Latijn en co, ofzo… ;-)

Zo, dag 3 van de opleiding kruidengeneeskunde achter de rug. Ben toch best wel trots eigenlijk! 🙂
Al gauw wordt het ‘normaal’, een opleiding doen, deze opleiding doen, weer studeren en mezelf in de leerstoel plaatsen. Zo leuk vind ik! Zo blij mee dat het kan.

Hoe ervaar ik het nu, het weer leren? Nou, dat is even zien hoe het gaat. En weer proberen trucjes te bedenken voor het onthouden. Want als er één ding is wat heel anders gaat dan vroeger…die vroeger dat ik nog studeerde en altijd alles in een keer haalde en nagenoeg geen moeite had met studeren, behalve genoeg tijd missen ;-), en alles tot het laatste moment kon bewaren om in de stress te schieten en keihard te blokken om het vervolgens met een zucht van verlichting weer met knallende cijfers te halen, ochtenden om 6u op kon staan voor een tentamen om nog even te leren etc etc etc.
Nou, die tijden zijn veranderd. Dat wist ik al, want ik kreeg (toen nog niet bekend) ME toen ik begonnen was aan een coachopleiding van een jaar. Welke ik na 3 jaar pas afrondde, en struikelend op de drempel mijn afsluittoets haalde. Ik tijdens het studeren wel 10 keer dezelfde psychologische tekst kon lezen maar me nóg afvroeg wat ik nou gelezen had!?!

Dus wist ik, nu, met elke week les, dit ga ik anders aanpakken. Proberen bij te blijven, elke week een verslagje maken van het kruid dat we behandelen. Na te lezen. Af en toe die Latijnse namen opnoemen in het bijzijn van wie er ook is in mijn buurt ;-). Solidago virgaurea, Hypericum perforatum, Calendula officinalis…. En nu moet ik al nadenken, dit zijn er pas 3!! Het worden er dit jaar 50. En dan heb ik het nog niet over de inhoudsstoffen, de signatuurleer, de geneeskrachtige werking, de bereiding enz enz enz.

Zo zie je, het is weer ‘knallen’, op mijn manier, een nieuwe manier.
Ik vind het leuk, en hoe ik alles onthouden ga dat zie ik wel, ik ga ervoor, en straks kan ik iedereen die wil en erom vraagt o.a. van een kruidenconsult voorzien en hopelijk helpen op de meest oude manier van genezen, waar alle chemische medicatie van afgeleid is. De medicatie welke alternatief wordt genoemd, maar in feite, laten we eerlijk zijn, de meest pure en originele vorm heeft. Het andere, farmaceutische, zou alternatief moeten heten…. Vanaf nu, voor mij dan wel :-).

Namasté

Amor omnia vincit (Liefde overwint alles)
Ad tempus vitae (voor het leven)

20130924-180424.jpg
“To be, rather than to seem (to be)”

Advertenties

Want ik ben boos

Geen blog in balans,
Want ik ben boos.
(En het zal vast ook een gedeelte te maken hebben met de laatste slechte nachten en iets wat maandelijks terugkomt ;-). Maar… )

Ik voel me even boos, gefrustreerd. Ik voel onmacht en onrecht. En ik kan niet goed tegen onrecht! Daar gaan mijn haren van overeind staan. Zo’n gevoel diep van binnen die gewoon weet dat het niet in de haak is en onmenselijk… Zo’n gevoel dat je raakt, mij raakt, in de kern.

En waarom? Omdat ik meemaak en zie hoe het eraan toe gaat. Hoe mensen worden behandeld en niet serieus genomen. Alleen serieus genomen als een nummer om mee te rekenen. Niet als een mens. Die wordt namelijk niet gelooft. Alleen een derde met een naam met dr. ervoor, en dan nog is het discutabel, als het buiten het UWV vandaan komt. Dus eigenlijk is de combinatie ME, en UWV, gewoon een ‘recipe for disaster’.

