost vond en daar prikkelloos kon verblijven. Ik voelde me nauwelijks nog in staat tot lopen. Dit weet niemand echt, behalve die vriendin. Dit is iets wat ik niet laat zien, omdat dat ook niet hoeft. Ik ben wie ik ben en kan wat ik kan. Ik wil niet hoeven bewijzen dat ik iets niet kan om een ander te overtuigen die mij niet op mijn woord gelooft.
Een uitzondering, bij deze. Een foto, van foto’s…
Een foto, van de toen, realiteit. ❤
Ps. Ik heb wél ENORM genoten, laat dat voorop staan. 😃

20140507-210248.jpg

Herfst, en het naar binnen keren.

Naar binnen keren. Dat is wat de herfst je voorspiegelt. Zichtbaar aan de planten en bomen, welke afsterven nadat ze hun zaad verspreid hebben, of onder de grond door blijven leven met hun wortels, onzichtbaar voor de bovenwereld, maar gekoesterd in de aarde. Bomen die hun blad laten vallen, de sapstromen naar binnen halen, zich klaar maken voor het seizoen van overleven van binnenuit.
Het heeft iets mystieks, dit aardse seizoen. De kleuren die tevoorschijn komen. Soms mistige velden. Vele hebben het vaak over de lente, met zijn bloemen en vele geuren en kleuren. Ik merk dat de herfst echt mijn seizoen is… Het blad, de kleuren, de geuren, de wind die de kleuren verspreid, de geuren naar mijn neus brengt en mij vervoert als ik in het bos loop. De bomen die zo duidelijk transformeren. Blij met de lange herfst, waarin zijn blaadjes geleidelijk verdwijnen, en ik elke wandeling die ik maken mag weer opnieuw verrast wordt door schoonheid en pracht.
En deze week, wordt het voor mij duidelijk dat het nu even een tijd van naar binnen keren is voor mezelf ook. Niet alleen de rust opzoeken, maar ook mijn innerlijk en zijn. Reflecteren aan mezelf, spiegels bekijken, voelen wat er gebeurt en dieper kijken dan alleen ervaren. Er zijn weer boodschappen, die gegeven worden, aan mijn wezen. Soms is het nodig in gesprek te gaan met mezelf. Om te evalueren, om plannen te maken, om te doorvoelen, of om gewoon stil te staan bij.
Naar binnen keren zoals de natuur doet, om over een tijdje, wanneer de natuur zich van hernieuwde energie heeft gevuld weer herboren wordt. Tevreden met hoe het gaat, soms verbetert omdat het geleerd heeft van het jaar ervoor…
Langzaam nadert het einde van het jaar. Normaal sta ik er helemaal niet bij stil, vind ik het toewerken naar oud en nieuw ‘overrated’ en nietszeggend, gewoon weer een dag. Datums zeggen mij sowieso niet zoveel. Nu voel ik, los van de datums, een periode van reflectie. Waar kom ik vandaan? Dit jaar, eigenlijk ben ik halverwege als ik van mijn geboortedatum uitga, mijn seizoensjaren, is het mooie binnengeslopen. Na jaren van zwaarte en strijd heb ik gaandeweg in 2013 mogen loslaten, en meer leren loslaten. Letterlijk door afscheid te nemen van werkgever, ziektewet 2 jaar, tijdelijk van instanties, woonomgeving veranderen, op krachten mogen komen, ziek-zijn loslaten en transformeren naar zijn, want onze taal doet gekke dingen… Ik ben niet ziek, ik ben, en draag iets met me mee.
Identificeren met mijn zijn, en niet met ziekte. Een wezenlijk verschil, zichtbaar en onzichtbaar tot uiting gekomen.
Gevoel, een factor zo belangrijk. Mechanismen van de ziel.

Deze periode is van bezinning, mijn lichaam vraagt erom, is met van alles bezig, en mijn geest, nou die maakt altijd van alles mee ;-). Tijd om samen te komen, in het bad van licht en duisternis, stilte en onrust, in eenheid bezinnen…

Namasté

20131127-200759.jpg

Middag slaapuurtjes veranderen… Teken van transitie?

Slapen slapen slapen…
Er veranderd wat, in mijn slapen. Nu doet het dat wel vaker, in de vorm van niet slapen, onrustig slapen, niet uitrustend slapen, tot ineens weer doorslapen (wat heeeeerlijk is, als het er is…).
Maar de middagen veranderen…

Sinds 5,5 jaar slaap ik ’s middags. Gewoonweg omdat ik de dag niet volhoud. Dat was ook het grootste euvel altijd…’ik houd de dag simpelweg niet vol, hij is in tweeën gesplitst, anders trek ik niks meer.’ En met de vraag ‘wat heb ik?’, geregeld destijds. Of heb ik wel ME. Ook zo eentje.
Maar goed, ik begon met een uur in de middag, of twee uur, ik weet het niet zo goed meer. Wel dat ik ook op gegeven moment in het begin maar een half uur nodig had, en dan ‘gewoon’ functioneerde erna! Gouden tijden, als ik ze met daarna vergelijk…
Dat is dan ook mijn streven, weer terug te komen naar dat ene halve uurtje liggen, of uurtje, en de rest redelijk kunnen functioneren. Beetje kunnen werken, en sociaal leven hebben, deelnemen aan. Dan weet ik echt, nu ben ik ver vooruit gekomen!

Tijdens dat momentje hoefde ik ook niet eens te slapen, half doezelen was al genoeg.
Dat werd uiteindelijk 3u lang liggen, en soms 4 of 5u, in de middag. Ik kón gewoon niet meer… Maximaal 4u ‘op’ zijn, om vervolgens weer te slapen. En zónder die slaap, als het om wat voor reden dan ook niet lukte, functioneerde ik in de avond niet meer. En voelde ik me erg beroerd, erg naar.
Slapen dus, iets wat heel lang dominerend in mijn gedachten is geweest. Van o.a. ‘Ik moet slapen, want anders…’ Dat is niet leuk, kan ik je zeggen. En velen hebben dan wijze adviezen…, van je moet er niet zo op focussen, en mentaal ben je er teveel mee bezig, en en en. Goed bedoeld, maar oh zo niet te behappen. Als je afhankelijk bent van je rust, je prikkelovergevoeligheid ervaart waar je geen reet aan kan doen (symptoom ME), licht slaapt. Ik had een periode ook nog geluidsoverlast dagelijks van de buren met een spring-in-het-veld lief mannetje wat het hele huis door rende, dagelijks, wat onze rieten en houten plafonds niet tegenhield en ik geen ruimte had waar ik eraan kon ontsnappen.
Wat weer stress gaf. En ik me er “natúúrlijk veel te druk om maakte waardoor ik niet slapen kon”…. Ik ben erom verhuisd, voor mijn gezondheid. Beste keus ever!

Ik wijk af :-), dat was ooit, toen, tot 2 jaar terug! En nu al lang niet meer dus!
Slapen gaat al klein tijdje beter, in de zin dat ik geen extreem goede nachten heb steeds, maar minder nodig heb. Ik probeer al een tijd mijn ochtendritme te verplaatsen van 9u op naar 8u op. Wat soms lukt, soms ook niet.
En de middagen!
Sinds 2 weken ofzo, of 3, slaap ik nauwelijks nog in ’s middags. Ik wil wel, maar het lukt me niet meer… En dat doet de vraag rijzen, heb ik het niet meer nodig misschien? 😀 Want de avonden, niet alle, ze gaan soms redelijk oké, ondanks geen slaapmoment in de middag. Wel moet ik de uren nog liggen, in rust, in donker vaak, even alle prikkels uit.
Een andere uitdaging nu, want niet slapen, betekent hoofd blijft wakker, betekent ratel ratel ratel. Bij mij dan ;-). Nu leren zen te worden in die periode in rust, zonder dat ik wegzakken hoef… Uitdaging!

Ik hoop, van harte, dat dit mijn transitiefase is!!! Van niet meer hoeven slapen in de middag, naar wie weet uiteindelijk weer alleen nog maar dat half uurtje op de bank liggen met ogen gesloten en weg van alles en iedereen, om op te laden.
Het lijkt me zoooo geweldig!

Elke verandering brengt een verschuiving met zich mee. Zowel letterlijk als figuurlijk. Voor mij een verschuiving in omgang met. Mezelf. En even door een ongemakkelijke appel heen, want allerprettigst voel ik me niet per se nog, op deze momenten en/of erna. waarin de balans geen balans is maar toch weer naar een balans lijkt te zoeken…
En geduld en afwachten waar het me brengt en wat het betekent. Want dat weet ik nu nog niet.
Ik heb alleen wel hoop :).