Toen ik 5 jaar geleden ziek werd, was ik net 8 maanden aan het werk. Ik had mijn studie afgerond, ben gaan reizen, toen vond ik een superleuke baan. Helaas liep het destijds anders, met mijn gezondheid, dan verwacht. Ik meldde mij ziek (ik kón gewoon níet meer, niet eens meer thuiskomen na werkdag zonder een uur te liggen voor ik de auto in dúrfde te stappen voor de rit naar huis en vervolgens meer dan beroerd te zijn en alleen maar kunnen liggen). Na bloedtesten, mogelijk Pfeiffer(en CMV) advies van de huisarts 2 weken rust.
Die 2 weken bleken niet genoeg, ik kwam niet meer terug… Bedrijfsarts gezien, zelf al begonnen met ten minste 4u in de week, uiteindelijk na vele weken weer begonnen. Niet voordat ik mijn contract liet aanpassen…toen naar 16u. Uiteindelijk werd die 16u, 8u in de week. Ik was bang mijn eerste baan met tijdelijk contract te verliezen. En aangezien ik niet verwachtte lang nodig te hebben tot herstel….ik wist helemaal niet wat er aan de hand was en wat het inhield…nam ik die stap. Volgens een alternatieve geneeskundige had ik Lyme, waar ik voor werd behandeld. (Mijn huisarts viel niet meer mee te praten)
Een jaar later, ik teerde in op mijn spaarcenten, was ik er nog niet. Nog niet terug bij mijn gezondheid.

En nu, omdat ik toen koos voor mezelf en werkte naar wat ik destijds kon, word ik erop afgerekend. Als ik 40u had gewerkt, kreeg ik nu zeker een WIA. Omdat de arts mij 20u gaf. Maar omdat ik ten tijde van de laatste ziekmelding, 2 jaar geleden, 12u gemiddeld werkte, zal de kans dat ik voor een WIA in aanmerking kom nihiel zijn. Het hangt weer af van mijn laatste uurloon en het werk wat ze voor mij vinden qua functie en dát uurloon. Daar het verschil van moet meer dan 35% zijn om in aanmerking te komen voor arbeidsongeschiktheid en dus WIA.
Uiteraard sta ik niet te juichen om de titel arbeidsongeschikt! Maar tegelijk is dat wel de realiteit.
Dat ze naar stomme salarisverschillen kijken om de mate van arbeidsongeschiktheid vast te stellen ipv naar wat je kan doen aan uren is mij te zot. Eens te meer duidelijk dat we het hier over geld hebben, en niet de mens. Geld staat namelijk boven de mens, lieve mensen.

Ik ben boos, omdat ik de boel niet loop te flessen, zoals zij je het gevoel geven.
Dat ik de laatste 2 jaar reïntegratie van 0u per week naar max 6u per week ben opgeschoten, ik bij mijn moeder ingetrokken ben, nog steeds niet in staat een eigen huishouden te runnen zonder hulp, continu op de schopstoel moe(s)t zitten, maakt ze daar achter hun bureau geen ene fli**** uit.
Want immers, de verzekeringsarts weet het namelijk in een uur beter, je kan alle uren werken, ‘ik zeg 20u moet lukken’.

Daar zakt je broek toch vanaf? Wie weet nou beter dan ikzelf na al die jaren hoeveel ik kan? Ik ben 31 jaar, een vrouw van de wereld en zeer ondernemend, ik zit écht niet voor mijn lol thuis!
Nee, er wordt dan ook nog even meerdere malen vriendelijk over ‘beleving’ gesproken, ME of niet. Ja, want ik zal het vast in mijn beleving niet goed hebben.

Nou, ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat er met mijn beleving niks mis is! En mijn hoofd en denkcapaciteit heb ik ook nog. En mijn gevoel des te sterker de laatste jaren. Zo ook mijn intuïtie en ‘gutfeeling’.

En weet je wat die zeggen?

Dit systeem STINKT!