Kom je in zicht? Dat ene halve uurtje?? 🙂 I hope so…

20131102-171649.jpg

20131102-171656.jpg

Latijn en co, ofzo… ;-)

Zo, dag 3 van de opleiding kruidengeneeskunde achter de rug. Ben toch best wel trots eigenlijk! 🙂
Al gauw wordt het ‘normaal’, een opleiding doen, deze opleiding doen, weer studeren en mezelf in de leerstoel plaatsen. Zo leuk vind ik! Zo blij mee dat het kan.

Hoe ervaar ik het nu, het weer leren? Nou, dat is even zien hoe het gaat. En weer proberen trucjes te bedenken voor het onthouden. Want als er één ding is wat heel anders gaat dan vroeger…die vroeger dat ik nog studeerde en altijd alles in een keer haalde en nagenoeg geen moeite had met studeren, behalve genoeg tijd missen ;-), en alles tot het laatste moment kon bewaren om in de stress te schieten en keihard te blokken om het vervolgens met een zucht van verlichting weer met knallende cijfers te halen, ochtenden om 6u op kon staan voor een tentamen om nog even te leren etc etc etc.
Nou, die tijden zijn veranderd. Dat wist ik al, want ik kreeg (toen nog niet bekend) ME toen ik begonnen was aan een coachopleiding van een jaar. Welke ik na 3 jaar pas afrondde, en struikelend op de drempel mijn afsluittoets haalde. Ik tijdens het studeren wel 10 keer dezelfde psychologische tekst kon lezen maar me nóg afvroeg wat ik nou gelezen had!?!

Dus wist ik, nu, met elke week les, dit ga ik anders aanpakken. Proberen bij te blijven, elke week een verslagje maken van het kruid dat we behandelen. Na te lezen. Af en toe die Latijnse namen opnoemen in het bijzijn van wie er ook is in mijn buurt ;-). Solidago virgaurea, Hypericum perforatum, Calendula officinalis…. En nu moet ik al nadenken, dit zijn er pas 3!! Het worden er dit jaar 50. En dan heb ik het nog niet over de inhoudsstoffen, de signatuurleer, de geneeskrachtige werking, de bereiding enz enz enz.

Zo zie je, het is weer ‘knallen’, op mijn manier, een nieuwe manier.
Ik vind het leuk, en hoe ik alles onthouden ga dat zie ik wel, ik ga ervoor, en straks kan ik iedereen die wil en erom vraagt o.a. van een kruidenconsult voorzien en hopelijk helpen op de meest oude manier van genezen, waar alle chemische medicatie van afgeleid is. De medicatie welke alternatief wordt genoemd, maar in feite, laten we eerlijk zijn, de meest pure en originele vorm heeft. Het andere, farmaceutische, zou alternatief moeten heten…. Vanaf nu, voor mij dan wel :-).

Namasté

Amor omnia vincit (Liefde overwint alles)
Ad tempus vitae (voor het leven)

20130924-180424.jpg
“To be, rather than to seem (to be)”

Want ik ben boos

Geen blog in balans,
Want ik ben boos.
(En het zal vast ook een gedeelte te maken hebben met de laatste slechte nachten en iets wat maandelijks terugkomt ;-). Maar… )

Ik voel me even boos, gefrustreerd. Ik voel onmacht en onrecht. En ik kan niet goed tegen onrecht! Daar gaan mijn haren van overeind staan. Zo’n gevoel diep van binnen die gewoon weet dat het niet in de haak is en onmenselijk… Zo’n gevoel dat je raakt, mij raakt, in de kern.

En waarom? Omdat ik meemaak en zie hoe het eraan toe gaat. Hoe mensen worden behandeld en niet serieus genomen. Alleen serieus genomen als een nummer om mee te rekenen. Niet als een mens. Die wordt namelijk niet gelooft. Alleen een derde met een naam met dr. ervoor, en dan nog is het discutabel, als het buiten het UWV vandaan komt. Dus eigenlijk is de combinatie ME, en UWV, gewoon een ‘recipe for disaster’.