Ik omarm deze emoties maar, is beter, want ook zíj mogen er zijn. Ze horen bij het leven.
En dus, nu ik van me af heb geschreven, kunnen we weer terug naar het Zen Zijn! 😉

20130517-074052.jpg

ME voor mij is:

ME voor mij is:
Nooit weten waar ik aan toe ben…
Teleurgesteld worden door mijn lijf…
Leven met klachten en beperkingen die door nagenoeg niemand die gewoon gezond is echt begrepen (kunnen) worden in de hoedanigheid en ernst dat ze er zijn…
Soms zo uitgeput zijn dat een arm optillen al teveel is en alleen ademhalen nog te doen is, naast liggen, in stilte, in het donker…
Mezelf keer op keer oppakken en vol goede moed verder gaan.
Me gevangen voelen in mijn lijf…
Meestal helder van geest zijn en zin hebben in de dingen waar iedereen zin in heeft om te doen.
Blij worden van een keer boodschappen hebben kunnen doen.
Blij worden van een keer gekookt te hebben.
Blij worden van iemand die aan je denkt en een kaartje heeft gestuurd.
In eenzaamheid leven vooral als ik me fysiek erg slecht voel.
Geen erkenning krijgen door vele artsen en instanties, een continu gevecht moeten leveren voor je recht wat meestal dan niet eens aan jou kant valt.
Me zo nu en dan in de val laten lokken om mezelf te verantwoorden waarom ik iets niet kan…Rustig proberen uitleggen en hopen dat diegene het begrijpen zal, of op zijn minst aannemen wilt en niet door onbegrip mijn kunnen in twijfel trekt…
Af en toe extreem prikkelovergevoelig zijn…
Angst meedragen voor nog verdere achteruitgang…
Dromen hebben, weer naar dingen toewerken, en vervolgens vallen ze (gedeeltelijk) in duigen omdat ik ineens een periode stuk minder kan en me weer uitgeput voel… Om nadien, dagen, weken, maanden, weer opnieuw de dromen te durven oppakken.
In onzekerheid leven…
De grootste uitdaging ooit!
Positief en blij leven tot ik onder mijn grens van fysiek welbevinden zit…dan lukt het me niet goed.
Trots zijn op mezelf en hoe ik het doe.
Trots zijn op hoe positief ik meestal ben en hoe ik kan genieten van kleine dingen vaak.
Enorme veerkracht nodig hebben om alle ups en vooral downs weer op te vangen.
Weten dat er mensen zijn die mijn leven te zwaar vinden…
Voelen dat er mensen zijn die oordelen over en vinden dat ik, en met mij meerdere in soortgelijke situaties, niet sterk genoeg omgaan met het ziek zijn…Het gevoel krijgen dat zij denken dat ze er zelf beter mee om zouden gaan…
Vaak mijn hart willen luchten als het fysiek slechter gaat met me…
Een actieve copingstijl hebben voor situaties maar die niet kunnen hanteren gezien deze ziekte…
Af en toe heel graag mensen om me heen willen hebben, ook al weet ik dat ik geen contact ‘verdragen’ kan.
Het missen om erop uit te kunnen gaan met vrienden.
Me bezwaard voelen, vooral als ik onder die fysieke grens kom en me dan niet lekker meer in mijn vel voel zitten en emotioneler raak…
Enorm dankbaar zijn voor alles wat wel kan en de momenten dat er meer dingen lukken.
Enorm dankbaar zijn voor de hulp die langskomt en mijn lieve vrienden die er zijn en mijn moeder, broer en zusje.
Enorm blij zijn met lotgenoten, omdat zij me écht begrijpen en ik aan één woord genoeg heb.
Enorm blij zijn met social media, wat nu een deel van mijn leven is geworden, een sociaal leven, een uitlaatklep.

Houden van het LEVEN.

Voor mij maken het onbegrip, het niet kunnen(willen) snappen, de mensonterende benadering en opleggen door het systeem/bedrijfsartsen/UWV, het continue gevecht voor je recht, het missen van een actief sociaal leven deze ziekte soms, en meestál als ik met de fysieke ondergrens en uitputting te maken heb…, zwaar.

Heel vaak voel ik me vrij gelukkig, ondanks de beperkingen. En op moment dat ik dit schrijf even niet…omdat ik weer onder die fysieke grens terecht ben gekomen…uitputting voel…en de 4,5u werken afgelopen week niet gered heb…

En schrijven, me uitten, lucht op..

De positieve momentjes van mijn dag gelukkig vandaag zijn deze: koken, social media, brood halen, en opgelucht zijn na het uitten/schrijven.