Toen ik 5 jaar geleden ziek werd, was ik net 8 maanden aan het werk. Ik had mijn studie afgerond, ben gaan reizen, toen vond ik een superleuke baan. Helaas liep het destijds anders, met mijn gezondheid, dan verwacht. Ik meldde mij ziek (ik kón gewoon níet meer, niet eens meer thuiskomen na werkdag zonder een uur te liggen voor ik de auto in dúrfde te stappen voor de rit naar huis en vervolgens meer dan beroerd te zijn en alleen maar kunnen liggen). Na bloedtesten, mogelijk Pfeiffer(en CMV) advies van de huisarts 2 weken rust.
Die 2 weken bleken niet genoeg, ik kwam niet meer terug… Bedrijfsarts gezien, zelf al begonnen met ten minste 4u in de week, uiteindelijk na vele weken weer begonnen. Niet voordat ik mijn contract liet aanpassen…toen naar 16u. Uiteindelijk werd die 16u, 8u in de week. Ik was bang mijn eerste baan met tijdelijk contract te verliezen. En aangezien ik niet verwachtte lang nodig te hebben tot herstel….ik wist helemaal niet wat er aan de hand was en wat het inhield…nam ik die stap. Volgens een alternatieve geneeskundige had ik Lyme, waar ik voor werd behandeld. (Mijn huisarts viel niet meer mee te praten)
Een jaar later, ik teerde in op mijn spaarcenten, was ik er nog niet. Nog niet terug bij mijn gezondheid.

En nu, omdat ik toen koos voor mezelf en werkte naar wat ik destijds kon, word ik erop afgerekend. Als ik 40u had gewerkt, kreeg ik nu zeker een WIA. Omdat de arts mij 20u gaf. Maar omdat ik ten tijde van de laatste ziekmelding, 2 jaar geleden, 12u gemiddeld werkte, zal de kans dat ik voor een WIA in aanmerking kom nihiel zijn. Het hangt weer af van mijn laatste uurloon en het werk wat ze voor mij vinden qua functie en dát uurloon. Daar het verschil van moet meer dan 35% zijn om in aanmerking te komen voor arbeidsongeschiktheid en dus WIA.
Uiteraard sta ik niet te juichen om de titel arbeidsongeschikt! Maar tegelijk is dat wel de realiteit.
Dat ze naar stomme salarisverschillen kijken om de mate van arbeidsongeschiktheid vast te stellen ipv naar wat je kan doen aan uren is mij te zot. Eens te meer duidelijk dat we het hier over geld hebben, en niet de mens. Geld staat namelijk boven de mens, lieve mensen.

Ik ben boos, omdat ik de boel niet loop te flessen, zoals zij je het gevoel geven.
Dat ik de laatste 2 jaar reïntegratie van 0u per week naar max 6u per week ben opgeschoten, ik bij mijn moeder ingetrokken ben, nog steeds niet in staat een eigen huishouden te runnen zonder hulp, continu op de schopstoel moe(s)t zitten, maakt ze daar achter hun bureau geen ene fli**** uit.
Want immers, de verzekeringsarts weet het namelijk in een uur beter, je kan alle uren werken, ‘ik zeg 20u moet lukken’.

Daar zakt je broek toch vanaf? Wie weet nou beter dan ikzelf na al die jaren hoeveel ik kan? Ik ben 31 jaar, een vrouw van de wereld en zeer ondernemend, ik zit écht niet voor mijn lol thuis!
Nee, er wordt dan ook nog even meerdere malen vriendelijk over ‘beleving’ gesproken, ME of niet. Ja, want ik zal het vast in mijn beleving niet goed hebben.

Nou, ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat er met mijn beleving niks mis is! En mijn hoofd en denkcapaciteit heb ik ook nog. En mijn gevoel des te sterker de laatste jaren. Zo ook mijn intuïtie en ‘gutfeeling’.

En weet je wat die zeggen?

Dit systeem STINKT!

Ik omarm deze emoties maar, is beter, want ook zíj mogen er zijn. Ze horen bij het leven.
En dus, nu ik van me af heb geschreven, kunnen we weer terug naar het Zen Zijn! 😉

20130517-074052.jpg

ME voor mij is:

ME voor mij is:
Nooit weten waar ik aan toe ben…
Teleurgesteld worden door mijn lijf…
Leven met klachten en beperkingen die door nagenoeg niemand die gewoon gezond is echt begrepen (kunnen) worden in de hoedanigheid en ernst dat ze er zijn…
Soms zo uitgeput zijn dat een arm optillen al teveel is en alleen ademhalen nog te doen is, naast liggen, in stilte, in het donker…
Mezelf keer op keer oppakken en vol goede moed verder gaan.
Me gevangen voelen in mijn lijf…
Meestal helder van geest zijn en zin hebben in de dingen waar iedereen zin in heeft om te doen.
Blij worden van een keer boodschappen hebben kunnen doen.
Blij worden van een keer gekookt te hebben.
Blij worden van iemand die aan je denkt en een kaartje heeft gestuurd.
In eenzaamheid leven vooral als ik me fysiek erg slecht voel.
Geen erkenning krijgen door vele artsen en instanties, een continu gevecht moeten leveren voor je recht wat meestal dan niet eens aan jou kant valt.
Me zo nu en dan in de val laten lokken om mezelf te verantwoorden waarom ik iets niet kan…Rustig proberen uitleggen en hopen dat diegene het begrijpen zal, of op zijn minst aannemen wilt en niet door onbegrip mijn kunnen in twijfel trekt…
Af en toe extreem prikkelovergevoelig zijn…
Angst meedragen voor nog verdere achteruitgang…
Dromen hebben, weer naar dingen toewerken, en vervolgens vallen ze (gedeeltelijk) in duigen omdat ik ineens een periode stuk minder kan en me weer uitgeput voel… Om nadien, dagen, weken, maanden, weer opnieuw de dromen te durven oppakken.
In onzekerheid leven…
De grootste uitdaging ooit!
Positief en blij leven tot ik onder mijn grens van fysiek welbevinden zit…dan lukt het me niet goed.
Trots zijn op mezelf en hoe ik het doe.
Trots zijn op hoe positief ik meestal ben en hoe ik kan genieten van kleine dingen vaak.
Enorme veerkracht nodig hebben om alle ups en vooral downs weer op te vangen.
Weten dat er mensen zijn die mijn leven te zwaar vinden…
Voelen dat er mensen zijn die oordelen over en vinden dat ik, en met mij meerdere in soortgelijke situaties, niet sterk genoeg omgaan met het ziek zijn…Het gevoel krijgen dat zij denken dat ze er zelf beter mee om zouden gaan…
Vaak mijn hart willen luchten als het fysiek slechter gaat met me…
Een actieve copingstijl hebben voor situaties maar die niet kunnen hanteren gezien deze ziekte…
Af en toe heel graag mensen om me heen willen hebben, ook al weet ik dat ik geen contact ‘verdragen’ kan.
Het missen om erop uit te kunnen gaan met vrienden.
Me bezwaard voelen, vooral als ik onder die fysieke grens kom en me dan niet lekker meer in mijn vel voel zitten en emotioneler raak…
Enorm dankbaar zijn voor alles wat wel kan en de momenten dat er meer dingen lukken.
Enorm dankbaar zijn voor de hulp die langskomt en mijn lieve vrienden die er zijn en mijn moeder, broer en zusje.
Enorm blij zijn met lotgenoten, omdat zij me écht begrijpen en ik aan één woord genoeg heb.
Enorm blij zijn met social media, wat nu een deel van mijn leven is geworden, een sociaal leven, een uitlaatklep.

Houden van het LEVEN.

Voor mij maken het onbegrip, het niet kunnen(willen) snappen, de mensonterende benadering en opleggen door het systeem/bedrijfsartsen/UWV, het continue gevecht voor je recht, het missen van een actief sociaal leven deze ziekte soms, en meestál als ik met de fysieke ondergrens en uitputting te maken heb…, zwaar.

Heel vaak voel ik me vrij gelukkig, ondanks de beperkingen. En op moment dat ik dit schrijf even niet…omdat ik weer onder die fysieke grens terecht ben gekomen…uitputting voel…en de 4,5u werken afgelopen week niet gered heb…

En schrijven, me uitten, lucht op..

De positieve momentjes van mijn dag gelukkig vandaag zijn deze: koken, social media, brood halen, en opgelucht zijn na het uitten/schrijven.